MY Heart ระยะเราไม่ห่างกัน [Yaoi]

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

ตอนที่ 1


"อะไรนะครับ ผมต้องไปอยู่กับน้องแม่ ทำไมละครับแม่เอาผมไปด้วยไม่ได้หรอ"


"ไม่ได้แม่พูดกับทางนั้นไปแล้ว และแกต้องห่างจากแม่สักพักแม่ต้องหาเริ่มทำงานก่อนไว้มั่นคงเมื่อไร แม่จะกลับมารับนะช่วยรอหน่อยได้ไหมริน"


     ตอนนี้ผมกำลังเถียงกับแม่อย่างสุดใจที่จะต้องไปอยู่กับน้องแม่หรือลุงของผมเอง ผมไม่อยากไปเพราะแม่พึ่งแยกทางกับพ่อครอบครัวที่เคยสมบูรณ์ตอนนี้มันไม่สมบูรณ์แล้ว ถามว่าทำใจได้ไหมผมทำใจยากอยู่นะ ผมไม่เคยรู้เรื่องของพวกท่านเลยจนเรื่องมันมาหนักสุดก็วันนั้นที่ทั้งสองทะเลาะกันจนแยกทาง


"แต่_"


"ไปเก็บของพรุ่งนี้แกต้องไปอยู่ต่างจังหวัด มันไกลต้องเดินทางนาน ส่วนเรื่องเรียนแม่เปลี่ยนเป็นเรียนออนไลน์ให้แล้วแต่แกต้องไปเริ่มเก็บตัวที่เหลือถึงจะจบ ระหว่างอยู่ที่นั้นก็หาอะไรทำไปก่อน"


     พูดเสร็จท่างก็เดินขึ้นห้องไปโดยไม่สนใจคำตอบของผมเลย ผมคิดว่าผมจะไปอยู่ยังไง ก่อนหน้านั้นแม่เล่าให้ฟังคราวๆลุงทำสวนทำไร่รวมไปถึงทำนาด้วยเป็นคนขยันอดทน ผมไม่เคยเจอเขาเลยไม่รู้ว่านิสัยใจคอเขาเป็นแบบไหนเลยได้แต่ถอนหายใจคงต้องทำถามแม่ไปก่อน

"จำไว้นะไปอยู่กับเขาต้องเป็นเด็กดีอย่าดื้ออย่าซน ขยันตั้งใจทำงานถ้าเขาให้ทำอะไรน้องแม่เป็นคนเข้มงวดอย่าให้เขาว่าแกได้ว่าไม่เอาไหน อดทนเข้าใจไหมและแม่จะติดต่อไป"


"แม่ แม่ไม่ไปด้วยกันหรอ ทำไมแม่ไม่ไปส่งผมเลยละ"


     วันนี้ลุงบุญมารับผมไปส่งแต่เหมือนแม่จะไม่ไปด้วย แม่เอาแต่ยืนพูดเรื่องอื่นตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยคิดเลยว่าจะห่างจากแม่นานขนาดนี้และพ่อผมก็ยังไม่เจอหน้าเขาเลยตั้งแต่ตอนนั้นพยายามถามแม่ท่านก็ไม่ยอมบอก


"โตแล้วยังจะให้แม่ไปส่งทำไม ไปได้แล้วลุงบุญส่งให้ถึงที่นะ"


"แม่!" ผมวิ่งเข้าไปกอดท่านแน่นน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด


"โตแล้วนะริน อย่างร้องไห้เดี๋ยวแม่จะแวะไปหาไปได้แล้วปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานไม่ดีนะ"


     ผมต้องยอมจำผลักออกจากท่าน ตอนที่รถเคลื่อนออกไปแม่ยืนมองผมอยู่ตรงบันไดบ้านไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าแม่ร้องไห้เพราะตอนมองท่านตาผมก็มีแต่น้ำตาเลยไม่รู้ว่ามันเป็นความจริงหรือความฝันกันแน่

                                                                 ####

"คุณหนูครับถึงแล้วครับ"


"อืออ.."


