หลวนหลง 欒龙

ตอนที่ 24 : บทที่ 22 คุ้นเคยอย่างประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    8 ม.ค. 60



 



22

คุ้นเคยอย่างประหลาด


“หลวนหลง เจ้าหวงนางหรือ?” องค์ชายถามออกมาอย่างตรงไปตรงมา นั่น ทำให้มี่ฮวาเหลือบมองทั้งสองคนอย่างงงงวย

หวงอันใดกันหรือ?

“เป็นบุรุษมิควรแตะต้องสตรี” เขาบอกสหายของตนอย่างหน้าตาย มี่ฮวาถลึงตามองเขา

ท่าน ! ช่างน่าตายยิ่งนัก !

แล้วที่ท่านกอดข้า จับมือข้านั่นเล่า มิได้แตะต้องหรือไร!

ท่านปากแข็งเกินไปแล้ว !

“อ่า...อย่างงั้นหรือ...ว่าแต่ แม่นาง...” องค์ชายเยวี่ยเสี่ยกลับมาสนใจที่มี่ฮวา เขาพิจารณาหญิงสาวนางนี้อย่างถี่ถ้วน  ใบหน้าคุ้นเคยที่เหมือนเขาเคยเห็นมาก่อน  มีเค้าความงดงามที่ ไม่ธรรมดา“นามว่า?”

“ข้า ผูมี่ฮวาเจ้าค่ะ” นางค้อมหัวลงเล็กน้อย มี่ฮวายังมิทราบว่าเขาเป็นองค์ชาย เนื่องจากการแต่งกายของเขาแล้ว เหมือนคุณชายเจ้าสำราญที่หาได้ทั่วๆไป ที่หามิได้ก็คือความหล่อเหลาเอาการอย่างมิน่าให้อภัยของเขา

เมื่อองค์ชายเยวี่ยเสี่ยนได้ยินที่มี่ฮวาพูดนามของนางแล้ว เขาก็เบิกตากว้างขึ้นอีก เมื่อคราแรกเขาก็เพียงแค่คิดว่านางใบหน้าคุ้นเคยอย่างประหลาด แต่ครานี้เขาพอจะทราบแล้ว...

นาง..แซ่ผู

แซ่เดียวกันกับ...

เขา..ผูเยวี่ยเสี่ยน

เขามิได้บอกใคร ว่าเขาแซ่ผู ทุกคนคิดว่าแซ่ของเขาคือเยวี่ยมาตลอด และคิดว่าเขาเป็นองค์ชายแห่งแคว้นเยวี่ย ที่อยู่ห่างออกไปพันกว่าลี้

แม้แต่สหายอย่างหลวนหลง เจียนหลิว และจิ่งเหิง ก็มิเคยทราบว่าเขานั้น แซ่ผู...

เป็นเพราะท่านพ่อ...ฮ่องเต้แห่งแคว้นเลี่ยง ต้องการให้เขาปกปิดฐานะของตน เพื่อความปลอดภัยของเขาเอง...

เยวี่ยเสี่ยนคือองค์ชายลำดับที่หกที่เกิดจากสนมกุ้ยเฟย

เขาหลบหนีออกจากการคัดเลือกรัชทายาทที่ท่านพ่อกำลังทำอยู่ คิดจะมาอาศัยอยู่ที่พรรคกระบี่รัตติกาลของสหายที่เคยมาเพียงครั้งสองครั้ง พรรคแห่งนี้มีชื่อเสียงมากมาย และเต็มไปด้วยยอดฝีมือ คนของท่านพ่อมิมีทางตามตัวเขาเจอเป็นแน่ บรรดาพี่น้องของเขาเช่น องค์ชายสาม องค์ชายห้า และองค์ชายแปด ก็เช่นกัน พวกเขาแยกกันไปอยู่คนละแห่ง รอจนกว่าการคัดเลือกรัชทายาทของท่านพ่อจะเสร็จสิ้น

พวกเขามิอยากขึ้นครองราชย์นี่นา ไม่ได้อยากเป็นเลยแม้แต่น้อย

แต่บางที...เขาควรจะเรียกพี่น้องของเขามาที่นี่

เพราะหญิงสาวนางนี้

ผูมี่ฮวา...

