ภรรยายอดยาใจ [R25+]

ตอนที่ 5 : บท 2 | คืนรัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    18 ก.ย. 62

บท 2
คืนรัง (1)

ระย้าวิ่งกลับมาพร้อมเงินสี่สิบบาท เธอยื่นธนบัตรสีเขียวสองใบให้รพัฒน์ ไม่วายกำชับถึงเงินทอน

“ค่าลูกชิ้นสามสิบ แต่คุณให้น้าแก้วไปหนึ่งร้อย เจ็ดสิบบาทถือว่าคุณรองให้เพราะสิเน่หาเองนะคะ ไม่เกี่ยวกับหนู”

คนฟังย่นคิ้วให้กับประโยคบางช่วงตอนที่ฟังดูพิลึกพิลั่น

“เรียกว่าให้ทริปดีกว่ามั้ง” เขาแก้

“นั่นแหละค่ะ คุณรองให้ทริปน้าแก้วเอง เพราะงั้นถอนหนูมาสิบบาท เพราะค่าลูกชิ้นปิ้งมันแค่สามสิบ”

ชายหนุ่มมองธนบัตรสองใบที่ยื่นมาจ่อหน้า ทว่าเขาไม่ยอมรับ

“ไม่ต้องคืนหรอก ฉันเลี้ยง”

ระย้าตาวาว มองหน้าเขาสลับกับเงินในมืออย่างสองจิตสองใจ

“มันจะดีเหรอคะ”

“ระย้าลำบากใจงั้นเหรอ”

เปล่าเลย สบายใจมากต่างหาก ในเมื่อให้แล้วเขาไม่รับ เงินส่วนนี้เธอจะเก็บไปหยอดกระปุกออมสิน เก็บไว้สมทบทุนซื้อของที่อยากได้ สาวน้อยกริ่มใจ มุมปากปรากฏยิ้มร้ายเล็กๆ

“หนูแค่เกรงใจค่ะ”

“งั้นเลี้ยงไอศกรีมตอบแทนฉันหน่อยได้มั้ยล่ะ”

รพัฒน์พยักพเยิดหน้าไปที่ไอศกรีมรถเข็นตรงปากทางเข้าวัด คู่สนทนามองตาม พอเห็นไอติมกะทิเจ้าโปรดก็พยักหน้าเร็วๆ

“ได้สิคะ เดี๋ยวหนูเลี้ยงเอง”

ทั้งสองพากันเดินไปสั่งไอศกรีมหวานเย็นคนละหนึ่งกรวย นางรำเพยยังคุยติดพันกับแม่ค้าร้านปลาดุกย่างบวกกับคนมาเดินจับจ่ายซื้อของเต็มสองข้างทาง จึงไม่ได้ให้ความสนใจบุตรคนโตมากนัก

“ของคุณรองใส่นมมั้ยคะ”

คนถูกถามซึ่งกำลังแอบมองสาวน้อยเพลินๆสะดุ้ง ส่วนระย้าที่จับได้ว่าถูกแอบมองปั้นหน้าไม่ถูก รู้สึกแค่ว่ามันเขินอายกับสายตาร้อนแรงของเขา

“เอ่อ... ใส่สิ”

เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงนมสด รพัฒน์ก็เผลอเหลือบมองไปที่ทรวงสล้างอวบอั๋นของสาววัยแรกแย้มอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะหน้าร้อนผ่าว ใบหูแดง จนต้องรีบเสมองไปที่ถังไอศกรีม

“งั้นใส่นมหนึ่งไม่ใส่หนึ่งนะลุง”

“ของเอ็งไม่ใส่นมข้าจำได้อยู่แล้ว”

ชายเจ้าของรถเข็นวัยเกือบหกสิบปีแต่ยังแข็งแรงสมบูรณ์บอกเสียงใจดี

“อย่าลืมแถมให้หนูบ้างล่ะ ซื้อกินประจำ”

“ข้าก็แถมให้ทุกครั้ง”

“ใช่เร้อ”

“เออสิวะ ขายไอติมหนึ่งถังข้าก็ไม่ได้กำไรมากมายนักหรอกนังระย้า เกิดแถมให้เอ็งทุกครั้งไม่ขาดทุนแย่รึ” ชายสูงวัยบ่นอุบ

