-มันคือเรื่องราววุ่นๆของครอบครัวฉัน- (โรงเรียนเซนต์เทียร์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 49 Views

  • 1 Comments

  • 6 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2

    Overall
    49

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ก.พ. 62

    "เมื่อไหร่เจ้าพ่อจอมเสเพของฉันจะกลับมา.." เสียงหวานติดจะเย็นกล่าวขึ้นอย่างลอยๆไม่ได้เจาะจงว่าถามใคร ขณะที่มือเรียวเปิดเเฟ้มเอกสารไปเรื่อยๆ ตาสีฟ้าใสจับจองตัวอักษรเกี่ยวกิจการหลายเเหล่ของตระกูลที่เธอรับผิดชอบเเทน อลัน เเอนเธอนอร์ส บิดาเจ้าสราญกับ เฟเซียล่า เเอนเธอนอร์ส มารดาผู้ชอบผจญภัยเเละเผชิญโลกกว้าง ส่วนตอนนี้น่าจะอยู่ส่วนไหนสักเเห่งบนเกาะสวรรค์ 

 


   "ราวๆ อีกหนึ่งอาทิตย์ครับ น่าจะก่อนวันเปิดเทอมของคุณหนูสักวันสองวัน" เวสผู้เป็นทั้งมือขวา เลขาเเละ องครักษ์ของ เฟย์มาย่าเป็นคนตอบ 

 


   "งั้นหรอ.."มือขาวปิดเเฟ้มลงเเล้วเงยหน้าขึ้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดหน่อยก่อนเอ่ยต่อ"เรื่องที่ฉันสั่งจัดการเสร็จหรือยัง?" 

   

    "เรียบร้อยเเล้วครับมาส "คราวนี้เป็นชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเพลิงเป็นคนตอบ เขาก้มหัวลงเล็กน้อยเเล้วกล่าวต่อ "ส่วนผู้ที่รับทุนการศึกษาของเรานั้น พวกเขากำลังเดินมา คาดว่าน่าจะไม่เกินเย็นนี้ น่าจะถึงคฤหาสน์ครับ "


    "ดี..."เฟร์มาย่าตอบเสียงอ่อน ก่อนเอนตัวลงพิงเก้าอี้หรู ตาสีฟ้าใสหลับลงอย่างเหนื่อยล้า ยกมือขวาขึ้นคลึงขมับ ใบหน้าสวยหมองหากสังเกตดีๆจะเห็นรอยคล่ำใต้ตาเนื่องจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ เเน่นอนละ สามเดือน สามเดือนที่เฟย์มาย่าต้องทำงานหนักเเทนบิดามารดาในช่วงปิดเทอม เเทนที่เธอจะออกไปเที่ยวเล่นอย่างเด็กสาวในวัยเดียวกัน กับต้องมานั่งก้มหน้าก้มตางกๆอยู่ที่โต๊ะทำงานของผู้เป็นบิดา 


     มันเริ่มเป็นเเบบนี้ตั้งเเต่เธอเข้าเรียนปี1 วนมาจนเธออยู่ปี3จะขึ้นปี4  ผู้ให้กำเนิดทั้งสองให้เหตุผลว่าใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ ไหนๆ ตำแหน่งผู้นำตระกูลคนต่อไปก็ไม่เเคล้วจะเป็นเธอ ก็ถือว่าฝึกเสียตอนนี้ซ่ะ 


    ก็อย่างนั้นเเหละ เธอถึงตกอยู่ในสภาพนี้

 เด็กสาวนิ่งอยู่อย่างนั้นสักพัก จนองครักษ์ทั้งสองคนคิดว่า คุณหนูของตนคงหลับไปเสียเเล้ว 


    "กี่โมงเเล้ว"เฟร์มาย่าถามทั้งที่ยังหลับตา


    "บ่ายสามโมงเเล้วครับ"มือขวาตอบ


    "ตอนนี้พวกเด็กๆอยู่ไหน"

 

    "เล่นเกมอยู่ในห้องนอนครับคุณหนู"มือขวาคนเดิมตอบ


     "หรอ เเล้วซายะละ ทานยารึยัง "เธอถามถึงน้องน้อยของบ้านอย่างเป็นห่วง ในน้ำเสียงเจือความเอ็นดูเต็มเปี่ยม


     "ทานเเล้วครับ" 


     "อาการละ.."