 “ข้า..เยวี่ยเสี่ยน เรียกพี่เยวี่ยก็ได้” ชายหนุ่มยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร

“เจ้านี่เป็นองค์ชาย แคว้นอะไรสักอย่าง” หลวนหลงพูดต่อจากที่เยวี่ยเสี่ยนพูด องค์ชายถลึงตามองสหายด้วยความรู้สึกกรุ่นๆ

นี่...ใช่หลวนหลงกำลังหึงหวงหรือไม่?

น่าสนุกดีนี่

“น้องฮวาเอ๋อร์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรหรือ เล่าให้พี่เยวี่ยได้หรือไม่” มี่ฮวามองเขาด้วยสายตาตกใจชั่วครู่ และนางก็ตอบคำถามของเขาอย่างว่าง่าย

“ท่านหลวนหลงพามาเจ้าค่ะ” มี่ฮวาตอบเยวี่ยเสี่ยน  ใบหน้าของหญิงสาวขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย เมื่อคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา “ข้าขออยู่ที่นี่อีกสองสัปดาห์เจ้าค่ะ..เอ่อ เพคะ”

“เรียกพี่หลงสิ มี่เอ๋อร์” หลวนหลงที่เงียบมานานก็เอ่ยขึ้นมา นั่นทำให้มี่ฮวาขนลุกชันอย่างห้ามไม่อยู่

“ใช่คำธรรมดาเถิด พี่เบื่อคำพวกนั้นแล้วล่ะ” เยวี่ยเสี่ยนบอกปัด มุมปากยกยิ้มอย่างสมใจที่ได้แกล้งคน “แล้วน้องฮวาเอ๋อร์ก็เป็นสตรีที่มีใจให้หลวนหลง?”

เมื่อเจอกับคำถามนี้อีก มี่ฮวาก็หน้าแดงขึ้นมา คล้ายสีของผลอิงเถา และนั่นก็ทำให้หลวนหลงพอใจอยู่หลายส่วน  หญิงสาวนางเดียวเหลือบมองชายหนุ่มที่นางมีใจให้เล็กน้อยแล้วหันไปพยักหน้าหงึกหงักให้กับเยวี่ยเสี่ยน

อา...นางทำเรื่องน่าอายอีกแล้ว..

“อา..ว่าแต่พ่อแม่ของฮวาเอ๋อร์มิว่าอันใดหรือ” องค์ชายเลียบเคียงถาม แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือนัยน์ตาเศร้าสร้อยที่ทำให้หัวใจองค์ชายนั้นอ่อนยวบ

“ข้าเป็นเพียงเด็กกำพร้าเจ้าค่ะ มีเพียงแซ่ผูเท่านั้นที่เป็นแซ่ที่แท้จริงของข้าที่ติดมากับป้ายหยก” มี่ฮวาพูดต่อ “แต่เมื่อครู่นี้องค์หญิงบอกข้าว่า แซ่ผูเป็นแซ่ของราชวงศ์แคว้นเลี่ยง ข้ามิเคยทราบมาก่อนเลย..”

“ขอดูป้ายหยกได้หรือไม่ ข้าพอจะทราบอยู่บ้าง”

“นี่เจ้าค่ะ” มี่ฮวาล้วงหยิบป้ายหยกออกมาอย่างรวดเร็ว ขอเพียงมีเบาะแสเล็กน้อย

ก็ยังดี...

“นี่มัน...” เยวี่ยเสียนพิจารณามองป้ายหยกแล้วก็ต้องตื่นตระหนก ป้ายหยกอันนี้ที่สลักคำว่า ผูเป็นหยกสีเขียวมรกตเนื้อค่อนข้างใส

ป้ายหยกนี้...

