ภรรยายอดยาใจ [R25+]

ตอนที่ 19 : บท 9 | ด้วยรัก (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

บท 9
ด้วยรัก (1)

ระย้านั่งพับเสื้อผ้าบางส่วนเก็บใส่กระเป๋าอยู่ข้างเตียงนอน แว่วเสียงพัลลภร้องฮี่กับๆอยู่หน้าบ้าน คาดว่าคงเล่นม้าก้านกล้วยกับหลานยายแช่มบ้านติดกัน นางรำเพยเดินเข้ามาในห้องนอนบุตรสาว ก่อนจะทรุดนั่งกับพื้น กวาดตามองข้าวของเครื่องใช้ของอีกฝ่ายซึ่งมีอยู่ไม่มาก

ระย้าเตรียมตัวจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านคุณรองอย่างเป็นทางการ หลังจดทะเบียนสมรสกันไปเมื่อวานก่อน เหลือเพียงแค่จัดงานแต่งงานและเลี้ยงฉลองก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์ตามประเพณี

“เสื้อผ้าตัวไหนที่มันเก่าๆก็ไม่ต้องขนไปหรอก ผัวเอ็งรวยอยู่แล้ว คงมีปัญญาซื้อให้ใหม่” มารดาสั่ง

“จ้ะแม่”

“ไปอยู่บ้านเขาก็อย่างหลงระเริงนักล่ะ ต้องรู้จักมัดใจพวกสาวใช้ให้มันหนุนหลังเอ็ง กับป้าเพ็ญน่ะไม่ต้องห่วง แม่ไปฝากฝังให้เรียบร้อย ถึงตอนนี้เอ็งจะได้ชื่อว่าเมียตีทะเบียนถูกต้อง แต่ก็อย่าเพิ่งวางใจ เข้าไปอยู่ใหม่ๆคงไม่พ้นเสียงนินทาเยาะเย้ย จำไว้ว่าต้องสร้างอิทธิพลในบ้าน แสดงให้พวกมันได้เห็นว่าเอ็งเป็นนายเหนือหัวคนหนึ่ง มีสิทธ์สั่งงานตัดสินความไม่ต่างจากคุณรอง”

“แต่ฉันไม่ใช่พวกชอบอวดเบ่งกับใคร แม่ก็รู้”

“ข้าก็ไม่ได้จะให้เอ็งไปอวดเบ่งจองหอง แค่ทำยังไงก็ได้ให้พวกนังสาวใช้ทั้งหลายมันเกรงใจเอ็งมากๆ หากว่าได้นังพวกนี้มาเป็นพรรคพวก มันจะคอยเป็นหูเป็นตาให้เอ็งชั้นดี เกิดวันไหนคุณรองพาสาวเข้าบ้าน นังพวกนี้จะได้คาบข่าวมาบอก”

“โธ่ แม่ก็คิดอะไรในแง่ร้ายเกิน คุณรองไม่ใช่คนเจ้าชู้เสียหน่อย”

“เอ๊ะ นังนี่ อนาคตใครมันจะไปรู้ล่ะ ขึ้นชื่อว่าผู้ชายมันก็ชอบของสวยๆงามๆด้วยกันทั้งนั้น วันนี้เขาชอบเอ็งรักเอ็งที่อายุน้อยกว่าเป็นสิบปี แล้ววันหน้าเกิดเขาไปเจอผู้หญิงที่เด็กกว่า สาวกว่า สดกว่า ในขณะที่เอ็งเลี้ยงลูกอยู่กับบ้าน นับวันมีแต่ความงามจะเสื่อมลง จะมั่นใจได้เรอะว่าเขาจะไม่เอา”

คำคาดการณ์ของแม่ก็มีเหตุผล ระย้านิ่งคิด

“ผู้ชายพออายุมากขึ้นมันไม่ได้ดูแก่เหี่ยวแห้งอย่างผู้หญิง ยิ่งกับคุณรองที่มีทั้งชื่อเสียงเงินทอง คนเขาจะมองว่ายิ่งแก่ยิ่งดูภูมิฐาน น่าค้นหา สาวๆต้องตากันเป็นแถว เอ็งก็ระวังๆไว้”

