หลวนหลง 欒龙

ตอนที่ 17 : บทที่ 16 เจ้าเป็นเงาของข้า? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    6 พ.ย. 59


16

เจ้าเป็นเงาของข้า?

 

               ข้า เจี่ยนหลวนหลง หลังจากวันนั้นที่ข้าไปหาสตรีนางหนึ่ง และแล้วก็เกิดเรื่องขึ้น ข้าเกิดความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ต่อนาง ทำไมยามนั้นที่นางเจอข้า นางถึงต้องหลบสายตาของข้า แล้วเหตุใดจึงต้องทำหน้าจะร้องไห้ ยามที่เจอข้าในห้องนั้น นางเรียกชื่อข้าด้วยเสียงอันแผ่วเบา และข้าก็ทำเป็นมิได้ยินเมื่อนางกล่าวชื่อข้า

หลวนหลง...

          เพียงแค่นางเรียกชื่อข้าด้วยน้ำเสียงแสนคิดถึงเช่นนั้น หัวใจข้ากลับรู้สึกแปลกไป  สายตาที่นางใช่มองข้า เป็นสายตาที่ข้ากล่าวออกมาเป็นคำพูดมิได้ มันมีหลากหลายความรู้สึกอยู่ในสายตาของนาง แต่หนึ่งในนั้นข้าพอจะทราบ  ว่านางคิดกับข้าเช่นไร

แต่ข้ามิได้คิดกับนางเช่นนั้นนี่...

และนางก็ถามเช่นนั้นกับข้า ถามว่าข้าเชื่อในโชคชะตาหรือเปล่า ข้าเชื่อ ข้าตอบนางไปเช่นนั้น  นางมิได้ขยายความต่อ ข้าจึงจากนางไป นั่งอยู่บนหลังคากับเจียนหลิว มินานข้าก็เจอเหตุการณ์ที่ทำให้ข้า พานางมาอยู่ที่พรรค นางน่าจะปลอดภัยกว่าเพราะข้าก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อย รวมถึงฝากจดหมายไปให้ฝาแฝดที่เป็นเหมือนคนสนิทของนาง

ข้า เจียนหลิว และพวกเงาที่คอยอารักขาข้าอย่างลับๆก็พากันกลับพรรค ครั้งนี้พวกข้ากลับโดยมิหยุดพัก เพราะมีสตรีเพียงนางเดียวที่ข้าพามาด้วย นางหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมอกของข้า ข้ารู้สึกถึงความรู้สึกประหลาดที่เริ่มก่อตัวขึ้น และข้าก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้ง แต่แล้ว...ความรู้สึกนั้นก็กลับมาเมื่อข้าได้ยิน

ข้า...รัก...ท่าน

          เสียงของนางที่ละเมอออกมา นางขมวดคิ้วยุ่งอย่างน่าชัง กลิ่นกายหอมกรุ่นของนางยังคงติดอยู่ที่จมูกของข้า ข้ามิทราบว่านางหมายถึงใคร แต่ข้ากลับห้ามความรู้สึกบางอย่างมิได้ น้องสี่ถามข้าเมื่อตอนทานอาหารข้ารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

          “หลงหลง เป็นอันใด?” ท่านอาเรียกข้า ขณะที่ข้ากำลังเดินเหม่ออยู่ “วันนี้มิต้องไปกับอาก็ได้ ไปห้องรับแขกเถิด”

          “แต่ท่านอา...”ข้ากำลังจะแย้ง

          “ถึงหลานจะเข้าประชุมก็ใช่ว่าจะมีสมาธิ ใช่หรือไม่” ท่านอาพูดต่อ “เหนียนเกาย่อมมีประโยชน์กว่าหลาน ฮ่าๆ”

          “งั้นหลานขอตัว...”ข้าค้อมศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินกลับไปทางห้องรับแขก

 

          ท่านหลวนหลงมิชอบกินปลา เคยชอบนอนกอดหมอน และชอบ...กระต่ายเสียงเจื้อยแจ้วของสตรีเพียงหนึ่งเดียวลอยมาถึงหูข้าเมื่อข้าเดินมาถึงหน้าห้อง

          นางทราบ?

