หลวนหลง 欒龙

ตอนที่ 27 : บทที่ 24 องค์ชายแปด [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    28 ธ.ค. 59












24

องค์ชายแปด

องค์ชายพะย่ะค่ะ จากองค์ชายหกพะย่ะค่ะองครักษ์ข้างกายของเขายื่นกระดาษบางอย่างให้กับชายหนุ่มรูปงามที่นั่งเหม่อลอยอยู่ ร่างสูงที่นั่งอยู่หันมาตามเสียงเรียกแล้วก็รับกระดาษแผ่นนั้นไป

พี่หกเรียกให้ข้าไปหาที่นั่นองค์ชายแปดบอกองครักษ์คนสนิท

แล้วพระองค์...

ข้าย่อมไป...เพราะพี่หกบอกว่ามีเรื่องสำคัญ ที่สำคัญพรรคกระบี่รัตติกาลก็มิได้อยู่ไกลมากนักเขาคำนวณถึงระยะทางและวัน เวลาในการเดินทางทันที ภายในห้าหรือหกวัน ย่อมถึงที่นั่น

พะย่ะค่ะองค์ชายจากนั้นองครักษ์ผู้นั้นก็เดินออกไป ทิ้งให้องค์ชายแปดผูหานเฟิงใช้ความคิดอยู่เพียงผู้เดียว

เพราะภายในกระดาษนั่น

พี่ต้องการให้น้องแปดมาที่พรรคนี่ เหมือนว่าพี่ของเจ้าจะเจอ บางอย่าง

บางอย่างที่ว่าอาจจะเป็นส่วนที่ขาดหายของเจ้า...

รีบๆมาด้วย ข้าเหงา

-ผูเยวี่ยเสี่ยน-’

 

และนั่นก็ทำให้เขามาอยู่ที่นี่...

“องค์ชายแปด องค์ชายหกรออยู่ในห้องแล้วพะย่ะค่ะ” 

และนั่นก็ทำให้เขามาอยู่ที่นี่...

“องค์ชายแปด องค์ชายหกรออยู่ในห้องแล้วพะย่ะค่ะ”

องครักษ์ขององค์ชายหก ผูเยวี่ยเสี่ยนรอต้อนรับองค์ชายแปดผู้เป็นน้องชายที่จะมาถึง และแล้วเขาก็มาถึงที่พรรคแห่งนี้ พรรคกระบี่รัตติกาล...

“พี่หกกก” ชายหนุ่มวันสิบเจ็ดวิ่งร่าเข้าไปหาผู้เป็นพี่ชายต่างมารดาอย่างคิดถึง เขาและพี่ๆ องค์ชายพระองค์อื่นอ้างกับท่านพ่อว่าจะมาสานสัมพันธไมตรีกับต่างแคว้น  ในเวลาที่ฮ่องเต้จะทรงแต่งตั้งรัชทายาทที่ว่างเว้นมานาน ซึ่งคนที่พวกเขาคิดว่าเหมาะสมที่สุดก็คงจะเป็นพี่ชายใหญ่ เพราะพี่ชายใหญ่เป็นองค์ชายพระองค์แรก แถมยังประพฤติตนดีมาโดยตลอด คงต้องเป็นเช่นนั้น

“หานเฟิง” เยวี่ยเสี่ยนเอ่ยปรามเช่นทุกครา น้องชายผู้นี้มักจะตามติดพวกเขาผู้เป็นพี่ชายตลอด เพราะที่วังมิมีองค์หญิงแม้แต่พระองค์เดียว...