ระย้าฟังแล้วหัวเราะคิก ปลอบลุงแกว่าพูดหยอกไปอย่างนั้นเอง พลอยให้คนฟังอีกคนแอบยิ้มตาม มองร่างงามด้วยสายตาชื่นชน

เธอเข้ากับผู้ใหญ่ได้ดี

รพัฒน์มองลิ้นสีแดงฉ่ำที่ตวัดเลียไอศกรีมกะทิสีขาวด้วยความเผลอไผล ระย้าละเลียดชิมมันด้วยท่าทางเอร็ดอร่อยเหมือนเจอของถูกใจ ขณะที่ไอติมในมือเขาละลายเพราะปล่อยให้ต้องลมนาน ด้วยไม่ได้โปรดปรานรสชาติหวานของมันเป็นพิเศษ แต่ที่สั่งมาเพื่อเอาใจคนตัวเล็ก

“คุณรอง”

“หืม”

“ไม่รีบกินเข้าล่ะคะ เดี๋ยวก็ละลายหมดหรอก”

“ฉันไม่ค่อยชอบของหวานน่ะ”

“อ้าว แล้วชวนมาซื้อทำไมแต่แรก” ระย้าย่นคิ้ว ปากยังเลียเนื้อไอติมเย็นแผล็บๆ

“ก็เห็นแล้วมันอยาก แต่เอาเข้าจริงแตะไปได้สองสามคำก็อิ่ม ไม่ค่อยถูกปากเท่าไหร่”

“แบบนี้เสียดายของ”

“ระย้ารังเกียจมั้ยล่ะถ้าจะกินต่อฉัน เสียดายเหมือนกัน แตะไปได้นิดหน่อย แค่ด้านเดียวเอง”

สาวน้อยเหล่ตามองของกลางในมือหนา เนื้อไอศกรีมเริ่มละลายเหลวเป็นน้ำ เธอจึงรีบยัดส่วนของตัวเองเข้าปากเคี้ยวด้วยความว่องไว ก่อนประนมมือไหว้ชายหนุ่มเล็กน้อยเชิงขอบคุณ แล้วรับกรวยของเขามาถือ ตวัดลิ้นเลียเนื้อหอมหวานของไอศกรีมมะพร้าวอ่อนรสโปรด

นึกตำหนิคนตัวใหญ่ที่ไม่เห็นค่าของดีในมือ

อร่อยเหาะ

ฝ่ายรพัฒน์เห็นหญิงสาวไม่รังเกียจและตั้งหน้าตั้งตาละเอียดเนื้อไอติมก็ดีใจ

จวบกระทั่งแม่คุณทานเสร็จ เขาก็ยังไม่ไปไหน ไม่สนใจเสียด้วยว่าป่านนี้ป้าเพ็ญกับหลานของแกคงไปรอที่รถจนเหงือกแห้ง

“ระย้าเคยไปที่ฟาร์มม้าของฉันรึเปล่า” เขาชวนคุย

อีกใจคิดตะล่อมเด็กสาวเข้าสู่อาณาจักรแห่งอาชาไนย

“หืม ไม่เคยหรอกค่ะ ได้แต่ขี่จักรยานผ่านไปมาบางครั้ง ฟาร์มของคุณเป็นเขตพื้นที่ส่วนตัว คนนอกถ้าไม่ได้มาติดต่อธุระยากจะเข้าไปได้”

“แล้วสนใจไปเที่ยวข้างในมั้ยล่ะ”

“ไปได้เหรอคะ?” คนฟังเอียงคอมองตาแป๋ว หน่วยตาคู่นั้นฉายแววสงสัยใคร่รู้

หนุ่มมากวัยกว่าผุดยิ้มเอ็นดู บอกเสียงทุ้มน่าฟังว่า

“ฉันอนุญาตให้ระย้าเข้าไปเดินเที่ยวที่ฟาร์มได้”

“จริงเหรอคะคุณรอง!



Talk...

ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรของคุณรอง กล่อมน้องให้ตกหลุมจนได้ :p

คุณรอง : ก็เด็กมันน่ากินอ่ะครับ -//-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #12 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:13
    เด็กๆมันสดชื่นใช่มั๊ยรอง
    #12
    0