คัดลอกลิงก์เเล้ว

๊ืUncanny Case

โดย MNIght

สิ่งลี้ลับเหนือความเข้าใจของมนุษย์มีอยู่ทั่วไป พวกมันซ่อนอยู่หลังม่านที่เรียกว่า ความปกติ แต่มีมนุษย์บางกลุ่มที่ได้มองผ่านม่านเหล่านั้น

ยอดวิวรวม

12

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


12

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 พ.ค. 63 / 14:27 น.
นิยาย Uncanny Case ๊ืUncanny Case | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 พ.ค. 63 / 14:27


“นี่ เคสคราวนี้เป็นผู้หญิงด้วยนะ เสร็จงานแล้วพาเธอเที่ยวหน่อยมั้ยล่ะ”

“ผมไม่เดทลูกค้าหรอกน่ะ”

“แหม แข็งทื่อเหมือนเดิมเลยนะ”

“เงียบเหอะน่า มาทำงานให้เสร็จเถอะ”

*___________________________________________________*

เรื่องของฉันมันเริ่มขึ้นในคืนวันหนึ่ง ตอนนั้นฉันกลับมาอยู่บ้านเก่าได้สองวัน ฉันเลยตั้งใจเก็บของเก่าที่ค้างอยู่ในบ้าน ของมันเยอะมากๆ ฉันเลยเอาของเก่าๆ หลายๆ อย่างเข้ามาไว้ในห้องของฉันก่อน คืนวันนั้นเอง ฉันตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะได้ยินเสียงแปลกๆ เสียงเหมือนอะไรสักอย่างขูดกับผนังห้อง แต่ฉันไม่เจอใครหรืออะไร เจอแต่รอบขูดตามผนังห้อง

มันเป็นอย่างนี้ได้สี่วันแล้ว นับวันเสียงขูดก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ บางทีรู้สึกเหมือนมีตัวอะไรมากดทับเวลานอน เหมือนกับอาการผีอำ ที่หนักที่สุดคือเมื่อคืนก่อน คืนนั้นเสียงมันดังกว่าทุกทีจนฉันไม่กล้าลืมตาออกไปดู จนตอนเช้าตื่นมาจึงเห็นแผลรอยขีดที่แขน ฉันรู้ว่าถ้าบอกคุณแม่ไปท่านต้องสติแตกแน่ๆ ช่วยด้วยเถอะนะคะ

“ทั้งหมดตามนั้นใช่มั้ย”

“ค่ะ”

ฉันตอบคำถามของชายในชุดดำที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของฉัน เขาดูอายุไม่ห่างจากฉันเท่าไหร่น่าจะสักประมาณ17-18ปี ฉันเองก็ประหลาดใจที่”นักสืบเรื่องลึกลับ”ที่ฉันจ้างมาจากโลกออนไลน์จะเป็นคนที่อายุใกล้ๆ กัน

“เธอคือมีนาใช่มั้ย”

“ค่ะ แล้วคุณคือ..”

“จิระ เรียกผมจิระเฉยๆ ก็ได้”

จิระ ชายคนนี้คือคนที่ในอินเทอร์เน็ตลือกันว่าเป็นคนที่สามารถสืบเรื่องลึกลับได้มีประสิทธิภาพมากที่สุด มีหลายๆ เจ้าที่ทำคล้ายๆ กันแต่ส่วนมากก็เป็นของปลอมเกือบหมด

เขามีข้อตกลงกับลูกค้าทุกรายว่าห้ามเปิดเผยรายละเอียดเกี่ยวกับคดีที่เขาสืบนอกจากคนใกบ้ชิดฉันจึงหาตัวอย่างไม่ได้

ฉันเองก็รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกันที่ให้คนแปลกหน้ามาดูรอบๆ บ้าน แต่ฉันไม่มีทางเลือกนี่นา เพื่อนๆ คงไม่เชื่อฉันคุณแม่ยิ่งแล้วใหญ่

หวังว่าฉันคงไม่ตัดสินใจพลาดนะ

“คุณมีพลังจริงๆ ใช่มั้ยคะ..”