“ข้าคิดถึงท่านพี่เหลือเกินขอรับ อยากกลับบ้าน...” องค์ชายผูหานเฟิงสบตากับพี่ชาย “แต่กลับไม่ได้”

“โถ่ รอเสด็จพ่อประกาศรัชทายาทเสร็จคงอีกไม่นานหรอกเฟิงเอ๋อร์” นอกจากองค์ชายทั้งสองที่อยู่ในห้องรับแขกแล้วยังมีสหายของเขาทั้งสามนั่นก็คือหลวนหลง เจียนหลิว และจิ่งเหิง ส่วนแมวอีกสองตัวนั่นเพียงแค่อยากตามมาเท่านั้น

“ขอรับ...แล้ว..” องค์ชายแปดมองรอบกายพบกับบุรุษรูปงามทั้งสามคนที่มีความหล่อเหลาที่เรียกได้ว่ากินกันไม่ลง และแมวอีกสองตัวที่นั่งสงบเสงี่ยมเรียบร้อยอยู่

“นี่คือสหายของพี่  หลวนหลง เจี่ยนหลิว และจิ่งเหิง” เยวี่ยเสี่ยนแนะนำทีละคน ชายหนุ่มเห็นแมวอีกสองตัว “นั่นเหนียนเกาและหลันฮวา”

               “...”

               “พี่ใหญ่!! ข้ามาแล้ว” เป็นเสียงที่นำมาก่อนเจ้าของ เจี่ยนซือเฉิงรีบวิ่งเข้ามาในห้องโดยใช้วิชาเฉพาะของพรรคหลบหลีกสิ่งกีดขวางแล้วเข้ามาภายในห้องรับแขกได้อย่างง่ายดาย “อ่า...ขออภัยด้วยขอรับ”

               ผูหานเฟิงมองบุคคลมาใหม่ด้วยความสงสัย ใบหน้าของคนมาใหม่ดูคล้ายกับพี่หลวนหลงมากๆ แต่ดูเหมือนว่าหลวนหลงจะดูหล่อเหลามากกว่า คาดว่าวัยน่าจะเท่าๆกับเขา

               “ซือเฉิง นี่ผูหานเฟิง น้องชายของข้า” องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนแนะนำน้องชายของตนให้น้องชายของเพื่อนได้รู้จัก

               “เอ่อ...องค์ชาย...” เจี่ยนซือเฉิงกระอักกระอ่วน ก็คนที่องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนแนะนำให้เขารู้จักก็เป็นองค์ชายเช่นกัน

               “เรียกหานเฟิงก็พอเถิด ท่านซือเฉิงอายุเท่าใดหรือ?” ผูหานเฟิงถาม

               “สิบแปดปีขอรับ”

               “เช่นนั้นท่านก็เป็นท่านพี่ซือเฉิง เพราะข้าอายุสิบเจ็ด” องค์ชายเรียกคุณชายคนเล็กของพรรคอย่างเป็นกันเองจนซือเฉิงตามแทบไม่ทัน

               “รู้จักกันไว้ก็ดีแล้ว เพราะองค์ชายแปดจะมาอยู่ที่นี่อีกนานนะขอรับคุณชายห้า” จิ่งเหิงพูด

               “คุณชายห้า?” หานเฟิงมองเจี่ยนซือเฉิงอย่างสงสัย

               “นี่คือคุณชายห้าของพรรคพะยะค่ะองค์ชาย ส่วนนี่คุณชายใหญ่ของพรรค” เจียนหลิวช่วยบอกให้แก่เขา

               จากนั้นพวกเขาก็นั่งคุยกันสักพัก เจี่ยนซือเฉิงก็พาตัวขององค์ชายหางเฟิงออกมาจากวงสนทนาของบรรดาพี่ชายทั้งหลายที่เริ่มออกนอกเรื่องไปไกลจนกู่ไม่กลับ  คุณชายคนที่ห้าของพรรคพาองค์ชายเดินดูทั่วพรรค ลอบขำกับปฏิกิริยาขององค์ชายพระองค์นี่ไม่น้อย ดูคล้ายกับ...