     ระหว่างทางมานี้ผมเผลอหลับไปหลายรอบไม่คิดว่าจะไกลขนาดนี้ รอบข้างเป็นสีดำมืดสนิทบ่งบอกถึงเวลา เผลอหลับเลยไม่รู้ว่าที่นี้ไหน


"ที่นี้ที่ไหนครับลุงบุญ"

"บ้านพักคุณชาติครับ ส่วนอยู่ส่วนไหนของประเทศไทย ก็จังหวัดเชียงรายครับ ลงเถอะครับเหมือนจะมีคนเดินลงมาจากบ้านแล้ว"

     ลุงบุญเปิดประตูและวิ่งไปเปิดเอาสัมภาระผมลงมา ผมเดินลงมามองดูบ้านด้านหน้าเป็นบ้านไม้สองชั้นข้างล่างเปิดโล่งครึ่งหนึ่งด้านบนมีระเบียงสำหรับพักผ่อนรอบๆมีต้นไม้และไม้ประดับที่เสริมให้บ้านหลังนี้ดูสนชื่นขึ้นมา

"มาแล้ว ก็เข้ามาข้างใน"

     เสียงทุ่มเข้มถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีส้ม ใบหน้าคมเข้ากรานแดด ผิวสีแทนตัวสูงใหญ่รวมไปถึงมัดกล้ามที่บ่งบอกถึงความเอาการเอางานของคนข้างว่าเป็นคนใช้แรงงานมาก ยังไม่รวมไปถึงดวงตาที่มีแต่ความดุดัน จนเผลอทำให้ผมกล้วขึ้นมานิดๆ

"สวัสดีครับ"

     ผมยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เขาไม่ตอบอะไรเดินนำเข้าไปข้างใน ลุงบุญก็ขนของผมเข้ามาข้างในและถือโอกาสกลับเลย ซึ่งทำไมแกจะต้องทิ้งให้ผมอยู่กับลุงสองต่อสองด้วย มันทำให้ผมอึกอัดขึ้นมา

"ไปหาอาบน้ำซะ แล้วเดี๋ยวค่อยมากินข้าว"
     เขาว่าพลางเดินขึ้นชั้นสองปล่อยให้ผมที่ยืนงงอยู่เพราะไม่รู้จะไปยังไงดี

"ยืนทำอะไรอยู่ละ เดี๋ยวก็กินข้าวดึกบอกให้ทำอะไรก็รีบๆหน่อย"
     เขาพูดด้วยเสียงที่เข้มขึ้นจนทำให้ผมหัวใจกระตุกไปรอบหนึ่งเขาหน้ากล้วกว่าแมเวลาดุอีกดูไม่เหมือนน้องแม่เลยสัดนิด

"ค..ครับ ว่าแต่ห้องน้ำอยู่ทางไหนครับ" เขาเงียบไปสักพัก

"ตามขึ้นมา"

     ผมถือของตามเขาขึ้นชั้นสอง หันมองรอบๆแต่เพิ่งนึกได้ตัวเองไม่ควรช้าเลยรีบตามไป
"ที่นี้มีห้องอยู่ห้องเดี๋ยว เธอต้องนอนกับฉันส่วนของก็เอาไปเก็บในห้อง ห้องน้ำอยู่ตรงข้ามกับห้อง...รีบๆอย่าให้ฉันพูดซ้ำ"

     ผมมาสะดุ้งตกใจต้องที่เขาบออกว่าอย่างให้พูดซ้ำและเดินชนผมออกจากห้องไปเพราะผมกำลังมึนกับคำว่าอยู่ห้องเดียวกันเตียงเดียวมันดูแปลกๆยังๆไงไม่รู้และที่สังเกตุมาที่นี้ไม่มีสองห้องนอนมีเพียงห้องเดียว เหมือนเจ้าของบ้านจะอยู่ง่ายๆผมเลยเหมือนเป็นกาฝากเขาไป

"รีบๆ"