ฉันถามแบบนั้นออกไปเพราะรู้สึกอะไรแปลกรอบๆ ตัวเขา แต่ก็อย่างว่าแหละคนที่ทำงานเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาหรอก

“ไม่ล่ะ..ผมไม่มีพลังอะไรหรอก

จิระตอบพลางถอนหายใจ

“ผมไม่ได้มีพลังพิเศษอะไรหรอก ผมไม่ต่างจากเธอหรือคนอื่นๆ เลย สำหรับผมมันเรียกว่าความรู้มากกว่า ผมแค่มีความรู้เรื่องพวกนี้นะ เรื่องที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้กัน”

“ผมเป็นนักสืบนะไม่ใช่จอมเวท”

อะหะ นั่นสินะ..

“งั้นมาเข้าเรื่องกันดีกว่า”

“เคยมีปัญหาทางจิตรึเปล่า”

“ไม่ค่ะ”

“ก่อนหน้าเธอมีประสบการณ์อย่างนี้มาก่อนมั้ย”

“ไม่! ไม่นะคะ”

“ได้ไปทำอะไรให้ใครโกรธรึเปล่า”

“ไม่คิดว่างั้นนะคะ”

“บนอะไรแล้วลืมแก้รึเปล่า”

“เอ๋”

“เคยมีความทรงจำที่เลวร้ายมากๆ เลยรึเปล่า”

อะไรกัน ถามแบบนี้ได้ไง ใครก็ต้องมีความทรงจำที่เลวร้ายทั้งนั้น อย่างเสียคนรัก หรือ เพื่อน…

ฉันนั่งเงียบไปไม่ตอบชายชุดดำดูเหมือนจะเริ่มเอะใจ

“ขอโทษด้วยละกัน งั้นขอไปดูห้องเธอเลย..ได้มั้ย”

“อา ค่ะ”

เราสองคนเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของฉัน ข้างห้องมีของที่ฉันเอาออกมากองนอกห้อง จิระดูประหลาดใจเมื่อเห็นของเล่านั้น

“ของพวกนี้..”

“เออของเก่าที่ฉันเคยขนเข้าไปไว้ในห้องน่ะค่ะ”

จิระเบนความสนใจจากมันแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องของฉัน

บนพื้นห้อง ผนัง เต็มไปด้วยรอยขูดขีด แม้แต่บนเฟอร์นิเจอร์เองก็เช่นกัน แทบจะทุกๆ อย่างยกเว้นรูปสีน้ำมีแขวนอยู่ตรงหัวเตียง

“เงียบน่า”

“คะ? ”

“ไม่มีอะไรหรอก”

เมื่อกี้เหมือนเขาพูดอะไรสักอย่าง แปลกแฮะ

จิระเริ่มทำการสำรวจรอบๆ ห้อง เข้าก้มดูรอยขีดแล้วไล่หาต้นตอของมัน

“รอยเหมือนรอยเล็บเลย”เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง

เขาไล่รอยขีดไปเรื่อยๆ จากพื้นจนขึ้นไปถึงผนังห้อง

จนไปถึงรูปสีน้ำ

มันเป็นรูปชายหาดยามอาทิตย์ตก ในรูปมีผู้หญิงกับต้นไม้ตายอยู่ข้างๆ สำหรับคนอื่นๆ ภาพมันคงดูหดหู่น่าดูแต่รูปรูปนี้สำคัญกับฉันมาก

ขอร้อง อย่ายุ่งกับรูปนั่นนะ

จิระจ้องรูปอย่าใจจดใจจ่อพลางพึมพำกับตัวเอง ไม่สิ...มันเหมือนว่าเขาคุยกับใครอยู่

“อืมนี่เป็น”เกท”อย่างแน่นอน”

“งั้นก็สรุปได้แล้วสินะ”

จิระหันมาทางฉัน สีหน้าของเขาเรียบเฉย

“ขอถามหน่อยได้มั้ย ภาพนี้ได้มายังไงเหรอ”

“คือว่า..มันเป็นของเพื่อนฉันน่ะค่ะ เธอเสียไปเมื่อสามปีก่อน”

“แล้วเธอเจอมันได้ยังไง”

“ตอนค้นของเก่าที่บ้านนี้น่ะค่ะ..”

