wanna one x you |¦ Game On Dear อย่าใจร้าย

ตอนที่ 2 : ลิ้มลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

ลิ้มลอง








-ณ บริษัทต้นสังกัดของ wanna one -
  ขาเรียวของคุณก้าวเดินด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ไม่มีท่าทีรีบร้อน คุณถูกขนาบข้างขวาด้วยฮยอนซอกที่ถือแฟ้มเอกสาร และ กระเป๋าเงินอยู่ในมือ คุณและฮยอนซอกมาหยุดอยู่ที่ประตูห้องห้องหนึ่ง ทำใจอยู่สักพักก่อนจะผลักประตูเข้าไป คนแรกที่คุณเห็นคือ ceo ของบริษัทซึ่งมีเด็กหนุ่มหน้าตาดีหลายคนนั่งเรียงกันทั้งสองฝั่งของโต๊ะประชุม สายตาของคุณนิ่งค้างอยู่ที่..
" พัค อูจิน.. " คุณเผลอเอ่ยชื่อคนที่คุณคิดถึงมาทั้งวัน เด็กหนุ่มมีท่าทีแปลกใจเล็กน้อยที่คุณเอ่ย
ชื่อเขาออกมาเขาเอียงคอเล็กน้อย คุณเมินท่าทีแปลกใจของอูจิน ก่อนจะเดินไปนั่งตรงข้าง ceo ของบริษัท
ตามด้วย ฮยอนซอกที่มานั่งข้างๆคุณ
" ทางเรารู้สึกดีใจมากเลยครับ ที่คุณ 'ยูนา' จะมาร่วมลงทุนบริษัทเรา ผมขอบคุณมะ.."
" เปล่า..ฉันลงทุนแค่กับ wanna one  " คุณพูดขัดขึ้นก่อนจะมองไปที่พัค อูจิน " ฉันจะให้งาน ให้เงิน แต่ต้องมีของมาแลก "
" คุณยูนาต้องการอะไรครับ "
"ฮ่าๆ เดี๋ยวคุณก็รู้ "
" อ่าเด็กๆ ขอบคุณ คุณอิมยูนาเขาสิ " ceo พูดกับเด็กหนุ่มทั้ง11คน พวกเขามองมาที่คุณก่อนจะลุกขึ้นละโค้งขอบคุณ
" ขอบคุณนะครับ " ยุน จีซอง เอ่ยขึ้นและยิ้มให้คุณ
   หลังจากตกลงและเซ็นสัญญากันเรียบร้อย ceo ก็ขอตัวไปทำงาน โดยทิ้งให้ wanna one อยู่กับคุณและฮยอนซอก คุณเหลือบมองพัคอูจินเป็นระยะ ด้วยความที่เจ้าตัวเล่นเกมอยู่กับพัคจีฮุน เพื่อนสนิทของเขา เลยไม่รู้เรื่องอะไร
" งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ ไว้เจอกันนะครับ " จีซองลุกขึ้นและพาน้องในวงเดินเรียงแถวออกไป โดยมีผู้ชายผมสีเทาหม่นยืนหัวเราะคนเดียวตามไป ไม่รู้ว่าตลกอะไร " ย่าห์ แดเนียล นายหัวเราะอะไร๊?! "
" นี่ พัค อูจิน " คุณเอ่ยเรียกคนที่ต้องการมาหาออกไปเสียงเรียบ เขาหัวมามองคุณตาแป๋ว เอียงคอมองเล็กน้อยด้วยความงุนงง ซึ่งในสายตาคุณ เขาดูเหมือนแมวน้อยตัวกลมๆมากเลยล่ะ " อยู่ที่นี่ก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ "
" ตะ..แต่ว่า ผมมีถ่ายงาน " เสียงน่ารักจังโว้ยยยย
" ฮยอนซอกจัดการให้ที " 
  คุณลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินไปคว้าข้อมืออูจิน
แล้วออกแรงวิ่งออกมาจากห้องประชุม วิ่งออกมาจนถึงลานจอดรถโซน vip
" เข้าไปซะ " อูจินมีท่ามีขัดขืนและต่อต้านอย่างแรง
เห็นอย่างนั้นคุณเลยบีบตรงข้อมือบางอย่างแรง
" ปล่อยนะ!! คุณจะพาผมไปไหน!! " เมื่อคนตรงหน้าเริ่มขึ้นเสียง คุณจึงออกแรงผลักเขาให้เข้าไปในรถและเข้าตามไป ตอนนี้คุณอยู่ในท่าคร่อมตักอูจิน แก้มใสของเขาขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่อาการเขินอายแต่อย่างใด แต่เป็นอาการกลัวปนกับตกใจกับการกระทำของคุณ คุณส่งมือออกไปบีบคางสวยก่อนจะพูดออกมา
" อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉัน อย่าทำแบบนั้นอีก ถ้าเธอยังจะทำ ฉันจะไม่อ่อนโยนกับเธอแล้วนะ "
" ปล่อยผมเดี๋ยวนี้!! ช่วยผมด้วย!! ใครก็ได้!! "
" หึ "
เพี๊ยะ!
  ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบ เลือดสีแดงไหลออกมาจากริมฝีปากอิ่ม อูจินน้ำตาไหลพราก เขาไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะใจร้ายแบบนี้ ทำไมถึงต้องมาทำอย่างนี้กับเขา