เป็นป้ายของเสด็จแม่ฮองเฮา !

“องค์ชายรู้จักหรือเจ้าคะ?” มี่ฮวาถามอย่างมีความหวัง หลวนหลงก็นิ่งเงียบรอฟังคำตอบจากสหายอยู่

“...” เยวี่ยเสี่ยนนิ่งค้างไปแล้ว

“เยวี่ยเสี่ยน” หลวนหลงเรียกให้สหายคืนสติ  แต่กลับมิได้ผล เขาสะกิดจนเจ้าตัวสะดุ้ง “รู้จักงั้นหรือ?”

“อืม...รู้จัก” เขาตอบอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก 



“บอกมา”

“เอ่อ...ข้า...” เยวี่ยเสี่ยนอึกอัก หากเขาบอกไป หลวนหลงก็ต้องถามว่าเขาทราบได้อย่างไร แล้วความลับของเขาก็จะแตก แต่หากมิบอก อาจจะกลายเป็นผีเฝ้าพรรคแห่งนี้...

องค์เยวี่ยเสี่ยนอย่างเขา เหตุใดจึงรู้สึกอับจนหนทางเช่นนี้ !

รู้เช่นนี้เมื่อครู่เขามิควรพลั้งปากไปบอกว่ารู้จักหรอก !

แต่ใช่ว่าจะรักษาท่าทีได้...องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนเอ๋ย

“คือว่า...ข้ามีเรื่องจะสารภาพ” บรรยากาศสูงศักดิ์ขององค์ชายหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงแต่ความรู้สึกกลัว

กลัวพวกสหายพวกนี้น่ะสิ!

“แท้จริงแล้วข้ามิได้แซ่เยวี่ย..แต่เป็นแซ่ เอ่อ...แซ่”

“แซ่อันใดหรือ?” เจียนหลิวที่เดินเข้ามาได้ยินสิ่งที่เยวี่ยเสี่ยกำลังจะพูด องค์ชายสูงศักดิ์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วกลั้นใจพูดออกไป

“ข้านั้นแซ่..ผู” ใบหน้าหล่อเหลาเหลือบมองทุกคนที่เบิกตากว้างอย่างตกใจแล้วกล่าวต่อ “ผูเยวี่ยเสี่ยน”

“หา! เจ้าว่าอะไรนะ?!” เป็นเจียนหลิวที่หาเสียงของตนเองเจอก่อน เจียนหลิวพุ่งตัวของเขาเข้าหาเยวี่ยเสี่ยนอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ องค์ชายแซ่ผูผู้นั้นถูกผลักไปจนหลังติดกับเสาของศาลา

 ยังดีที่ไม่ตกน้ำ...

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้าแซ่ผู?” จิ่งเหิงที่โผล่มาจากที่ใดก็มิทราบ ขณะนี้กำลังอยู่ข้างกายของเจียนหลิว ทั้งสองนั้นล้อมเยวี่ยเสี่ยนไว้

องครักษ์เงาของข้าเคยทำอะไรบ้าง!

“ใช่..ข้าแซ่ผูจริงๆนะ ข้ามิได้แซ่เยวี่ย”องค์ชายกระพริบตาปริบๆ “ข้าเป็นองค์ชายหกแห่งแคว้นเลี่ยง โฮ..เสด็จพ่อ เยวี่ยเอ๋อร์ผิดไปแล้ว”

ว่าแล้วองค์ชายก็เปลี่ยนท่าเป็นคุกเข่า ทิ้งให้เจียนหลิวและจิ่งเหิงมองอยู่อย่างนั้น

“เจ้าปิดบังพวกข้า” จิ่งเหิงพูด

“เหตุใดจึงมิบอกกัน” เจียนหลิวต่อ

“ก็...ก็เสด็จพ่อสั่งไว้...” องค์ชายพองแก้มอย่างที่คิดว่าเขาทำแล้วคงดูดี แต่ทั้งเจียนหลิวและจิ่งเหิงที่เห็นกลับขนลุกชันอย่างสยองขวัญ