ฉันเงยหน้ามองจิระ เขาทำท่าทางเหมือนจะเข้าใจอะไรสักอย่าง ฉันรู้สึกไม่ดียังไงก็ไม่รู้

“รูปนี่แหละเป็นต้นเหตุ สิ่งที่ทำร้ายเธอมันออกมาจากรูปนี่แหละ”

“พูดอะไรกันคะ! รูปวาดนี่จะเป็นต้นเหตุได้ยังไงกัน! ”

“อธิบายทั้งหมดเธอคงจะยังไม่เข้าใจแต่ดูง่ายๆ จากรอยขูดในห้อง”

“ทุกๆ รอยมันชี้ไปทางรูปวาดนิ”

ฉันเงียบไปสักพัก จริงอยู่ที่รอยขีดมาจากรูปนี่แต่ฉันไม่เข้าใจว่ารูปนี่มันจะเป็นต้นเหตุได้ยังไง รูปที่เพื่อนของฉันวาดให้มันจะเป็นต้นเหตุได้ยังไงกัน

“แล้ว..แล้วจะต้องทำยังไงกับมันคะ..”

ฉันถามอย่างลังเล

“ทำลายมันยังไงล่ะ”

“จะไปทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน! นั่นมันรูปของเพื่อนฉันนะคะ! ”

จิระถอนหายใจก่อนพูดขึ้นมา

“เข้าใจละ สำหรับเธอมันคงยากสินะ”

“งั้นผมทำเอง”

พูดจบจิระก็เดินไปจะเกะรูปออกจากผนัง เขาพยายามดึงมันออกมาหลายครั้งแต่ไม่สามารถทำได้ เขาออกแรงสุดตัวแต่รูปก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุด เขาดึงจนเขาเริ่มจะหมดแรง

“นี่ไม่ได้เชื่อมกับผนังใช่มั้ยเนี่ย”

เขาถามอย่างหงุดหงิด

“ถ้าดึงออกไม่ได้ก็พังมันตรงนี้ซะเลย! ”

ว่าแล้วจิระก็คว้ากรรไกรแล้ววิ่งเข้าไปแทงเข้าที่รูปอย่างสุดแรง ปกติแล้วผ้าใบวาดรูปมันต้องฉีกออกอย่างไม่ต้องสงสัย กรรไกรเหล็กควรจะต้องทะลุผืนผ้าอย่าง่ายดาย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้น

เสียงเหล็กแตกดังขึ้น กรรไกรหักออกเป็นสองซีกก่อนที่จิระจะล้มลง

“ไลลา! นี่มันอะไรกัน! ”

“ระบบป้องกันตัวเองของเกท ดูเหมือนว่าคนที่เปิดมันเท่านั้นจะปิดมันได้นะ”

จิระบ่นกับตัวเองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันได้ยินเสียงตอบกลับมา เสียงเหมือนเสียงผู้หญิง

“คนที่เปิดมันงั้นเรหอ..”

