YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 10 : เพียงจ้องตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    4 ต.ค. 58

          นภัทรขับรถพาวิชญาณีมาที่สวนสนุกแห่งหนึ่ง เมื่อก้าวแรกสัมผัสกับลานกว้างที่เต็มไปด้วยเครื่องเล่นหลากชนิด

"นายพาฉันมาที่นี่ทำไม?" วิชญาณีถามก่อนจะเดินตามมาอย่างติดๆ เธอไม่ชอบมาเที่ยวในที่แบบนี้สักเท่าไหร่

เหตุผลน่ะเหรอ?.....1.ร้อน  2.ดำ (ชัดเจน!)

"ทำไมอ่ะ ไม่ชอบเหรอ? ไม่ชอบก็เล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อยเถอะ นะๆๆ" นภัทรพูดก่อนจะทำตาเว้าวอน

"โอ้ย! ก็ได้ๆนายนี่มันเด็กน้อยจริงๆเลย แต่ขอทาครีมกัน..." ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ นภัทรก็จูงมือวิชญาณีวิ่ง

ตรงรี่เข้าหาเครื่องเล่นราวกับเด็กน้อย ทำเอาเธอลืมภาพพจน์คุณชายเจ้าสำอางค์ของเขาไปเสียเฉยๆ (จริงๆแล้วน้าแอ็บถูกมะ?)

เขาพาเธอไปเล่นเครื่องเล่นอันแล้วอันเล่า แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก

"นี่นาย! ช้าลงหน่อยสิฉันเหนื่อยแล้วนะ" วิชญาณีทำหน้าเหนื่อยหอบ ....พาฉันมาวิ่งมาราธอนรึไง!....

"แหม เพิ่งเล่นไปไม่กี่อย่างเองนะ...เหนื่อยง่ายจัง" ชายหนุ่มพูดราวกับเด็กเอาแต่ใจ

"เอเลี่ยน ทอร์นาโด ล่องแก่ง เฮอริเคน ไวกิ้ง นี่ถ้าให้ฉันเล่นแรพเตอร์อีกอันคงไปแคสสตาร์วอล์ได้แล้วมั้ง!" หญิงสาวบ่นกระฟัดกระเฟียด

"ฉันเป็นผู้หญิงนะ! ขอแนวแบบถ่ายรูปกับบ้านเจ้าหญิง นั่งเรือเล่นสวยๆ หรือที่ไหนก็ได้ที่มันมีสีชมพูอะไรแบบนั้นไม่ได้หรือไง"

วิชญาณีร่ายยาวก่อนที่นภัทรจะสวนขึ้น "โอเคๆ ครับคุณผู้หญิง หยุดร่ายวูดูใส่ฉันสักที...แล้วก็บ่นว่าเหนื่อย"

"งั้น....เธออยากจะไปไหนก่อนล่ะ?" ชายหนุ่มถามเขาอย่างเอาใจ

"ห้องน้ำ!...อยากไปห้องน้ำ" 


          หลังจากที่วิชญาณีเข้าห้องน้ำเพื่อไปจัดการกับเครื่องสำอางค์ที่ไหลกองอยู่บนแก้มเธอเสร็จแล้ว หญิงสาวก็เดินออกมา

พร้อมกับใบหน้าที่เป๊ะ ราวกับคนละคน

"โห เข้าไปแค่ 5 นาที ออกมาได้ขนาดนี้เลยเหรอ" อาการออกนอกหน้าของนภัทรทำให้หญิงสาวหมั่นไส้ไม่น้อย

"นายรู้จักฉันน้อยไป" วิชญาณีเชิดใส่เขาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น "ฉันหิวแล้วอ่ะ ไปหาอะไรกินเถอะ"

ชายหนุ่มมองนาฬิกาข้อมือสุดหรูเพื่อดูเวลา '12.40' 

"นี่มันจะบ่ายแล้วเหรอเนี่ย สงสัยเล่นเพลินไปหน่อย" เขารำพึงรำพันขึ้นในขณะที่วิชญาณีเดินนำหน้าไปแล้ว

"เฮ้! รอก่อนสิ"


RESTAURANT

          อาหารคาวหวานหลากหลายประเภทที่อยู่ตรงหน้าทั้งคู่ถูกกำจัดไปอย่างรวดเร็ว....โดยวิชญาณี (เจ้ใจเย็นๆ)

"โอ้ย อิ่มจัง" หญิงสาวโอดครวญเล็กน้อยก่อนจะดื่มน้ำแตงโมปั่นแก้วใหญ่ไปหลายอึก

"แหม กินขนาดนี้ไม่อิ่มก็ไม่รู้จะเรียกอะไรแล้วครับคุณ...ผู้หญิงอะไรกินจุชะมัด!" คำพูดของนภัทรทำเอาร่างงามหันมามองแรง

"นี่ เกิดเป็นผู้หญิงมันลำบากนะ เพราะต้องใช้พลังงานเยอะไหนจะต้องพูด ต้องสวยอีก" (แหม กว่าจะสวยขนาดนี้ใส่ถ่านไปกี่ก้อนล่ะเจ้!)

