ตอนที่ 9 : ความบังเอิญหรือตั้งใจ 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    17 มิ.ย. 62

  

  "อื้อปวดหัวชะมัดเจ้าของเสียงยกมือขึ้นนวดขมับที่หัวตัวเองเบาๆพร้อมกับถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย"เฮ้อไม่สบายจนได้สินะ"


  

  ครืด ครืด ครืด 


  

  ไม่นานก็มีเสียงจากโทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ข้างเตียงดังขึ้นเรียกสายตาเจ้าของร่างที่นอนอยู่บนเตียงให้หันไปหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดู


  

  "หื้มโทรมาทำไมเนี่ยชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอมือถือทำให้ร่างบางถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันและลางสังหรณ์บางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นซึ่งมันคงไม่ดีต่อตัวเขาเองแน่ๆ


 

  ลังเลอยู่สักพักเจ้าของมือบางก็ตัดสินใจกดรับสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา..ก่อนที่จะกรอกเสียงตัวเองลงในมือถือ"ฮัลโหล่"


  

  'ไงเจ้าลูกตัวดี หายหัวไปเลยนะ ทำไมบ้านช่องไม่รู้จักกลับบ้างไปอยู่แต่คอนโดเคยคิดที่จะกลับมาบ้านบ้างมั้ยถ้าฉันไม่โทรหาแกแกคงไม่คิดที่จะโทรหาฉันเลยสินะ ห้ะ!! นี่แก)฿&:&2@/฿-฿&:@/&)฿: ' คำพูดที่เหมือนกับกำลังแรปของเสียงปลายสายทำให้ร่างบางถึงกับถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความเบื่อหน่ายพร้อมกับยกมือถือให้ออกห่างจากหูตัวเอง 


 

  ผ่านไปประมาณ5นาที..เมื่อเห็นว่าเสียงปลายสายเงียบลงแล้วจึงนำมือถือเข้ามาแนบหูใหม่อีกครั้งและถามออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย


  

  "พ่อคงไม่โทรมาแค่บ่นผมหรอกใช่มั้ยมีอะไรจะพูดก็พูดเถอะเข้าประเด็นสักทีผมไม่ว่างพอที่จะมานั่งฟังพ่อบ่นทั้งวันหรอกนะ"


  

  'ฉันเป็นพ่อแกนะพูดให้มันดีๆหน่อยแล้วที่ฉันโทรหาแกแค่จะบอกว่าพรุ่งนี้ตอนเย็นแกต้องกลับบ้านและไม่ต้องมาอ้างอีกว่าไม่ว่างหรือมีธุระเพราะพรุ่งนี้เพื่อนฉันจะมาที่บ้าน  พวกฉันมีเรื่องที่จะต้องพูดคุยกันมันเป็นเรื่องสำคัญมากๆโดยที่แกจะต้องมาอยู่ฟังด้วยเข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ยประโยคที่มาพร้อมกับคำสั่งทำให้ร่างบางได้แต่สบถอยู่กับตัวเองในใจ


 

  พูดเหมือนจะเลือกอะไรได้อย่างนั้นแหระเหอะแล้วไอที่บอกเรื่องสำคัญๆน่ะก็คงไม่พ้นเรื่องนั้นอีก... น่าเบื่อชะมัดเลย


  

  "ถ้าเรื่องสำคัญของพ่อมันไม่พ้นเรื่องนั้นผมไม่ไปหรอกนะก็บอกแล้วไงว่า ไม่ พ่อจะอะไรกับผมนักหนาแล้วอีกอย่างผมอยู่แค่ปียังเรียนไม่จบ


  

  'ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะคุยกันเรื่องนั้นและพรุ่งนี้แกจะต้องมาถ้าฉันไม่เห็นแก แกเจอดีแน่


  

  ติ้ด!


 

  พูดจบปลายสายก็ตัดสายทันทีโดยไม่รอให้ผมได้ปฏิเสธอีกครั้ง...



  เหอะ..ไม่บอกก็รู้ว่าจะคุยกันเรื่องอะไรมันคงไม่พ้นเรื่อง...

.

.

.

.

.

.


  งานหมั้น ใช่ฟังไม่ผิดหรอกพ่อจะให้ผมหมั้นกับลูกของเพื่อนสนิทพ่อ ที่ชื่อ...


