YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 12 : ไว้ใจฉันบ้างหรือเปล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    7 ต.ค. 58

          วิชญาณียืนมองร่างบางที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงอย่างรู้สีกผิด ถึงแม้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันจะเป็นอุบัติเหตุแต่หญิงสาวก็ได้แต่โทษตัวเอง

ความเงียบจากรอบข้างเหมือนเป็นแรงกดดันให้น้ำใสๆเอ่อนองแววตาคู่ดุก่อนจะไหลบ่าลงมาโดยไม่อาจปิดกั้นอีกต่อไป เธออยู่ในห้องนั้นนานพอสมควร

ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักของใครบางคนดังขึ้น....และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ปัง! 

          เสียงจากแรงผลักประตูดังขึ้นก่อนจะปรากฏร่างของนภัทรที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าคมมองร่างบางที่นอนอยู่ก่อนจะหันมาหาวิชญาณีที่กำลัง

ร้องไห้อย่างหนัก ชายหนุ่มจึงตรงเข้ามานั่งข้างหญิงสาวพลางกุมมืองามไว้อย่างทะนุถนอม

"แก้มใจเย็นๆก่อนนะ ตอนนี้เรายังตัดสินอะไรไม่ได้นอกจากรอฟังผลตรวจจากหมอ" นภัทรพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น แววตาคม

มองใบหน้างามที่ตอนนี้ไม่เหลือคราบความเป็นวิชญาณีคนเดิมแม้แต่น้อย

"ฉันขอโทษกัน...ฉันขอโทษ" หญิงสาวพูดก่อนจะปล่อยโฮออกมา

"ไม่....มันไม่ใช่ความผิดเธอ เรื่องแบบนี้ไม่มีใครรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่...มันเป็นอุบัติเหตุ" นภัทรพยายามจะปลอบ แต่กลับไม่ทำให้เธอหยุดร้องไห้เลย

"แต่ฉัน......ฉันกลัว" วิชญาณีพูดความจริงออกโดยไม่กลัวเสียฟอร์ม


          หลังจากนั้นไม่นานชายวัยกลางคนในชุดเสื้อกราวน์สีขาวก็ปรากฎขึ้นพร้อมกับหญิงสาวผู้ช่วยที่เดินถือแฟ้มเอกสารกองใหญ่ตามมาติดๆ 

นภัทรเห็นดังนั้นจึงลุกขึ้นถามอาการอย่างเป็นห่วง

"น้องผมเป็นยังไงบ้างครับหมอ?" 

"คือ....หลังจากที่ผมตรวจมาเนี่ย คนไข้ปลอดภัยดีครับเพียงแต่กระดูกตรงส่วนแขนและข้อเท้าบางส่วนนั้นถูกกดทับเกินไปจนทำให้ร้าว

และเป็นจุดที่ค่อนข้างสำคัญดังนั้นช่วงนี้หมอก็ต้องให้นอนรอดูอาการก่อน แต่ก็ถือว่าโชคดีที่สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือน" ชายวัยกลางคนเอ่ย

พร้อมกับใบหน้าที่เรียบนิ่งแต่ซ่อนความเกรงขามไว้ภายใต้แว่นหน้าเตอะ นภัทรและวิชญาณีได้ยินดังนั้นรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

"ขอบคุณมากๆนะครับคุณหมอ" ชายหนุ่มยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

"มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วครับ"

"เดี๋ยวขอให้ญาติคนไข้รอด้านนอกก่อนนะคะ " พยาบาลสาวบอกอย่างสุภาพก่อนจะผายมือไปทางประตู ทั้งคู่จึงพากันออกไปทันที


          นภัทรและวิชญาณีนั่งรอด้านนอกราวชั่วโมงเศษๆ บรรยากาศด้านนอกเริ่มเย็นขึ้นท้องฟ้าที่สว่างในก่อนหน้านี้ก็มืดลงอย่างเห็นได้ชัด