จิระเดินเข้ามาหาฉัน สีหน้าของเขาดูนิ่งเงียบต่างจากเมื่อครู่

“เธอต้องเป็นคนทำแล้วล่ะ”

“จะให้ฉันทำได้ยังไงคะ! นั่นมันของดูต่างหน้าเพื่อนของฉันนะคะ! ”

“ถ้าเธอไม่ทำ เจ้าพวกนั้นมันจะต้องโผล่ออกมาอีก”

“พวกไหนคะ! มันเกิดอะไรขึ้นตรงนี้กันแน่! ”

“ฟังนะ-”

เสียงคำรามขัดคำพูดของจิระ แขนอมนุษย์พุ่งออกมาจากรูปราวกับในนิยาย มันมีสีเทาผิวหนังแห้งติดกับกระดูก มันไม่มีนิ้ว มีแต่กรงเล็บ ตามมาด้วยหัวและตัวของมัน หัวของมันเหมือนมนุษย์แต่ไม่มีจมูก หู หรือ ริมฝีปาก บนใบหน้าสีเทาแห้งมีแต่เขี้ยวนับไม่ถ้วนและลูกตาลูกเล็กๆ หลายลูกกระจายไปทั่วหัว ลำตัวของมันเหมือนกับศพที่แห้งจนไปถึงกระดูก

“กรี๊ดด”

“ชิ! พวกแชมเบลอร์งั้นเหรอ! ไลลาออกมา”

“เจ้านี่.. สัตว์ระดับกระจอกๆ ยังจัดการไม่ได้ สมเป็นนายข้าแล้วเหรอ”

เสียงประหลาดดังขึ้น ต่อหน้าฉันมีเด็กผู้หญิงผมสีทองยาลสลวย เธอสวมผ้าสีดำกับเครื่องประดับ สร้อยคอ กำไล ดูรวมๆ แล้วเหมือนกับคนในนิยายแฟนตาซี

เธอเตะตัวปีศาจที่พยายามจะเดินเข้ามาหาเราจนขาดออกสองท่อนก่อนที่มันจะสลายไป

“อะไรอะ..ผีเหรอ..”

“ชิมันออกมาไม่หยุดเลย”

พวกปีศาจทะลักออกมาราวกับสายน้ำ จิระคว้าแขนฉันแล้ววิ่งออกนอกห้อง เขาปิดประตูห้องก่อนแปะป้ายที่มีสัญลักษณ์กิ่งไม้ห้ากิ่งไว้

“คงต้านไว้ได้ไม่นาน”

“อืม”

ทั้งสองคนคุยกัน นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นเนี่ย

“นี่..นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันคะ? สัตว์ประหลาดพวกนั้นมาจากไหน?! ”

“พวกนั้นคือแชมเบลอร์จากความโหยหาของเจ้าไง”

“อร๊าาาย”

เด็กผู้หญิงผมทองคนนั้นโผล่ขึ้นมาตรงหน้าของฉัน ฉันถอยหลังออกไป

“นี่คือไลลา..เธอเป็นเออ..ฟามิเลียของผม”

จิระพูดอย่างไม่ค่อยสบายใจ

“อย่าพูดเหมือนอายข้าสิ”

“เงียบน่า”

ตอนนี้ฉันสับสนไปหมด ไม่สิ ถ้าจะให้สรุปคือมีสัตว์ประหลาดอยู่ในห้องของฉัน พวกมันมาจากรูปนั่น ฉันจะทำยังไงดี ทำยังไงดีๆๆ

ทันใดนั้นเองจิระเข้ามาหาฉัน ฉันคงทำท่าทางตื่นกลัวจนเห็นได้ชัด

“ผมจะอธิบายทุกอย่างเอง”

“โลกนี้ไม่ใช่โลกเดียวที่มีอยู่ ยังมีโลกอื่นอีกมากมายที่อยู่คู่กับโลกของเรา โดยปกติโลกเหล่านั้นจะเชื่อมต่อกันไม่ได้ แต่มีสิ่งที่เลี่ยงกฎนี้ได้คือ”เกท””

“รูปภาพนั่นมีรูปแบบเฉพาะจึงเปิดเป็นเกทออกมาได้ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดเรื่องบังเอิญแบบนี้ขึ้นได้ยังไง แต่ที่แน่ๆ คือสิ่งที่ดึงพวกสัตว์ประหลาดนั่นออกมาคือความรู้สึกต่อรูปนั่นของเธอยังไงล่ะ”

