ตอนที่ 7 : ความบังเอิญหรือตั้งใจ 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    18 มี.ค. 62


  

หลังจากที่พวกเราทานอะไรกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว พี่มาร์คกับผมก็มาเดินดูของที่ล็อคของตกแต่งภายใน

 

  เอ๊ะ...แต่ผมลืมไปเลยว่าผมยังไม่ได้เห็นว่าห้องพี่มาร์คเป็นแบบไหน แล้วผมจะออกแบบหรือซื้อของพวกนี้ได้ยังไงกัน ผมคิดได้ดังนั้นจึงเอ่ยบอกพี่มาร์คออกไป


  "พี่มาร์ค ผมยังไม่ได้เห็นเลยว่าห้องพี่เป็นแบบไหนผมคงจะออกแบบไม่ได้หรือพี่พอจะมีรูปที่ถ่ายห้องไว้บ้างมั้ยครับ"


  พี่มาร์คหันมามองก่อนที่จะตอบผมมาว่า


  "พี่ถ่ายมาแล้ว"  พูดจบพี่มาร์คก็หยิบโทรศัพท์ที่กระเป๋ากางเกงออกมา แล้วกดเปิดรูปและส่งมาให้ผมดู ทันทีที่ผมเห็นภาพห้อง ก็เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที

 

  หื้ม..? ห้องนี้มันคุ้นๆนะ เหมือนกับห้องของ...


  แต่พี่มาร์คไม่รอให้ผมสงสัยนาน เพราะคำพูดพี่มาร์คต่อจากนี้ได้ไขข้อสงสัยของผมแล้ว


  "เป็นอย่างที่เราคิดนั่นแหละ เป็นห้องของยองแจ พี่เป็นคนซื้อต่อเอง"  ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปกับคำพูดนั้น แค่พยักหน้าให้พี่เขารู้ว่าผมเข้าใจแล้ว


  แต่...แบบนี้มันบังเอิญไปรึเปล่านะ
  แล้วแบบนี้...เราก็อยู่ห้องข้างกันน่ะสิ
  ยิ่งอยากอยู่ห่าง แต่สิ่งที่เป็นกับตรงกันข้าม...
  เฮ้อ...


  หลังจากที่ผมได้รู้ว่าพี่มาร์คคือคนที่จะมาอยู่ห้องข้างๆผม ผมก็ได้แต่คิดว่า ช่างมันเถอะ...ยังไงจบจากงานนี้ก็คงต่างคนต่างอยู่
และในระหว่างที่เราเดินผมก็ได้ถามเกี่ยวกับLifestyleเขา เพื่อที่จะได้ออกแบบให้ตรงกับสไตล์ของพี่เขา

 

  โดยที่ผมจดทุกอย่างที่พี่มาร์คบอกมาทั้งหมด(ผมเอาสมุดกับปากกามาด้วย รอบคอบใช่มั้ยล่ะ)พอได้คำตอบที่ควรรู้หมดแล้ว เราจึงเดินไปหาผู้จัดการแผนกของตกแต่งภายในและผมได้บอกกับผู้จัดการคนนี้ ว่าผมต้องการลักษณะแบบไหน เขาจึงเดินนำทางเราไป ระหว่างที่เดินผมก็วาดร่างรูปแบบห้องนอนไว้คร่าวๆ


  พอผมวาดเสร็จก็ส่งให้พี่มาร์คดูและอธิบายว่าตรงนี้จะทำเป็นแบบไหนหรือจะตกแต่งยังไงในระหว่างที่เราเดินไปด้วย


  "พี่โอเครมั้ยหรือจะเปลี่ยนตรงไหนรึเปล่า บอกผมมาได้เลยนะ ผมจะได้แก้ตรงที่พี่ไม่โอเครออก"  ผมหันไปถามพี่มาร์ค หลังจากที่ได้อธิบายเสร็จเรียบร้อย


  พี่มาร์คหันมาสบตากับผม ก่อนที่จะตอบคำถามในสิ่งที่ผมพูดไป


  "ไม่ต้องแก้อะไรแล้ว พี่ชอบไอเดียเรา เป็นอย่างที่ยองแจบอกจริงๆด้วย เราเก่งเรื่องนี้มากเลยนะ ใช้เวลาไม่นานก็ออกแบบได้แล้ว"


  "ผมเรียนด้านนี้ ก็ต้องเก่งเป็นธรรมดาแหละครับ" ผมไม่ปฏิเสธคำพูดพี่มาร์คหรอกนะ ก็คนมันเก่งจริงๆ

 

  "หึ" และนั่นเป็นเสียงของพี่มาร์คหลังจากที่ผมพูดจบ "ไม่ปฏิเสธหรือถ่อมตนหน่อยหรอ" พี่มาร์คพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เล็กน้อยจริงๆนะ


  "ทำไมผมต้องปฏิเสธหรือถ่อมตนด้วย ก็มันเป็นเรื่องจริงหนิครับ"


  ก่อนที่พี่มาร์คจะตอบอะไร ผู้จัดการก็หยุดเดินและหันมาพูดกับเราว่า


  "ถึงแล้วค่ะ นี่เป็นสไตล์เรียบง่ายแต่ดูคลาสสิค เป็นโทนสีดำเทาค่ะ เชิญเลือกดูหรือเดินดูได้เลยค่ะ มีอะไรที่คุณลูกค้าต้องการก็บอกดิฉันได้เลยนะคะ ดิฉันจะเป็นคนจัดการให้ค่ะ"


  พอเขาบอกจบผมกับพี่มาร์คก็เดินเลือกของที่ต้องการ แต่อย่าบอกว่าพี่มาร์คเลือกเลย ก็พี่เขาได้แต่เดินตามผม พอผมชี้ว่าแบบนี้มั้ย พี่แกก็จะพยักหน้าอย่างเดียวและตอบกลับด้วยประโยคเดิมที่ว่า เราคิดว่าแบบไหนเหมาะกับพี่หรือห้องของพี่ก็เอาตามที่เราคิดเลย

 

  นี่มันห้องของเขาหรือของผมกันแน่นะ...ผมได้แต่เถียงในใจ
พอเขาพูดแบบนั้น ผมก็เลยเลือกของในสิ่งที่ผมคิดว่าเหมาะกับสไตล์ของเขาที่สุด


  ถ้าไม่ถูกใจอย่ามาว่าทีหลังก็แล้วกัน...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

  เวลาผ่านไปสักพัก...