"เดี๋ยวนะ! หรือว่าที่กินเยอะแบบนี้เธอกำลัง...ท้อง" ชายหนุ่มพูดพร้อมสีหน้าที่ตื่นเต้น

"ทะลึ่ง! ฉันยังไม่เคย....ทำอะไรแบบนั้นสักหน่อย จะท้องได้ไง" หญิงสาวหลบตาเขาก่อนที่แก้มนวลจะกลายเป็นสีแดง

"เลิกพูดเรื่องแบบนี้เถอะ ฉันอยากไปเดินเล่นแล้ว"

"โอเคๆ เดี๋ยวคราวนี้ฉันจะพาเธอไปให้อาหารปลา" นภัทรพูดก่อนจะเดินนำหญิงสาวไป


          นภัทรจูงมือวิชญาณีมาหยุดอยู่ตรงท่าเรือเล็ก เขาเดินไปหยิบขนมปังถุงใหญ่ก่อนจะกระโดดลงเรือปั่นลำใหญ่

"ยื่นมือมาสิ" ชายหนุ่มพูอย่างอ่อนโยนก่อนจะเอื้อมมือไปทางหญิงสาว

"ขอเรือสีชมพูตรงนู้นได้ป่ะ?.." ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบนภัทรก็ดึงมือเธอมาอย่างรวดเร็ว "อย่าเรื่องมากเล...." 

แรงดึงจากนภัทรทำให้วิชญาณีเสียการทรงตัว แต่ยังโชคดีที่เธอล้มลงมาที่ตัวเรือพอดี

"อุ้ย!" จังหวะที่ประสานกันอย่างพอดิบพอดีนั้นทำให้ใบหน้าของเขาและเธอห่างกันเพียงลมหายใจเดียว

ทั้งสองจ้องตากันชนิดที่ว่า...ถ้าเป็นปลากัดก็คงท้องเเล้ว (เดี๋ยวๆไรท์ขอโต้ด5555)

"เรา....จะปั่นไปกันได้ยัง?" วิชญาณีพูดพร้อมใบหน้าที่แดงฉ่ำ ก่อนจะผละจากอ้อมกอดเขาอย่างเหนียมอาย

นภัทรยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของศรีภรรยา ก่อนจะปั่นเรือออกไป

ทั้งสองใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมงในการปั่นเรือให้อาหารปลา และถ่ายรูปทิวทัศน์รอบๆ นภัทรจึงชวนวิชญาณีกลับขึ้นฝั่ง

ก่อนที่เวลาจะเย็นย่ำ ชายหนุ่มเดินนำหญิงสาวออกมาจากเรือปั่นก่อนที่ทั้งคู่จะไปล้างไม้ล้างมือกัน

ตุ้บ! 

เสียงราวกับวัตถุบางอย่างหล่นกระทบพื้น ทำให้ทั้งสองหันกลับไปมอง

"ฮือๆๆๆ" เขามองตามเสียงนั้นก่อนจะเห็นร่างของเด็กชายอายุราว 7 ขวบนั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับไอศกรีมที่หล่นอยู่ข้างๆ

นภัทรไม่รีรอ เขารีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงร่างเล็กขึ้นมา "โอ๋ๆ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" นภัทรสำรวจร่างกายของเด็กชาย

ก่อนจะปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่น "ไม่เป็นไรนะ ไอ้หลานชายล้มแค่นี้ลูกผู้ชายอย่างเราไม่เป็นไรหรอก"

การกระทำของเขาทำให้วิชญาณีที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ข้างหลังเผยยิ้มออกมา ....เวลานายอยู่กับเด็ก นายดูอบอุ่นมากเลยนะ...

          นภัทรพาเด็กชายไปซื้อไอศกรีมเเท่งใหม่ก่อนจะจูงมือกลับมาหาหญิงสาว พร้อมมกับรอยยิ้มที่ดูทะเล้นไม่ต่างจากเด็กน้อย

"ชื่ออะไรล่ะ เราน่ะ?" ชายหนุ่มจับหมวกใบงามของเจ้าตัวเล็กด้วยความเอ็นดู

"ผมชื่อเปาเปาครับ" เด็กชายตอบเสียงใสก่อนจะยิ้มเผยให้เห็นฟันซี่น้อยที่มีน้อยเหลือเกิน (ฟันหลองี้เหอะ)

