การรอคอยสำหรับฉันไม่ง่ายเลย

So far away


อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด
อนาคตเป็นสิ่งที่ฉันต่อสู้ไม่ได้
ไม่รู้ว่าเหลือเวลากี่วัน...
กี่ชั่วโมง...
กี่นาที...
หรืออีกกี่วินาที...
แต่ฉันรู้ว่ายังไงคุณก็ต้องไป...

ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน...
ข้างหลังยังไงก็ยังมีคนรอคุณอยู่...
ฉันเป็นคนหนึ่งที่จะรอ...
และเมื่อคุณกลับมา...
ฉันจะเป็นให้ได้ดั่งคุณคาดหวัง...
ฉันจะเป็นมากกว่านั้น...
ฉันจะ...ทำให้ดีที่สุด...



มันไม่นานหรอก...
แค่เวลาไม่กี่ล้านวินาที...
มันไม่ทำให้ความผูกพันที่เรามีน้อยลงไป...



ไม่วาใครจะมองคุณยังไง...
จะเกลียดหรือไม่ชอบคุณ...
คนข้างหลังอย่างฉัน...ยังรักคุณเหมือนเดิม
และฉันมั่นใจว่าจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมัน...
ความผูกพันของเรามันแข็งแกร่งกว่าความยาวนานของเวลา
ใช่ไหม...?




พิสูจน์ให้เวลารู้...
ว่ายังไงเราก็ยังเหมือนเดิม
ฉันมั่นใจว่าไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่รักคุณ...
เธอคนนั้น เธออีกคน เธอ... และเขาอีกคน รวมถึงผู้หญิงของฉัน...ก็ยังรักคุณ




จะไม่มีอะไรทำให้เราเปลี่ยน...
จะไม่มีอะไรทำให้ฉันเปลี่ยน...
จะไม่มีอะไรทำให้คุณเปลี่ยน...
เรายังเหมือนเดิม...



วันที่คุณกลับมา...ฉันจะยิ้ม...
เพราะฉันรู้ว่าคุณอยากเห็นฉันมีความสุข...
ฉันเองก็อยากให้คุณมีความสุข
คุณมีความสุขเมื่อฉันมีความสุข
ฉันจะมีความสุข..เพื่อให้คุณมีความสุข...
so happy together

ซักวันฉันจะเป็นคนเก่ง...
ซักวันฉันจะเป็นคนดี...
ซักวันฉันจะดูแลตัวเองได้...
ซักวันคุณจะไม่ต้องห่วงเกี่ยวกับฉันอีก...
ฉันจะเข้มแข็งเพื่อวันนั้น...




ชีวิตต้องดำเนินไป...
ทุกๆอย่างมีตอนต่อไป...
เราสองคนยังไม่จบแค่นี้...
ตอนต่อไปของเรา...จะเริ่มขึ้นเมื่อคุณกลับมา...

เพราะเราเป็น 'ครอบครัว' ที่มากกว่า 'ครอบครัว'


ห่างไกลเหลือเกิน - บอย โกสิยะพงษ์

เวลามองขึ้นไปบนฟ้า ฉันนั้นเห็นแต่ภาพเธอ อยู่ไกลกันจนสุดสายตา
รอคอยวันที่จะกลับมาหา ถึงแม้ มันจะแสนนาน แสนนานแค่ไหน

อยากจะขอให้ได้พบ แค่เพียงขอให้ได้พบ อยากจะรู้ว่าเธอเองเป็นเช่นไร
เธอจะคิดถึงฉันหรือเปล่า เธอจะเหงาบ้างหรือเปล่า จะรู้สึกแตกต่างกับฉันบ้างไหม

(เพราะว่าเรา)ห่าง ไกลกันเหลือเกิน
คิดถึงแต่เธอนั้น เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน
เราช่างห่าง ไกลกันเหลือเกิน ฉันเองก็ไม่รู้ เมื่อไรจะได้พบ(เธอ)

เวลามองขึ้นไปบนฟ้า ฉันนั้นได้แต่ถอนใจ น้ำตาก็ไหลซึมออกมา
เราไกลกันอยู่คนละฟากฟ้า ไม่รู้จะอีกนานไหม และฉันเองก็จะคอย

อยากจะขอให้ได้พบ แค่เพียงขอให้ได้พบ อยากจะรู้ว่าเธอเองเป็นเช่นไร
เธอจะคิดถึงฉันหรือเปล่า เธอจะเหงาบ้างหรือเปล่า จะรู้สึกแตกต่างกับฉันบ้างไหม

(เพราะว่าเรา)ห่าง ไกลกันเหลือเกิน
คิดถึงแต่เธอนั้น เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน
เราช่างห่าง ไกลกันเหลือเกิน ฉันเองก็ไม่รู้ เมื่อไรจะได้พบ(เธอ)

กลัววันเวลา พาหัวใจเธอเปลี่ยนจากฉันไป
อยากจะพบให้ใกล้ๆ ให้ตัวฉันได้มั่นใจ ว่าทุกสิ่งจะไม่เปลี่ยนไปจากนี้

(เพราะว่าเรา)ห่าง ไกลกันเหลือเกิน
คิดถึงแต่เธอนั้น เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน
เราช่างห่าง ไกลกันเหลือเกิน ฉันเองก็ไม่รู้ เมื่อไรจะได้พบ(เธอ)

(เพราะว่าเรา)ห่าง ไกลกันเหลือเกิน
คิดถึงแต่เธอนั้น เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน
เราช่างห่าง ไกลกันเหลือเกิน ฉันเองก็ไม่รู้ เมื่อไรจะได้พบ(เธอ)

***

ไดอารี่นี้ไม่ได้เกี่ยวกับคนรัก...
ไม่มีใครอกหัก
ไม่มีใครตาย
มีแต่คนที่ต้องห่างกันไป...

ทุกคนคงตกใจว่าชุบอัพอะไร...
มันเป็นข้อความถึงคนๆหนึ่งซึ่งเขาเองคงไม่ได้มีโอกาสอ่าน...
ชุบไม่อยากให้คนที่อ่านเดาว่าเขาที่หมายถึงคือใคร...
แต่ชุบเองก็ไม่อยากบอก...
แค่อยากให้ทุกคนรับรู้ว่าการรอคอยมันยากเย็นมากสำหรับชุบ...
ชุบเป็นคนที่ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ...เป็นคนหัวดื้อ...คิดอะไรไม่เหมือนกับคนอื่นเค้าไปหมด
แต่สำหรับวันนี้...
ชุบเชื่อว่าทุกคนที่รอคอยเชื่อเรื่องการกลับมาพบกัน...
ชุบก็เชื่อ...

ซักวันเราจะได้พบกัน

***

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ค่ะ
ทั้งที่เม้นต์แล้ว
และกำลังจะเม้นต์...
สำหรับนิยาย...เดี๋ยวอัพค่ะไม่ต้องหวง...อยากขอเวลาให้ตัวเองซักพักนึง...
ชุบเชื่อว่าทุกคนให้ชุบได้...
ใช่มั้ย...?