     ผมรีบค้นหาเสื้อผ้าและรีบไปอาบน้ำกว่าจะอาบน้ำสระผมเสร็จคาดว่าคนรอต้องรอนานแน่ๆ คิดจะหนีก็ไม่ได้เพราะมองไปทางไหนมันก็ไม่ใช่ที่ของผมเลยสักนิด ตอนที่เดินออกมาจากห้องน้ำได้ยินเสียงทีวีเปิดอยู่ เลยชโงกหัวแอดดู

"อ๊ะ! ขอโทษครับ"

     ตอนที่แอบดูอยู่คิดว่าเขาจะไม่มองแล้วแท้แต่ปรากฎว่าเขามองมาทางนี้ตลอดเวลาเลยสินะ นี้เรามาบ้านเขาครั้งแรกก็ทำตัวเสียมารยาทขนาดนี้เลยหรอผมรีบสาวเท้าไปยืนอยู่ตรงหน้าไม่รู้ตอนนี้แสดงหน้าตาแบบไหนออกไป

"...ไม่มีใครสอนหรือไงว่าอย่ายืนค่ำหัวผู้ใหญ่"

"ขะ..ขอโทษครับ"

     ผมรีบถอยหลังออกมาไปยืนอยู่ไกลๆ เขาลุกจากเก้าอี้วายไปนั่งอยู่โต๊ะข้างริมระเบียง

"จะยืนอยู่นานไหม ฉันจะไม่พูดเรื่องมารยาทอีกแล้วนะเพราะคิดว่าแม่เธอต้องสอนมาว่าไม่ควรให้ผู้ใหญ่รอนาน และไม่ควรให้ผู้ใหญ่พูดเรื่องเดิมซ้ำๆ แต่ถ้าเป็นอยู่แบบนี้เห็นทีเราคงจะอยู่ด้วยกันยาก"

"ผมขอโทษครับ"

     พอเขาพูดมาทำไมผมรู้สึกว่ามันเจ็บมาก มันเหมือนกับผมไม่เอาไหนซ้ำยังให้เขามาว่าแม่ผมได้และที่สำคัญคำพูดเขาเหมือนจะทิ้งผมไปเมื่อไรก็ได้ เหมือนผมไม่มีใครต้องการ

"นั่งลงกินข้าวไป อย่ามานั่งกินข้าวกับน้ำตาฉันไม่ชอบ"
ผมเม้มริมฝีปากพยายามกันสะอื้นและพยายามกินข้าวให้ลงทั้งๆที่มันกินไม่ลงสักนิด

      ตอนกำลังล้างจากเขาบอกว่าพรุ่งต้องตื่นแต่เช้าไปไร่กับเขาประมาณตีสี่ เขาจะพาไปดูงานตอนนอนเราก็นอนคนละฝั่งไม่ได้ข้ามเขตใคร ผมเลยสะบายใจเพราะกลัวตัวไปทำรุ่มรามกับเขา

"อืออ"

     ผมตื่นมาตอนได้ยินเสียงนกร้อง พยายามมองไปรอบๆว่าที่นี้ที่ไหนพอปรับสายตาได้แล้วก็เด็งขึ้นสุดตัว

"เฮ้ยย! 7.30 ตายแล้ว"
     

      ผมมองรอบตัวปรากฎว่าไม่ใครอยู่เลย ที่นอนเย็นชืด

"ตายๆแน่ไอ้ริน"

     ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวแต่พอเสร็จก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปหาเขายังไง เลยได้แต่รออยู่บ้าน แต่จะให้ทำงานบ้านอย่างอื่นรอเขาผมก็ทำไม่เป็นได้แต่มานั่งอยู่ริมระเบียง พอมอลงไปข้างล่าง

"ใช่ รดน้ำต้นไม้"

     พอคิดิได้ว่าตัวเองไม่ได้ไร้ประโยชน์ก็รีบวิ่งลงไปข้างล่างมองหาก๊อกน้ำกับสายยางพออะไรเข้าที่เข้าทางก็เริ่มรดน้ำต้นไม้ รดจนเพลินไปหน่อยก็ได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลัง

"เธอทำอะไร!"