"ชื่อเปาเปาเหรอ? น่ารักดีจัง" วิชญาณีเอ่ยชม เธอจัดเครื่องแต่งกายให้กับเจ้าตัวเล็กโดยไม่ทันสังเกต

ว่ามีแววตาคู่คมเข้มของนภัทรกำลังจับจ้องเธออยู่ 

"พี่ครับๆ ผมขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ย?" เสียงใสถามขึ้นอีกครั้งก่อนจะหยิบโพลาลอยด์เครื่องเล็กออกมาจากกระเป๋าน้อย (นี่ขนาด7ขวบนะยูวว)

"หอมแก้มผมหน่อยสิ" เด็กชายเอ่ยก่อนจะนับขึ้น " 1 2 ..."  ในจังหวะที่สามเด็กชายหลบใบหน้าหนี ทำให้จมูกของทั้งสอง

ชนกันพอดี เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นก่อนที่รูปจะไหลออกมา วิชญาณีกับนภัทรผละออกจากกันด้วยความตกใจก่อนจะมองไปยัง

เด็กชายตัวเเสบที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างหลัง

"ขอให้รักกันนานๆนะครับคุณน้า" เสียงใสยื่นรูปใบงามให้กับวิชญาณีก่อนจะวิ่งจากไป ทิ้งให้คนทั้งสองยืนหน้าแดงอยู่อย่างนั้น




19.45

          นภัทรและวิชญาณีกลับมาถึงบ้านอย่างเหนื่อยล้า ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟาพลางมองไปยังหญิงสาวที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียง

เขาลุกขึ้นช้าๆก่อนจะเดินไปมองใบหน้างามที่กำลังหลับไหล นภัทรให้มือหนาลูบผมสลวยแล้วจุมพิตลงบนหน้าผากของเธอ เขามองริมฝีปากสวยอยู่นาน 

พลางใช้มือเขาจะลูบไล้เรียวปากไปมา ก่อนจะประทับรอยจูบอุ่นลงไปอย่างบางเบาราวกับกลัวหญิงสาวจะรู้ตัว

"ฉันมีความสุขมากๆเลย ....ขอบคุณนะ :) " นภัทรพูดแล้วจุมพิตเรียวปากบางอีกครั้งแล้วลุกออกไปทำธุระส่วนตัว






วิชญาณีที่นอนอยู่นั้นลืมตาขึ้นมา ก่อนจะจับริมฝีปากของตัวเองไว้อย่างนั้น

.....นายมันบ้าที่สุดเลย... สำหรับเธอแล้ว ตอนนี้มีเพียงเสียงอันอบอุ่นของเขาดังก้องอยู่ในใจเธอตลอดเวลา




__________________________________________________________________________________________________________

โอัย~ ไรท์แต่งต่อไม่ไหวแล้ว แต่งเองเขินเอง ....ถ้าน้าจะดีงามขนาดนี้นะ พอๆๆ


-สำหรับวันนี้ก็จบกันแบบสวยงามตามท้องเรื่อง
 ตอนนี้อาจจะยาวไปนิดแต่โมเม้นเค้าใส่ให้เยอะนะ5555
 ฝากติดตาม+เป็นกำลังใจไรท์ด้วยนะคะ❤

Mr.Bromine  #ทีมกันแก้ม


mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #30 witchayaphat (@witchayaphat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 05:50
    พูดตรงๆเลยนะ อ่านไม่รู้เรื่อง
    .
    .
    .
    .
    .
    มัวเขินอยู่ นอนบิด นอนดิ้น อ้ายยยยยยย ฟินหนักมาก เขินมากอ่านไปเขินไป ชอบๆๆ
    #30
    1
    • #30-1 CARIBOHR (@MR_BROMINE) (จากตอนที่ 10)
      5 ตุลาคม 2558 / 09:20
      งืออ~ แกล้งไรท์ทำมายยย5555 ใจเย็นๆค่ะ
      #30-1
  2. #29 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 00:24
    ไรท์ขาาา แต่งให้ยาวสะใจมากค่าาา รู้สึกดีใจที่ยังไม่นอน 555555 ถ้าว่างแล้วมาอัพต่อนะคะ ฟินมากกกกก สนุกมากกกกก ชอบเรื่องนี้มากกก จากใจเลยค่าาา ตื่นมาเปิดเข้ามาดูเรื่องนี้เรื่องแรกคอยลุ้นว่าไรท์จะอัพยังๆ เหมือนคนบ้า 555555 ><
    #29
    1
    • #29-1 CARIBOHR (@MR_BROMINE) (จากตอนที่ 10)
      5 ตุลาคม 2558 / 09:21
      55555 ดีใจที่ชอบนะคะ ไรท์ก็รออ่านเม้นรีดตลอดด อ่านแล้วฟิน❤
      #29-1