ร้อยเล่ห์พยัคฆ์ผูกชะตา [Nabu Publishing] *ตัวอย่างทดลองอ่าน*

ตอนที่ 15 : ปิดเนื้อหา พบกันในเล่มค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้ถูกซ่อน
  • View : 583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    26 ธ.ค. 63

ไม่สามารถเข้าถึงเนื้อหานิยายได้ เนื่องจากเจ้าของเรื่องปิดการเข้าถึง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

201 ความคิดเห็น

  1. #135 Maylyunho (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:48
    อ่านแล้วก็เป็นหน่วงๆในใจ ยังคงสงสัยว่าทำไมเถ้าแก่จำไม่ได้ มันเลวร้ายจนจิตใจสั่งให้ลืมหรือยังไง เข้มข้นมากๆค่ะ ไม่มีใครขาว ใครดำ เทาๆทุกคน
    #135
    0
  2. #129 kwangB (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 00:50
    มันน่าจะเป็นบาดแผลใหญ่มากแน่เลย เกี่ยวข้องกับตอนลานประหารรึเปล่านะ
    #129
    0
  3. #40 auai2mb (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 09:22
    ยิ่งอ่านยิ่งซับซ้อน อยากรู้อดีดของเถ้าแก่แล้วมันต้องเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมากแน่ๆเลยค่ะ ถึงทำให้เถ้าแก่ร้องไห้โดยที่ยังนึกอะไรไม่ออกเลย ท่านแม่ทัพต้องรู้หรือเป็นผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยแน่ถึงพูดแบบนั้นกับเถ้าแก่ ขอบคุณที่เขียนนิยายสนุกๆมาให้อ่านนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #40
    0
  4. #37 Ruruka Buta (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 11:19
    - แผนที่ผืนนั้นนมีเพียง > น เกินมาตัวนึงจ้า
    - โยวอิ่งชวนเต้นสมองคิดอย่างหนัก > น่าจะ เค้นสมอง มั้ยอ่าา
    // พอได้ยินองค์หญิงเรียกนามเดิมของเถ้าแก่โยวแล้วรู้สึกจุกไปกับความรู้สึกที่ต้องเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนสกุลให้กลายเป็นคนที่ไม่มีตัวตนไป ฮือ อยากกอดปลอบเถ้าแก่เลย // องค์หญิงดูเป็นคนที่มองอะไรทะลุปรุโปร่ง แต่พอเจอเรื่องคุณชายสกุลหลิงกับเรื่ององค์ชายรองเข้าไป ก็เอ่อ...ออกจะเป็นคนเทาๆแหะ ถึงจะทำลงไปเพราะมีสาเหตุและเหตุผลมารองรับก็ตาม // พอพูดถึงนิสัยองค์ชายรองแล้วรู้สึกสงสารเลย เป็นองค์ชายที่เจียมเนื้อเจียมตัว แต่กลับมีชะตาที่สั้น ความรู้สึกจุกคล้ายๆกับตอนที่สหายของน้องซูที่ต้องสังเวยชีวิตไป (ขอสารภาพว่าเราจำตัวละครได้ แต่จำชื่อใต้เท้าม่ายด้าย)
    ตอนเดียวทำช็อคในช็อคไปหลายเรื่อง ความเทาๆขององค์หญิงใหญ่ พาร์ทนี้หลักๆ ทำให้เห็นอีกมุมมองของเรื่องจากองค์หญิงใหญ่เลย ความซับซ้อนหลายอย่างเหมือนจะเริ่มคลี่คลาย แต่ก็ยังรู้สึกมันคลี่คลายจริงดิ ทำไมเหมือนมีปมเพิ่มเลย มีเรื่องให้คิดตามเยอะขึ้นตามสิ่งที่องค์หญิงใหญ่ได้พูดออกมา และภาพทับซ้อนที่เถ้าแก่ได้ลืมเลือนและเป็นตะกอนในใจ สิ่งนี้เราได้แต่คาดเดาว่า มันคือภาพที่สกุลจางถูกประการต่อหน้าเถ้าแก่ในวัยเด็ยใช่รึป่าว ถึงทำให้เถ้าแก่เลือกที่จะลืมมันไปเหมือนกับลืมอดีตและตัวตนเดิมของตนเองให้หายไป (เดาไปเรื่อยหล่ะนะ แต่พอเฉลยมาแต่ละที