“ได้ยินแม่พูดอย่างงี้ฉันชักระแวงแล้วสิ”

เธอเองก็เป็นคนหนึ่งที่ตกหลุมรักคุณรองจากบุคลิกอบอุ่นทรงภูมิ มีความรู้ความสามารถ ซ้ำยังเป็นผู้ใหญ่ใจดี

ความจริงอายุของเขาก็ยังไม่ถือว่าเยอะเสียด้วย น่ากลัวจะมีสาวๆมาติดพันจนไขว้เขว

ระย้าชักกลุ้ม

“ไม่ต้องถึงขนาดระแวงหรอก ที่แม่เตือนก็เพราะอยากให้เอ็งระวังจะได้ไม่ประมาท”

“จ้ะ ฉันจะจำไว้”

“ฤกษ์แต่งได้มาแล้วนะ ปลายเดือนหน้า” นางรำเพยเปลี่ยนเรื่องเสีย หลังเห็นลูกสาวขมวดคิ้วมุ่น

“ไวจัง”

“จะช้ากว่านี้ไม่ได้หรอก ท้องเอ็งโตขึ้นทุกที”

“แม่เสียใจมั้ยจ๊ะ ที่ฉันมีลูกตอนนี้”

ช่วงที่รู้ว่าท้องก็ไม่มีโอกาสได้คุยกันจริงจัง เพราะแม่ตั้งหน้าตั้งตาพาไปเคลียร์กับพ่อของลูก กระทั่งตกลงกันได้จนนางพอใจ กลับบ้านมาแม้แม่จะไม่ได้ต่อว่าชำระโทษอย่างที่นึกกลัว ทว่าระย้าก็ไม่ใคร่สบายใจ ด้วยรู้ว่าแม่ก็อยากเห็นลูกสักคนมีโอกาสได้สวมชุดครุยรับปริญญา

ฝั่งนางรำเพยถอนหายใจ

“ถึงแม่จะสนับสนุนให้เอ็งจับคุณรองเพราะเห็นว่าเขารวยและสนใจเอ็งอยู่ก่อนหน้า แต่ความจริงก็ไม่ได้อยากให้ถึงขั้นมีลูกมีเต้ากันตอนนี้ เพราะเอ็งยังเด็กเหลือเกินระย้า ยังรู้จักโลกน้อยเกินไปก็ต้องมาเป็นแม่คนเสียแล้ว แทนที่จะมีโอกาสได้เรียนหนังสือต่อ ได้เจอเพื่อน ได้เจอสังคมดีๆ”

ลูกยังเด็กเกินกว่าจะเป็นแม่คนจริงๆ นางรำเพยได้แต่คิด ทว่าไม่อาจแก้ไขสิ่งใด

ความจริงระย้ายังมีเวลาอีกมากมายที่จะพิชิตใจคุณรอง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ปล่อยให้ความสัมพันธ์ระหว่างใจผูกพันกันไปเรื่อยๆ แต่เพราะลูกสาวนางยังเด็ก อ่อนประสา พอได้ริลองรักก็เตลิด ครั้นได้รู้จักกามารมณ์แห่งชายหญิงก็ลุ่มหลง

หลงชอบอารมณ์สุขสมที่ได้ประสบจนลืมตัว

ไม่ทันระวัง ไม่ทันปกป้องตัวเอง จนสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ว่าพ่อกับแม่พร้อมจะมีเขาหรือไม่ถือกำเนิดขึ้นมา

ทีนี้ไม่ว่าใครก็ทำอะไรไม่ได้อีก

นอกจากรอคอยต้อนรับและให้ความรักแก่เขาที่กำลังจะออกมาเจอโลกกว้างกับฟาร์มม้าและบ้านหลังใหญ่โต

ดีหน่อยที่ฝ่ายพ่อเขามีพร้อมทุกอย่าง รับประกันได้ว่าเจ้าตัวน้อยจะไม่ลำบาก เพราะเกิดมาบนกองเงินกองทอง

