น่าเบื่อ

Diary

วันนี้ ม. 3 แทบไม่มีใครมาเลยอ่ะค่ะ >[]TT

เพราะว่าพรุ่งนี้มีสอบมิดเทอม!~ TT[]TT

วรรณก็เพิ่งนึกได้ตอนที่แม่ขับรถไปใกล้โรงเรียนแล้วอ่ะค่ะ

เห็นแล้วแหละว่าโต๊ะที่นั่งประจำแว๊บ ๆ ว่าว่างและโล่ง

แต่ก็ยังตัดสินใจลงไปดู

เพื่อนที่มาโรงเรียนมันเห็นพอดี มันก็เลยไม่ยอมให้กลับอ่ะค่ะ TT^TT

ให้อยู่เป็นเพื่อนมัน

ทั้ง ๆ ที่มันตั้งใจจะมานะ!~ แต่มันกลับให้คนที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาอย่างวรรณอยู่เป็นเพื่อนมันด้วยอ่ะ ทั้งที่วรรณก็กลับได้ เพราะก่อนลงจากรถ วรรณให้แม่รออยู่ก่อน

ก็ไม่รู้จะทำไง ไม่อยากเสียเพื่อน เลยต้องอยู่กับมันไปด้วย~ =______,TT

ห้องวรรณ ผู้หญิงมา 3 คน...รวมวรรณด้วยนะ!~ =_____,TT ผู้ชาย 5 คน~

น่าเบื่อมากอ่ะค่ะ มันจะมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งอ่ะ ที่ชอบคุยชอบนินทา

ก็ดีที่ไม่เหงาหู แต่นี่มันพูดแบบไม่เว้นช่องว่างให้เราพูดตอบมันเลยอ่ะค่ะ

แบบพอมันพูดจบไปได้วรรคใหญ่ ๆ (ย้ำว่าใหญ่ ๆ!~) วรรณก็อ้าปากมาได้ไม่ถึง 2 คำอ่ะค่ะ มันพูดแทรกขึ้นมาแล้ว

เพื่อน อีกคนที่มาด้วย มันก็พูดขึ้นพร้อม ๆ กันอ่ะ แต่มันก็พูดเสียงให้ดัง ๆ มากขึ้น เพื่อให้กลบเสียงของเพื่อนและก็วรรณ เหมือนแบบให้เพื่อนและวรรณหยุดอ่ะค่ะ มันจะได้พูดเรื่องที่มันจะพูดของมันคนเดียวก่อน ...คนเดียว...ที่คนอื่น ๆ ไม่สามารถคุยตอบรับมันได้~...

เป็นแบบนี้ตลอดที่คุยกันอ่ะค่ะ =______,-;;

แล้วมันก็มานินทาเพื่อนในกลุ่มมันว่า พวกนั้นทำให้มันคุยไม่สนุก เพราะได้แต่ยิ้มรับ ไม่ยอมพูดคุยโต้ตอบ บางครั้งก็มองไปทางอื่น ไม่สนใจที่มันพูด

แบบ... ณ ตอนนั้นวรรณรู้เลยอ่ะค่ะว่าเพราะอะไร~... =__________,-++

ก็เพราะทำนิสัยแบบนี้อ่ะดิ เพื่อนในกลุ่มของมันถึงไม่อยากจะคุยด้วย

วรรณโดนแค่วันเดียวยังไม่ชอบเลย แล้วเพื่อนของมันที่ต้องทนมาเป็นปี ๆ

จะชอบมันก็แปลกแล้ว แถมมันยังบอกด้วยว่าเบื่อเพื่อนในกลุ่มของมันทุกคนมาก ๆ

เหมือนถูกทิ้ง ไม่มีใครสนใจ เหอะ ๆ...

เพื่อนในกลุ่มวรรณก็มีที่คุยเยอะเหมือนกัน แต่อย่างน้อยมันยังเว้นช่องไฟให้เราพูด... ไม่ใช่แบบนี้...

