ตอนที่ 3 : ความบังเอิญหรือตั้งใจ 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 552
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62


19.30 น.

  ผมก้มดูนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง ก็พบว่าใกล้ถึงเวลานัดแล้ว จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรหายูคออกไป

                           

  "ฮัลโห..."  ผมยังพูดไม่ทันจบ ปลายสายก็ตอบกลับมาทันที

 

 "เออถึงแล้ว ลงมาเลยครับคุณนาย"  

 

 "เวลานัดไปเที่ยวนี่เร็วตลอดเลยนะมึง แต่พอนัดทำงานมาซะตอนที่เขาจะทำงานกันเสร็จแล้ว"  ผมเมินคำพูดที่มันกวนไป แต่แขวะมันแทน นิดๆหน่อยๆก็ต้องเอาครับ

 

  "ก็วันนี้มันเครียดเรื่องสอบก็ต้องไปปลดปล่อยให้มันเร็วๆหน่อยดิวะ ส่วนเรื่องหลัง ที่กูชอบไปช้า เพราะ เอ่อ เพราะ อ่อ รถติดไง มึงก็รู้รถเเมร่งเยอะขนาดไหน"

 

   "แถเข้าไป แถจนสีข้างมึงถลอกหนังหลุดไปแล้วมั้ง"  ผมประชด

 

  "เออช่างมันเถอะนา มึงอ่ะลงมาได้แล้ว ต้องให้กูไปปูพรมแดงให้มั้ย ถึงจะเสด็จลงมา เร็วๆเดี๋ยวสาย"  ไม่วายมันก็แขวะผมคืน ผมด่ามันไปคำนึงก่อนที่จะกดตัดสายทิ้ง เพื่อที่จะลงไปข้างล่างที่ไอยูครออยู่

 

  พอผมก้าวขาเข้ามาในรถ ไอยูคก็เริ่มอ้าปากหมาๆของมันมาว่าผม

 

  "เมื่อกี้ตอนตัดสายมึงพูดจาไม่น่ารักเลยนะ-*- ด่ากูปากหมาได้ไง ปากกูไม่หมานะ ออกจะหวาน ลองชิมดูป่ะ"

 

   "ชิมตีนกูก่อนมั้ย ออกรถได้แล้ว"  ผมพูดพร้อมกับมองแรงใส่มัน

 

  "คร้าบบบ~"

.

.

.

.

.

.

   ณ ร้านนั่งชิล(ผับชื่อดัง)

   20.10 น.

  ถึงซักที รถติดเป็นบ้า ดีนะไม่ได้ขับรถมาเองไม่งั้นคงไม่มีอารมณ์ที่จะมาต่อที่นี่แน่

 

  ผมกับยูคเดินเข้ามาในผับ ผมมองหายองแจอยู่ แต่ก็ได้ยินเสียงยองแจตะโกนเรียกดังกับเสียงเพลงอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

  "แบม!!!! ยูค!!!! ทางนี้โว้ย!!!"   มันโบกไม้โบกมือไปมา ผมกับยูคก็รีบเดินเข้าไปที่โต๊ะของมันที่จองไว้โต๊ะริมในสุด มันเป็นส่วนตัวและเป็นที่ ที่เหมาะแก่สายตา

 

  "เห้ออ~ กว่าจะถึงโต๊ะมึง กูนี่ต้องช่วยกันพวกตัวที่จ้องจะงาบไอแบมไม่ให้โดนจับนู่นจับนี่ตลอดทาง เสือกแต่งตัว..."  เสียงของไอยูคบ่นทันทีที่เรามาถึงโต๊ะแต่มันพูดไม่จบ มันก็มองผมตั้งแต่หัวจนถึงเรียวขาของผม ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะมองตามมันไปด้วย แล้วแต่งตัวยังไง อะไร ทำไมไม่พูดให้จบ ผมมองหน้ามันประมาณ มึงพูดให้ดีๆนะ

 