               มี่ฮวา...มากเสียด้วย

               ทั้งคู่พูดคุยกันแล้วไปหยุดอยู่ที่ลานฝึกซ้อมซึ่งในตอนนี้เจี่ยนลู่เหวินหรือคุณชายสี่กำลังประลองดาบกับศิษย์ในพรรคอย่างดุเดือด องค์ชายหานเฟิงดูสนใจมิน้อย

               “นั่นใครน่ะพี่ซือเฉิง?” ชายสูงศักดิ์ถามสหายที่เพิ่งรู้จักมินาน

               “นั่นคือพี่สี่ของข้าเอง พี่เจี่ยนลู่เหวิน” เขาตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจในตัวพี่ชายหลายส่วนจนองค์ชายลอบยิ้มขำ

               ดูท่าว่า...ที่นี่จะสนุกไม่น้อย

               “อยากไปดูที่ใดต่อหรือเปล่า” เจ้าของที่ถาม

               “อยากไปห้องหนังสือ” ซือเฉิงพยักหน้ารับ แล้วเดินนำทางไป

 

 

               “มี่ฮวา ตื่นได้แล้ว”บางอย่างสะกิดที่หัวไหล่ของนางเรียกให้นางตื่นแต่ทว่า มี่ฮวาเพียงขยับกายอย่างรำคาญเล็กน้อยแล้วหลับต่อ บางอย่างที่สะกิดกายนางก็ยังคงสะกิดอยู่เช่นนั้น และเสียงก็เริ่มดังเรื่อยๆ

               “มี่ฮวา...” เสียงที่เรียกหญิงสาวเรียกอย่างอ่อนใจ นางขี้เซาเสียงจริง

               “อืม...พี่รอง..” นางลืมตาขึ้นเห็นใบหน้างดงามเกินกว่าบุรุษตรงหน้า มือบางยกขึ้นมาขยี้ตา

               “ไหนเจ้าบอกว่าจะฝึกอ่านหนังสือ ไฉนจึงหลับแทนเล่า” เขากล่าวอย่างขบขัน

               มี่ฮวามาอยู่ที่นี่ได้เกือบจะสัปดาห์แล้ว และกิจวัตรประจำวันของนางคือมาอ่านหนังสือกับพี่รองช่วงเช้า ฝึกอ่านพวกคำยากๆโดยพี่รองบอกว่าจะสอนให้ และบางวันก็ไปเดินเล่น นอน กินหรืออ่านหนังสือ กับหลวนหลง

               อีกหนึ่งสัปดาห์...

               มี่ฮวาคิดว่านางคงหมดหวังที่จะได้อยู่ที่นี่ต่อ เพราะหลวนหลงยังไม่ชัดเจนกับนาง นางขยันหยอดเขาเสียทุกวันคนถือคติที่ว่า...

               ด้านได้..อายอด ไปเสียแล้ว

               แต่นางก็ยังมิเห็นว่านางจะ ได้ หลวนหลงเลย

               และมี่ฮวาก็คิดว่า นางแหกทุกกฎของคุณสมบัติของสตรีที่พึงมีไปแล้วเช่นกัน...

               “ข้าเพียงพักสายตาเล็กน้อยเท่านั้นเจ้าค่ะพี่รอง” หญิงสาวตอบอย่างฉะฉาน เจี่ยนจิ้นทงได้ฟังเช่นนั้นจึงส่ายหัวอย่างอ่อนใจ “เมื่อไหร่พี่หลงจะมา...”

               “พี่ใหญ่อยู่ที่ห้องรับแขกน่ะ เห็นว่ามีแขกมา”

               “เอ๋? ใครหรือเจ้าคะ”

               “น่าจะเป็นองค์ชายแปด น้องชายขององค์ชายเยวี่ยเสี่ยนน่ะ” จิ้นทงตอบแล้วปิดหนังสือ

               “แล้วพี่รองมิไปต้อนรับหรือเจ้าคะ?”

