ตอนที่ 10 : ความบังเอิญหรือตั้งใจ 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

  

  เช้าวันต่อมา



  ออด ออด ออด



  แกร๊ก~




  "สวัสดีครับพี่มาร์คผมพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาโบกใส่หน้าพี่มาร์คไปมา ฮ่าๆ หน้าพี่มาร์คตอนนี้โคตรตลกเลยอ่ะ ทำไมน่ะหรอ เพราะหน้าพี่เขาตอนนี้เหวอมากบวกกับทรงผมที่เหมือนรังนกของคนที่พึ่งตื่น 




  พี่เขาคงตกใจที่เห็นผมมายืนกดออดอยู่ตรงหน้าห้อง




  "แบมมาทำอะไรตรงนี้เนี่ยพอตั้งสติได้ พี่มาร์คก็พูดพร้อมกับจัดทรงผมของตัวเองให้เป็นทรงอยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ทันแล้ว ผมเห็นหมดแล้ว แต่ไม่ดีกว่าเห็นแบบนี้แล้วมันตลกดี พอได้เห็นมุมนี้ของพี่มาร์คก็...




  น่ารักดี...ล่ะมั้ง...




  "อย่าบอกว่าพี่มาร์คลืมนัดแบมนะผมพูดจบก็แกล้งทำสีหน้าไม่พอใจใส่พี่มาร์ค จนหน้าพี่เขาดูเหวอไปอีกสองเท่า ฮ่าๆ ตลกอ่ะ แกล้งพี่มาร์คก็ตลกดีเหมือนกันนะเนี่ย ในที่สุดผมก็กลั้นขำไม่ได้อีกต่อไป "อุ้ป..ฮ่าๆ แบมล้อเล่นน่ะ ว่าแต่พี่มาร์คคงไม่ได้ลืมนัดกันจริงๆใช่มั้ยเนี่ย



  อ่อ คงสงสัยกันอยู่ล่ะสิ ทำไมเราสองคนถึงพูดจาเหมือนสนิทกันมากกกกกอย่างเช่น ผมที่เรียกแทนตัวเองว่าแบมและใช้คำพูดที่ไม่ได้เป็นทางการเหมือนอย่างแรกๆที่เราเจอกัน เพราะว่าเราสองคนคุยกันแล้วว่าต่อไปนี้เราต้องทำตัวให้เหมือนเป็นคู่รักกันจริงๆและทำตัวให้เป็นธรรมชาติหรือเรียกอีกอย่างว่าให้เป็นตัวของตัวเองนั่นแหระ  ทั้งหมดมันก็เลยออกมาอย่างที่เห็นนี่แหระ



  "เอ่อ...เมื่อกี้แบมแทนตัวเองว่าอะไรนะ" อย่าบอกว่าลืมที่พูดกันไว้นะ  ให้ตายเถอะ เห็นหน้าตาหล่อแบบนี้ไม่คิดว่าจะเป็นคนลืมง่ายเลยนะ คนแก่ในร่างคนหล่อรึไงเนี่ย


  แล้วอีกอย่าง ผมไม่ใช่หรอที่เป็นคนถามคำถามพี่เขาก่อน ไหงมาเป็นพี่มาร์คมาถามกลับแบบนี้ได้ล่ะ เฮ้อ...



(ต่อ)



  "แบมไง ก็เราพูดกันแล้วหนิครับว่า ให้ทำตัวกันยังไง พี่ลืมแล้วแบมจะถามอีกรอบนะ พี่ลืมนัดของเราใช่มั้ยผมพูดพร้อมกับเลิกคิ้วเป็นเชิงถามกลับ




  "ห้ะ.. อ่อ เปล่าๆจำได้ๆและที่เรียกตัวเองแบบนั้นพี่แค่..ไม่ค่อยชินน่ะ แต่ได้ยินแบมเรียกแทนตัวเองแบบนี้แล้ว พี่ว่าน่ารักดีนะพี่มาร์คพูดพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มแบบนี้ดูเจ้าเล่ห์นะว่ามั้ย 