เสียงล้อรถเข็นคันแล้วคันเล่ากระทบเสีดสีพื้นผ่านหน้าทั้งสองไปมา ก่อนจะเห็นร่างของผู้เป็นพอและแม่ของตนเดินขึ้นมาอย่างเร่งรีบ

"กัน! เกรซเป็นยังไงบ้างลูก" สาววัยกลางคนในชุดราตรีสีฟ้าสดถามขึ้นพลางร่ำไห้ วิชญาณีพอจะเดาได้ว่าผู้เป็นแม่นั้นคงจะอยู่ที่งานเลี้ยงในก่อนหน้านี้

"ไม่เป็นไรแล้วครับแม่ น้องปลอดภัยแล้วครับ" ชายหนุ่มเว้นวรรคไปก่อนจะมองหน้าพ่อ "ตอนนี้หมอกำลังตรวจดูอาการน้องอีกที คงจะได้ผ่าตัด"

ผู้เป็นพ่อพยักหน้ารับรู้พลางเดินไปหยุดหน้าประตู ชายชราเหม่อมองเข้าไปด้านในก่อนจะเอ่ยขึ้น

"แล้ว...เกรซพลัดตกมาได้ยังไง" น้ำเสียงนิ่งเรียบที่แฝงความน่ากลัวไว้มากมาย ผู้เป็นพ่อหันมามองวิชญาณีที่ยืนอยู่ด้านหลัง 

"ลุงเพิ่มบอก.....ว่ายัยเกรซไปกับหนู"

"คือพ่อครับ เรื่องนี้มันเป็นอ..." 

"แกไม่ต้องมาพูด ฉันต้องการคำตอบจากหนูแก้ม!" เสียงที่ดุดันกระแทกใส่ร่างงามที่ยืนอยู่ด้วยตัวสั่นเทิ้ม

".............." วิชญาณียืนมองชายวัยกลางคนก่อนที่น้ำตาจะเอ่ออีกครั้ง  ผู้เป็นแม่เห็นดังนั้นจึงรีบพูดขึ้นก่อนที่เรื่องจัวุ่นวายกว่านี้ 

"ตากัน พาหนูแก้มกลับไปก่อนเถอะลูก...อยู่ที่นี่มาทั้งวันแล้ว" นภัทรพยักหน้าอย่างรู้คำ ก่อนจะพาหญิงสาวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว



21.30

          วิชญาณีเดินเข้ามาในห้องก่อนจะนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ตลอดเวลาที่อยู่ในรถเมื่อวักครู่นั้นนภัทรไม่ได้ยินเสียงจากเธอเลย

"แก้ม.....โอเคไหม?" นภัทรนั่งลงข้างหญิงสาวอย่างนิ่มนวล ก่อนจะใช้มือหนาเช็ดหน้าตาที่ไหลอาบสองแก้ม 

"เธอไม่ต้องกังวลนะ พ่อฉันเป็นคนที่รักลูกทุกคนมาก..เขาแค่กำลังเป็นห่วงยัยเกรซมากก็เท่านั้น"

"แล้วทำไมนายถึงเชื่อว่ามันเป็นอุบัติเหตุ...." ร่างงามหันมากมองหน้าบุรุษตรงข้าง "ทำไม..." ยังไม่ทันที่วิชญาณีจะพูดจบก็ถูกเรียวปากของเขา

ประทับลงไปราวกับไม่อยากให้เธอพูดต่อ เรียวปากที่กำลังบดขยี้ทุกความรู้สึกนั้นมอบสัมผัสอุ่นให้กับหญิงสาวอย่างเนิ่นนานก่อนจะถูกมืองาม

ของวิชญาณีดันออก ชายหนุ่มมองริมฝีปากบางตรงหน้าอย่างเสียดาย

"ทำไม...นายถึงไม่โกรธฉัน?" วิชญาณีถามขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่นภัทรจะสัมผัสแก้มนวลอย่างบางเบา

