สาวน้อยบ้านไร่

ตอนที่ 9 : ญาติพี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 738 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63

คืนนั้น  ท่านพ่อ  ท่านแม่นั่งคุยปรึกษากัน  เสียงท่านยายแทรกบ้างนานนานที  บรรยากาศเคร่งเครียด  เสี่ยงลี่แอบฟังจนท้อ  จับความอะไรไม่ได้เลย   

ตื่นเช้า  เธอรีบล้างหน้า  แปรงฟัน  ไปเตรียมทำอาหารช่วยยายจาง  ยายจางกำลังเตรียมปลา เธอแย่งมาทำแทน  กรีดท้องปลา  ควักใส้ปลา  เอาเกลือถูแก้คาว  ชาติก่อนไม่เคยทำหรอก  พึ่งมาหัดกับยายจาง  ทำได้คล่องแคล่ว  ยายจางก็คนโจ้กบ้าง  ปรับไฟในเตา    ทำนั่นทำนี่ 

      “ยายค่ะ  พวกคนเมื่อวานเขาต้องการอะไรจากพวกเราคะ ”

    “กินข้าวก่อน  ท่านพ่อ ท่านแม่พวกเจ้าจะเล่าให้ฟังเอง  มีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะ  เจ้าอย่าออกไปข้าง          นอกนะวันนี้   เข้าใจมั้ย  ถ้าสงสัยอะไร  ให้มาถามยาย  ไม่ต้องไปเซ้าซี้  พ่อแม่เจ้า  มีเรื่องราวมากมายที่       เจ้ายังไม่เข้าใจ ”

ได้ยินดังนั้น  เสี่ยวลีรีบ  หยิบมีดในกล่องมิติเอาจากแขนเสื้อ  ตอนนี้เวลาจะใช้ของในมิติ  เธอก็แค่ล้วงแขนและคิดว่าจะใช้อะไร  สิ่งนั้นก็จะโผล่มาในมือ  สะดวกที่สุด  มีดสั้นทั้งคมทั้งเหมาะมือ  กรีดบนกรีดล่าง  เป็นริ้วสวยงาม  วางปลาลงหยิบน้ำประสานหยดลงตัวปลา  เธอค้นพบว่า คุณสมบัติน้ำประสานที่เพ่ยเพ่ยให้มา  มันเป็นดั่งน้ำปรุงรส  ทำให้อาหารอร่อย  สดชื่น  เนื้อปลาก็สด  ไม่มีเหม็นคาว  น้ำซุปก็หอมหวานดึงรสชาติความเป็นปลาได้อย่างที่สุด  ถ้าหยดใส่ผัก  ผักก็จะหวานกรอบ  แทบไม่ต้องปรุงรส  ให้เยอะไป  ยิ่งเรียบง่าย  ยิ่งอร่อย  เสี่ยวลี่กำลังสนุกกับการเรียนรู้การใช้ของเล่นในมิติสิ่งเดียวที่ยังเอาออกมาใช้ไม่ได้คือห่อผ้าแดง  ที่เพ่ยเพ่ยบอกไว้ว่า  ยังไม่ถึงเวลาเปิดนั่นอย่างเดียว  แม้ว่าอยากจะรู้  แต่จะไม่รีบร้อนหรอก  เธอไม่อยากเป็นแมวที่ตายเพราะความอยากรู้อยากเห็น  แค่น้ำประสานขวดเดียว  เธอก็แทบจะเรียนรู้  ไม่จบสิ้น  วันก่อนลองเทใส่โจ๊ก  ท่านพ่อถึงกับจะเคี้ยวลิ้นเพราะความอร่อย  ใช้ได้ดีจริง….สิ่งที่เสี่ยวลี่ไม่รู้คือ  ตัวเองมีน้ำตาหงส์ฟ้า  สิ่งวิเศษที่เทพโอสถนักพรตหมอเทวดาทั่วแว่นแคว่นดิ้นรนอยากได้มา  แต่เคล็ดวิชามันหายสาบสูญไปหลายร้อยปี  จากเรื่องเล่า  กลายเป็นตำนาน  จากนั่นก็เป็นนิทานชาวบ้าน  ไม่มีใครเชื่อว่ามีจริง  ของวิเศษเยี่ยงนั้น  อยู่ในมือใคร  ย่อมประคองไว้ในมือไม่ยอมให้สูญหาย  แต่กลับมาอยู่ในมือของเด็กน้อยชาวบ้าน  วิ่งเล่นตามป่าตามเขา  แทนที่จะเอาไปปรับลมปราณเพิ่มพลังวัตร  กลับมาเอาปรุงอาหารราวเป็นซีอิ้ว น้ำปลา  น้ำส้ม  ช่างน่าแค้นใจแทนผู้คนนัก  

