หลวนหลง 欒龙

ตอนที่ 40 : บทที่ 34 จดหมายจากผู้ประสงค์ดี [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    14 พ.ค. 60







34

จดหมายจากผู้ประสงค์ดี

 


               “หม่อมฉันเป็นเพียงเด็กกำพร้าเพคะ” ข้าก้มหน้าต่ำมิกล้าสบตา “มิเคยได้พบหน้าพ่อแม่แต่อย่างใด”


               เมื่อครู่ข้าพลาดมากที่อยากรู้อยากเห็นจนเกินไป เผลอทำในสิ่งที่ไม่ควรเป็นอย่างมาก...คือการมองพระพักตร์ของพระองค์อย่างนั้น


               “แต่องค์หญิงน้อยตายไปแล้ว...” เขาพึมพำกับตนเองแต่ข้าได้ยิน  ดังเช่นที่ฮองเฮาว่า ว่าองค์หญิงน้อย น้องสาวขององค์ชายแปดนั้นได้ตายจากไปแล้ว


               ส่วนข้านั้นก็คงเป็นเพียง..หญิงสาวนางนึงที่แอบอ้างเบื้องสูง


               “เสด็จพ่อ...แต่มี่ฮวานั้น นางมีป้ายหยกประจำกายของนางคล้ายคลึงกับของเสด็จแม่ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายหกพูดขึ้น นั่นทำให้ฮ่องเต้ขมวดคิ้วยุ่งขึ้นไปอีก “คล้ายกับป้ายหยกของลูก”


               ว่าแล้วองค์ชายเยวี่ยเสี่ยนก็นำป้ายหยกออกเขาออกมาแล้วมองมาที่ข้า ข้าจึงนำป้ายหยกของตนเองออกมา...


               ถึงบิดามารดาของข้าจะเป็นใคร...ข้าก็ขอตามหาพวกเขา


               ขอพบพวกเขาสักครั้งก็ยังดี...


               “เอ้ะนี่อะไรกัน...” ข้ากำลังจะนำป้ายหยกออกมาให้พวกเขาดู แต่กลับพบก้อนกระดาษก้อนหนึ่งอยู่ด้วย แต่แน่นอนว่าข้ามิใช่เป็นของข้าแน่นอน


               ข้าคลี่กระดาษแผ่นเล็กเพื่อนเปิดดูว่ามีข้อความอันใด



 

               เจ้าเชื่อเรื่องโชคชะตาหรือไม่...โชคชะตาของเจ้ามันอยู่ในกำมือข้า...

 

 



                “พี่หลง!” ข้าร้องอย่างตกใจเมื่อกระดาษแผ่นเล็กที่อยู่ในมือข้าเมื่อครู่ถูกฉกไปด้วยบุรุษผู้นี้ ข้ายื่นป้ายหยกให้องค์ชายหกและฮ่องเต้ไป พระองค์เลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วมองมันอย่างเรียบนิ่ง ข้ามิสามารถคาดเดาอารมณ์ของพระองค์ได้เลย


               เรามีเรื่องต้องคุยกันมี่ฮวา...


               ข้าเข้าใจความหมายของหลวนหลงได้จากสายตาที่ข้ามองมาตลอดตั้งแต่ยังเป็นกระต่ายฮวาเอ๋อร์


               ถึงแรกๆจะคาดเดาไม่ออกก็ตาม


               “พ่อต้องการจะคุยเรื่องนี้กับเจ้าหกนิดหน่อย” นั่นทำให้ข้าและพรรคกระบี่ต้องออกมา เพื่อกลับไปยังวังขององค์ชายหก ข้ามองพวกเขาก่อนออกมาและมองป้ายหยกที่ติดตัวประจำกายตลอดด้วยสายตาคิดถึง


               ตั้งแต่เล็กตัวข้าก็มีป้ายหยกสลักผูมาแล้ว


               จากกันเพียงคราที่เป็นกระต่าย...


               และครานี้...