เราก็เซอร์ไพรสทุกทีเลย) และแม่ทัพหลี่คงรู้เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับเถ้าแก่อยู่แล้วใช่มั้ย แค่มองมาก็รู้ว่าเถ้าแก่เป็นอะไร คิดอะไร // พาร์ทนี้รู้สึกถึงความหนักหน่วงหลายๆอย่างจริงๆ ทั้งความจริงของสกุลหลิงที่ขายชาติคือเรื่องจริง ทั้งประเด็นที่มีหม่ากุ้ยเฟยเข้ามาเอี่ยว และเรื่องที่ยังไม่หายสงสัยคือชิงหยางคือลูกของใครกันแน่ (อันนี้เราเดาว่าชิงหยางเป็นองค์ชายอีกคนรึป่าวหว่า) // เถ้าแก่เจอมาหนักจริงๆ ท่านแม่ทัพก็ดูแลปลอบโยน(?) เถ้าแก่ดีๆหล่ะ หุหุ // ถึงจะปิดท้ายแอบมีความหวาน แต่เรายังอินไปกับความหน่วงๆในใจของเถ้าแก่อยู่เลยยยย
    ปล. อ่านแล้วหลายความรู้สึกมากอะไรท์ พยายามเรียบเรียงสิ่งที่อยากเม้นท์มาก 5555 แต่เรียบเรียงออกมาได้แบบงงๆ เหมือนพิมพ์วนไปมา 555 หวังว่าไรท์จะไม่งงกับการเม้นท์ของเรานะ // เราชอบการบรรยายที่ไรท์สรุปเรียบเรียงเหตุการณ์ในมุมมองเถ้าแก่อีกครั้งเพื่อเฉลยปม หลายเหตุการณ์ทำเอาเราตามไม่ทัน ไล่ลำดับเองไม่ถูกเลย ขนาดเถ้าแก่ไล่ลำดับให้แล้วยังต้องคิดตามช้าๆเลยอะ 5555
    ปล.2 ไรท์รักษาสุขภาพด้วยน๊าาา
    #37
    4
    • #37-1 ลูซิน | Lucinda(จากตอนที่ 15)
      29 มีนาคม 2563 / 11:32
      ใช่ค่า คำผิดตามนั้นเป๊ะเลยค่าา ขอบคุณมากๆอีกครั้งนะคะ
      ดังที่บอกน่ะค่ะ ตอนนี้เขียนยากมากก กลัวจะกระชากอารมณ์คนอ่านจากความรื่นเริงให้มึนงง(กับเถ้าแก่มากไป55) แต่จริงๆแล้วจุดนึงที่ไรท์ยังไม่เคยเล่าชัดเจนเลยก็คือเรื่องในอดีตของตัวเอกนี่แหละ บางทีด้วยความที่เรื่องราวของแต่ละคนผูกโยงซับซ้อนกันไปมา บางความลับคนหนึ่งรู้ดี แต่ความลับส่วนนี้อาจอยู่กับอีกคน ตรงนี้ก็ทำให้การเขียนจักรวาลนี้เป็นเรื่องยากขึ้นมา(และน่าปวดหัวสำหรับคนอ่านด้วย) ฮาาา // คนที่ค่อนข้างดีในเรื่องอายุสั้นหมดเลย ไม่อย่างนั้นก็อาจลงเอยเป็นแบบน้องไป๋ แบบเถ้าแก่ สองคนนี้แอบมีจุดที่เหมือนกันแหละ แต่ใช้คนละวิธีการ //ไรท์ก็รู้สึกผิดนิดหน่อยที่เฉลยด้วยการกระตุกปมให้เพิ่มขึ้นอีก 55 ปริศนาของสกุลหลิงยังไม่คลี่คลายเลย ฮือออ
      แต่ละภาคทุกคนจะเข้าใจว่าสกุลหลิงถูกใส่ร้าย แต่ก็เพราะไม่มีคนที่รู้ความจริงเล่าเรื่องในพาร์ทนั้นๆค่ะ ภาคนี้เป็นรอยต่อตรงกลางพอดี น่าจะได้คลี่ในหลายๆอย่าง แต่คนละฟีลกับรุ่งอรุณแหละ และ...ถูกต้องค่ะ จริงๆตอนท้ายของตอนมันไม่ได้หวานแบบหวานขนาดนั้นหรอก สำหรับไรท์มันเศร้าเลยละ นี่ก็เบาใจแล้วว่าสื่อสารได้ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง555 ขอบคุณนะคะ ไม่เป็นไร ไรท์เข้าใจ ตอนนี้มันปะปนกันหลายอย่างจริงๆ
      #37-1
    • #37-3 ลูซิน | Lucinda(จากตอนที่ 15)
      29 มีนาคม 2563 / 11:52
      เรื่องชิงหยางถูกละไว้เพราะคุณชายหลิงโผล่แว้บมาขัดพอดี (อย่างที่ไรท์จงใจ555) เรื่องนี้เดี๋ยวตอนท้ายก็คงทอล์คกันยาวเหยียดอีกตามเคยแน่เลยค่ะ ฮืออ มีหลายอย่างที่ไรท์ยังคุยไมไ่ด้ กันสปอยล์ตัวเอง // ตอนนี้หลักสูตรที่แม่ทัพหลี่คงเป็นมาสเตอร์ ถึงไม่ใช่หลักสูตรการจีบแต่ก็เป็นหลักสูตรสำคัญ "กวนประสาทรัชทายาทอย่างไรโดยไม่ให้ถูกฆ่า" ฮ่าๆๆๆ
      #37-3