          เจ้าทราบได้อย่างไร?” ข้าเปลี่ยนจากที่เรียกนางว่าแม่นางเป็นเรียกเจ้า อย่างทันที นางทราบได้เช่นไร นั่นคือสิ่งที่ข้าสงสัยมาที่สุด มีเพียงในครอบครัวของข้าเท่านั้นที่ทราบเรื่องนี้ และข้ากวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ทุกคนก็ดูเหมือนทำหน้าสงสัย แปลว่ามิมีใครบอกนาง

          “เอ่อ...ข้า” เหมือนนางจะรู้ตัวว่าพูดเช่นไรออกมา ข้าจึงเดินไปเพื่อที่จะพูดคุยกับนาง ในห้องนี้น่าจะไม่เหมาะ

          “ข้าขอตัวนางสักครู่ขอรับ” ข้าฉวยโอกาสจับข้อมือบางไว้แล้วกระตุกให้ร่างบางลุกขึ้น นางยืนขึ้นแล้วทำหน้าเศร้าครู่นึง ข้าจูงนางออกจากห้องไป  นางมิขัดขืนข้าแม้แต่น้อย

 

          “ท่านหลวนหลง ปล่อยข้า...”เสียงหวานของนางเรียกให้ข้าปล่อยมือที่จับนางอยู่ ข้าพานางมาที่สวน สวนที่ข้าและฮวาเอ๋อร์มักจะมานั่งเล่นเป็นประจำ มี่ฮวามองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ

          สวนแห่งนี้ หลังจากที่ฮวาเอ๋อร์จากข้าไป สวนแห่งนี้ก็ถูกจัด ตกแต่งขึ้นมาใหม่ ให้ดูสวยงามร่มรื่นมาขึ้นโดยการปลูกดอกไม้นานาพันธุ์ ข้าทราบว่าท่านพ่อเป็นคนสั่ง เพราะท่านมิอยากเห็นข้าเศร้า

          “เจ้าทราบได้อย่างไร”ข้าถามประโยคเดิม มี่ฮวานางมองสบตากับข้าแล้วก็เบือนหนี

          “ข้า...บอกท่านมิได้”นางตอบเสียงเบา

          “เพราะเหตุใด?”

          “เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจึงจะบอกท่าน” นางเงยหน้ามาสบตากับข้าแล้วก้มลงเช่นเดิม มี่ฮวาสูงเพียงไหล่ของข้าเท่านั้น และนางก็คุยกับไหล่ของข้าแทนที่จะเป็นหน้าของข้า

 

 

          “เวลาใด?” มือของชายหนุ่มจับคางของมี่ฮวาให้เงยหน้าขึ้นมา หญิงสาวจึงต้องสบตากับเขาอย่างห้ามมิได้ ใบหน้าของนางเริ่มแล้ว

          เริ่มแดงอีกแล้ว...

          “ข้าบอกมิได้...” ดวงตาของมี่ฮวาเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา  มิใช่เพราะนางถูกถามจนร้องไห้หรืออย่างใด

          แต่นางมองไปทั่วใบหน้าของเขา...

          คนคนนี้ที่นางคิดถึงตลอดสองเดือนที่ผ่านมา...

          คนคนนี้ที่นางรักเขา...รักไปแล้ว

          “อืม...ข้าจะรอก็แล้วกัน” หลวนหลงปล่อยมือที่จับคางของหญิงสาวตรงหน้า  คนตัวเล็กกว่าใช้มือปาดน้ำตาซ้ายขวา แต่ทว่าน้ำตาก็ยังมิหยุดไหล

          “ฮึก...ข้านี่จริงๆเลย” เสียงของนางที่กำลังโกรธตัวเอง “เหตุใดจึงมิหยุดร้องไห้เสียทีนะ...”

          มือบางกำลังปาดน้ำตาที่ไหลออกมา แต่กลับมีมือหนึ่งเชยคางนางขึ้นแล้ว ปาดน้ำตาโดยใช้นิ้วโป้ง ทั้งข้างซ้าย และขวา อย่างตั้งใจ

          “ขอโทษ...ข้าทำเจ้าร้องไห้” เปล่าเสียหน่อย...มิใช่เพราะเขา แต่เพราะข้าเองต่างหาก... มี่ฮวาคิดในใจ

           


          “ท่านพ่อ ข้าอยากดู”เจี่ยนซือเฉิงพยายามเขย่งดูที่หน้าต่าง ที่มีทั้งท่านพ่อและท่านปู่ยึดพื้นที่อยู่ ส่วนหน้าต่างอีกบานนั้นก็ประกอบไปด้วยพี่รอง พี่สาม และพี่สี่  ห้องรับแขกมีหน้าต่างอยู่เพียงสามบานซึ่งเป็นสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ แต่บานที่สามน่ะหรือ ?