               “เอานี่ไปก่อน” เสียงคุ้นเคยของเขาทำให้ข้าหลุดจากภวังค์ มองป้ายหยกอันเล็กที่เขายื่นมาให้ นั่นมัน


               ป้ายของฮวาเอ๋อร์ ที่สลักคำว่า ฮวา


               ป้ายครั้งที่อยู่ในร่างกระต่าย ข้าชอบมันพอๆกับป้ายสลักผู


               “แต่พี่หลง...” ข้ากำลังจะปฏิเสธแต่เขากลับคว้าข้อมือของข้าเพื่อใส่ให้ และเขาก็ใส่ให้ข้าเสร็จสรรพ เขาคิดถึงฮวาเอ๋อร์ แต่เขากลับมอบป้ายอันนี้ให้ข้าเพื่อมิให้ข้าคิดถึงป้ายอันเก่า


               “ห้ามร้องไห้ เด็กขี้แย” นั่นทำให้ข้าคลี่ยิ้มออกมา


               ทั้งน้ำตา...


               บุรุษผู้นี้...ทำให้ข้าหลงรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 




 

 

 

               ตอนนี้ข้ากลับมาที่ตำหนักขององค์ชายหก ข้าอยู่ในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้ประจำตัวข้าตั้งแต่เด็กๆ

               กลิ่นดอกไม้เช่นนี้..ข้าชอบมันมาก แต่เหตุใดครานี้ถึงได้มีกลิ่นแรงนัก แต่ยังคงหอมอยู่เช่นเดิม


               ข้ารู้สึกเหมือนในห้องมีใครอีกคนหนึ่ง


               “เจ้า! เจ้าเป็นใคร?” ข้ามองไปรอบห้องแต่พอเลื่อนสายตากลับมากลับเจอร่างบางของสตรีนางนึงนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้างดงามของนางมองมาที่ข้าอย่างว่างเปล่า ริมฝีปากบางสีชมพูของนางยกยิ้ม


               มิใช่ผีสาง นางงดงามราวกับเทพเซียน...


               เทพเซียน!


               “ข้าเหลียนเอ๋อร์” นางยิ้มให้ข้าอย่างโง่งม ดวงหน้าหวานของนางมองใบหน้าข้าแล้วยกยิ้ม น้ำตาของหญิงสาวตรงหน้าไหลอาบแก้ม ข้าเดินเข้าไปหานางอย่างไม่กลัวเกรง มือบางตรงหน้าเอื้อมมาจับใบหน้าข้าไว้ นางลูบแก้มของข้าอย่างแผ่วเบา


               เหลียนเอ๋อร์...นางยังคงยิ้มอย่างโง่งมเช่นเดิม...สายตาเช่นนั้น...สายตาที่มีความสุขและเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน


               “ข้า...กำหนดโชคชะตาของเจ้ามี่ฮวา...” นางบอกข้า “ข้าเป็นคนที่ตายแทนเจ้า...”


               เหลียนเอ๋อร์...นางตายแทนข้า?


               นางรู้เรื่องอันใดกันแน่ !


               “เจ้าน่ะ...เป็นองค์หญิงน้อยของพวกเขา เป็นเช่นนั้นมาตั้งแต่เกิด” นางยังคงพูดต่อ


               ข้า...เป็นองค์หญิงน้อย !?


               “ข้า...เป็นองค์หญิงงั้นหรือ...” ข้ารู้สึกชาไปทั่วร่างจนไม่สามารถยืนต่อไปได้ ร่างของข้าทรุดลงตรงหน้าของเหลียนเอ๋อร์ นางมองข้าแต่มิได้ช่วยอันใด “แล้วเจ้าบอกข้าทำไม”


               “ข้าเพียงอยากให้เจ้าทราบว่าตอนนี้เจ้าเจอกับพ่อแม่ของเจ้าแล้ว และยังมีพี่ชายของเจ้าอีก”


               “เจ้าบอกข้า...ข้ารู้เพียงผู้เดียว เขาก็ยังคงมองข้าเป็นเช่นเดิม” น้ำตาของข้าไหลออกมา “เขาไม่รู้ว่าข้าเป็นลูกของเขาเป็นน้องของเขา”


               “...” นางมองข้า น้ำตาของนางไหลออกมาเรื่อยๆ


               “ข้าไม่อยากเจ็บปวดแล้ว ข้าอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น...ไม่ต้องโดดเดี่ยวเหมือนเมื่อก่อน”


               “แล้วเจ้า...คิดว่าข้าอยากเจ็บปวดมากหรือไง เจ้าคิดว่าข้าอยากมากำหนดชะตาของเจ้าหรือ!” เหลียนเอ๋อร์ทุบอกของตัวเอง “ข้าเจ็บมามากพอแล้ว...เจ็บมาตั้งแต่เกิด..”