  "แฮ่มเราจะคุยกันตรงนี้หรอ?" ผมพูดพร้อมมองซ้ายมองขวา  ไม่ได้จะเปลี่ยนเรื่องนะ จริงๆ





  "ฮ่าๆโอเครๆ เข้ามาก่อนสิ ทำตัวตามสบายเลยนะ คิดซะว่าเป็นห้องของตัวเอง เดี๋ยวพี่ขอตัวไปอาบน้ำก่อน แล้วเราค่อยไปทำธุระของเรากันพี่มาร์คพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเองส่วนผมก็เดินไปนั่งรอพี่เขาตรงโซฟาห้องรับแขก




  ถึงพี่มาร์คจะบอกให้คิดซะว่าเป็นห้องของตัวเองแต่ใครมันจะไปกล้าคิดแบบนั้น ให้ตายเถอะ...

.

.

.

.

.

.

.

.



  ห้างMT 




  ตอนนี้เราสองคนอยู่ที่ห้างกันมาได้สักพัก หลังจากที่พี่มาร์คอาบน้ำเสร็จ เราก็ตกลงกันว่าจะมาหาอะไรกินกันที่นี่ 




  ซึ่งตอนนี้ผมกับพี่มาร์ค เราก็กำลังนั่งรออาหารที่เราพึ่งสั่งไปให้มาเสิร์ฟอยู่ 



  ระหว่างที่รอพี่มาร์คก็พูดขึ้นมาว่า




  "แล้วตกลง เรื่องที่แบมอยากจะให้พี่ช่วยน่ะ คือเรื่องอะไรหรอ




  ดีนะ ที่พี่มาร์คพูดขึ้นมาก่อนไม่งั้นลืมบอกอีกแน่เลยเรา




  "คือว่า...แบมอยากให้พี่มาร์คช่วยเป็นแฟนแบมเพื่อหลอกพ่อหน่อยน่ะผมพูดเว้นไว้นิดหน่อยแล้วมองปฏิกิริยาพี่มาร์ค เห็นพี่เขาฟังแล้วเลิกคิ้วเชิงถามประมาณว่า หลอกทำไม 




  เห็นแบบนั้นผมก็พูดต่อว่า"เพราะว่าพ่อแบมจะให้แบมหมั้นกับลูกเพื่อนพ่อน่ะครับ เฮ้อ..แบมก็ไม่รู้จะทำยังไงคุยกับพ่อเรื่องนี้หลายรอบแล้วแต่พ่อก็ไม่ยอมจะให้หมั้นอยู่อย่างเดียวผมพูดจบก็ถอนหายใจออกมาแก้เซ็ง โดยที่ไม่ได้มองหน้าพี่มาร์คว่าพี่เขาทำหน้ายังไง


แต่รู้สึกบรรยากาศมันเย็นๆยังไงไม่รู้สิ...


(END PART BAM)

.

.

.

.



(PART MARK)


  พอตัวเล็กตรงหน้าพูดจบ ผมถึงกับจุกพูดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่ก่อนที่จะถามคำถามออกไป




  "ทำไมพ่อแบมถึงรีบให้หมั้นล่ะ แบมยังเรียนไม่จบเลยนะโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าสีหน้าของเจ้าของประโยคที่พูดมีใบหน้าเคร่งขรึมมากกว่าเดิม "พี่ไม่ยอม..เอ่อ..หมายถึงพี่จะช่วยแบมเองแบมไม่ต้องห่วงเฮ้อ..เกือบไป




  "จริงหรอครับขอบคุณมากเลยนะครับพี่มาร์ค งั้นเย็นนี้พี่มาร์คว่างไหม พอดีพ่อให้ผมไปหาที่บ้านเพราะเพื่อนของพ่อจะมากินข้าวที่บ้านน่ะครับเจ้าตัวเล็กดีใจจนยิ้มออกมา อ่า..นี้ยิ้มแรกตั้งแต่ที่เรารู้จักกันมารึป่าวนะ



  น่ารัก...