  หลังจากล้างมือ  ล้างปาก  ท่านพ่อค่อยเรียกลูกๆทั้งสาม  มานั่งประชุมกลางบ้าน  ท่านแม่คล้ายจะคิดตกแล้ว  นั่งเคียงข้างกัน  ส่วนท่านยาย  ออกไปนั่งรอด้านนอกบ้าน  เฝ้าประตูที่ปิดมิดชิด  

ท่านพ่อค่อยๆเล่าความเป็นมาของบ้าน  ว่าทำไมต้องย้ายมาที่ไกลโพ้น ไกลห่างผู้คน ใช้ชีวิตเช่นชาวนาไร้การศึกษา ที่แท้บ้านจางของเสี่ยวลี่อยู่ในตระกูลใหญ่  ต้นตระกูลรับใช้แผ่นดินมาตั้งแต่เริ่มตั้งแผ่นดิน  สมัยก่อนยุคโจรโพกผ้าแดง  ร่วมรบมาไม่น้อย  แต่ตอนหลังทำงานเผลอเรอ  ล่วงเกินคนไปไม่น้อย  ยิ่งมายิ่งตกต่ำ  สายตรงก็ด้อยความสามารถ  ที่รุ่งเรืองสุดในตระกูลก็ดำรงตำแหน่งพนักงานเล็กๆในกรมเมือง  เบี้ยหวัดไม่พอใช้  ต้องเอาสินเก่าออกมาขายกินไปวันๆ  นับว่าตกต่ำถึงที่สุด  เรือกสวนไร่นาก็เหลือแค่ที่นี่ พวกบ่าวไพร่ที่มา  ก็มาบอกให้ย้ายเรือนออก  จะขายที่ที่เป็นสินทรัพย์เดียวที่แบ่งให้บ้านรอง  ตอนแยกบ้า  ที่ที่แบ่งให้ก็รกร้าง  ผ่านมาบ้านจางต้องใช้เวลา  ลงแรงก็พลิกดิน ไถนา  ด้วยความลำบาก หลายปีเพราะความไม่เชี่ยวชาญ  มือที่เคยจับสมุด  พู่กัน ต้องเปลี่ยนมาถือจอบแบกขวาน ฝ่ามือแตกไม่รู้กี่ครา  พี่ใหญ่แทนที่จะตั้งใจร่ำเรียน  เตรียมเข้าสอบซิ่วไฉ  ก็ต้องมาช่วยท่านพ่อท่านแม่ทำงาน  บังคับให้โตก่อนวัย   เริ่มจะตั้งตัวได้  ลูกสาวคนรองก็มาป่วย  ใช้เงินรักษาจนจะสิ้นเนื้อประดาตัว  พอบ้านใหญ่ยื่นคำขาดมาว่าทางตระกูล  กำลังขาดเงิน ต้องใช้เงินจำนวนมาก  เพื่อการเลื่อนตำแหน่งลุงใหญ่ แม้จะใช้คำว่า  ช่วยเหลือ  แต่ท่าทางจองหอง  ไม่เห็นหัวใคร  ถือตัวว่าเป็นคนสนิทของท่านผู้เฒ่า  แต่พูดจากับญาติเจ้าบ้าน  ไม่เห็นความสำคัญเพียงนี้  เสี่ยวลี่ก็เข้าใจทันที  พวกเจ้าต้องส่งเงินมาตามจำนวน  ถ้าไม่อยากย้ายออก  ไม่งั้นพวกเจ้าก็เป็นพวกเนรคุณ  ไม่ช่วยเหลือญาติพี่น้อง ไร้สาระสิ้นดี  แยกบ้านแล้วทำไมต้องกล้ามารังแกกันขนาดนี้ เรื่องชนชั้นในสังคม  ท่านพ่อ พี่ใหญ่ถึงยอมลำบาก  หาทางร่ำเรียน  ยามกลางวันทำงานหัวหกก้นขวิด  ยามค่ำคืนจะจุดเทียนฝึกอ่าน  ฝึกเขียนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  เพื่อความก้าวหน้าของครอบครัว  ไม่ให้ใครบีบคั้น  เช่นวันนี้  ท่านพ่อท่านแม่ได้ปรึกษากัน  ว่าเลี่ยงไม่ได้  ต้องช่วยบ้านเก่า  คงต้องย้ายบ้านออก  เพราะไม่มีเงินพอให้หรอก  เงินตั้งหลายพันตำลึง  ทั้งบ้านมีไม่ถึงสองร้อย  ถึงจะขายเครื่องประดับท่านแม่จนหมดก็ไม่พอ  แต่ถึงจะพอท่านพ่อก็ไม่ยอมให้ขาย  เพราะนั่นคือสินเดิมของท่านแม่  ไหนต้องเก็บไว้ให้เสี่ยวลี่  เสี่ยงอิง  ยังจะค่าเล่าเรียนพี่ใหญ่อีก  ให้ไปก็ไม่ใช่จะพอ  ตกลงย้ายออก  ตัดความสัมพันธ์ให้ขาดไม่เช่นนั้นก็จะขูดเลือดขูดเนื้อตลอดไป  