 

  หลงจิน เป็นคนเชื้อสายจีนอายุมากกว่าผม1ปีผมก็เรียกเขาว่าพี่นั่นแหระเวลาเจอกันเพราะยังเห็นแก่หน้าพ่ออยู่บ้างซึ่งผมก็เคยเห็นเขาบ้างประมาณ2-3ครั้งเวลาเขามาประเทศไทย

ผมไม่ได้สนิทกับเขาหรอกนะเจอกันแต่ละครั้งพูดกันไม่ถึง5ประโยคด้วยซ้ำและก็เป็นเพราะผมอีกนั่นแหระที่ไม่ค่อยจะตอบเวลาที่เขาถาม จนเขาเลือกที่จะเงียบไปเองซึ่งนั่นมันก็ดีมากสำหรับผม


  

  แล้วอีกอย่างหลงจินอะไรนั่นเจ้าชู้จะตายทำไมผมถึงพูดแบบนี้ได้น่ะหรออยากจะถามผมกันล่ะสิว่าไหนบอกเจอ2-3ครั้งรู้ได้ไงว่าเขาเจ้าชู้ หึ...คุณไม่คิดว่าผมจะไม่สืบคนที่จะมาเป็นคู่หมั้นตัวเองหน่อยหรอ...


  

  หลงจินผู้ชายเพลบอย อารมณ์ร้อน ท่องราตรีทุกวันและทุกวันจะต้องมีผู้หญิงถูกหิ้วกลับคอนโดไปด้วยผู้ชายมักง่ายแบบนี้น่ะหรอจะมาเป็นคู่หมั้นผม...


  

  ต่างจากหลงจินที่ผมเห็นโดยสิ้นเชิงเพราะเวลาอยู่ต่อหน้าผมหรือครอบครัวของผมเขาจะเป็นเหมือนพ่อพระอ่อนโยน เข้าใจในทุกเรื่อง ไม่เที่ยว ไม่มั่วหญิง


  

  ซึ่งผมยอมรับเลยว่าผู้ชายคนนี้มันเก็บหางของมันไม่ให้หางโผล่ออกมาได้ดีมากจนพ่อผมหลงเชื่อและชื่นชม...


  

  อ้อแล้วไม่ต้องถามว่าทำไมผมถึงไม่เอาหลักฐานจากนักสืบไปให้พ่อดู  ผมน่ะเอาไปให้พ่อดูอยู่แล้วแต่พ่อน่ะหรอ ตอนที่เห็นก็พูดแค่ว่า


 

  'แกจะอะไรนักหนาผู้ชายมันก็เป็นแบบนี้แหระอยู่ๆกันไปพี่เขาก็ปรับตัวได้เองแหระแกจะให้ฉันผิดสัญญากับเพื่อนหรอฉันไม่ยอมเสียศักศรีดิ์ของตัวเองหรอกนะ'


 

  นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมกับพ่อเราสองคนไม่เคยที่จะพูดจากันดีๆได้เลยสักครั้งเวลาเจอกัน แม่ก็พยายามจะทำให้เราสองพ่อลูกดีกันทุกครั้งแต่มันก็ลงเอยด้วยการทะเลาะกันระหว่างผมกับพ่อจนทำให้ผมตัดสินใจย้ายออกมาอยู่คอนโดคนเดียว


  

  "พ่อคงไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆสินะเสียงบ่นพึมพำกับตัวเองดังขึ้นภายในห้องนอนพร้อมกับร่างบางที่ตอนนี้ได้แต่เดินไปเดินมา"จะทำยังไงดีคิดสิแบมคิด..." 


(END PART BAM)

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.