เพื่อนอีกคนที่มา เป็นเพื่อนในกลุ่มของวรรณอ่ะค่ะ มันก็นอนเลย

แล้วคนที่พูดมาก ๆ ไม่เว้นให้ใครพูดเนี่ย ก็หาว่าทิ้งมันไปอ่ะค่ะ ไม่ยอมคุยกับมัน

ทั้ง ๆ ที่เพื่อนของวรรณก็บอกอยู่อ่ะนะคะ ว่ายังคุยตอบ สื่อสารกันได้ เพราะมันก็นอนเล่น ไม่ได้นอนหลับ

พอวรรณนอนมั่ง มันก็ไม่ยอมอ่ะค่ะ มันก็บอกไม่ให้วรรณนอน ให้วรรณลุกขึ้นมาคุยกับมัน

แล้วพอตอนที่เพื่อนวรรณไปซื้อของกับแฟนอ่ะค่ะ

วรรณก็ลงไปนอนเล่น ไม่ได้นอนจริง ๆ จัง ๆ นะ

มันก็เอาโทรศัพท์มา วรรณก็ขอให้มันเปิดเพลง

แล้วมันก็จะคุยอ่ะ แต่มันไม่คิดหัวข้อมา แล้ววรรณก็นึกหัวข้อไม่ออก

วรรณก็คิดว่า เออ... รอให้เพื่อนวรรณมาก่อนแล้วกัน น่าจะมีเรื่องคุยอะไรบ้าง

แล้ววรรณก็เลยเปิดหนังสือนิยายขึ้นมา

มัน ก็หาว่าเออ เปิดเพลงก็ไม่มีใครฟัง (ที่จริงขอให้มันเปิดเพลงให้ตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ก็เปิด ๆ หยุด ๆ เพราะมันชอบหาว่าไม่มีใครฟัง ก็ไม่ได้หลับนะคะ ทั้งวรรณทั้งเพื่อนวรรณอ่ะ ก็คุยกับมันได้อยู่ แค่เอนตัวนอนเท่านั้นเอง) งั้นปิดดีกว่า

แล้วพอวรรณอ่านหนังสือไปได้ไม่ถึงสองวรรคอ่ะค่ะ แบบอ่านผ่าน ๆ นะ เพราะยังไงก็รู้ว่ามันต้องเรียกให้ลุกขึ้นมาคุยกับมันอยู่ดี

มันก็เอาขวดน้ำอ่ะค่ะ ที่กินไปแล้วเกินครึ่ง ฟาดกับศาลาที่เราทั้งสองคนอยู่กันอ่ะค่ะ

แล้วฟาดแรงมากนะ เหมือนไม่ออมมืออ่ะค่ะ ฟาดอยู่แบบนั้นอ่ะ จนกระทั่งวรรณบอกดังไป

มันก็หยุดไปพักหนึ่ง แล้วมันก็ฟาดใหม่อ่ะค่ะ ฟาดดัง ๆ แบบนั้นอีก แล้วเหมือนดังกว่าเดิมอีกอ่ะค่ะ

แบบตอนนั้นวรรณอดกลั้นมาก ๆ เลย ก็เลยเอาหนังสือนิยายอ่ะปิดหน้า แล้วเอาแขนบังไว้อีกที

แบบจะทนไม่ไหวแล้วอ่ะ จะระเบิดแล้ว

อีกซักพักก็หยุด

แล้วมันก็เดินมาที่วรรณ แล้วก็โผล่หน้ามาข้าง ๆ ยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วถามว่าหลับแล้วเหรอ?

วรรณก็ลืมตาไปมองมัน แล้วก็ลุกขึ้นอ่ะค่ะ แบบพยายามจะยิ้มแล้วอ่ะ แต่ยิ้มไม่ออก

ก็พอดีกับที่เพื่อนของวรรณมาพร้อมกับแฟนเขาอ่ะค่ะ

วรรณก็เฉไฉไปเรื่องอื่น เรื่องแฟนของเพื่อนวรรณมั่ง เรื่องอะไรมั่ง พยายามจะไม่สนใจมันอ่ะค่ะ

และอีกหลาย ๆ อย่าง ไม่อยากจะพิมพ์แล้ว

มัน ทำให้วรรณอยากร้องไห้ ไม่รู้เป็นไรเหมือนกันอ่ะค่ะ ถ้าวรรณโกรธ ถ้าวรรณโมโห แล้วมันไม่ได้ระบายออกมา ไม่ได้พูดไม่ได้ว่า ไม่ได้บอกมันไปตรง ๆ ว่าวรรณรำคาญเช่นแบบนี้ มันมักจะทำให้วรรณอยากร้องไห้เสมอ ๆ เลยอ่ะค่ะ



ฮ่า ๆ ๆ ไม่แปลกใจที่ตัวเองชอบและเข้าใจความคิดความรู้สึกของเบลล่าในเรื่องทไวไล ท์มาก ๆ เพราะเหมือนมีอะไรหลาย ๆ อย่างที่คล้าย ๆ กัน...

ก็สวัสดีนะคะ :)

บ๊ายบายด้วยเช่นกัน >[]^