หลวนหลง 欒龙

ตอนที่ 38 : บทที่ 32 องค์รัชทายาท 2 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    19 มี.ค. 60















เรื่องที่เกิดขึ้นถูกเก็บเป็นความลับ มิมีสนมหรือนางกำนัลนอกตำหนักทราบแม้แต่คนเดียว

 







 

ข้าเป็นอนุเจ้าค่ะ พวกท่านอาจจะสงสัยว่าตัวข้านั้นเป็นใคร เหตุใดจึงมาโผล่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้ ตัวข้านั้นขอไม่บอกนาม ข้าเป็นเพียงอนุคนที่แปดในวังของอ๋องสาม ผู้เป็นน้องชายต่างมารตาของฮ่องเต้แคว้นเลี่ยง แท้จริงแล้วข้าเป็นเพียงสาวใช้ที่มิได้มักใหญ่ใฝ่สูงอันใด แต่ข้ากลับถูกอ๋องสาม ชายวิปริตนั่นขืนใจ เขาแต่งตั้งให้ข้าเป็นอนุเพราะว่าข้านั้นตั้งท้อง...


ท้องกับชายที่มิได้เต็มใจ ข้าร้องไห้หนักจนแทบสิ้นใจ ตัวข้านั้นยังจำคืนนั้นได้ดี


ข้ามิอยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปเพียงแต่...ข้ายังตายมิได้เพราะข้าติดหนี้บุญคุณไว้กับฮองเฮาแห่งแคว้น


แต่ก่อนข้าเคยเป็นบ่าวที่จวนสกุลหวัง แต่ข้าหนีออกมาเพราะคุณหนูฟางเซียนหรือฮองเฮาในขณะนี้ถวายตัวเข้าวังตามพี่สาว ข้าจึงมิจำเป็นต้องอยู่ที่จวนนั้น


แต่ว่าข้าคิดผิด ข้าควรจะอยู่ดูแลฮูหยินใหญ่แทน แต่ข้ากลับหนีออกมา และข้ามิมีหน้ากลับเข้าไปที่จวน เพื่อนสมัยเด็กของข้าเลยชวนข้าไปเป็นบ่าวที่จวนอ๋องสาม ซึ่งมีบ่าวที่เป็นสตรีอยู่มาก ข้าตอบตกลงเพราะเงินข้าก็เริ่มไม่มี


หลังจากนั้นข้าก็รู้ตัวดีว่ายิ่งมาอยู่ในที่ห่างไกลเช่นนี้จะมิได้เจอฮองเฮาอีก ทั้งๆที่ข้าควรจะอยู่ที่นั่นแท้ๆเพราะในทุกๆปีฮองเฮาจะต้องกลับมาเยี่ยมที่จวน คราแรกข้าว่าจะหนีออกไปแล้วไปเป็นนางกำนัลที่วังหลวง แต่ว่าข้าเพิ่งทราบว่าที่วังของอ๋องสามนั้นมีกฎแปลก คือ หากคิดเข้าจงอย่าริอาจออก


หมายความว่าข้ามิสามารถหนีออกไปได้ มิเช่นนั้นข้าจะถูกโบยจนตาย


อ๋องสามผู้นี้เป็นที่รู้กันดีในวังว่า วิปริต...


เขาชมชอบความเจ็บปวด เสียงกรีดร้อง และความทรมานของผู้อื่น...


ในวันนั้น ข้าได้ยินอ๋องสามและองครักษ์พูดคุยกันเรื่องกบฏ เพราะคืนนั้นข้าคิดจะหนีออกจากวังอีกครั้ง แต่ข้าไม่รอด


ข้าถูกชายวิปริตผู้นั้นขืนใจ !


ข้าเกลียดเขา จนอยากฆ่าเขาให้ตาย แต่เพราะข้ามิเป็นวรยุทธ์ จากนั้นข้าก็กลายมาเป็นอนุและข้าตั้งท้อง ข้าเกลียดมารหัวขนในท้อง ข้าเกลียดพ่อของมัน !