          “เมี๊ยว ~” เหนียนเกาหันหน้ามาข่มขู่เขาว่าอย่าเข้ามา ไม่งั้นข้าจะกัดเจ้าให้จมเขี้ยวเลยคอยดู ! ไหนว่าตอนเช้ามันไปกับท่านอา ไฉนยามนี้กลับอยู่กับแมวสตรีกันเล่า!

          “ท่านพ่อ พวกข้าจะมีพี่สะใภ้จริงๆละล่ะ” พี่สี่บอกท่านพ่อ ทิ้งให้เขา น้องเล็กสุดต้องเขย่งเท้าเพื่อมองดู เขาจะสูงกว่าพวกพี่ให้ได้

          คอยดูเถอะ!

 

          “ท่านมิผิดหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงขี้แยเกินไป” มี่ฮวาหลบสายตาที่หลวนหลงมองนาง มือบางปาดน้ำตา หลวนหลงละมือออกไปทั้งสองข้างแล้ว

          นางลืมพกผ้าเช็ดหน้า จึงต้องใช้มือเช็ด

          “โอ๊ะ ! พี่ใหญ่หลวนหลง” เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของหลวนหลง ชายหนุ่มหันไปตามเสียงนั้น  ปรากฏเป็นเด็กสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งมา

 

          “อา...ใครปล่อยหนิงเอ๋อร์ให้ไปที่สวนกัน” ท่านปู่ที่กำลังมองดูอยู่เอ่ยอย่างหมดอารมณ์

          กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย...เอ้ย ! ไม่ใช่ๆ

          “ข้าว่าควรเพิ่มให้นางเรียนวรยุทธ์อีกชนิด” เป็นท่านพ่อที่พูดต่อ  คราวก่อนก็เพื่อแย่งตัวฮวาเอ๋อร์ คราวนี้เพราะหนูน้อยขัดจังหวะ

          หนิงเหอ เด็กน้อยมิได้ทราบว่าตนเองมาขัดจังหวะแต่อย่างใด เด็กหญิงวิ่งตรงมาแต่กลับเลยหลวนหลงไป แล้วกอดมี่ฮวาแทน

          ?

          มี่ฮวานิ่งงันไปชั่วครู่ เหตุใดเด็กน้อยถึงวิ่งมากอดนางกันเล่า แม้ว่าครั้งเป็นกระต่ายจะเล่นด้วยกันมิค่อยบ่อยนัก แต่คราที่เป็นมนุษย์เช่นนี้ นางมั่นใจว่ามิเคยเจอหนิงเหอมาก่อนแน่นอน

          “พี่สาวคนสวย ข้าชื่อหนิงเหอเจ้าค่ะ เรียกว่าหนิงเอ๋อร์ดีกว่านะเจ้าคะ” เด็กน้อยพูดเสียงเจื้อยแจ้ว ใบหน้าของเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาว นัยน์ตานั้นเป็นประกาย

          “เอ่อ...” มี่ฮวายังมิทันคิดอันใด

          “พี่สาวงามเหลือเกินเจ้าค่ะ” หนิงเหอกอดแน่นเข้าไปอีก “ห๊อม หอม นุ่มด้วย หนิงเอ๋อร์ชอบพี่สาว”

 

          ฮะ?

          ทุกคนที่ได้ยินเกิดคำด้านบนขึ้นเช่นเดียวกันทั้งหมด ไม่เว้นแต่แมวปีศาจสองตัวที่โลกนี้มีเพียงแต่เราสองคน

          “เจ้าลูกชาย เจ้าได้ยินที่หนิงเอ๋อร์พูดหรือไม่?” ท่านปู่ที่ดึงสติกลับมาได้ถามลูกชายที่เป็นประมุขพรรคที่ยืนอยู่ข้างกาย ถึงแม้จะอยู่ที่ไกลแต่ใช่พลังปราณของพวกเขาจึงสามารถแอบฟังได้ นอกเสียจากเจ้าของจะมิต้องการให้ทราบ เช่นที่หลวนหลงเมื่อครู่ พวกเขาก็มิได้ยิน แต่ที่มี่ฮวากับหนิงเหอพูด พวกเขาได้ยิน เพราะทั้งคู่มิได้คิดถึงเรื่องนี้

          “เต็มสองรูหูเลยขอรับท่านพ่อ”

 

          “ที่นี่มิมีสตรีนอกจากพี่หนิงอวี่และท่านป้านี่เจ้าคะ” เด็กน้อยพองแก้ม “พี่ชายทั้งหลายตัวไม่นุ่ม ไม่หอมเช่นนี้ด้วยนี่นา”

          จากนั้นเด็กน้อยที่ตัวเท่าหน้าอกของมี่ฮวาก็เอาใบหน้าน้อยๆซุกเข้าหาตัวของมี่ฮวา

          เฮ้ย !

