YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 13 : ลินพิตากลับมาแล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    8 ต.ค. 58


Florence Café

          วันนี้วิชญาณีมาที่ร้านเช้ากว่าปกติหญิงสาวเปิดประตูเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าที่แปลกไปกว่าทุกวัน

"ยัยแก้ม! ไม่ได้เจอกันแค่สองวันทำไมหน้าตาดูหมองๆไปล่ะ" คณาทิปกุลีกุจอเข้ามาถามไถ่เพื่อนรัก ก่อนจะจับใบหน้างามหมุนไปมาเพื่อดูริ้วรอย

"ว้าย! ตีนกาขึ้นเป็นสิบเส้นแล้วเนี่ย" น้ำเสียงของสาวประเภทสองดูสะดิดสะดิ้งเกินจริงจนวิชญาณีหันมามองแรง

"ให้มันน้อยๆหน่อย นี่ถ้าไม่ติดว่าแกเป็นเพื่อนฉันนะ.........ไม่รอด!"

"โถๆๆๆ ฉันก็แค่ล้อเล่นเฉยๆไม่อยากให้แกเครียด สองวันที่ผ่านมามันไม่มีความสุขขนาดนั้นเลยหรือไง" คณาทิปถามก่อนจะมองหน้าเพื่อนรักอย่างกังวล

"มันก็มีความสุข แต่....มันสุขไม่สุดแค่นั้นเอง" วิชญาณีมองหน้าผู้เป็นเพื่อนก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้คณาทิปฟัง



"ขุ่นพระ! นี่ทำกันขนาดนี้เลยเหรอ ยัยเด็กเมื่อวานซืนถ้าไม่บอกนี่ฉันนึกว่านางร้ายหลุดมาจากในละครด้วยซ้ำ" คณาทิปพูดขึ้นอย่างออกรส

"แล้วทำไมแกไม่โทรมาหาฉัน......ถ้าไม่ติดว่าเมื่อวานคนที่ร้านเยอะ ฉันจะไปช่วยแกตบนางเด็กกระเทยหัวโจก" ....อะไรนะ....

"เดี๋ยวนะ! แกบอกว่าแกไปญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไม...." คำถามของวิชญณีทำเอาคณาทิปตาลีตาเหลือกไม่น้อย

"เอ่อ...ค..คือ" ...ว้ายตายแล้ว ฉันนี่มันปากสว่างจริงๆเลย... คำแก้ตัวที่มีอยู่น้อยนิดวิ่งพล่านอยู่ในห้วของคณาทิป

"หรือว่า.........." สายตาคมมองมายังเพื่อนรักก่อนเดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ "อย่าบอกนะว่า!" วิชญาณีเดินต้อนเพื่อนสาวจนสุดมุมห้อง


กริ้ง!

          เสียงกริ่งที่ดังขึ้นราวกับเสียงที่สวรรค์ส่งมาช่วยลูก(กอล์ฟ)ในกำมือ(แก้ม)อย่างเธอ ทั้งสองหันไปหาผู้มาเยือนก่อนจะพบร่างของใครคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา

"Hi~" เสียงใสของหญิงสาวดังขึ้น ทำให้วิชญาณีที่ยืนอึ้งอยู่นั้นจดจำอะไรบางอย่างได้

"น้องหญิง!" 


ขนมหวานนานาชนิดถูกจัดวางไว้เต็มโต๊ะราวกับมีงานเฉลิมฉลอง วิชญาณีวางน้ำผลไม้ให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้

คณาทิปและวิชญาณีรู้จักลินพิตามานาน เพราะเธอเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยและยังเป็นลูกพี่ลูกน้องกับสนจึงทำให้ทั้งสามสนิทกันเป็นพิเศษ

แต่ราวๆสองปีที่แล้วมีเหตุบังเอิญที่ลินพิตาต้องย้ายไปอยู่แคนาดากับคุณพ่อกระทันหัน เลยทำให้ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

"หญิงคิดถึงพี่แก้มกับพี่ลูกที่สุดเลย~" (ลูกกอล์ฟไหมละ?) ท่าทีที่เหมือนเด็กของหญิงสาวนั้นทำให้ทั้งสองเอ็นดูเธอไม่น้อย

"แหมคิดถึงแต่ไม่ติดต่อกลับมาบ้างเลยนะ โตเป็นสาวแล้วก็งี้แหละคนเรา" วิชญาณีพูดติดตลกก่อนที่คณาทิปจะสมทบขึ้น

"ถูก! สงสัยอยู่กับแฟนจนลืมป้าๆอย่างเราแล้วมั้ง" วิชญาณีหันมายักคิ้วอย่างรู้ทันก่อนที่ทั้งสองจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"มะ..ไม่ใช่สักหน่อย แฟนเฟินอะไรไม่มี~" ลินพิตาพูดพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ "พอๆๆ หญิงจะไม่พูดแล้ว!"