               “ไม่ล่ะ” เขาตอบอย่างสบายๆ “พี่ใหญ่บอกว่าเป็นการมาอย่างไม่เป็นทางการน่ะคือ...ไม่อยากให้มีผู้อื่นทราบเช่นเดียวกับองค์ชายเยวี่ยเสี่ยนน่ะล่ะ”

               “พี่รอง มี่ฮวา!!” เสียงเรียกตรงทางเข้าทำให้คู่ชายหญิงที่คุยกันหันไปมองทางต้นเสียง

               “พี่ห้าหรือเจ้าคะ?”

               “น้องห้า?” เจี่ยนจิ้นทงมองอีกฝ่ายที่เดินเข้ามาแต่ไกล เขาเห็นบุรุษอีกคนอยู่ทางด้านหลังของน้องชาย บุรุษผู้นั้นร่างสูงกว่าน้องชายเขาเล็กน้อย และมีใบหน้าที่หล่อเหลา และอ่อนหวานในเวลาเดียวกัน คล้ายกับหญิงสาวที่นั่งอยู่กับเขา

               องค์ชายผูหานเฟิงเดินตามเจี่ยนซือเฉิงผู้เป็นบุตรชายของประมุขพรรคเข้ามาด้วยความตื่นตาตื่นใจ ห้องหนังสือที่นี่กว้างใหญ่ ซ้ำยังเต็มไปด้วยศิษย์ภายในพรรคมากมาย ดูเหมือนว่าจะมิค่อยมีผู้ใดสนใจพวกเขามากนัก ทุกคนสนใจแต่ตำราหนังสือที่เพิ่งมาใหม่ได้มินาน  เขาเดินตามไปคนด้านหน้าไปเรื่อยๆจน ได้ยินเสียงซือเฉิงเรียกบุคคลที่คาดว่าน่าจะเป็นพี่ชายและสตรีอีกนางหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านตรงข้าม พวกเขาเดินเข้าไปหาเรื่อยๆจนองค์ชายอย่างเขามองเห็นใบหน้าของสตรีนางนั้นอย่างชัดเจน  ดวงตาสุกใสของนางทำให้หัวใจเขากระตุกอย่างประหลาด

               เขารู้สึกอบอุ่นเมื่อได้เห็นเจ้าหล่อนมองแล้วยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร

               “แล้วนี่...ใครหรือ?” คนที่คาดว่าน่าจะเป็นพี่ชายของซือเฉิงถามน้องชาย

               “อา...นี่คือองค์ชายหานเฟิง น้องชายขององค์ชายเยวี่ยเสี่ยน” องค์ชายหานเฟิงเห็นหญิงสาวนางนั้นทำท่าจะคุกเข่า เขาจึงรีบห้าม

               “ไม่ต้องหรอก..คิดว่าเราเป็นคนธรรมดาเถิด” เขายั้งมี่ฮวาได้ทัน “ว่าแต่แม่นาง...นามว่า?”

               “หม่อมฉันมี่ฮวาเพคะ...ผูมี่ฮวา” นางบอกเขา

               “ผู? แซ่ผู?” องค์ชายแปดมองนางอย่างสงสัย เหตุใดจึงมีบุคคลแซ่ผูอีกเล่า นางเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงแซ่ผู

               “เอ่อ...เพคะ แซ่ผู” มี่ฮวาย้ำอีกครา ทว่าก่อนที่เขาจะได้พูด ก็มี บางอย่างมาขัดจังหวะเสียก่อน

               “องค์ชายหกเรียกพระองค์และแม่นางมี่ฮวาที่ศาลาริมน้ำขอรับ” เป็นองครักษ์เงาขององค์ชายหกที่มาตามทั้งคู่ด้วยตัวเอง

               มี่ฮวากับองค์ชายหานเฟิงสบตากัน

               “เดี๋ยวข้านำทางไปเองขอรับคุณชาย” องครักษ์ผู้นั้นบอกคุณชายทั้งสองที่กำลังอาสาจะไปด้วยอย่างรู้ทัน คุณชายทั้งคู่ถอนหายใจเล็กน้อย

               หมายความว่า มิต้องการให้พวกเขาไปยุ่งด้วยน่ะสิ !