     "อาการของคุณหนูซายะซังดีขึ้นมากเเล้ว"


     "ดี..."เธอลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้านพร้อมกับหันหน้าไปมองชายทั้งสองคน สีหน้าส่ายความลังเลครู่นึง ก่อนจะกล่าวต่อว่า "ต่อไปนี้ โอนงานทั้งหมดให้บอร์ดผู้บริหารระดับสูง ในเเต่ละบริษัทจัดการเเละตัดสินใจกันเองได้ จนกว่าอลันจะกลับมารับงานของเขา เเต่หากเป็นเรื่องสำคัญจริงๆจนตัดสินใจกันไม่ได้ ก็โอนเข้าเมลฉัน เเละ..." เธอบอกรายละเอียดที่เกี่ยวกับงานต่างๆให้ทั้งคู่รับรู้อยู่เกือบสิบนาที ก่อนที่เจ้าตัวเดินโซซัดโซเซเข้าห้องนอนที่เชื่อมกับห้องทำงานในสภาพที่องครักษ์ทั้งสองอดเป็นห่วงไม่ได้..


    เฮ้ออออ!!! ในที่สุด ในที่สุดเธอก็ได้พักสักที!

งานของตระกูลเธอช่างเยอะเเละน่าปวดหัวเป็นบ้า นี่เเค่ฝึกงานนะ หากเธอเข้ารับตำเเหน่งผู้นำอย่างเต็มตัวจริงๆละก็ ไม่อยากจะคิด ภาพเธอนั่งทำงานงกๆในอนาคตก็ลอยกระเเทกหัวเธออยากจัง..โอ้ย..ประสาทจะเเดก นี่เป็นการผลาญอายุเธอลงให้สั้นลงชัดๆ..


     ร่างบางทิ้งตัวลงที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อน เเล้วถอนหายใจดังๆ พลิกไปมาหาท่าที่นอนสบายก่อนจะหลับลงไปอย่างงายดาย....

    


.....


  อีกฝากของคฤหาสน์เเอนเธอนอร์ส


  


  "จบละ"เสียงใสบอกอย่างหน่ายๆ 

 

  "อีกตาน่าอีกตา" อีกเสียงกล่าวอย่างไม่ยอมเเพ้


  "ไม่เอาละ น่าเบื่อ"ซากิซ่าบอกด้วยน้ำเสียงเบื่อๆมองคนข้างตัวที่เหมือนเธอราวกับเเกะ ไม่ว่าจะ รูปร่าง หน้าตา สีผม หรือเเม้กระทั่งน้ำเสียง เว้นเพียงเเต่สีตาของนามิเนะจะออกสีดำอมม่วง ขณะที่เธอสีดำสนิท..


   "เเกเล่นฉันทีเผลออะ"แฝดน้องกล่าวเสียงขึ้นจมูก

 

    "เเกจะบอกว่าเผลอมา20 ตา?" แฝดพี่กล่าวเสียงหยอกจนอีกคนหน้างอง่ำอย่างขัดใจ 


     "เป็นอะไร"เเฝดพี่ถามเพราะเห็นเจ้าตัวเเสบตีหน้ายุ่งคิ้วขมวดเหมือนกับมาอะไรคาใจตลอดเวลา จนเเพ้เกมเธองติดต่อกันหลายตา ทั้งทีเเต่ก่อนต่างผลัดกันเเพ้ชนะอยู่ตลอด


     "เปล่า.."


     "ไม่จริง "


     "ไม่อะไรจริงๆน่า กิ "


     "นิ หน้ามึงมันฟ้องขนาดนั้น ตกลงมีอะไร" ซากิซ่าหันไปถามคนเป็นน้องเเละเพื่อนสนิทในคราวเดียวกันด้วยน้ำเสียจจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้ใช้บ่อยนัก 


    "เมื่อวาน.."นามิเนะตียุ่งนิดๆก่อนจะกล่าวต่อ"ฉันเเอบได้ยินโทคิคุยกับพี่อุลว่า.."นามิเนะลดเสียงลงก่อนจะเล่าทุกอย่างที่เธอได้ยินมาให้พี่สาวฟัง


     พอเล่าจบเเฝดพี่ก็อุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ"ไม่จริง!"


     "จริง!ฉันได้ยินเต็มสองรูหู"คนเป็นน้องยันยืนเสียงหนักมองหน้าเเฝดพี่ที่กำลังทำหน้าพิลึก น่าตลกนัก หากอยู่ในอารมณ์ปรกติกว่านี้เธอคงขำก๊ากไปเเล้ว 


      "เเต่ฉันคุยเรื่องกับเเม่เเล้วนะ!"