          “หนิงเอ๋อร์ ปล่อยพี่สาวเถิด พี่สาวหายใจมิออกแล้ว” มี่ฮวาบอกเด็กน้อย หนิงเหอยอมปล่อยเสียแต่โดยดี “พี่สาวชื่อมี่ฮวานะจ้ะ”

          “ข้าขอตัว” หลวนหลงที่เงียบมานานบอกแล้วกำลังจะเดินจากไป หนิงเหอรีบวิ่งไปหาชายหนุ่ม

          “พี่ใหญ่หลวนหลง อย่าพึ่งไปสิเจ้าคะ” มือน้อยๆจับเข้าที่มือใหญ่ของชายหนุ่มแล้วลากมาที่เดิม “พี่สาวกับพี่ใหญ่ไปส่งหนิงเอ๋อร์ไปที่ศาลาหลังนู้นได้ไหมเจ้าคะ ”

          น้ำเสียงออดอ้อนเช่นนี้ สายตากลมโตเช่นนั้น ทำให้มี่ฮวาใจอ่อนยวบ นางพยักหน้าเล็กน้อย เด็กหญิงตัวน้อยหันไปหาอีกคนที่ยังมิตอบ

          “อืม”หลวนหลงตอบ หนิงเหอยิ้มกว้างแล้วก็จูงทั้งสองไป โดยมี่ฮวาอยู่ทางซ้าย หลวนหลงอยู่ทางขวา มีหนิงเหอคั่นกลางแล้วจูงหญิงสาวและชายหนุ่มให้ไปส่ง

 

          “อา..หนิงเอ๋อร์ ทำดีมากหลานลุง”ท่านพ่อที่แอบมองพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชมเด็กน้อย  ทำดีมากหนิงเหอ แม้แต่ลุงก็มิสามารถ เจ้าช่างยอดเยี่ยมดีแท้ !

 

          “หนิงเอ๋อร์จะตั้งใจเรียนเจ้าค่ะ ” จากนั้นหนิงเหอก็รีบวิ่งไปหาท่านอาจารย์ที่เพิ่งเดินเข้ามานั่ง ปล่อยให้สองหนุ่มสาวที่อยู่ด้วยกันยืนนิ่ง หลวนหลงเหลือบมองสิ่งที่หนิงเหอทำก่อนจากไป เด็กน้อยนำมือของเขาไปจับกับมือบางของมี่ฮวาโดยที่เขากุมมือนั้นไว้

          มี่ฮวาเหมือนจะได้สติกลับคืนมา นางพยายามจะดึงมืออก แต่ทว่าเขากลับกุมมือนางไว้จนแน่น

          อะไรกัน?!

          อย่าล้อเล่นกับความรู้สึกของนางเช่นนี้เลย...




.............................................

แงๆ อิพี่หลง หน้ามึนมากก ชอบเค้าก็ไม่รู้ตัว เฮ้ออ เอะอะจับนู่นนี่นะ เดี๋ยวจับข้อมือ เดี๋ยวจับคาง ก่อนหน้านั้นก็อุ้มมา โอ๊ยตายๆ น้องมี่โดนกินเต้าหู้ไปหลายรอบแล้วว 

ไรท์มาแย้วว พรุ่งนี้วันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ มีเวลาแต่แล้ว โอ้เย้ !

ต่อให้อีกนิ๊ดด ค้างไหมเนี่ย 5555 มันจะไม่ค้างก็ต่อเมื่อจบอ่ะ 5555 เรื่องจริง เพราะไรท์เป็นมนุษย์เขียนค้าง เขียนเท่าไหร่ก็ลงเท่านั้น ค้างไปด้วยกัน 555555