               “ข้าไปกับองค์ชายก็ได้เจ้าค่ะ พี่รอง พี่ห้า อย่าห่วงเลย” มี่ฮวายิ้มให้กับคุณชายทั้งสองที่ทำหน้าบูดบึ้ง

 

               “เจ้าอายุเท่าใดน่ะ” องค์ชายถามหญิงสาวที่เดินมาด้วยกันอย่างสงสัย ใบหน้าจิ้มลิ้มงดงามปานล่มเมืองของนางทำให้เขาสงสัยว่านางอายุเท่าใด ซ้ำลักษณะการเดินที่ดูคล้ายเป็นคนชนชั้นสูงนั่นอีก

               หารู้ไม่ว่าการเดินแบบนี้ มี่ฮวาต้องฝึกกับองค์หญิงจูหลิงหลัน ที่ชอบเรียกให้นางไปเรียนพร้อมกันกับหนิงเหอ นางฝึกมาสามวันก็เดินได้อย่างมิผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

               “สิบเจ็ดปีเจ้าค่ะ อ่า...เพคะ” นางก้มหน้าลงอย่างสำนึกผิด มี่ฮวาเคยใช้พวกคำราชาศัพท์เสียที่ไหนกันเล่า

               “ใช้คำธรรมดากับข้าก็ได้ อายุของเจ้าก็พอๆกันกับข้า” หานเฟิงบอกนาง และเขาก็ดีดนิ้ว “เรียกว่าพี่หานเฟิงดีกว่า”

               โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ตัวว่าเขาทำให้มี่ฮวารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดเช่นเดียวกัน...

               “แต่ว่า...” มี่ฮวาพยายามขัดแต่ถูกเขาพูดตัดหน้าเสียก่อน

               “ไม่มีแต่ ที่พี่ซือเฉิงกับพี่จิ้นทงเจ้ายังเรียกว่าพี่ห้าและพี่รองเลย” นั่นทำให้มี่ฮวาเริ่มคล้อยตาม องค์ชายผูหานเฟิงลอบกระหยิ่มยิ้ม

               “พี่หานเฟิง...” สิ้นเสียงของมี่ฮวา องค์ชายแปดเช่นเขาได้ยินที่นางเรียก หัวใจของเขาก็รู้สึกพองฟูขึ้นมาเสียอย่างนั้น จนชายหนุ่มกลั้นยิ้มไว้มิได้ หลุดยิ้มออกมาให้กับมี่ฮวา

               หญิงสาวชะงักค้างเมื่อเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มที่นางเพิ่งเรียกไปเมื่อครู่

               เพราะ...

               รอยยิ้มนั่น...

               ช่างเหมือนกับนางเสียเหลือเกิน

 

               “เมื่อไหร่จะมาเสียที” องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนเดินไปมาเป็นหนูติดจั่น ชวนให้ปวดหัวเป็นอย่างยิ่ง หลวนหลงที่นั่งเงียบอยู่ภายในศาลามองสหายที่เดินไปมาโดยมิห้ามแต่อย่างใด

               เจียนหลิวและจิ่งเหิงไปทำงานของตนเอง

               ทิ้งให้นายน้อยที่ทำตัวว่างงานอยู่กับองค์ชายที่มาขอผู้อื่นอาศัยโดยมิได้ทำอันใด

               “บางที หากเจ้าหยุดเดิน พวกเขาก็อาจจะมา” หลวนหลงตอบเสียงเรียบๆเย็นจนทำให้องค์ชายหกผู้ยิ่งใหญ่หยุดเดิน ยืนนิ่งค้างไป