(PART MARK)


  "ว่าไงวะไอคุณชาย..เรียกเพื่อนมาที่ร้านเหล้าแบบนี้มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่าหรือจะเป็นเรื่องน้องแบมน้าา~" เสียงของไอเพื่อนตัวดีดังขึ้นทันทีที่มาถึงโต้ะที่ผมนั่งอยู่จะใครซะอีกถ้าไม่ใช่หวังแจ็คสัน


  

  "อย่ากวนพูดจบผมก็หยิบแก้วเหล้ากระดกเข้าปาก


  

  "อารมณ์ไม่ดีแบบนี้หรือโดนปฏิเสธมาเจบีถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนกระดกเหล้าเข้าปากอย่างกับน้ำเปล่าและทำหน้าบอกบุญไม่รับจนไม่มีใครกล้าคุยด้วยอยู่แล้วถ้าไม่ใช่พวกเขา


  

  "อืม น้องไม่ตกลง"


  

  "ก็ต้องอยู่แล้วป่ะวะ มึงก็รู้ว่าน้องเป็นคนยังไง อยู่ๆไปขอน้องเขาเป็นแฟน พึ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่วัน ใครมันจะบ้าไปตกลงแจ็คสันพูดด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญเพื่อนหน้าหล่อที่ขอเด็กเป็นแฟนแต่ไม่ดูสถานการณ์คิดแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา



  "ก็ถูกของไอแจ็ค แต่ไอแจ็คพูดผิดอยู่อย่างนึงนะมึงเจบีพูดขึ้นหลังจากที่แจ็คสันพูดจบ



  "ผิดตรงไหนวะเเจ็คตอบโดยที่สีหน้าแสดงถึงความสงสัย



  "ก็มาร์คไม่ได้ขอน้องแบมเป็นแฟน แต่ขอให้น้องเขาช่วยมาเป็นแฟนต่างหากล่ะจินยองที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นแทนเจบี เหอะเข้ากันได้ดีนะไอคู่นี้เนี่ยสมแล้วที่เป็นแฟนกัน



  "อ่อ...อย่างงี้นี่เอง สมควรที่น้องเขาปฏิเสธ ไอควาย อยากได้เขาเป็นแฟนจริงๆแต่เสือกขอให้เขาช่วยกูล่ะอยากจะถีบขาคู่ใส่มึงจริงๆเลยแจ็คสันพูดด้วยความเอือมระอาและความซึนของเพื่อนตัวเองเรื่องอื่นล่ะเก่งนักหนาแต่พอเวลาเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับคนชื่อแบมแบมนี่อึนตลอดเลยเพื่อนกู เฮ้ออ แจ็คล่ะเพลีย



  "ปากมันพูดออกไปเองเพราะตอนที่จะพูดน้องเขาเอาแต่มองหน้ากู จนสมองกูไม่ประมวลนิดหน่อยมันเลยออกมาเป็นแบบนั้นเสียงของคนที่เอาแต่นั่งกินเหล้าพูดขึ้นมาโดยที่ไม่ได้มองหน้าเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้นั่งงงเป็นไก่ตาแตกเพราะเป็นประโยคบอกเล่าที่ยาวที่สุดที่มันเอ่ยออกมาตั้งแต่มาถึงร้านเหล้า



  "เออนามึง ไม่ต้องคิดมากก็ให้เวลาน้องมันหน่อยดิ มึงจะรีบทำไมเจบีพูดขึ้นพร้อมกับตบที่ไหล่ของมาร์คเบาๆ



  "รีบ...เพราะไม่อยากให้หมาตัวไหนมันมายุ่งอีกพูดพร้อมกับกำแก้วเหล้าในมือแน่นเมื่อเขาแค่คิดว่าถ้ามีหมาตัวไหนที่ได้เข้าใกล้ร่างบาง เขาก็อยากจะฆ่าให้ตายอยู่แล้ว 



  มาร์คนึกจนมาถึงตรงนี้ในใจของเขาก็บอกได้แค่ว่าอยากจะเก็บร่างบางไว้กับเขาแค่คนเดียว...



  ครืด ครืด ครืด



  "ไอมาร์คมีคนโทรมา รับดิ รำคาญแจ็คสันเรียกเพื่อนตัวเองซึ่งเป็นเจ้าของมือถือและดูเหมือนมันจะไม่ได้สนใจมือถือตัวเองที่ส่งเสียงเรียกอยู่บนโต๊ะเลยสักนิด



  มันไม่ใช่แค่ไม่สนใจ แต่มันไม่ได้ให้ความสำคัญตั้งแต่แรกเลยต่างหากไอห่านี่ถ้าคนที่โทรมามีเรื่องสำคัญจะทำยังไงถ้าเป็นแบบนั้นงั้น..แจ็คคนนี้ที่เป็นเพื่อนที่ดีจะรับสายแทนล่ะกันนะ ฮ่าๆไม่ได้อยากเสือกหรอกนะ มันรำคาญเสียงโทรศัพท์เฉยๆเชื่อแจ็คสิ