  "ตอนเย็นหรอ ว่างสิ ว่างเสมอผมพูดพร้อมกับมองไปยังใบหน้าของคนที่กำลังมองผมอยู่เช่นเดียวกัน




  "..เอ่อ..เออใช่แล้วพี่มาร์คอยากให้แบมแกล้งเป็นแฟนเพื่อช่วยอะไรหรอครับถามพร้อมกับเอียงคอเล็กน้อย  น่ารักอีกแล้ว...




  เห้ย!..อย่าพึ่งสติหลุด ผมส่ายหัวไปมาเพื่อเรียกสติตัวเอง 




  เอาไงดีวะ ไม่ได้อยากให้แกล้งเป็นแฟน อยากให้เป็นจริงๆนี่แหละ ตอนนั้นมันแค่พูดออกไปเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว  แต่ถ้าบอกความจริงตัวเล็กของเขาจะเปิดใจรับเขาไหม...หรืออาจจะกลับไปเพิกเฉยเหมือนตอนแรกๆกันนะ...




  เขากลัวว่าน้องจะนิ่งกับเขาเหมือนตอนแรกๆ(ตัวเองก็เก็กขรึมกับน้องนะช่วงแรก-.-)ที่เจอกันกว่าจะมาถึงจุดนี้ เขาต้องทำหลายอย่างเลยนะ 




  เขาจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นอีกแน่...




  "เพราะว่าพี่...เอ่อ..เพราะว่า




  "ขออนุญาตนำอาหารมาเสิร์ฟนะคะแต่ก่อนที่ผมจะพูดจบพนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟพอดี 




  ทำให้เจ้าตัวเล็กละสายตาจากผมไปสนใจอาหารตรงหน้าและไม่ได้ถามเรื่องนั้นอีกเพราะว่ามัวแต่สนใจอาหารอย่างเดียว




  สงสัยจะหิวมากๆ ดูสิ กินจนแก้มบวมทั้งสองข้างเลยเหมือนหนูแฮมเตอร์เลย ฮ่าๆ น่ารักจริงๆ...


(END PART MARK)





  โดยที่มาร์คก็ไม่รู้ตัวเองเลยว่า ตัวเขานั้นไม่ได้ละสายตาออกจากร่างบางเลยแม้แต่น้อยและไม่รู้เรื่องอีกอย่างนึงที่ว่า

.

.

.

.

.

.

.


   ตอนนี้แบมแบมกำลังเปิดรับมาร์คให้เข้ามามีบทบาทในชีวิตของตัวเอง ให้มาร์คได้เข้ามาในโลกที่เปรียบเสมือนเป็นโลกอีกใบหนึ่งของคนตัวเล็ก...



  เป็นพื้นที่ ที่แบมแบมไม่เคยให้ใครได้เข้ามาง่ายๆ...


.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


  มาต่อให้จบตอนนี้แล้วนะคะ เป็นไงกันบ้าง โอเครมั้ยสำหรับตอนนี้ เม้นกันเยอะๆนะค้าา. 


  เอาแล้วๆตอนนี้น้องจะเปิดพื้นที่ส่วนตัวให้คนพี่ได้เข้ามามีบทบาทในชีวิตแล้ว เป็นกำลังใจให้พี่มาร์คและน้องแบมด้วยเด้อออ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #34 ktpyui (@ktpyui) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 20:58
    พึ่งเข้ามาอ่านชอบค่ะ มาต่อเรื่อยๆๆนะคะ
    #34
    0
  2. #33 luxaky (@luxaky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 00:17
    รออ่านนนนนงื้อ
    #33
    0
  3. #32 Viimary1987 (@Viimary1987) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 00:01
    รีบมานะแจ๊ะ เก๊ารอยุ
    #32
    0