               “โอ๊ะ! พวกเขามาแล้วจริงๆด้วย” องค์ชายหกยิ้มร่าเมื่อเห็นคู่ชายหญิงที่เดินเคียงคู่มาด้วยกัน ถึงจะรู้สึกตื้นตันใจอย่างประหลาดแล้ว

               เขายังรู้สึกหนาวสันหลังอีกด้วย

          

               “พี่หก มีอะไรหรือ?” ผู้เป็นน้องนั่งลงแล้วมองพี่ชายด้วยความสงสัย องค์ชายหกทิ้งตัวนั่งลงข้างกายของสหายอย่างหลวนหลง เขามองร่างของทั้งคู่ที่นั่งข้างกันด้วยสายตาปลื้มปริ่ม นั่นก็ทำให้องค์ชายหานเฟิงที่ถูกจ้อง เหลือบมองหญิงสาวข้างกายอย่างมี่ฮวาและตนเองอย่างงงงวย

               อย่าบอกนะว่าพี่หกคิดจะ...

               “เฟิงเอ๋อร์ เจ้ากำลังคิดอันใดอยู่” องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนถามน้องชายด้วยสายตารู้ทัน นั่นทำให้เขารู้สึกหนาวสันหลังยิ่งกว่าเดิม

               ถึงเขาจะเป็นองค์ชายผู้ยิ่งใหญ่ แต่ก็ยังรักชีวิตอยู่

               “พี่หกคงมิได้จะให้ข้ากับมี่ฮวา...” ผูหานเฟิงมองมี่ฮวา องค์ชายแปดเช่นเขาเมื่อได้เจอสตรีที่งดงามเช่นมี่ฮวา ไม่...นางงามมากด้วย แต่เขากลับมิรู้สึกหวั่นไหวหรือตกหลุมรักใดๆในเชิงนั้น

               เขาเห็นนางเป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น

                “พี่มิมีทางทำเช่นนั้นแน่น้องรัก” ผู้เป็นพี่ชายรีบพูดดักก่อนที่น้องชายจะพูดจบ องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนแอบลอบมองสหายของเขาอย่างหลวนหลงที่มิมีท่าทีใดๆเกิดขึ้นก็เริ่มหงุดหงิด

               เจ้านี่ก็นิ่งเกินไป...

               ถ้าเยวี่ยเสี่ยนพิสูจน์ได้ว่ามี่ฮวาเป็นน้องสาวของพวกเขาจริงๆ เขาจะพากลับแคว้นเลี่ยงเลย หลวนหลงก็หลวนหลงเถิด อย่าหวัง!

               เงียบดีนัก ปากแข็งดีนัก!

               “ว่าแต่พี่หกมีเรื่องอันใดหรือขอรับ” องค์ชายหานเฟิงเริ่มเข้าเรื่อง

               “มี่ฮวาเอาสิ่งนั้นให้เฟิงเอ๋อร์ดูหรือยัง” องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนถามหญิงสาวนางเดียว

               “ยังเลยเจ้าค่ะ” มี่ฮวาตอบแล้วนำป้ายหยกที่คราก่อนนางนำออกมาให้พวกเขาดูมาแล้ว เอามาให้หานเฟิงดู ดวงตาขององค์ชายแปดมองอย่างไม่เชื่อสายตาว่าจะมีป้ายหยกที่คล้าย ไม่สิ เหมือนกับป้ายหยกของเขามากถึงเพียงนี้ เขามองมี่ฮวาสลับกับป้ายหยก นาง...คงมิใช่..

               มันจะเป็นไปได้อย่างไร?