  แจ็คสันหยิบมือถือของเพื่อนขึ้นมาดูปรากฎว่าชื่อบนมือถือเป็นคนคนเดียวกับที่ทำให้เพื่อนเขามานั่งเฮิร์ทอยู่ตรงนี้นี่เองพอเห็นแบบนั้นก็ปรายสายตามองเพื่อนตัวดีที่ตอนนี้นั่งแดกเหล้าโดยไม่สนใจอะไรเลยรอยยิ้มมุมปากของแจ็คสันก็เกิดขึ้นก่อนที่จะกดรับสาย



  "ฮัลโหล่ ว่าไงครับน้องแบมแจ็คสันกดรับสายพร้อมกับพูดออกมาเสียงดังๆจนเจ้าของมือถือได้ยินชื่อที่แจ็คสันพูดก็หันขวับมาทันทีพร้อมกับแย่งมือถือมาถือไว้กับตัวเองพร้อมแนบลงข้างหูตัวเองทันที



  'ฮัลโหล่ พี่แจ็คหรอ?' เสียงปลายสายถามกลับมาด้วยน้ำเสียงงงๆนิดหน่อย 'เอ่อ..ขอสายพี่มาร์คหน่อยครับ'



  "พี่ฟังอยู่ เมื่อกี้แจ็คสันมันแย่งมือถือพี่ไปรับน่ะพูดพร้อมปรายตามองเพื่อนของตัวเองที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าเขาในตอนที่เขาพูดว่าเจ้าตัวแย่งโทรศัพท์เขาไป ก็มันแย่งไปจริงๆนี่



  "แย่งห่าไร มึงนั่นแหระแย่งกู ตอนแรกไม่สนใจอะไรเลย พอกูพูดชื่อน้องหน่อยรีบเชียวนะมึง ทำไมอ่ะ ชื่อมีผลต่อต่อมความรู้สึกขนาดนั้นเลยอ่อ ทีหลังต้องเรียกให้ฟังบ่อยๆ น้องแบมน้องแบมน้องแบมน้องแบ..." แจ็คสันตะโกนพูดเสียงดังพร้อมกับทำหน้าทะเล้นใส่จนมาร์คชี้หน้าให้ประมาณว่าหุบปากของมึงเดี๋ยวนี้นั่นแหระถึงไม่พูดต่อแจ็คสันคนนี้ไม่ได้กลัวหรอกนะ แค่จะกินเหล้าเฉยๆคอมันแห้ง



  มาร์คแค่ไม่อยากให้คนปลายสายรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับคำพูดของเพื่อนตัวเองเพราะมาร์คคิดว่าน้องคงจะไม่ชอบให้คนอื่นมาพูดแบบนี้



  แต่หารู้ไม่คนปลายสายน่ะได้ยินทุกคำที่เพื่อนตัวดีของตัวเองพูดหมดแล้ว



  'เอ่อ..พี่มาร์คไม่สะดวกคุยก็ไม่เป็นไรนะค่อยคุยก็ได้เสียงร่างบางเจ้าของปลายสายพูดออกมาด้วยเสียงเบาๆเพราะยังคงคิดเกี่ยวกับประโยคที่แจ็คสันพูดออกมาอยู่



  "ไม่เป็นไร พี่สะดวก พูดมาได้เลยพูดพร้อมกับเดินออกมาจากโต๊ะตรงนั้นเพื่อที่จะมาคุยข้างนอกเพราะข้างในมันเสียงดังเกินไป



  จนเดินออกมาอยู่หน้าร้าน เสียงจากปลายสายก็พูดขึ้นมาและคำพูดนั้นทำให้ร่างสูงถึงกับยืนอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนที่จะปรากฎรอยยิ้มซึ่งกว้างมากกว่าทุกครั้งขึ้นมาบนใบหน้าของคนที่ชอบแสดงเพียงสีหน้าเรียบเฉย แต่ตอนนี้มีเพียงใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มและเป็นรอยยิ้มที่ให้คนๆเดียวเท่านั้น...