“...”


               “ข้าเป็นเพียงมารหัวขนของหญิงสาวนางหนึ่ง...เป็นบุตรที่มิมีใครต้องการให้เกิดมา ข้าเกิดมาเพื่อนแผนการของนาง..เพื่อเจ้า”


“...”


               “หลังจากข้าตายไป ข้าก็ต้องมากำหนดชะตาของเจ้า” นางสะอื้น “เจ้า...ที่ข้าต้องตายแทน”


               “ข้า...”


               “ข้าเกลียดเจ้า แค้นเจ้า แล้วอย่างไร...สุดท้ายข้าก็ต้องทำทุกอย่างเพื่อเจ้าอยู่ดี” เหลียนเอ๋อร์ปาดน้ำตา “เจ็บ...ข้าเจ็บจนชาไปหมดแล้วมี่ฮวา”


               เหลียนเอ๋อร์ร้องไห้ออกมา นางสะอื้นไห้บนเตียงราวกับจะขาดใจ คนตรงหน้าดูอ่อนแอมากเสียจนน่าสงสาร ข้าทำได้เพียงแต่มองดูนางร้องไห้อยู่ตรงนี้ และเรื่องทุกอย่างที่พอจะปะติดปะต่อได้หลังจากที่เหลียนเอ๋อร์กล่าวมา



               “ข..ขอโทษ..ข้าขอโทษ...”




               ข้าทำได้เพียงเท่านั้นจริงๆ



          "มี่ฮวา...ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าพยายามทำให้เจ้ามีความสุขมาตลอด ข้า...ข้าเป็นเทพเซียนก็จริง แต่เพื่อดูแลดวงชะตาเจ้าเพียงผู้เดียว"

.

.

.

.


           "แล้วสลายไป..."




           “เหลียนเอ๋อร์” ข้ามองนางทั้งน้ำตา เอื้อมมือไปกอดปลอบนาง ผมสีขาวของนางซุกอยู่ที่อกของข้า นางยังคงตัวสั่นเทิ้ม


           “ฮึก...” นางสะอื้นไห้อยู่อย่างนั้นประมาณสองเค่อ...


           และนางก็สลบไป..



 

 

           “นางไม่เป็นไรแน่นะเจ้าคะ” ข้าเหลือบมองร่างบางที่นอนอยู่บนที่นอนของข้าด้วยความสงสาร นางยังคงเป็นมนุษย์ นั่นทำให้ข้าปิดบังเขาไม่ได้ จึงให้เขามาช่วยดูอาการของเหลียนเอ๋อร์


           “อืม..นางแค่หลับไป” หลวนหลงตอบข้าแล้วมองนางด้วยสายตาราบเรียบ “เจ้าบอกว่านางคือเหลียนเอ๋อร์?”


           “เจ้าค่ะ นางเป็น...เซียน” ข้าโกหกไม่เป็น จึงทำได้แค่บอกความจริงกับเขา หลวนหลงทำเพียงพยักหน้าแล้วมองไปยังร่างบางที่หลับไหลอยู่


           “ไว้ค่อยคุยกันมี่เอ๋อร์” ข้าพยักหน้ารับแล้วเอื้อมไปจับมือบางของเหลียนเอ๋อร์ไว้ บีบเบาๆเพื่อให้กำลังใจนาง


           เหลียนเอ๋อร์ดูอ่อนแอมาก นางดูเหมือนเป็นน้องสาวของข้าเสียด้วยซ้ำ แม้แต่นางหลับ..ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท


           แต่น้ำตาของนางกลับไหลออกมา...


           ข้าเอื้อมมือปาดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา เหลือบไปมองหลวนหลงที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง พยักหน้าให้เขา


           เหลียนเอ๋อร์ไม่มีท่าทีว่าจะตื่นง่ายๆ แต่หลวนหลงอยากคุยกับข้าแล้ว ข้าจึงออกไปคุยกับเขา


           เล่าเรื่องทั้งหมดที่ข้าได้รับรู้ในวันนี้ให้เขาฟัง...


           หลวนหลง เขาเป็นคนที่ข้าฝากชีวิตไว้แล้ว...



