ภรรยายอดยาใจ [R25+]

ตอนที่ 21 : บท 10 | Family (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    13 ต.ค. 62

บท 10
Family (1)

สามปีผ่านไป

17.25 น. ระย้าเพิ่งกลับถึงบ้าน หลังแวะไปหามารดาและน้องชายซึ่งกำลังตื่นตากับสมาชิกใหม่ หญิงสาววัยยี่สิบปีโล่งใจ เมื่อมองไปที่โรงจอดรถปรากฏแต่ความว่างเปล่า แปลว่าสามียังไม่กลับจากธุระในเมือง หูแว่วเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากของเจ้าตัวน้อยดังคลอจากห้องนั่งเล่น

ระย้าอมยิ้ม ค่อยๆย่องเบาเปลี่ยนทิศไปยังจุดที่ลูกอยู่

“อุ้ย... ลูกหมีของแม่” เธอแสร้งอุทาน เรียกร้องความสนใจจากดวงตากลมวับให้หันมอง

“คุนแม่”

เสียงเล็กของ เด็กชายรามินทร์ร้องเรียก ละความสนใจจากพี่เลี้ยงที่ก่อนหน้านี้ส่งเสียงร้องคล้ายสัตว์ชนิดต่างๆซึ่งหนูน้อยชอบให้ทำนัก มือเล็กสองข้างไขว่คว้ายื่นมาข้างหน้า หวังให้มารดายกตัวขึ้นอุ้มหลังห่างกันนานหนึ่งชั่วโมง

ทว่าระย้าเบรกเจ้าตัวเล็กไว้ เพราะร่างกายเธอมีแต่กลิ่นเหงื่อไคล เนื่องจากขี่เจ้าศรีนิลไปหานางรำเพยจึงกลัวว่าลูกจะสกปรก

“อ๊ะๆ อย่าเพิ่งค่ะ คุณแม่ยังไม่ได้อาบน้ำ”

หนุ่มน้อยถูกพี่เลี้ยงรวบตัวไว้ทันก่อนจะโผกอดผู้เป็นแม่ สร้างความขัดใจแก่เจ้าตัวจนดีดดิ้น

“คุนแม่...ไหนมา”

เด็กชายวัยสองขวบกว่ายังพูดได้เป็นคำๆ พอปะติดปะต่อได้แต่ไม่ชัดเจนนัก

“ไปบ้านคุณยายมาค่ะ ไปดูน้องหมา”

“หมา”

“ใช่แล้ว เจ้าพลูด่างมันออกลูกมาเป็นโขยง ไว้วันหลังเดี๋ยวคุณแม่จะพาหนูไปดู ดีมั้ยคะ?”

“ดีๆ” แกตบมือเปาะแปะชอบใจ

ไม่รู้ว่ารู้ความจริงๆหรือเออออไปอย่างนั้น

“ยังไม่ได้อาบน้ำให้รามใช่มั้ยคะพี่สร้อย” คราวนี้ระย้าหันมาถามพี่เลี้ยงของเจ้าตัวน้อย

สามีเธอจ้างสร้อยทองมาดูแลความเรียบร้อยของคุณแม่ตั้งแต่อายุครรภ์เข้าเดือนที่ห้า เพราะคุณรองไม่อาจอยู่ดูแลได้ตลอดเวลา เขาต้องเข้าฟาร์ม ลงพื้นที่ด้วยตัวเองทุกวัน รวมไปถึงปรับสนามแข่งม้าให้ทันสมัยขึ้น พื้นที่รกร้างบางส่วนถูกปรับหน้าดินเพื่อปลูกผลหมากรากไม้ เหตุนี้สร้อยทองจึงเข้ามารับหน้าที่ดูแลระย้า ทั้งเรื่องอาหารการกิน ตารางเวลา กิจกรรมที่แม่ควรทำให้ลูก นับแต่อยู่ในครรภ์กระทั่งคลอด

กลายเป็นว่าระย้าสนิทกับพี่เลี้ยงลูกจนนับเป็นเพื่อนกันได้ แม้อีกฝ่ายจะอายุมากกว่าเธอถึงเจ็ดปีเต็ม

“กำลังจะพาไปอาบนี่ล่ะค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวระย้าอาบให้ลูกเอง แต่ฝากพี่สร้อยไว้แป๊บหนึ่งนะคะ ขอขึ้นไปอาบน้ำสักสิบนาที กลับมารับรองหอมฉุย หมีน้อยจะได้กอดคุณแม่ได้”

“นี่แอบขี่เจ้าศรีนิลไปถึงบ้านเลยใช่มั้ยคะเนี่ย เหงื่อถึงได้ซกขนาดนี้” สร้อยทองหรี่ตาจับผิด

ส่วนคนถูกจับได้บุ้ยปากทันควัน

“รู้แล้วก็เหยียบไว้เลยนะคะ เดี๋ยวระย้าโดนดุ”

“คุณนี่นะ รู้ทั้งรู้ว่าจะโดนดุแต่ก็ยังทำ ระยะทางจากฟาร์มไปบ้านคุณก็ไม่ใช่น้อยๆ ไม่แปลกหรอกค่ะที่คุณรองจะห่วงเรื่องความปลอดภัย แทนที่จะให้คนขับรถไปส่ง กลับขี่ม้าไปแทนเสียได้”

“ระย้าก็แค่... แค่กลัวเจ้าศรีนิลมันเหงา”

เถียงข้างๆคูๆจนพี่เลี้ยงลูกที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีถอนหายใจเหนื่อยหน่าย