   คุณผละตัวออกมา และจัดการล็อกประตูฝั่งคนนั่ง ก่อนจะเดินกลับฝั่งคนขับ เหลือบตามองคนที่นั่งก้มหน้านิ่งเล็กน้อยก่อนจะสตาร์ทรถ คุณไม่ได้ตั้งใจจะรุนแรงกับอูจินซักหน่อย ออกจะอยากถนุถนอมด้วยซ้ำ ถ้าหากว่าอูจินทำตัวน่ารัก ว่าง่ายกว่านี้สักนิด ก็คงจะไม่ทำให้คุณสติแตกแบบนั้น คุณขับรถคันหรูไปเรื่อยๆ ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในซอยที่มีประตูเปิดต้อนรับคุณอยู่แล้ว รถราคาแพงจอดและดับลง ตรงบ้านหลังใหญ่ ไม่สิ ต้องบอกว่าคฤหาสถ์หลังใหญ่คงจะถูก ร่างสมส่วนของคุณก้าวลงมาจากรถช้าๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูฝั่งคนนั่ง ให้อูจินลงมา แต่เด็กหนุ่มก็ยังคงนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามามองคุณ
" ลงมา อย่าให้ฉันต้องกระชากเธอลงมานะ " คุณเอ่ยเสียงนิ่ง
" .... " อูจินเงยหน้ามามอง คุณนิ่งไปเล็กน้อย เนื่องจากรอยเลือกที่มุมปากของเขา ประกอบกับแก้มใสที่มีน้ำตาเปรอะเปื้อนอยู่ เขายันตัวเองและลงมาจากรถ พร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม คุณเกิดอาการพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ที่ผ่านมามีคนมาร้องไห้ บีบน้ำตาใส่คุณมากมาย คุณก็ไม่รู้สึกอะไร ไม่แม้แต่จะสงสาร แต่กับพัค อูจิน คุณกลับรู้สึกแปลกๆในใจ " ผมเกลียดคุณ "
" รู้แล้ว " คุณจับมืออูจิน ด้วยแรงที่อ่อนลง คุณไม่ได้ออกแรงบีบหรือกระชากเหมือนตอนที่วิ่งออกมาจากบริษัท ร่างของคุณและอูจินเดินเข้ามาในบ้าน โดยที่คนข้างๆคุณไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเลย รู้สึกอึดอัด
นิดหน่อยที่อีกคนเอาแต่ร้องไห้ไม่พูดไม่จา " ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็บอกแล้วไงว่าอย่าขึ้นเสียงใส่ฉัน ฉันไม่ชอบ "
" ฮึก..ผมเกลียดคุณ " คุณถอนหายใจออกมา ก่อนจะพาอูจินไปนั่งที่โซฟาสีแดงกำมะหยี่ มือเรียวสวยประคองแก้มของอีกคน ก่อนจะตรวจรอยแผลที่เกิดจากการแรงตบของคุณ ไม่คิดว่าตัวเองจะตบแรงขนาดนั้น เพราะปกติใช้หมัดต่อยเท่านั้น คุณถอยหายใจอีกครั้ง แล่วดึงทิชชู่มา2-3 แผ่น และเช็ดน้ำตาที่เปื้อนบนแก้มใส รวมถึงเช็ดเลือดอูจินหันหน้าหนี แต่พอเห็นสายตาของคุณกลับยอมนั่งนิ่งๆอย่างว่าง่าย
คุณเผลอมองใบหน้าของอูจินสักพัก สายตาของคุณกับอูจินก็สบกัน ตาแป๋วๆที่เหมือนลูกแมวของเขาสั่นไหวเล็กน้อย คุณหลุบตามามองที่ริมฝีปากอวบอิ่มก่อนจะดึงต้นคอของแมวน้อยที่พยายามขัดขืนเต็มที่ คุณประกบปากของคุณเข้ากับปากของอูจิน แต่ไม่มีการสอดลิ้นเพียงแต่แช่ไว้อยู่อย่างนั้น อูจินพยายามผลักคุณออกไปเนื่องจากหายใจไม่ออก เขาสะกิดไหล่คุณด้วยแรงที่เหลือน้อยนิด อูจินพยายามผลักแล้ว แต่แปลกจริงๆที่คุณแรงเยอะกว่า ต้องขอบคุณฮยอนซอกที่ปลุกคุณไปออกกำลังกายทุกวัน ในที่สุดคุณก็ยอมถอนริมฝีปากออกมาและผลักให้อูจินนอนราบไปกับโซฟา ก่อนจะกดแขนเขาไว้
" อยะ..อย่านะ พอแล้ว ผมหายใจไม่ออก "
" ตัวเธอหอม.. "  คุณซุกเข้าไปที่ซอกคอของเขา พลางสูดดมความหอมของกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มและกลิ่นสบู่ที่เขาใช้ มันรวมกันดีมากเมื่ออยู่บนตัวเขา
" อืออ หยุด " คุณปลดกระดุมบนออกไป2ตัว ก่อนจะลงไปดูดดุนที่อกสวย สีน้ำผึ้งของเขาและทำรอยไว้สัก2-3 ที่ " พอแล้ว ผมเจ็บ "

-  Game On Dear -

70%
- TALK -

เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ
 #ช่องทางการติดต่อ 
FACEBOOK : real yin
IG : amyourkyu__
LINE : myjkjm
TWITTER : woojinmom2542
 








 
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Sawlyyy1 (@Sawlyyy1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 18:50
    โอ้มายก้อดดด
    #3
    0