ข้าพยายามฆ่าตัวตายหลายครั้ง แต่ทำไม่ลงเพราะข้าติดหนี้ชีวิตฮองเฮาอยู่


ข้าได้ยินเรื่องก่อกบฏ  ข้าจำที่พวกมันพูดได้และข้าได้ยินว่าฮองเฮาตั้งครรภ์มังกร คืนวันที่ฮองเฮาคลอด พวกมันเตรียมก่อกบฏทันที ! ข้าได้ยินมาเพียงเท่านั้น เพราะเวรยามจู่ๆก็แน่นหนาขึ้นมา ข้าถูกไล่ให้ออกไปไกลๆ


และแล้วข้าก็คิดถึงบุญคุณที่ข้าติดค้างไว้...


แผนของข้าจึงเริ่มขึ้น ข้าจดเรื่องราวและแผนต่างๆลงในจดหมายหลายฉบับจนวันหนึ่ง...มารหัวขนในท้องข้าก็คลอดออกมา


เป็นเด็กหญิงที่น่าเกลียดน่าชัง ข้าเกลียดเด็กคนนี้ พอมองไปที่เด็กน้อยคนนี้ทีไร ภาพที่พ่อของมันทำร้ายและขืนใจข้าก็โผล่เข้ามาทันที เหมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนข้ามาตลอด


เด็กนี่ต้องเกิดมาเพื่อแผนของข้า


น้ำตาของข้าไหลออกมาอาบแก้ม เมื่อมองดวงตากลมโตแสนไร้เดียงสาของเด็กน้อยในอ้อมแขน มารหัวขนตัวน้อย..ก็น่ารักอยู่บ้างนี่นา


แม่ขอโทษ...มือเล็กๆนั่นปัดป่ายสะเปะสะปะ เด็กน้อยไร้เดียงสาต้องเกิดมาตามแผนของข้า เด็กน้อยที่ไม่รู้อะไรเลย แม่จะตั้งชื่อเจ้าว่าเหลียนเอ๋อร์


ข้าตั้งเพียงเพื่อเรียกเด็กน้อย เท่านั้นเพราะอีกไม่นาน...


มารหัวขนตัวน้อยก็ต้องตายอยู่ดี...




 



 

ในที่สุดก็ถึงวันนี้...วันที่เหลียนเอ๋อร์ต้องตาย...


ข้าก้มมองเด็กน้อยในอ้อมกอดทั้งน้ำตา ใบหน้าเนียนใสของเด็กน้อยตรงหน้า ดวงตากลมโตสดใสจ้องมองข้าอย่างอยากรู้อยากเห็น ทารกที่ตัวเล็กกว่าเหลียนเอ๋อร์ไม่มาก


ข้าสับเปลี่ยนเด็ก...


ข้าฆ่าลูกของตนเอง...


เหลียนเอ๋อร์..แม่ขอโทษเด็กทารกหญิงตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วันต้องพรากจากมารดา เพราะมารดาสารเลวเช่นข้า แต่ฮองเฮาก็เป็นบุคคลที่ข้าต้องตอบแทนด้วยชีวิต


ข้าทิ้งเหลียนเอ๋อร์และข้า...ทำแผนการของข้าสำเร็จ...


ไว้เจอกันเหลียนเอ๋อร์  แม่จะไม่ทอดทิ้งเจ้า

 

 

 



ชินอ๋องก่อกบฏเราองค์ชายใหญ่ได้ยินเสียงแว่วดังมา สายตาเหลือบมองรอบกาย อากาศหนาวเย็น ความมืดที่น่าหวาดกลัวสำหรับเราองค์ชาย ที่นี่คือ...คุก


เกิดอะไรขึ้น?


จำได้ว่าขณะที่กำลังจะเข้าไปหาเสด็จแม่ที่อยู่กับนางกำนัลและสาวใช้เพื่อดูน้องชายและน้องสาว ไม่นาน...เราองค์ชายก็จำอันใดมิได้อีก


เสด็จแม่อยู่ไหน หรงเอ๋อร์กลัว ฮือ...เสียงสั่นเครือและหยาดน้ำตาของเด็กชายวัยสิบสองปีร้องไห้ออกมา ในใจกลับหนาวเหน็บดังเช่นกาลนั้น ที่เสด็จแม่ที่แท้จริงจากไป...