“เล่ามา! เรื่องป้ายหยก” หลวนหลงที่นิ่งเงียบเอ่ยขึ้น

“คือว่าข้าเคยเห็นป้ายหยกอันนี้ ครั้นเมื่อข้ายังเด็กๆ ข้าชอบไปเที่ยวเล่นที่ตำหนักของเสด็จแม่ฮองเฮา วันนี้ข้าเป็นกงกงถือป้ายหยกอันนี้มาให้เสด็จแม่” เยวี่ยเสี่ยนขยับตัวมานั่งที่เดิมแล้วเริ่มเล่าเรื่อง

ไว้เรื่องของตนเอาไว้ทีหลังแล้วกัน

ฮึ! เจ้าพวกคนมีคู่!

“...” ทุกคนเงียบตั้งใจฟังเรื่องที่เขาเล่า

“ครานั้นที่ข้าเห็น ข้าจำได้ว่ายังอายุได้เพียงสี่ขวบ และครานั้นเสด็จแม่ฮองเฮากำลังตั้งครรภ์น้องแปด...” ชายหนุ่มย้อนกลับไปถึงเรื่องในวันนั้น

 

เสด็จแม่ฮองเฮาพะย่ะค่ะ เยวี่ยเอ๋อร์อยากฟังเสียงน้องน้อยองค์ชายตัวน้อยที่วิ่งซุกซนกลับมาหาแม่เลี้ยงของตน เด็กชายไม่รออนุญาต ใช้หูแนบไปกับหน้าท้องของฮองเฮาที่นูนเด่นออกมาแน่ชัด...

เหตุใดเยวี่ยเอ๋อร์ถึงได้ยินสองเสียงหรือพะย่ะค่ะเสด็จแม่เด็กชายละออกมาแล้วถามพร้อมกับเอียงคออย่างสงสัย

หืม...มีสองเสียงงั้นหรือจ้ะเยวี่ยเอ๋อร์ ฟังผิดหรือเปล่าจ้ะฟางเซียนฮองเฮาลูบหัวของเด็กน้อยอย่างเอ็นดูเด็กชายตัวน้อย ใบหน้างดงามของหญิงสาวก็ครุ่นคิด...

หมอหลวงผู้นั้นบอกนางว่านางตั้งครรภ์เด็กเพียงคนเดียวนี่...

ทูลฮองเฮา ป้าหยกที่พระองค์สั่งทำได้เสร็จเรียบร้อยแล้วพะย่ะค่ะขันทีมอบป้ายหยกให้กับฮองเฮา

เสด็จแม่สั่งทำป้ายทำไมหรือพะยะค่ะ?

เยวี่ยเอ๋อร์ที่แม่สั่งทำป้ายหยกก็เพื่อให้แก่น้องน้อยของลูก เป็นของขวัญน่ะฮองเฮาลูบศีรษะเด็กชาย ไว้แม่จะทำให้เยวี่ยเอ๋อร์อีกหนึ่งอันนะจ้ะ

ขอบพระทัยเสด็จแม่ฮองเฮาเด็กชายยิ้มแป้น

ตามหมอหลวงให้ข้าทีฟางเซียนของเฮาบอกนางกำนัล

 

“ข้าก็มิทราบว่ามาอยู่ที่น้องฮวาเอ๋อร์ได้เช่นไร...” เยวี่ยเสี่ยนหยิบป้ายหยกที่ฟางเซียนฮองเฮาสั่งทำขึ้นอีกอันให้เขาขึ้นมา “ที่น้องแปดก็มีป้ายหยกอันนี้”

“เหตุใดจึงมีสามล่ะเจ้าคะ?” มี่ฮวาถามอย่างสงสัย

“นั่นน่ะสิ องค์ชายองค์หญิงทุกพระองค์ก็มีป้ายหยกเช่นกัน เพียงแต่มิใช่ลวดลายเช่นนี้” เยวี่ยเสี่ยนมองป้าย

“เจ้าบอกว่าได้ยินเสียงสองเสียง?” หลวนหลงถามในสิ่งที่สงสัย “เป็นไปได้ไหมว่า...”