               “ข้าต้องการกลับแคว้น...พี่หก” เขาพูดด้วยเสียงอ่อนแรง จู่ๆมือไม้ที่ถือป้ายหยกของมี่ฮวาก็ร่วงลงที่ตักของตนเอง

               “พี่ก็คิดเช่นนั้น แต่...มันยังมิถึงเวลา มี่ฮวานางมิได้มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง หากนางต้องออกเดินทางกับเรา”

               “ย่อมมิเป็นเช่นนั้น” น้ำเสียงราบเรียบที่เอ่ยออกมาจากบุคคลที่เงียบที่สุด หลวนหลง เขามองมี่ฮวาที่เอาแต่มองสองพี่น้องคุยกัน

               “เจ้ามิยอมให้มี่ฮวาไป?” องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนถาม

               “อือ...”

               “ข้าอยากไปเจ้าค่ะ” นางบอกหลวนหลงด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “มี่เอ๋อร์อยากไป...”

               “...” องค์ชายแปดมองการกระทำของหญิงสาวข้างกาย แล้วเขาก็ร้องอ้อ ! นางมีใจให้ท่านพี่หลวนหลง เขามองสายตาของหญิงสาวที่เป็นประกายมากกว่าปกติยามมองหลวนหลง  และดูเหมือนว่าหลวนหลงก็จะ...

               มีใจให้นางเช่นกัน

               เขากล้าเอาแคว้นเลี่ยงของเขา เอ่อ...พ่อเขาเป็นประกันได้เลย

               เหมือนว่าเจ้าตัวจะยังมิยอมรับความจริงเสียเท่าไหร่ว่า ชอบนางเข้าให้แล้ว

               เฮ้อ หานเฟิงเพลีย


     