MEICHE

          มาต่อแล้วจย้าา บอกไม่บอกเมื่อไหร่ไม่รู้ พรุ่งนี้วันจันทร์อีกแล้ว TT 

          หนิงเหอทำดีมากลูก 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #984 chanchan123 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:36
    หนิงเอ๋อร์ทำดีมากลูก 555+
    #984
    0
  2. #826 _White_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 18:47
    โอ้ยยยยยย เขิลเว้ยยย
    #826
    0
  3. #659 Fantasy World (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 14:56
    ปากแข็ง แต่จับไม่ปล่อยเลยนะ
    #659
    0
  4. #410 norinari26 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 10:46
    เต้าหู้ๆๆๆ
    #410
    0
  5. #407 bb2547 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 19:19
    กินเต้าหู้อีกละ-~-
    #407
    0
  6. #399 Sinsupa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 05:03
    เมื่อไหร่จะหวานกัน ไรท์บอกจะรีบไปไหน 555
    #399
    0
  7. #397 •GominHo• (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 00:47
    ชอบครอบครัวนี้55555555555 มีความอยากได้สะใภ้เข้าบ้านหนักมากกกกก หนิงเหอทำดีมากลูกกกกกก ตายๆๆๆ โดนกินเต้าหู้ไปหลายรอบมากจริงเจ้าค่ะ เห้อๆๆๆๆ น่าร้ากกกกกก ขอบคุณค่ะไรต์ รออ่านตอนต่อจย้า
    #397
    0
  8. #393 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 23:47
    จับไม่ปล่อยอีกกก
    ปล. ฮ้อม หอม - ห เป็นอักษรสูง ไม่มีรูปวรรณยุกต์ ตรี/จัตวา ค่ะ
    #393
    0
  9. #390 Kimmaju Arika (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 23:17
    มี่ฮวาของเราแต่งให้ใครไม่ได้แล้วมั้ง สู้ๆนะคะไรต์
    #390
    0
  10. #389 milk3421 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 23:03
    เราจะค้างไปด้วยกัน
    #389
    0
  11. #387 candypd (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:35
    ไรท์สู้ๆ หนุกมากเลยค่ะะ เราชอบเรื่องประมาณนี้นะะไม่ต้องมีปมไรมากมาย ไม่ต้องยืดเยื้อเรื่องจนมากเกินไป เรื่องเข้าใจง่ายสนองความฟินของรีด555 รีบๆมาน้ะะ รออยู่จ้าา
    #387
    0
  12. #386 Freesia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:14
    หลวนหลงจะเอาไง ชอบไม่ชอบบอกมาตรงๆซิ
    #386
    0
  13. #385 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:13
    น่ารักมากเลยคะ รอต่อนะคะ
    #385
    0
  14. #384 N_ing (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:11
    โอ๊ย ช่วงนี้งดอาหารหวานได้เลยค่าเจอคู่นี้เข้าไปก็มดขึ้นแล้ว
    #384
    0
  15. #383 cattycall (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:09
    หนิงเอ๋อร์ น่ารักมาก ทำดีมากเลย
     
    #383
    0
  16. #382 cheri-n (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:49
    เอ๊ะยังไง???
    เนียนจับมือไม่ปล่อย
    >//////<
    #382
    0
  17. #381 milk3421 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 23:55
    ทำไมบอกไม่ด้ายยยย
    #381
    0
  18. #380 nawnam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 23:05
    มีความค้าง แงๆๆTTOTT
    #380
    0
  19. #379 Whatever it is (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 21:35
    ขอบคุณค่ะ
    #379
    0
  20. #378 แสนฤทัย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 18:31
    จากเมินๆ สุดท้ายเช็ดน้ำตาให้นางซะแล้ว ปากแข็งแต่มือไวนะ ท่านหลง
    แอบสงสัยกระต่ายน้อยนั้น จะได้กลับมาเจอมี่ฮวาอีกไหม
    #378
    0
  21. #377 เหม่ยเหลียน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 11:08
    โอยย น่ารัก ฟินจิกหมอน555
    #377
    0
  22. #376 Kimmaju Arika (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 10:22
    เหนียนเกายังมีประโยชน์กว่า กร๊าก พระเอกทำไมชอบแกล้งนางเอกแบบหน้ามึน รู้ว่านางเอกรักแล้วยังจะทำตัวแบบนี้ แอบสงสารนางเอกเลย สู้ๆนะคะไรต์
    #376
    0
  23. #374 Kitira (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 02:15
    แต๊ะอั๊งไปอีกกก ฮอลลล
    #374
    0
  24. #373 bb2547 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 01:58
    ทำไมนางไม่บอกไปเลยอ่ามันอึดอัด-~-
    #373
    0
  25. #372 yingying (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 00:18
    หึหึ โดนกินเต้าหู้ด้วยความเต็มใจ
    #372
    0