“ข้ามิทราบ...แต่เมื่อครั้งที่น้องแปดเกิด ข้าก็อยู่ในเหตุการณ์ มีเพียงน้องแปดเพียงคนเดียว”

“เจ้าอยู่ตั้งแต่แรกเลยหรือ?”จิ่งเหิงถาม

“ไม่..ข้ามาหลังจากเสด็จแม่คลอดเสร็จเพียงครึ่งชั่วยาม”

“บางทีนางอาจจะเป็น...”  เจียนหลิวละคำไว้

“ข้าควรจะเรียกพี่น้องข้ามา หรือไม่ก็กลับไปที่นั่น แต่ยังมิใช่เวลาใกล้ๆนี้แน่” องค์ชายเยวี่ยเสี่ยนพูดด้วยเสียงอันหนักแน่นว่าจะยังมิกลับไปในช่วงนี้

เดี๋ยวก็ได้ถูกเลือกเป็นรัชทายาท...ไม่เอาหรอก

เขามิอยากมีสนมมากมายเช่นนั้น มิอยากปวดหัวด้วย!

“ว่าแต่...เจ้าเป็นองค์ชายแคว้นเลี่ยงเลยงั้นหรือ ไม่น่าเชื่อๆ” เจียนหลิวเหลือบมาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางส่ายหน้า “ข้ามีสหายเป็นถึงองค์ชายแห่งแคว้นเลี่ยง”

“นั่นสินะ ไว้ข้าจะคิดบัญชีที่เจ้าปิดบังข้า...”จิ่งเหิงพูดต่อ

มี่ฮวาเหลือบไปมองหลวนหลงที่ยังคงนั่งนิ่ง นางอยากจะถามเขา...เขารู้จักแซ่ผู เหตุใดจึงมิบอกนาง

“ที่ข้ามิบอกเจ้า ก็เพราะหากข้าบอกเจ้า เจ้าก็อาจจะเดินทางไปที่แคว้นเลี่ยง” หลวนหลงพูดในสิ่งที่นางอยากทราบ

“...” นางเงียบ

“ข้ามิให้เจ้าไปหรอก มี่เอ๋อร์”









"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

ตัวอย่างเล็กน้อย ขอไรท์ปั่นสักครู่นะเจ้าคะ 

มาแล้ววว  รออีกครึ่งนะเจ้าคะ คือบับ ปั่นตั้งนานก็ได้มากะจึ๋งเดียว T^T น้องมี่นางไม่ธรรมดา (ร้องเพลง)

พี่หลงบทหายอีกแล้วว มาค่อยๆคลายปมกันเถิดด 

เรื่องยังไม่ออกทะเลนะ เพิ่งอยู่ชายหาด 5555 เดี๋ยวจะกลับมาสวีตวี้ดวิ้วกันอยู่นะเธออ


ตู้มมมม ระเบิดจากพี่หลง ลูกใหญ่ทีเดียวเชียว

ฝันดีค่า ไรท์มาแล้วนะเออ ปมยังไม่คลายย 5555


MEICHE




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #992 chanchan123 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:46
    งงเล็กน้อยมี่ฮวามีฝาแฝดหรอ
    #992
    0
  2. #833 _White_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 20:02
    ฟินโคตรรรรร
    #833
    0
  3. #683 ParisJ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 22:14
    'ข้ามิให้เจ้าไปหรอก มี่เอ๋อ..'