      "เเต่เเม่ก็ไม่เออออห้อหมกด้วยใช่มั้ยละ"คนน้องขัด 


     "ใช่! เเต่เเม่ก็ส่งอาจารย์มาสอนพวกเราเเล้ว ทำไมต้องเข้าโรงเรียนอีก" ประสบการณ์ในรั่วโรงเรียนตอนเรียนประถมของพวกเธอมันไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย เอาตรงๆมันเเย่มาก เเย่ขนาดที่เธอในวัย10 ขวบไปเปิดอกคุยกับพี่สาวที่เธอนับถือเสมือนเเม่คนที่สองอย่างกล้าหาญว่าจบปีนี้พวกเธอไม่ขอเรียนต่ออีกต่อไป ส่วนเฟร์มาย่าก็ไม่เอ่ยว่ากล่าวหรือะไรเพียงเเค่ยิ้มบางอย่างเอ็นดูเธอเท่านั้น...


    "มันต่างกัน"คนน้องเเย้ง


     "ตรงไหน?.."


     "วะ ก็เเบบ ..บอกไม่ถูกเว้ย!"


     "เอ๊า..เเล้ว-"


     "พอๆไม่ต้องถามฉัน ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งเเหละ!"นามิเนะโวยจบก็ลุกขึ้นเดินสะบัดตูดออกจากห้องทิ้งให้พี่สาวนั่งเอ๋อเเดกอยู่อย่างนั้น 


     "อะไรของมันวะ" 

   

     ซากิซ่าใช้ลิ้นดุนกระพุ้งเเก้มอย่างคิดหนัก นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ รู้สึกอีกทีก็ตัวอะไรมานั่งบนตักเเล้ว ....


     อ่า..เจ้าตัวกลม 


    "ไงซา.."เธอก้มหน้าลงมองเจ้าตัวกลม


    "พี่จ๋า.."เจ้าตัวกลมช้อนตาขึ้นมองเเล้วใช้หน้ากลมๆถูไถน่าอกคนเป็นพี่อย่างออดอ้อน 


    "หื้อ..?" คนถูกอ้อนเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม มือก็ลูบหัวทุยที่มีเรือนผมสีเงินไปพรางๆ 

   

    "ซาหิวค่ะ.."ซาเรียร์ยะบอกพรางใช้มือป้อมๆลูบท้องน้อยๆของตน พร้อมทำหน้าสลดสายตาละห้อยอย่างน่าสงสาร หากคนอื่นมาเห็นเข้าคงติดคริ9999+ หัวใจนี่อ่อนยวบยาบรีบสรรหาของกินดีๆมาประเคนให้เด็กสาวผมบ็อบสีเงินตรงหน้าเเน่ๆ...


     เเต่ใช้ไม่ได้กับคนที่รู้จักนิสัยใจคอกันดีอย่างซากิซ่าพี่สาวคนรองของเธอ 


     คนมีภูมิต้านทานระดับS ยกยิ้มอย่างรู้ทัน "พี่เพิ่งเรากินพายแอปเปิ้ลไปนิน่า..หิวอีกเเล้วหรอ" กล่าวจบก็ต้องฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นงอง่ำของน้องน้อย 


    "ก็ซาหิวนิคะ.."พ่องเเก้มอย่างขัดใจ


    "ไม่ไปหาพี่อุลของซาละคะ"เธอดัดเสียงให้เล็กล้อเลียนคนบนตัก 


     "เอ๊ะ..พี่ซากินี่ อุลไม่ใช่ของซานะคะ "


    "หรอคะ.."ซากิซ่ากล่าวยิ้มๆ


    "ใช่ค่ะ! อีกอย่างซาโกรธอุลอยู่ อุลว่าซาอ้วน จะกลิ้งเเทนเดินเเล้ว " ใบหน้ากลมป้อมเเดงจัดอย่างคนโมโห เเล้วเงยหน้ามองพี่สาว"พี่ซากิ ซาอ้วนหรอ?.."


    ซากิซ่าส่ายหน้าอย่างเอ็นดู ตัวเเค่นี้รู้จักอย่างอ้วนด้วยเนี่ย "ไม่อ้วนค่ะ น้องพี่น่ารักที่สุด "


     เด็กน้อยพยักหน้าอย่างพอใจ"ใช่ๆ ซาน่ารักที่สุด" 


     พี่สาวยิ้มยกข้อมือดูน่าฬิกา "ถ้าซาหิวไม่มาก รออีก1 ชั่วโมงเถอะ เดี๋ยวก็กินข้าวเย็นเเล้ว "


      "ค่ะ ซาจะรอ "พูดจบก็ยิ้มตาหยีให้พี่



........


ฝากกกกกกก  ถ้าไม่ตรวจคำผิดน่าาา 

อย่าเปฌนนักเงาละ รักจากไรท์^^

    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 juntawan4563 (@juntawan4563) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:49
    พี่กิสู้ๆอ่านแล้วยิ้มตามเลย><&#10084;
    #1
    0