"โอ๋ๆ อย่างอนสิสาวน้อย เนี่ยเอาขนมมาเลี้ยงเยอะแยะเลยเนี่ย" คณาทิปเอ่ยขึ้นพลางเลื่อนจานใบงามให้หญิงสาว

"แล้วกลับไทยมากี่วันแล้วล่ะ" วิชญาณีถามก่อนจะยื่นกระดาษทิชชู่ให้

"หญิงกลับมาได้ 2-3 วันแล้ว รอเวลาว่างมาหาคุณพี่ๆไง" ลินพิตาตักเครปเค้กสีสวยเข้าปากก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้

"เออ หญิงอยากไปเที่ยวจัง ตั้งแต่กลับมาแล้วยังไม่ได้ไปไหนเลย......วันหยุดนี้เราไปเที่ยวกันนะคะพี่แก้ม พี่ลูก~"

"ค..คงจะไม่ได้หรอกหญิง ช่วงนี้พี่มีเรื่องที่จะต้องสะสางเยอะ" คำพูดของวิชญาณีทำให้ลินพิตาอิดออดเล็กน้อย

"แต่ช่วงนี้หญิงว่างมากอ่ะ อีกอย่างหญิงกลับมาในช่วงที่เพื่อนๆยังไม่ปิดเทอมอีก เค้าเหงา~"

"งั้นก็มาช่วยงานที่ร้านฉันก็ได้นะ" คณาทิปที่ฟังอยู่นานเอ่ยขึ้น "ช่วงนี้ยัยแก้มไม่ค่อยว่างด้วย"

"How cool! หญิงอยากจะลองทำงานแบบนี้มานานแล้ว" หญิงสาวกล่าวด้วยสีหน้าอันตื่นเต้น "หญิงขอเริ่มงานพรุ่งนี้เลยนะคะ"

"Of course!" คณาทิปตอบก่อนที่ทั้งสามจะหัวเราะพร้อมกันอย่างสนุกสนาน


ตึ้ด~ เสียงโทรศัพท์ของวิชญาณีดังขึ้นเธอจึงปลีกตัวออกมาคุยธุระด้านนอก จนเวลาผ่านไปไม่ถึง 5 นาทีวิชญาณีก็เดินกลับเข้ามาหา

ลินพิตาและคณาทิปที่กำลังเมาท์กันอย่างออกรส

"ลูกกอล์ฟ หญิง พี่ไปก่อนนะ พอดีมีธุระต่อ" หญิงสาวพูก่อนจะคว้ากระเป๋าใบงามไป

"เดี๋ยวสิพี่แก้ม หญิงก็โทรบอกให้พี่สนมาที่นี่พอดีเลย ให้พี่สนไปส่งนะ"

"ต...แต่ว่า " เมื่อเห็นทีว่าวิชญาณีจะปฏิเสธ ลินพิตาจึงรีบเอ่ยขึ้น

"เถอะน่านะ ให้พี่สนไปเป็นส่งนะคะพี่แก้ม" 

"แหมน้องหญิงอย่าไปเซ้าซี้ยัยแก้มเลย พักนี้จะไปไหนมาไหนพี่แก้มเค้าก็มีคนมารับมาส่งตลอด" คณาทิปจีบปากจีบคอพูด

ทำเอาวิชญาณีนั้นหน้าแดงเล็กน้อย "หมู่นี้ชักจะรู้เยอะไปแล้วนะคะเพื่อน" หญิงสาวแขวะเพื่อปกปิดความเขิน

เมื่อคณาทิปเห็น mercedes benz คันงามมาจอดหน้าร้าน เธอก็รู้ทันทีว่าชายเจ้าของรถนั้นไม่ใช่คนไกลที่ไหน ..........ก็อย่างที่คิดละน้า

วิชญาณีมองรถคันงามหน้าร้านก่อนจะหันกลับมาหาผู้เป็นเพื่อนด้วยความเขินที่ทวีคูณ ทำให้สาวประเภทสองอดที่จะแซวไม่ได้

"จะมัวยืนทำอะไรอีกล่ะ เดี๋ยวคนในรถก็คิดถึงแย่หรอกย่ะ" 

คณาทิปมองดูเพื่อนรักที่เดินออกไปด้วยความขวยเขิน ก่อนที่รถหรูจะแล่นไป.....จนสุดสายตา โดยไม่ทันสังเกตว่าลินพิตากำลังมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจ...








-ปล.คือไรท์คิดชื่อไม่ออกจริงๆอ่ะ 5555555
ตอนนี้อาจจะยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะไรท์กลัวมันจะดราม่าไป
แต่ตอนหน้ามาแน่ๆค่ะ (ช่วงนี้ไรท์ยุ่งๆขอโทษด้วยน้า)




mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #39 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 21:50
    ต่อเร็วๆนะคะไรท์ รออ่านนะคะ สนุกมากกกก จะมีดราม่าอะไรอีกกกก สงสารเจ้ง่าา TT
    #39
    0