“พี่น่ะไม่มีสิทธิ์ว่าอะไรคุณหรอก แต่ไอ้เรื่องที่จะให้ช่วยปิดคุณรอง ถ้าท่านถามพี่ก็ต้องตอบ ไม่งั้นเดี๋ยวจะซวยไปด้วย”

“โธ่ พี่สร้อย” ระย้าหน้างอ

“เอาเป็นว่าถ้าท่านไม่ถาม พี่ก็จะเงียบไว้ ทำเป็นเฉยดีมั้ยคะ”

คราวนี้คู่สนทนาพยักหน้าหงึกๆ

“งั้นเดี๋ยวระย้าไปอาบน้ำก่อนนะ หมีน้อยขา รอคุณแม่สักสิบนาทีน้า เดี๋ยวจะรีบลงมาอาบน้ำให้”

“ยอๆ”

เด็กชายที่มีชื่อเล่นว่าราม แต่มารดาชอบเรียกว่าลูกหมีบ้าง หมีน้อยบ้าง ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กกับแนวเหงือกสีแดงอมชมพู

ระย้ารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใช้เวลาไปสิบห้านาทีกว่าก็ลงบันไดมาที่ชั้นล่าง ทว่าในห้องนั่งเล่นบัดนี้ไม่ได้มีเพียงลูกชายและพี่เลี้ยงอย่างสร้อยทองเท่านั้น ร่างสูงสวมเชิ้ตสีฟ้าอ่อนถลกแขนมากองเหนือศอก อวดท่อนแขนกำยำจนเห็นเส้นเลือด กำลังอุ้มบุตรชายของเธอแนบอก ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กเข็นรถของเล่นไปตามแนวบ่าและแผ่นอกแข็ง

ระย้ากลืนน้ำลายเอื้อก ความกังวลผุดขึ้นในใจอย่างคนมีความผิดติดตัว

“วันนี้แอบหนีลูกไปเล่นที่ไหนมา” เสียงทุ้มติดขรึมเล็กๆพร่ำถาม ทันทีที่ร่างบางเดินเข้ามาในห้อง

คนเป็นภรรยาส่ายหน้าพรืด

“ไม่ได้หนีไปเล่นเสียหน่อย หนูไปบ้านแม่มาต่างหาก”

ไม่วายส่งค้อนให้คุณพี่เลี้ยงทางสายตา ฝ่ายนั้นยิ้มแห้งตอบกลับ ก่อนจะกุลีกุจอเก็บของเล่นและบรรดาของใช้ส่วนตัวของหนุ่มน้อยใส่ตะกร้า รีบก้าวฉับๆเลี่ยงออกไป

“ไม่ต้องไปมองสร้อยทองอย่างงั้น นั่นเขาพวกเธอ ให้ตายก็ไม่ยอมปากโป้งหรอก แต่ที่ฉันรู้เพราะนี่มันเลยเวลาอาบน้ำลูกมาพักใหญ่แล้ว”

รพัฒน์ตวัดสายตาคมกริบมองเมียสาว ไรผมของระย้ายังเปียกชื้นเพราะเพิ่งอาบน้ำมาหมาดๆ ร่างอรชรของสาวสะพรั่งแม้จะผ่านการคลอดบุตรมาแล้วหนึ่งคนทรุดนั่งเบียดร่างใหญ่ ชายหนุ่มเผลอสูดจมูกรับกลิ่นครีมอาบน้ำหอมๆแบบที่หล่อนใช้ประจำ

กาลเวลาบวกกับภาระงานค่อยๆเปลี่ยนสีผิวที่เคยขาวของรพัฒน์ให้กลายเป็นคร้ามแดดแทนเข้ม  ขณะที่ภรรยายังขาวผ่องเป็นยองใยไม่เปลี่ยน และเด็กชายรามินทร์ได้รับพันธุกรรมด้านนี้จากแม่มาเต็มๆ

ลูกชายของเขาและเธออวบอ้วนจ้ำม่ำ ผิวพรรณขาวผ่อง เค้าโครงและส่วนประกอบบนใบหน้าล้วนได้รับแต่ยีนเด่นของพ่อกับแม่มาอย่างลงตัว เป็นเด็กชายที่ส่อเค้าหน้าตาดีมากคนหนึ่ง อีกทั้งยังกินเก่ง เลี้ยงง่าย ไม่งอแง

ใครเห็นใครก็รัก

สามปีแล้วที่ระย้าได้ใช้ชีวิตคู่กับคุณรอง เขายังเป็นสามีที่น่ารักและดีกับเธอเสมอ ไม่ต่างจากวันแรกที่เจอ ไม่เปลี่ยนจากวันแรกที่ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่

ได้สร้างครอบครัวกับเขา

ปีนี้รพัฒน์อายุสามสิบเจ็ดแล้ว ส่วนเมียเด็กเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะ เป็นอีกเรื่องที่นึกถึงกี่ครั้งชายหนุ่มก็มักจะหงุดหงิดอยู่ร่ำไป

ระย้ายังสาว สวย สด ขณะที่เขาเริ่มก้าวเท้าขยับสู่เลขสี่



Talk...

*ขอฝาก 'รามน้อย' ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจแม่ยกด้วยหนา

น้องเป็นเด็กน่ารักค่ะ

คุณรอง : ลูกผมครับ ลูกผม :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #9 บุบผาในดงไม้ (@0816876418) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:05
    555มีความน้อยใจ
    #9
    1
    • #9-1 Lunrabell (@Lunrabell) (จากตอนที่ 21)
      15 ตุลาคม 2562 / 18:46
      มีเมียเด็กต้องทำใจ (บอกคุณรอง) 555
      #9-1