องค์ชายใหญ่ ฟื้นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมกำลังรอพระองค์อยู่พอดีเจ้าของเสียงน่าขนลุกนั่นเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ใบหน้าเช่นนั้น...


ท่าน...ความหวาดกลัวทำให้องค์ชายใหญ่ถอยหลังไปชนผนังเย็น แต่ทว่าชายผู้นั้นกลับเข้ามาแล้วดึงตัวเด็กชายออกไปอย่างมิปราณี


เวลานั้น ฮ่องเต้อ่อนแอ หลงในอิสตรีที่เพิ่งถวายตัวเข้ามาใหม่... ขุนนางเริ่มมีอำนาจมากขึ้น...อย่างรวดเร็ว


เด็กชายถูกลากตัวให้เข้าไปในที่แห่งหนึ่งซึ่งยังคงอยู่ในคุกใต้ดิน ที่ลึกขึ้นกว่าเก่า เสียงกรีดร้องดังแว่วเข้ามาชวนน่าสะอิดสะเอียน เขาเห็นร่างบางคุ้นตาแต่ดูอ่อนแรงยิ่งนัก น้าของเขา


หรือเสด็จแม่ในปัจจุบัน นางนั่งพิงกำแพงอย่างหมดแรง พึมพำเรียกลูกของนางอย่างน่าเวทนา


เสด็จพ่อ...เสด็จพ่อช่วยด้วยเด็กน้อยตะโกนเสียงสั่น นึกถึงพ่อผู้เป็นใหญ่แห่งแผ่นดินเลี่ยง


หรงเอ๋อร์...เสียงร้องของบุคคลในห้องขังดังขึ้นมองดูหลานชายด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เด็กชายตัวน้อยวิ่งเข้าไปหาแม่ด้วยความหวาดกลัว น้องน้อยของเจ้า...


น้องน้อย...ทำไมหรือพ่ะย่ะค่ะ


เขาพาน้องสาวเจ้าไปนางสะอื้นจนจะขาดใจ มองไปยังชายคนนั้น ฆ่าข้า แต่ปล่อยลูกของข้าไปได้โปรด...


หึ..ฮองเฮา ท่านยอมตายง่ายไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้รับคำสั่งว่า...มุมปากแสยะยิ้มมัจจุราชอย่างน่ากลัว ให้ฆ่า..องค์หญิงหรือองค์ชาย


ฆ่าเราฮองเฮา...อย่า..เสียงเด็กทารกร้องไห้ดังมาแต่ไกลช่างบีบหัวใจคนเป็นแม่เสียจนแหลกสลาย เด็กน้อยที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่ชั่วยาม..เด็กทารกที่นางยังมิทันได้อุ้มหรือป้อนน้ำนมให้ด้วยตนเอง...


หึ ตอบข้า เจ้าจะเลือกเด็กนี่หรือเด็กคนนี้ดี หืม?’  มีดสั้นที่ถืออยู่ในมือของชายหนุ่มลากครูดผนังจนเกิดเสียง ที่ชวนสั่นประสาท องค์ชายใหญ่ซุกใบหน้าเข้าอ้อมอกแม่อย่างหวาดกลัว


มัจจุราชยังคงยิ้มอย่างสาแก่ใจ


คนนึงก็ลูกคนนึงก็หลาน เลือกยากหน่อยนะ ฮ่าๆชายหนุ่มผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้แต่กลับหยุดชะงัก หันกลับไปทางเสียงร้องไห้ของเด็กทารกที่ลูกน้องอุ้มอยู่ ข้าคาดว่าเจ้าคงเลือกมิได้ แต่ดูจากตอนนี้


...


องค์หญิงน้อย...