  ในที่สุดผมก็เลือกของที่ต้องการเสร็จเรียบร้อยแล้ว(ทั้งของในห้องนอน ห้องนั่งเล่นและห้องอื่นๆ)ผมได้ส่งแบบร่างที่ผมได้วาดไว้ให้กับผู้จัดการคนเดิม และได้อธิบายทั้งหมดแล้วว่าของตรงไหนเอาไว้ที่ไหนและต้องตกแต่งยังไง โดยที่เธอได้จดข้อมูลในสิ่งที่ผมบอกทุกอย่าง

 

  "สินค้าที่คุณลูกค้าได้สั่งเราจะจัดการส่งให้ภายในวันพรุ่งนี้ตอนเช้าทันทีเลยนะค่ะ ส่วนเรื่องการตกแต่งและจัดการห้องเราจะดำเนินงานในวันพรุ่งนี้ด้วยเช่นกันค่ะ ไม่ทราบว่าวันพรุ่งนี้คุณลูกค้าสะดวกมั้ยคะ" เธอถามหลังจากที่พี่มาร์คจัดการกับเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว


  "อืม"  นั่นเป็นคำตอบที่พี่มาร์คตอบกลับไป สั้นดี...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

  คอนโดMT


  "ขอบคุณที่มาส่งนะครับ"  ผมเอ่ยปากขอบคุณพี่มาร์คในตอนที่รถของพี่เขาจอดอยู่หน้าคอนโดของผมแล้ว หลังจากที่เราตกลงกันว่าจะมาส่งผมที่คอนโดก่อน และพี่มาร์คจะไปทำธุระต่อ


  "พี่สิ ต้องขอบคุณเราสำหรับวันนี้ แล้วพรุ่งนี้เราจะมาช่วยพี่ดูห้องด้วยมั้ย ตอนที่พวกเขามาจัดการน่ะ พี่ไม่ค่อยถนัดเรื่องนี้เท่าไหร่" พี่มาร์คหันมาถามผม


  ผมรู้ว่าทำไมพี่มาร์คอยากให้ผมไปช่วยดูด้วยเพราะถึงผมจะบอกผู้จัดการคนนั้นไปแล้วว่าจะต้องทำยังไง แต่เราก็ต้องไปคุมด้วยอยู่ดีเพื่อไม่ให้มีการผิดพลาดหรือต้องมาแก้ไขทีหลัง


  "แน่นอนครับ ผมรับปากแล้วว่าจะช่วย ก็ต้องช่วยให้เสร็จ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ" พูดจบผมก็เปิดประตูแล้วลงจากรถและหันกลับไปเพื่อที่จะปิดมัน แต่เสียงพี่มาร์คก็ดังขึ้นมาก่อนที่ผมจะปิดประตู


  "ขอบคุณอีกครั้งนะ แบมแบม..."  นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนที่จะปิดประตูรถและตอนนี้พี่มาร์คก็ขับรถออกไปแล้ว แต่ผมยังยืนอยู่ที่เดิม


  แบมแบม งั้นหรอ ไม่ชินกับที่พี่มาร์คเรียกชื่อเล่นแบบนี้เลยแฮะ โอ้ย...ช่างเถอะ เขาจะเรียกอะไรแล้วจะสนทำไม  ผมสะบัดหัวของตัวเอง ก่อนที่จะหันหลังกลับเข้าคอนโดไปในที่สุด...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


แบมจะสังเกตุรึเปล่าน้าาา ว่าพี่มาร์คจะพูดเยอะแค่กับน้อง55555555
พี่แค่เรียกชื่อเล่น จำเป็นต้องสตั๊นขนาดนั้นมั้ยอ่ะแบมมมมมมม~ (>o<ฅ)

จ๊ะเอ๋~กลับมาแล้วค้าาาาา~
ขอโทษผู้อ่านทุกคนนะคะที่หายไปนานเลย
เพราะไรท์สอบเลยไม่ได้มาแต่งเลย
ตอนแรกว่าจะเลิกแต่งแล้วด้วย เพราะเราหายไปนานกลัวคนอ่านไม่รอ555555555
แต่ที่กลับมาเพราะอีกใจนึงอยากแต่งให้จบ
เป็นกำลังใจให้ด้วยเด้อ5555555 อ่านแล้วงงตรงไหน
หรือไรท์เขียนผิดตรงไหน บอกได้นะคะ จะแก้ให้ค้าาา

ตอนหน้ามาติดตามกันว่า ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนไปแบบไหน..
.คำอธิบาย: ❤

 

***และไรท์จะมาฝากฟิคเรื่องใหม่ด้วย เป็นฟิคสั้นค่ะ แต่ยังไม่รู้ว่าจะลงตอนไหน   ใครชอบหลายๆแนว เช่น ดราม่า แฟนตาซี หวานแหวว และอื่นๆ55555 ฝากติดตาม SHORTFIC MARKBAM เร็วๆนี้ด้วยนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #23 KallayaBuate (@KallayaBuate) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 03:04
    รอนะคะ
    #23
    0