"อ๊ะ! ผมกำลังรดน้ำต้นไม้ครับ"

     เขาไม่พูดอะไรรีบเดินไปปิดก๊อกน้ำ ใบหน้าคมดุเข้มขึ้นกว่าเดิมผมมีความรู้สึกว่าตัวเองต้องโดนอะไรซักอย่างที่ทำให้เขาไม่พอใจแน่

"รดน้ำ นี้บ้านเธอบอกว่านี้คือรดน้ำหรอห่ะ! น้ำท่วมขนาดนี้รดเพลินหรือใจลอยไปถึงไหน รู้ไหมต้นกล้าที่ปลูกอยู่เนี้ยมันเพาะยากแค่ไหน ขอเถอะถ้าไม่ช่วยอะไรหรือทำอะไรไม่เป็นอย่ามาเพิ่มภาระ!!" เขาเสยผมอย่าหงุดหงิดแล้วมองตรงมาที่ผมอย่างดุดัน

"เฮ้ออ คิดถูกคิดผิดเนี้ยเอาคนอย่างเธอมาอยู่ด้วย"

     พูดเสร็จเขาก็เดินออกไปนอกบ้าน ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่รู้ว่าน้ำตามันมาจากไหนแต่ว่าตอนนี้มันอึกอัดไปหมดผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไง เพราะผมเป็นคนไม่เอาไหนใช่ไหมถึงทำให้เป็นภาระของใครไปทั่วแบบนี้ทั้งแม่ทั้งพอและก็..เขา

                                                                         ####

     ตอนนี้ผมนอนเล่นอยู่ห้องนอนเพราะไม่รู้จะทำอะไรต่อไปกล้วว่าตัวเองจับอะไรแล้วจะไม่ถูกใจเขาเลยขออยู่เฉยๆแบบนี้รอเขาสั่งจะดีกว่า ผมไม่ยากโดนเขาดูถูกอีก เมื่อเย็นมียายคนหนึ่งเอาแกงส้มมาให้อร่อยมากเลยตั้งสำหรับรอเขาตั้งนานจนจะสามทุ่มยังไม่มาเลยต้องกินไปก่อนไม่รู้เขาจะว่าไง

แกร๊ก!

     เสียงเปิดประตูห้องน้ำให้ผมรู้ว่าเขากับมาแล้วตอนนี้ก็เกือบห้าทุ่มได้ ทำไมกลับดึกจังแต่เราจะสนใจทำไมผมรีบปิดโคมไฟตรงหัวเตียงแล้วเข้าสู่นินทราพรุ่งนี้ผมจะไม่นอนตื่นสายอีกแล้วคอยดูเถอะจะทำให้เขาวาไม่ได้เลยค่อยดู

                                                                  ####

     ไม่รู้ว่าเขาเข้ามานอนตอนไหนแต่ผมรู้สึกตอนที่เขาลุกออกไป ก็เกือบตื่นสายอีกแล้ว

"ไม่ได้ๆ คราวหลังต้องตื่นเร็วกว่านี้"

     ผมลุกไปเปิดไฟเตรียมชุดของตัวเองไว้ คิดว่าถ้าเข้าไร่จะต้องใส่แขนยาวขายาวเพราะแดดที่นี้ร้อนกำลังเลือกว่าชุดไหนควรใส่ดี
แกร๊ก

     ผมหันไปมองตรงประตูดวงตาของเราสบกันแต่ไม่มีใครพูดออกมา ผมก็ไม่อยากพูดกับเขาหรอกเพราะยังเคืองเรื่องเมื่อวานไม่หายคนอะไรปากร้าย

"อะ!"

     ผมดันเพลอทำปากยืนใส่เขาไปได้จะถูกว่าอีกไหมเนีย เขาเดินเข้ามาไม่ได้พูดอะไรเปิดเอาเสื้อผ้าที่จะใส่ออกมา ตอนที่กำลังจะเดินผ่านเขาออกไป คำพูดของเขาก็ลอยมาประทะหน้าอย่างจัง

"เด็กไม่มีมารยาท"

     ผมเลยได้แต่เดินหงุดหงิดออกไป

"คนบ้า ปากร้าย ชิ!"

TBC.

เป็นไงบ้างค่ะฝากติชมด้วยนะ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น