  "เออนา มึงก็ว่ามัน มาที่นี่ทั้งทีก็ต้องแต่งตัวจัดเต็มหน่อยดิวะ แต่แบม วันนี้มึงสวย เซ็กซี่ชิบหาย"  เป็นเสียงยองแจพูด

 

  "สวยอะไรมึง กูเป็นผู้ชายก็ต้องหล่อดิ"  ผมตอบกลับทันที

 

  "พี่ว่าแบมไม่เหมาะกับหล่อนะ สวยเหมือนที่ยองแจพูดน่ะถูกแล้ว"  เป็นเสียงพี่แจ็คพูดขึ้นมา

 

  "แล้วแจล่ะ"  ยองแจถามกลับทันที พี่แจ็คหันกลับไปมองหน้ายองแจและยิ้มก่อนที่จะพูดว่า

 

  "แจของพี่สวยที่สุดอยู่แล้ว"  พอพี่แจ็คพูดจบหน้ายองแจก็ขึ้นสีแดงระเรื่อทันที   "แล้วมึงคิดว่าไงไอมาร์คมึงว่า น้องเขาสวยป่ะ"  เป็นพี่แจ็คที่ถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆและหันไปมองคนที่น่าจะชื่อมาร์ค ผมสังเกตุเห็นว่าเขาคนนี้มองผมอยู่ตั้งแต่ที่ผมเดินมาแล้ว ผมหันไปมองหน้าเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนอย่างที่เขามองผมอยู่ตอนนี้

 

  เรามองกันแบบนั้นจนพี่แจ็คต้องเป็นฝ่ายพูดกับเพื่อนของเขาอีกครั้ง

 

  "เห้ย! ไอมาร์ค ถ้ามึงจะมองน้องขนาดนั้น เอากลับห้องไปเลยมั้ย"  สิ้นคำพูดพี่แจ็ค ผมก็หันกลับไปมองค้อนพี่แจ็คสันทันที จนพี่เขาต้องรีบพูดออกมา  "พี่ล้อเล่นน่ะแบม อย่าส่งสายตาเหมือนจะฆ่าพี่แบบนั้นสิ ฮ่าๆ"  พี่เขาหัวเราะแห้งๆ

 

  ส่วนเพื่อนพี่แจ็คไม่ได้ตอบคำถามของพี่แจ็ค แต่เขากลับหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาแล้วกระดกเหล้าเข้าปากอย่างไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ใช่สิ จะทุกข์อะไรล่ะ เขาไม่ได้เสียหายนี่ แต่คนที่เสียหายมันเป็นผม

 

  "เอ้อ มาแนะนำตัวกันก่อนดีกว่านะ นี่เพื่อนพี่ชื่อมาร์ค มันพึ่งกลับจากLA ส่วนมึง นี่แบมกับยูค เพื่อนยองแจ ทำความรู้จักกันซะ จะได้สนิทกันเร็วๆซักที"  พอพี่แจ็คบอกจบ ผมกับยูคก็ก้มหัวให้คนตรงหน้าเล็กน้อยเป็นการเคารพรุ่นพี่

 

  พี่เขาก็แค่พยักหน้าเล็กน้อย ผมว่าผมนิ่งแล้วนะ ไอพี่คนนี้ นิ่งกว่าผมอีก มาจากขั้วโลกเหนือรึไง หน้าตึงเชียว(ว่าแต่เขาเราก็เป็น)

.

.

.

.

.

.

  23.56 น.

  เรายังนั่งกันอยู่ที่เดิม แต่มีแค่ผมและพี่มาร์คเท่านั้นนะ เพราะยองแจกับพี่แจ็คลุกไปเต้นกันได้ซักพักแล้ว ส่วนไอยูคมันพึ่งลุกขึ้นไปเมื่อกี้ มันบอกว่าถึงเวลาที่มันจะออกล่าเหยื่อแล้ว เหอะ มันจะได้เป็นนักล่าหรือจะกลายเป็นเหยื่อแทนก็ไม่รู้...