“พูดง่ายก็คือเธอเป็นคนเดียวที่หยุดมันได้”

ฉันหยุดคิดไปครู่หนึ่ง สัตว์ประหลาดอยู่ในห้องของฉันเพราะรูป เพราะความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนของฉัน..ทำไมกัน

“รูปนั่นสำคัญกับฉันมากนะคะ”

“เมื่อก่อนฉันไม่ค่อยมีเพื่อนมากคุณแม่ก็เอาแต่ทำงาน มีแต่เธอคนนั้นที่อยู่เป็นเพื่อนฉัน”

“วันที่เธอให้รุปฉันมาฉันต้องย้ายบ้านกะทันหันเลยไม่ทันได้หยิบมันมาด้วย จากนั้นไม่นานเธอก็มาตายไป”

“ตั้งแต่นั้นมาฉันคิดถึงเธอมาโดยตลอด ฉันรู้สึกเสียใจมากกล้าลืมของดูต่างหน้าชิ้นเดียวไป จนฉันได้มาเจอรูปนั่นอีกรอบ”

“ฉันดีใจมากที่ได้เห็นรูปนั่นอีก ฉันคิดว่าฉันจะไม่ปล่อยมันไปไหนอีก”

“จะให้..ทำลายมันฉันทำไม่ได้หรอก”

เสียงขีดประตูดังขึ้นทุกๆ ขณะ ฉันรู้ว่าจต้องทำอะไรแต่ฉันลงมือทำมันไม่ลงจริงๆ อาจฟังดูไร้สาระแต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

“ตื่นได้แล้ว”จิระพูดเสียงแข็ง

“เธอมองเพื่อนของเธอมีค่าแค่รูปนี้รึไง”

“จริงอยู่ที่รูปนี้เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวของเพื่อนเธอ จริงอยู่ที่เพื่อนของเธออาจวาดรูปนี้ด้วยใจ แต่รูปมันก็แค่แผ่นผ้า”

“สิ่งที่เธอรู้สึกต่างหาก เธอต่างหากที่เป็นคนเก็บความรู้สึกนี้ไว้”

“ต่อให้ไม่มีสักรูปเหลืออยู่บนโลกใบนี้ ต่อให้ไม่มีใครจำเพื่อนของเธอได้ เธอจะลืมเขางั้นเหรอ”

“เธอเองนั่นแหละคือหลักฐานต่อตัวเธอเอง”

จิระก้มลงมาหาฉันที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่ เขามองมาที่ฉัน

“ฉันไม่รู้จักเพื่อนของเธอหรอกแต่เขาคงไม่อยากให้เธอเป็นแบบนี้”

ฉันยังจำมันได้ วินาทีที่เธอยืนรูปนั่นมาให้ฉัน ตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจด้วยว่ามันเป็นรูปอะไร ตอนนั้นฉันสนแต่รอยยิ้มของเธอ

ถึงรูปมันมีความทรงจำมากมายแต่มันก็แค่นั้น สิ่งที่จดจำมันจริงๆ คือตัวฉันเอง!

“เร็วเข้าหน่อยก็ดี มันจะต้านไม่ไหวแล้ว”ไลลาทัก

“ถ้าเปิดประตูออกมาพวกที่ไหลออกมาเต็มห้องจะทะลักออกมา เราต้องจัดการมันในทีเดียว”

“ข้าทำลายพวกมันในคราวเดียวได้ แต่แม่หนูนั่นต้องทำลายรูปนั่นก่อนที่พวกมันจะโผล่ออกมา”

“มีนา ผมจะให้สัญญาณแล้ววิ่งไปทำลายรูปนั่นเลย”

“ค่ะ”