..............................................
แต่งไม่ทันน มาสั้นๆก่อนแล้วจะมาต่อนาจาา รอเค้าหน่อยย ขอไปปั่นการบ้านแปป
merry christmas น้าารีดเดอร์ที่รักทุกคนน ไรท์มาแล้วว นี่คือของขวัญวันคริสมาสต์ รีดรู้สึกเหมือนไรท์ไหมคะ เหมือนจะมีกลิ่นแปลกๆจากคุณชายห้าและองค์ชายแปด เย้ยย ไม่ใช่แล้ววว ชักชวนให้จิ้น แต่มันไม่ใช่อย่างที่รีดคิดน้าา
งุ้ยย น่ารักจริงๆสองคนนี้ ไรท์จะพยายามมาต่อให้จบน้าาา ไรท์ของพื้นที่แปะชื่อเรื่องแปป 
บุษบันแห่งมกร
บุปผามกรา 
คือแบบว่า มาจากชื่อพี่หลง ที่แปลว่ามังกร ส่วนน้องมี่ที่เป็นดอกไม้ เอาอันไหนเดด
คือมีชื่ออีกเพียบเลยอ่ะที่ไรท์คิด แต่ยังไม่เปลี่ยนชื่อเรื่องตอนนี้นะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #782 P42213042 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 09:35
    ขอบคุณ/
    #782
    0
  2. #778 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 23:22
    ขโมยน้องสาวกลับเลยยยย
    หมั่นไส้หลวนหลง ฮุๆ
    #778
    0
  3. #777 Pim_Pimprapai (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 23:22
    เราชอบชื่อเรื่อง หลวนหลง ค่ะไรท์ ^_^ ไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้
    #777
    0
  4. #772 Kimmaju Arika (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 22:23
    เอาแล้วหลงหลง ฮวาเอ๋อร์อยากไป เพื่อจะได้รู้ภูมิหลังของตัวเอง สู้ๆค่ะไรต์
    #772
    1
    • #772-1 MEICHE(จากตอนที่ 27)
      28 ธันวาคม 2559 / 22:24
      ขอบคุณน้าค้าา >< ช่วงนี้เพลียกับพี่หลงไปก่อนน้า คะแนนพี่แกตกมั้ยเนี่ยย ตอนหน้าถึงเวลาพี่หลงทวงคะแนนคืน55555
      #772-1
  5. #769 Kimmaju Arika (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:26
    กลิ่นน้ำส้มหึ่งเลยค่ะ หลงหลง ส่วนชื่อเรื่องที่ไรท์บอกรีดยังไม่โดนใจเลยค่ะ ขอตัวเลือกอีกสักหน่อยน้า
    #769
    0
  6. #768 -iy- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 10:04
    ขอบคุณเจ้าค่ะ เมื่อไหร่จะมาเต็มๆน้าาา ติดงอมแงมเลยค่ะะะ
    #768
    0
  7. #767 Natnaree Chaowamongkon (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 10:02
    ค้างค่าาาาาาส
    #767
    0
  8. #766 annaaa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 10:00
    รออย่างใจจดจ่อน้าค่ะ
    ไรต์มาลงต่ออีกสัก 2-3 ตอนเลยน้า
    เพราะมันค้างมากเลย
    #766
    0
  9. #765 Clione (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 01:19
    พี่หลงไม่ยอมให้ไปแน่ๆ556
    #765
    0
  10. #764 gaman5535 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:49
    รอยุนะ
    #764
    0
  11. #763 bb2547 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:16
    นิ่งปุบมาปั้บ555555
    #รุ้สึกมีรังสีแปลกๆจากพี่หลง
    #763
    0
  12. #762 cattycall (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:51
    #762
    0
  13. #761 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:46
    นี่...มีขู่พี่ชายคนอื่นเขาอีกนะ
    #761
    0
  14. #760 Chamaiporn Songmuang (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:41
    โอ้ย ค้างงงงงง
    #760
    0
  15. #759 โซระมุระสะคิ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 22:26
    มาต่อเร็วๆน้า อยากรู้ต่อเร็วๆแล้วมาถ้ารู้ว่าเป็นพี่น้องกันจะรู้สึกยังไงอ่ะ
    #759
    0
  16. วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 14:12
    ถ้าพี่ๆรู้ว่าเป็นน้องสาวนะ ประกาศรัชทายาทก้รัชทายาทเถอะ หลวนหลงก้หลวงหลงเถอะ น้องสาวคนเดียว องค์หญิงองค์เดียวเชียวนะ!!!! ลูกฮองเฮาอีกต่างหาก แกตายแน่หลวนหลง^[+++]^
    #758
    0
  17. #757 annaaa (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 10:38
    ค้างมากกกกก
    #757
    0
  18. #756 PanTer (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 08:27
    ค้างงงงงมากกกกก
    #756
    0
  19. #755 w'wi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 06:42
    ค้างง่าาาาา
    #755
    0
  20. #754 bb2547 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 02:49
    พือเราจิ้นตั้งแต่เจอกันแล้วอะ55555
    #มันใช่หรอ
    #754
    0
  21. #753 Ya Mai (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 01:13
    ค้างงงงงง
    #753
    0
  22. #752 zεпsε (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 00:52
    อย่าให้รู้นะบ้านไรต์แถวไหน.. จะตามไปทวงอีกครึ่งตอนที่เหลือ /อย่าตัดค้างแบบนี้นะเฟ้ยยยย
    #752
    0
  23. #751 Clione (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 00:41
    ไรท์ตัดได้แบบ...

    ส่วนพี่หลง เล่นตัวจริงๆ เดี๋ยวให้น้องมี่ทิ้งซะเลย
    #751
    0
  24. #750 |||No_Name||| (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 23:55
    ตัดได้ทำร้ายมากค่ะ :3
    ปล.เมอรรี่คริสมาสนะคะ
    #750
    0
  25. #749 Kimmaju Arika (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 23:55
    ฝาแฝดจะเจอกันแล้ววว จะรู้ว่าเป็นแฝดของตัวเองตั้งแต่แรกเจอเลยไหมหนอ มัวแต่เล่นตัวนะหลงหลง สงสารมี่ฮวานางเริ่มท้อใจแล้ว สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะไรต์ สู้ๆน้า
    #749
    0