 

  ผมกับพี่มาร์คเราไม่ได้พูดอะไรกัน คงเป็นเพราะชวนคุยกันไม่เก่งทั้งคู่ เราได้แต่กินเหล้าไปเรื่อยๆ แต่พี่เขาคงคอแข็งน่าดู เพราะผมเห็นพี่เขากินหลายแก้วแล้วแต่ก็ยังคงปกติ ไม่เมาเลยสักนิด ได้แต่นั่งนิ่งเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่ ส่วนผมก็กินไปหลายแก้วแล้วเหมือนกัน แต่ก็ยังปกติ? ถึงจะมึนนิดหน่อยก็เถอะ ผมก็เป็นคนคอแข็งพอตัวอยู่เหมือนกัน

 

   "มาร์คคะ"  เสียงแหลมๆดังขึ้นมาจากทางข้างหลังของผม แต่ผมไม่ได้หันไปมองหรอกนะ ก็เขาไม่ได้เรียกชื่อผมนี่ แต่ผมเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมแทน เขาแค่มองตรงไปทางเสียงนั้น แล้วแววตาที่เคยนิ่งเฉยกับกลายเป็นแววตาที่ไม่พอใจ แต่หน้ายังคงเรียบเฉยอยู่เหมือนเดิม  "ใช่มาร์คจริงๆด้วย วี่จำไม่ผิดแน่นอน ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่มาหาวี่เลยล่ะคะ วี่คิดถึงมาร์คมากเลยรู้มั้ย"  ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาหาพี่มาร์คพร้อมกับนั่งลงข้างพี่เขาแล้วใช้แขนกอดอย่างออดอ้อน พี่มาร์คไม่ได้พูดอะไรแค่เหลือบตาลงไปมอง แล้วยกแก้วที่อยู่ในมือเข้าปาก ผมเลิกสนใจพวกเขาและกลับไปสนใจเพลงในร้านต่อ พร้อมกับโยกหัวไปตามจังหวะเพลงเบาๆ

 

  แต่เดี๋ยวนะ วี่? มาร์ค? คุ้นๆแฮะ เคยได้ยินจากที่ไหนนะ อ้อใช่ ในร้านวันก่อนนั่นไง อ้อ ที่แท้ พี่มาร์คก็คือผู้ชายคนนั้น ส่วนผู้หญิงคนที่เรียกตัวเองว่าวี่ก็คือคนใหม่นั่นสินะ

 

  โลกกลมอะไรแบบนี้เนี่ย...

 

  แต่ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องอะไรของผมอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ผมได้รู้คือ พี่มาร์คคงจะเป็นผู้ชายเจ้าชู้ ขี้เบื่อ และน่าจะเป็นคนขี้รำคาญ ดูได้จากหน้าตอนแรกที่ผู้หญิงคนนี้เข้ามา...

 

  "เอ่อ ขอโทษนะครับ พอดีผู้ชายโต๊ะนั้นให้เอามาให้น่ะครับ"  ผมหันไปมองพนักงานที่ยื่นแก้วที่มีแอลกอฮอร์มาให้ผม แล้วมองตามนิ้วของพนักงานคนนี้ที่ชี้ไปยังโต๊ะตรงข้าม ที่มีผู้ชายที่หน้าตาดีประมาณนึงมองมาทางผมอยู่ก่อนแล้ว เขายกแก้วเหล้าขึ้นทักทายผมและพยักหน้าให้ผมรับแก้วเหล้าที่พนักงานเอามาให้

 

  ผมกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรับเเก้วนั้นมาไว้ในมือและยกมันขึ้นทักทายกลับไป หึ เหยื่อมาถึงที่ ใครจะไม่รับไว้ล่ะจริงมั้ย...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มาต่อแล้วเด้อออออ เป็นไง อ่านแล้วงงตรงไหนมั้ย55555


วันนี้ลงช้าหน่อย มัวแต่ดูGOT7 RealThai อยู่555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #30 luxaky (@luxaky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 05:25
    แซ่บลืมจ้าาา
    #30
    0
  2. #11 toto (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:13

    แบมก็ร้ายใช่เล่นนะเนี่ย

    #11
    0
  3. #4 Bms (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:38

    โหววแรงสูสีทั้งคู่...

    #4
    0