ฉันหลบอยู่ข้างกำแพงกับจิระส่วนไลลายืนอยู่หน้าประตู เธอดึงป้ายออกทันใดนั้นประตูได้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ สัตว์ประหลาดน่าขยะแขยงนับไม่ถ้วยพุ่งออกมา

ไลลายื่นมือออกไปพร้อมท่องคาถาอะไรสักอยางที่ฉันฟังไม่รู้เรื่อง จากมือของเธอลมหมุนพุ่งทะลวงกำแพงสัตว์ประหลาดนั่นแหลกเป็นชิ้นๆ แรงดันมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วบ้าน

“ตอนนี้ล่ะ ไปเลย! ”

ฉันวิ่งเข้าไปแบบสุดแรง ถึงจะแค่ไม่กี่วินาทีแต่ฉันก็เริ่มเห็นกรงเล็บพยายามคลานออกมา ฉันพุ่งตัวเข้าไปหยิบรูปภาพแล้วดึงออกมาอย่างง่ายดาย ฉันฟาดรูปไปที่เข่าของฉันอย่างไม่ลังเล กรงเล็บของสัตว์ประหลาดมลายหายไป

ฉันทรุดลงหอบอยู่กับพื้นหัวใจของฉันเต้นแรง ถึงลึกๆ แล้วจะอดเสียดายไม่ได้แต่ก็ไม่เป็นอะไรหรอก เพราะเธอน่ะอยู่ในใจของฉันแล้ว

“จบแล้วสินะ” จิระเดินผ่านเศษประตูที่กองอยู่บนพื้น

“ค่ะ”ฉันพูดพลางยิ้ม

“ดีแล้วละ”

“ว่าแต่ประตูนี่จะเอายังไงเนี่ย..”

“จริงด้วย! ถ้าคุณแม่มาเห็นละก็ตายแน่เลย..ทำไงดี ทำไงดี..”

“ในสัญญาบอกไว้แล้วนะว่าผมไม่รับผิดชอบถ้าทรัพย์สินเสียหาย”

“เอ๋..”

ทันใดนั้นเองประตูลอยกลับเข้ามาเหมือนเดิมราวกับเวทมนตร์

“ปกติไม่ใจยังนี้นิ ไลลา”

จะว่าไปเธอคนนั้นหายไปไหนแล้ว ฉันไม่เห็นเธอแล้ว

*________________________________________________*

ฉันมาส่งจิระที่หน้าบ้านพร้อมกับจ่ายค่าจ้างตามที่กำหนด

“งั้นก็โชคดีนะ”จิระพูดก่อนเดินจากไป

“เดี๋ยวก่อนค่ะ..คือว่า..ของถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ? ”

“ว่ามาสิ”

“ทำไมคุณที่มาทำงานนี้ล่ะ”

จิระนิ่งเงียบ

“เออถ้าไม่อย-”

“คงเพราะว่า ผมอดใจไม่รู้ไม่ได้ละมั้ง”

“ก่อนหน้านี้ผมก็เป็นอย่างเธอเนี่ยแหละ แต่ผมเลือกที่จะไล่ล่ามัน พอเริ่มแล้วมันก็ต้องไปต่อมันก็แค่นี้แหละ”

“แล้วเธอล่ะ เห็นแล้วนิ เธออยากจะไปต่อรึเปล่า” จิระหันหน้ากลับมาถามฉัน

“อืม..”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไม่ชอบอะไรเสี่ยงๆ น่ะค่ะ”

“ดีแล้วละ”

จิระตอบพลางยิ้ม เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเขายิ้มเลยนะ

ชายชุดดำเดินจากไป เขาจะไปไหนฉันไม่รู่หรอกนะ คงไปที่ที่มีเรื่องบ้าๆ แบบนี้อีกนั่นแหละ แต่เรื่องของฉันมันก็จบลงตรงนี้ เธอจะยังอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป

ผลงานอื่นๆ ของ MNIght

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น