 

 

           “ฮึก...ฮือ” ร่างบางที่หลับใหลไปเมื่อครู่ลืมตาขึ้นมา เมื่อทั้งคู่ออกจากห้องไปแล้ว นางเห็นแก่ตัว...นางเอาแต่โทษมี่ฮวา..นางเป็นเซียนที่มีกิเลสมากเกินไป


           แต่เหลียนเอ๋อร์เพียงอยาก...


           เป็นมนุษย์...



 

 

           ข้าเล่าทุกอย่างที่ได้ยินจากเหลียนเอ๋อร์ให้หลวนหลงฟัง...เขาทำเพียงพยักหน้ารับแต่คิ้วของเขากลับขมวดมุ่น


           ข้าเดาความคิดเขาไม่ออกเลยจริงๆ


           “ก่อนหน้านี้ เจ้าได้รับจดหมายอะไรหรือไม่”


           จดหมาย?จดหมายอันใดกัน?


           “ไม่นะเจ้าคะ” ข้ามองหลวนหลง “มีอันใดหรือเจ้าคะ”


           “ข้าได้รับจดหมาย...จากผู้ไม่ออกนาม”











ไม่ใช่แค่สองคนนั้นที่ร้องไห้ คนเขียนปล่อยโฮค่ะ TT ไม่สามารถไปต่อไปแล้ว มันดราม่า มันเศร้า เพราะฉะนั้น ถึงแค่นี้นะคะ *ซับน้ำตา

ไรท์มีเพจแล้วน้าา สามารถไปทวงนิยายกันได้

>>MEICHE<<


ขอบคุณที่อ่านนิยายของไรท์นะคะ



มาแบ้ววว เลาหายไปนาน เลาผิดไปแล้ว เราจะพยายาม มาอัพบ่อยๆ เรื่องนี้ใกล้จบแล้วเด้อออ ให้ทายว่ามีกี่ตอน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #1164 Sukanya Paileeklee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 21:38
    เป็นเทพเซียนแล้วเป็นมนุษย์ ทีนี้รีดเลยเป็นงงๆ
    #1,164
    0
  2. #1122 --11-- (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 20:18
    รออยู่นะ
    #1,122
    0
  3. #1121 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 01:47
    อ่าาา มีร่างเป็นคนอยู่รึ ?
    #1,121
    0
  4. #1120 Natnaree Chaowamongkon (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 22:40
    กลับมาเถอะ ข้าให้อภัยแล้ว
    #1,120
    1
    • #1120-1 MEICHE(จากตอนที่ 40)
      14 พฤษภาคม 2560 / 10:03
      55555 อัพวันนี้ๆๆ
      #1120-1
  5. #1114 fahnatee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 20:28
    เอแล้วอย่างนี้แม่ของเหลียนฮวาที่ช่วยมี่เอ๋อร์ไปจะยังอยู่ไหมคะ
    เหลียนฮวาก็น่าสงสาร
    #1,114
    0
  6. #1107 UZUKI (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 13:41
    ไรท์รีบมาเน้อววว วงวารนางเอกเหลือ 

    แบบอยากให้พ่อแม่นางรู้เร็วๆ 
    #1,107
    0
  7. #1105 pimnapatsukfung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 21:42
    สู้ๆน่ะ
    #1,105
    0
  8. #1104 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 18:00
    น่าสงสารรรร