อย่า...อย่าฆ่า...ปล่อยลูกเราไปเถิด..เสียงสั่นเครือของฮองเฮา นางคลานเข้าไปหาชายผู้นั้น ความเจ็บปวดหลังคลอดถูกเก็บไว้เพื่อลูก


เจ้าเลือกเด็กนั่นนี่ ส่วนเด็กทารกนี่ก็...ตายเสียงของเขาคล้ายกำลังสนุก ที่เห็นหญิงตรงหน้าจนตรอก


ไม่...อย่า..ได้โปรด ฮึก...มีดสั้นถูกง้างขึ้น ฟางเซียนฮองเฮาใช้เรี่ยวแรงเฮาสุดท้ายเพื่อลุกขึ้นแล้วผลักเขา แต่ไม่ทัน...เพราะชายคนนั้นรู้ทันนางจึงใช้ลูกน้องอีกคนจัดการ


...


ฉึก !


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


เสียงความเจ็บปวดยังคงดังก้องอยู่ ฝันร้าย ที่มิสามารถตื่นได้...


นอกเสียจาก..กดมันไว้ในห้วงที่ลึกสุดหยั่งดังเช่นรัชทายาท...

 







.........................................

มาแล้วค่ะ อตีดที่ถูกเก็บไว้ มาม่าหนักไปอีก ตัวละครไหนน่าสงสารที่สุดคะ ส่วนตัวไรท์คิดว่าเหลียนเอ๋อร์ ฮืออ สรุปคนที่เลวที่สุดก็คือคนเขียนค่ะ เลวตั้งแต่ต้น เรื่องนี้มีช่องโหว่เยอะ ไรท์กำลังอุดมันอยู่น้าา 

ไรท์เขียนมาม่าไม่เก่ง เพิ่มลดตรงไหนบอกได้นะ ปมจะคลายเมื่อไหร่ อันนี้ก็แล้วแต่คนเขียน (อ้าวโถ)

ปล.ติชมได้นะคะ แต่อย่างแรง ไรท์ใจบาง งือออ

ไรท์มีเพจละนะ ทวงได้ แจ้งอัพไม่อัพในนั้น      >>จิ้ม<<

เรื่องนี้ไม่มีไรมากค่ะ สบายๆเอื่อยเฉื่อยๆ (แน่ใจ?) ตามสไตล์เม่ยฉี อัพช้าปั่นช้า อีสมายสไตล์ค่าา  

สุดท้ายแล้ว ก็ขอบคุณทุกคนที่อ่านนิยายเรื่องนี้ค่ะ อีกประมาณกี่ตอนดี...ก็จะจบละ

ติดตามเรื่องต่อไปอย่างผิงเฟยและหยางเหยี่ยนด้วยนะ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #1066 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:38
    มิใช่เรื่องราวใส ๆ ของกระต่ายซะแล้วววว
    #1,066
    1
    • #1066-1 MEICHE(จากตอนที่ 38)
      24 มีนาคม 2560 / 01:46
      นั่นสิคะ หมดกันความสบายๆสไตล์เม่ยฉี 5555555
      #1066-1
  2. #1065 UZUKI (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:23
    ไรท์อย่าปล่อยให้เราค้างนานนนน. ฮือมาต่อเร็วว

    #1,065
    0
  3. #1064 UZUKI (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:23
    ไรท์อย่าปล่อยให้เราค้างนานนนน. ฮือมาต่อเร็วว

    #1,064
    0
  4. #1063 Eeee (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 15:33
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #1,063
    0
  5. #1062 อาโอฮิเมะ ซึนเดระ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 14:08
    นางเอกต้องขอบคุณเหลียนเอ๋อร์ให้มากๆ แม่ของนางด้วย น่าสงสารรร
    #1,062
    0
  6. #1061 _White_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 10:25
    ขอบคุณคร้าาาา
    #1,061
    0
  7. #1060 woonwai!! (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:26
    สงสาร .. ใครดีอะ 55 น่าสงสารไปหมดเลย
    #1,060
    0
  8. #1059 Wanglianhua (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:54
    สงสารเหลียนเอ๋อร์
    #1,059
    0
  9. #1058 cattycall (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:50
    #1,058
    0
  10. #1057 cattycall (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:50
    #1,057
    0