  และที่ยิ้มเพราะว่า...



  'ผมตกลง ผมจะช่วยพี่พูดจบก็เงียบไปสักพักก่อนที่จะพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า 'แต่พี่ต้องช่วยผมเหมือนกันโอเครมั้ยปลายสายถามกลับมาโดยที่ยังไม่บอกเรื่องที่จะขอให้เขาช่วยเลยสักนิด



  แต่ไม่เป็นไร น้องอยากให้ช่วยอะไร เขาคนนี้ก็ยอมช่วยทุกอย่างอยู่แล้ว



  "โอเครตกลง พี่จะยอมช่วยเองไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม"



  'จริงเหรอขอบคุณมากๆเลยนะครับเสียงปลายสายที่ฟังแล้วรู้สึกว่าจะร่าเริงกว่าตอนแรกที่โทรมาซะอีกแสดงว่าเรื่องที่จะขอให้เขาช่วยต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆ



  "ไม่เป็นไร งั้นตอนนี้เราสองคนเป็นแฟนกันแล้วนะแบมแบม" เจ้าของร่างสูงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะราบเรียบแต่ถ้าคนฟัง ฟังดีๆก็จะรู้สึกถึงน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจและอีกอย่างที่คนฟังคงจะไม่มีทางได้เห็นก็คือใบหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อเหมือนสีของลูกมะเขือเทศสีแดงที่เป็นใบหูของร่างสูง...



  'ครับอ่อครับเป็นแฟนแล้ว...' ในนามสมมติ...ประโยคหลังได้แต่คิดในใจเพราะคิดว่าพี่มาร์คก็คงคิดเเบบเดียวกัน...



  โอ้ะ..แต่เมื่อกี้พี่มาร์คเรียกแค่ชื่อเราอีกแล้วไม่ชินเลยแฮะ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.




  มาแล้ว!!! ขอโทษคนอ่านทุกคนที่ไรท์หายไปนานเอาตรงๆก็คือตอนแรกจะไม่แต่งแล้วเพราะเราคิดพล็อตต่อไปไม่ออกเลยคือไปต่อไม่ถูกเลยหมดอารมณ์ในการแต่งนิยายไปพักนึงเลย

ต้องขอโทษจริงๆนะคะที่หายไปหลายเดือนเลย

วันนี้เลยลองพยายามที่จะแต่งอีกครั้งลบเยอะมากเพราะเกือบแต่งไม่ได้55555 คิดคำที่จะเขียนลงไปไม่ออกถ้าผิดตรงไหนงงตรงไหนบอกได้นะคะไรท์จะพยายามแต่งเรื่องนี้ให้จบนะคะแล้วเจอกันตอนหน้าค้าาา:D


  น้องแบม!! โฟกัสผิดจุดรึเปล่าลูก พี่มาร์คอยากเป็นแค่ในนามสมมติหรอ5555555.  จะเป็นไงต่อไป พี่มาร์คจะทำให้น้องชอบได้มั้ย ลุ้นไปกับทั้งคู่ได้เลย แล้วจะมีอุปสรรคครอบครัวมั้ยน้าาา น้องกำลังจะหมั้นแล้ว พี่มาร์คจะทำยังไงเนี่ย


  ถ้าจะถามว่าเรื่องนี้มีม่ามั้ย เราก็คงตอบไม่ได้จริงๆ55555





























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #31 luxaky (@luxaky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 05:50
    งื้อออออ... ละมุน
    #31
    0
  2. #29 WWaraporn (@WWaraporn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 10:13

    น้องแบมพี่มาร์คเค้าปากไม่ตรงกับใจค่ะลูกกก..จริงๆเขาอยากเป็นแฟนกับหนูจริงๆแหล่ะ...สู้ๆค่ะไรท์..รออ่านนะค่ะ

    #29
    0
  3. #28 Viimary1987 (@Viimary1987) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 02:58
    เด้งปุ๊บอ่านปั๊บเลอ รออยู่พูดเลอ ดีต่อใจ ต่อไต และตับมวากกกกก
    #28
    1
    • #28-1 BlackMBC (@MBGOT79397) (จากตอนที่ 9)
      14 มิถุนายน 2562 / 03:02
      นอนดึกมากเลยนะคะเนี่ย555555 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ<3
      #28-1