“แม่จ๋า ฉันขอโทษนะ”

คนเป็นลูกประนมมือแนบอก ค่อยๆกราบลงแทบเท้าผู้เป็นแม่ นางรำเพยน้ำตาซึม รู้กับอกว่าลูกไม่ได้ตั้งใจ ผิดที่นางเองปล่อยให้หนุ่มสาวชิดใกล้จนลืมไปว่าระย้ายังเด็กนัก

ผิดที่นางเอง

“แม่ไม่โกรธเอ็งสักนิดระย้าเอ๋ย”

ฝ่ามือหยาบกร้านลูบเบาๆที่แผ่นหลังและหัวไหล่บาง ระย้ากระเถิบตัวเข้าไปสวมกอดร่างเจ้าเนื้อ ซุกหน้ากับตักแม่ โอบสองแขนกอดรอบเอวนิ่ม

“ฉันทำให้แม่ผิดหวัง” ท้ายเสียงเศร้าสร้อย

“ผิดหวังแค่เรื่องเดียวเท่านั้นเอง แต่แลกกับการได้เห็นเอ็งมีความสุข มีบ้านหลังใหม่ มีคนรักดีๆ ได้อยู่กินสะดวกสบาย มันก็คุ้มค่า”

“แม่จ๊ะ แม่ย้ายไปอยู่ที่บ้านคุณรองกับฉันดีมั้ย”

“โอ๊ย ไม่เอาหรอก” นางรำเพยโบกไม้โบกมือปฏิเสธ “เอ็งไปของเอ็งคนเดียวน่ะดีแล้ว เพราะเอ็งเป็นเมียเขา ส่วนแม่น่ะคนนอก ไหนจะเจ้าลภอีก อยู่นี่มาตั้งยี่สิบสามสิบปี จ้างให้แม่ก็ไม่ย้ายไปไหน จะแก่ตายมันที่นี่แหละ”

“อย่าพูดเรื่องเป็นตายสิแม่”

นางรำเพยหัวเราะขัน

“เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดานี่หว่า เอ็งแต่งงานย้ายไปอยู่กินกับคุณรองแม่ก็หมดห่วงไปได้เปาะหนึ่ง เหลือก็แต่เจ้าเผ่ากับเจ้าลภ คนแรกน่ะเขามีปู่ย่ากับญาติฝั่งพ่อเอ็งคอยหนุน มีคนห้อมล้อมช่วยเหลือ จะห่วงมากหน่อยก็แต่เจ้าลภ มันยังเด็ก อีกเป็นสิบปีกว่าจะพึ่งพาตัวเองได้”



Talk...

พักเรื่องคุณรองไว้ก่อนค่ะ พามาดูอีกด้านของคนเป็นแม่ :')

*ปากร้ายแต่ใจรัก... พร้อมไฟท์เพื่อลูก!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #10 หญิงเฝ้าบ้าน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 06:57

    ฟังแม่ เหตุผลของแม่นั้นใช่เลย

    ผู้ชายไม่มี เ-่ยว ย่น ยี่แก่ยิ่งห้าว

    แม่พูดถูก ผู้ชายไประริกระรี้กระดี่ได้น้ำ

    อยู่นอกบ้าน ปล่อยผู้หญิงเหนียงยานเลี้ยงลูกอยู่บ้าน

    มีแต่นับวันเ-่ยว ย่น ความสวยงาม หามีไม่

    ถูกต้อง ถูกใจมาก คำสอนของคือความจริงสุดๆๆ

    ไม่งั้นครอบครัวไม่เลิกกัน เพราะความใคร่ครองโลกจร้า

    #10
    1
    • #10-1 Lunrabell (@Lunrabell) (จากตอนที่ 19)
      15 ตุลาคม 2562 / 18:45
      #ทีมแม่รำเพย ค่ะ 555 ดีใจที่ชอบน้า
      #10-1
  2. #8 บุบผาในดงไม้ (@0816876418) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 19:45
    สู้ๆน้าาา
    #8
    0