"เพราะฉันเชื่อใจเธอ....หัวใจของฉันมันบอกว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นคนบริสุทธิ์" แววตามั่นคงของเขาทำให้ร่างกายของเธออ่อนแรง 

นภัทรเลื่อนใบหน้าเข้ามาก่อนจะกระซิบข้างใบหูงามอย่างแผ่วเบา "แล้วเธอ....ไว้ใจฉันบ้างหรือเปล่า?" น้ำเสียงของนภัทรทำให้สตรีที่นั่งอยู่

กลับหวั่นไหวไปโดยปริยาย เขาบอกเธอว่าหัวใจของเขาเรียกร้องหาเธอมากแค่ไหนนภัทรพรมจูบบนเรียวปากบางอีกครั้ง วิชญาณีหลับตาพริ้ม

ก่อนจะรับสัมผัสของเขาอย่างกล้าๆกลัวๆทำให้หนุ่มนักรักยิ่งได้ใจ เขาเอนร่างบางลงบนเตียงหนาก่อนที่มือซุกซนจะลุกไล้ไปทั่วร่างงาม

เขาบรรจงถอดกระดุมเม็ดน้อยของหญิงสาวอันแล้วอันเล่าก่อนที่จะแย้มผ้าบางออก วิชญาณีกลับลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจับหมับ

เข้าที่แขนของนภัทรเป็นเชิงห้ามปราม ใบหน้าที่แดงฉานนั้นมองแววตาคมด้วยหัวใจที่เต้นระรัวแต่ชายหนุ่มกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขากลับ

ลุกไล้เธอมากกว่าเดิม นภัทรถอดริมฝีปากออกก่อนที่ลุกไล้ไปทั่วแก้มนวลด้วยความโหยหาสัมผัสของชายหนุ่มนั้นลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะ

เลื่อนใบหน้าต่ำลงมายัง......ซอกคอ


"กัน....อย่านะ!" วิชญาณีรวบรวมกำลังทั้งหมดตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือก่อนที่ทุกอย่างจะเกินเลยไปมากกว่านี้ นภัทรมองใบหน้างาม

ที่กำลังมองเขาอย่างหวาดกลัว น้ำใสๆเอ่อนองอาบสองแก้มอีกครั้งก่อนที่หญิงสาวกระชับเสื้อปิดเรือนร่างงามไว้

"แก้ม" น้ำเสียงกระเส่าของชายหนุ่มเรียกเธออีกครั้ง นภัทรเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน

"ฉัน.......ฉันยังไม่พร้อม" วิชญาณีพูดขึ้นราวกับคนเสียขวัญ "อย่าทำแบบนี้กับฉันอีกนะ" 

นภัทรมองใบหน้างามอย่างรู้สึกผิดเพราะเขาก็รู้อยู่แก่ใจ ว่าเคยสัญญากับเธอไว้แล้ว

"ฉันขอโทษที่ผิดสัญญา.....แก้ม" ชายหนุ่มพูดกลางโอบกอดร่างงามไว้อย่างหวงแหน เขาจะไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขาด เขาจะไม่ทำให้เธอเสียใจ








.....เขาจะรอเธอแต่เพียงผู้เดียว.....


_________________________________________________________________________________________________________________________


พอๆ วันนี้ไรท์ไม่มีอะไรจะพูดนะคะ ดูจากที่อ่านๆเอาละกัน (เค้าไม่ไหวล้าว~)
Me/ปิดโทรศัพท์หนี

-ไม่ลงชื่อ ไม่ลงทีม- แยกย้ายค่ะ55555555555555




mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #58 เบญจางค์ เฟื่องฟู (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 12:36
    ฟินมากกกกคร้าาา สนุกมากๆๆๆค่ะ
    #58
    0
  2. #37 กัน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 18:49
    น่าจะมีฉากยังงัเน จะฟินมากกกก มีลูกยิ่งดี อิอิ
    #37
    0