    ปล. เพื่อเปิดดู/เพื่อแผนการ
    #1,104
    1
    • #1104-1 MEICHE(จากตอนที่ 40)
      26 เมษายน 2560 / 18:19
      งืออออ ขอบคุณน้าาค้าา
      #1104-1
  9. #1103 ทาคาชิ นัตสึเมะ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 18:30
    แต่งต่อเถอะค่ะ π∆π~นะๆสนุกมากเลยซึ่งมากด้วย
    #1,103
    0
  10. #1102 Karry_WJK (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 11:37
    หวายยย
    ฮวาเอ๋อร์. ไม่ร้องนะ ฮึก
    เหลียนเอ๋อร์. ใครร้อง.. ข้าเปล่านะ
    ตัดภาพมาที่รีด. //ฮึกๆ แงงงงงงงงงง๊ ทำไมเรื่องมันเศร้าจังง แง๊---
    #1,102
    0
  11. #1101 578633 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:54
    ก็แต่ให้มันไม่เศร้าสิ แบบงั้นไว้นางเอกมีลูกให้มาเกิดเป็นลูกนางจบ
    #1,101
    0
  12. #1100 annaaa (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:25
    ค้างงงงงงงงงงงง
    #1,100
    0
  13. #1099 เจ้าเด็กโง่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 09:22
    สงสารทั้งคู่เลย ฮือออออ
    #1,099
    0
  14. #1098 Thaiyou (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 05:24
    อ้าววว ทำไมมาแค่นี้????????????????
    #1,098
    1
    • #1098-1 MEICHE(จากตอนที่ 40)
      25 เมษายน 2560 / 08:50
      ยาวจะตายตัวเองง T^T ไรท์มันคนเฬวคนขี้เกียจ อย่าด่าไรท์เลย
      #1098-1
  15. #1097 cattycall (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 03:00
    #1,097
    0
  16. #1096 MenMark (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 01:49
    มันดูเศร้าๆนะ แต่คนผิดมันไม่ใช่ฮวาเออร์นะ ทั้งๆที่ควรจะโทษแม่ตัวเอง อยู่ดีๆไปโทษฮวาเออร์ที่เป็นต้นเหตุเฉยๆ ยังไงถ้าเหลียนเออร์เกิดมาก็ไม่มีใครต้องการอยู่แล้วนี่ จะตายหรือไม่ตายมันก็เหมือนๆกันนี่นา แตกต่างที่ว่าถ้านางไม่ตาย ผลกระทบจะเป็นวงกว้าง แต่ถ้านางตายแทน มันจะดีขึ้นเพราะฮวาเออร์เป็นราชนิกูลสายตรง

    อีกอย่าง ถ้าเหลียนเออร์ไม่ได้ตายแทน นางก็เกิดมาเป็นลูกกบฎอยู่ดี ต้องโดนประหารอยู่แล้วอะ

    งงว่าทำไมไม่รู้สึกดีบ้างทั้งๆที่ชีวิตตัวเองช่วยฮวาเออร์ได้ และได้เกิดเป็นเทพเซียน

    แล้วไหนว่าเป็นเทพเซียน

    มาโทษนางเอกเฉย

    งง
    #1,096
    1
    • #1096-1 MEICHE(จากตอนที่ 40)
      25 เมษายน 2560 / 08:59
      ไว้ไรท์จะเขียนภาคสำหรับเหลียนเอ๋อร์เพิ่มไปด้วยนะคะ ดีใจที่รีดพิมยาวขนาดนี้ ^3^ ใช่ค่า ฮวาเอ๋อร์ไม่ผิด แต่ที่เหลียนเอ๋อร์พูดออกมานางต้องการให้มี่ฮวาผิดไปอี้กก เหลียนเอ๋อร์อาจจะเป็นเทพเซียนจริงๆ ที่ต้องละทุกอย่าง แต่ก็นางยังมีอดีตอ่ะเนอะ ยังลืมไม่ได้ เหลียนเอ๋อรคิดว่าเพราะตัวเองตายเพื่อมี่ฮวาเลยต้องมาเป็นเทพเซียนดูแลดวงชะตาของน้องอ่ะค่ะ แต่สุดท้าย ใช่แล้วว่านางก็ต้องตายอยู่ดี ตามตรงจากเหลียนเอ๋อร์คือ...นางอยากเป็นมนุษย์ (รีดเดอร์ทุกคนจงข้ามเม้นนี้) ไม่ได้สปอยน้าาาา =//=
      #1096-1
  17. #1095 _White_ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 01:17
    ไรท์ใจร้ายยย
    #1,095
    0
  18. #1092 Draken Smile (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:58
    ขึ้นแล้วค่ะ ขอโทดด้วยนะค่ะะ
    ฉากนี้เศร้า ทำไมต้องดราม่าา TT^TT
    #1,092
    1
    • #1092-1 MEICHE(จากตอนที่ 40)
      25 เมษายน 2560 / 08:45
      ไม่เป็นไรค่าา ไรท์ก็เปิดดูเนื้อหาไม่ขึ้น555 ไม่ม่าแล้ว จะกลับมารักใสๆหัวใจสี่ดวงกันน (หรา?)
      #1092-1
  19. #1091 Draken Smile (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 22:54
    ไม่ขึ้นเนื้อหาค่าาา
    #1,091
    0