    เค้าก็ไม่อยากให้ไรต์ไปเหมือนกันนนน ><" #จากประเด็นแอพดูดนิยายช่วงนี้

    อิอิ... ขอบคุณที่ยังอัพให้อ่านนะคะ ช่วงนี้หลายเรื่องที่ติดตามปิดไปแล้ว #เหง๊าาาเหงา
    #683
    0
  4. #665 rinriko (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 19:19
    ขอบคุณ
    #665
    0
  5. #664 Fantasy World (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 17:35
    ได้รู้ชาติกำเนิดแล้ว แต่ปมยังไมคลาย
    ขอบคุณค่ะ
    #664
    0
  6. #658 J-yunah (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 14:51
    ทำไมฮองเฮาต้องทิ้งมี่ฮวา? อยากรุ้วววววว มาต่อเร็วๆนะค่ะไรท์ สุ้ๆน้าา
    #658
    0
  7. #650 annaaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 08:55
    ตั้งตารอตอนต่ออยู่น้าค่ะ
    #650
    0
  8. #649 February Asce (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 06:56
    มีความขี้หวงนะเราาาาาาา
    #649
    0
  9. #648 P42213042 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 06:55
    ไม่ให้เทอไป~ 555555
    #648
    0
  10. #647 Anazegious (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 03:25
    อะไรคือไม่ให้ไป พี่หลง ฮิฮิ แหม่ๆๆๆ
    #647
    0
  11. #646 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 01:08
    แหม่ ..ไม่ให้เธอไป....
    เพลงนี้คนเขียนจะเกิดทันไหมนะ?
    #646
    0
  12. #645 archmess (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:44
    มองตารู้ใจแบบนี้ มี่เอ๋อร์จะหนีไปไหนรอด
    #645
    0
  13. #644 •GominHo• (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:25
    อะไรกันนน มีหึงหวงหนักมากนะหลงหลงขาาาา 5555 หมั่นไส้ค่ะ อิอิ ขอบคุณน้า ทีนี้นางเอกก็ยกระดับมาอีกระดับ หูยๆๆๆๆ
    #644
    0
  14. #643 Clione (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:44
    ไรเตอร์อัพเร็ว ดีต่อใจ
    แอบสงสารนางเอกจัง
    #643
    0
  15. #642 Kimmaju Arika (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:40
    โถ่หลงหลง ทำไมนางเอกถึงโดนฮองเฮาทิ้งหนอ ลูกแฝดสินะ สู้ๆนะคะไรต์
    #642
    0
  16. #641 cattycall (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:16
    #641
    0
  17. #640 nawnam (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:03
    โอ้!!!ลุ้นนนนนนนน>0 #640
    0
  18. #639 Fxena (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:12
    ทำไมทำแบบนี้~มันค้างงงงงงอันนี้ก็ค้าง ม่านม่านก็ค้างอกอีแป้นจะแตกกก
    #639
    0
  19. #635 archmess (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 18:54
    โอ๊ยยยย ทำไมไม่ซื้อหวยถูกแบบนี้บางนั
    #635
    0
  20. #632 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 16:47
    องค์ชายแคว้นนี้ช่างทำดี
    หนีการเป็นรัชทายาทกันเป็นแถว
    เสด็จพ่อคงปวดพระเศียร 55
    #632
    0
  21. #629 bb2547 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 14:34
    ปากแข็งเกิน-~-
    #629
    0
  22. #628 annaaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 12:32
    มาอัพต่ออย่างด่วนๆเลยน้าค่ะ
    #628
    0
  23. #627 snantaza (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 10:19
    ตื่นเต้นนนนลุ้นให้นางเป็นองค์หญิงและอะไรยังไง ฮองเฮาไม่อยู่ในวังหรอ
    #627
    0
  24. #626 mebleblue (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 09:59
    รอนะคะ จะเป็นพี่น้องกันมั้ยนะ
    #626
    0
  25. #625 Clione (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 09:41
    พี่หลงปากแข็งมาก หวงขนาดนั้นแล้ว
    #625
    0