    “  แต่ท่านพ่อ  แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนครับ ”

    “ ไม่ต้องห่วงหรอกลูก  เมื่อวาน พ่อไปปรึกษากับผู้ใหญ่บ้านแล้ว  จะขอเช่าที่สักงานสองงาน  ปลูกบ้าน  อย่างอื่นค่อยคิดหาทาง "

     “ท่านพ่อ  เขาอยากได้เงินเท่าไหร่ ”

เสี่ยวลี่โพล่งออกมา  ท่านแม่ซับน้ำตาป้อยๆ

     “ สามพันตำลึง  เจ้าคนไม่มีศีลธรรม  ตอนบังคับให้เราทำสัญญาแยกบ้าน  ให้เงินครอบครัวเรามาสอง           พันตำลึง  ของมีค่าก็ไม่แบ่งให้  จะให้เราเอาที่ไหนมาให้  ใจคอร้ายกาจนัก "

      “ ข้าขอโทษ  อาหลาน  ทำเจ้ากับท่านแม่ลำบากนัก  ”

   แล้วพ่อแม่ก็กอดกัน  กุมมือซับน้ำตาให้กัน  เสี่ยวลี่นึกไตร่ตรอง  หาทางช่วยเหลือครอบครัวนี้เป็นการด่วน  จะควักเงินในถุงแดงมาให้จะเป็นอะไรมั้ยนะ  หรือจะต่อยตีกับพวกนั้นสักยก  เสี่ยวอิงก็สะอื้นตามท่านแม่  ตอนนี้กระทั่งพี่ใหญ่ก็ตาแดงๆแล้ว  

เสียงคนข้างนอก  ทักทายยายจาง  อื้ออึง  เสียงออกจะคุ้นหู  ท่านแม่รีบเช็ดน้ำตาผลักให้ท่านพ่อออกไปรับแขก  ที่แท้ก็พวกผู้ใหญ่บ้าน  ผู้อาวุโสของหมู่บ้าน  มาถึงแล้ว ท่านพ่อนัดมาตั้งแต่เมื่อคืน  ได้ฟังความจากท่านพ่อ  ผู้ใหญ่บ้านถึงกับโมโห  เตรียมคำพูดไว้จัดการญาติห่างๆของตน  รังแกคนไปถึงไหน ไล่คนออกจากบ้าน  ยังตามมาขอเงินอะไร  รู้ไปถึงไหน  ได้อายกันล่ะ  ต้องจัดการให้รู้สำนึก  ตาเฒ่าบ้านพี่จูจู  เสียงดังสุด  ทั้งเเช่งชักหักกระดูก ด่าไปถึงต้นตระกูล  สนุกยิ่งนัก  ยิ่งได้จิบชาหอมๆ  ที่เสี่ยวลี่ชงมาต้อนรับ  ยิ่งมีใจปกป้องบ้านจาง  ไม่ยอมให้คนในเมืองมารังแกพวกตนเองง่ายๆ พวกบ้านจางน้ำใจงามนัก  รู้จักดูแลคนแก่  ชาดีๆหอมเพียงนี้ยัง  มีใจแบ่งให้คนแก่เอากลับบ้านไปชง  คนดีๆแบบนี้  ….

 

สายๆคนในหมู่บ้าน  เริ่มทยอยมา    จิบชา  ยายจางชวนหลานสาวเข้าไปยกขนม ของว่างมาเลี้ยง  เพื่อนบ้าน  บรรยากาศดีเริ่มดีขึ้น  ฟังคำท่านป้าบ้านนั้น  ท่านน้าบ้านนี้ปลอบโยน  ค่อยยิ้มแย้มออก  นึกเสียว่า  อะไรจะเกิดก็ปล่อยเกิด   ช่างมัน….

ตอนที่คนพวกบ่าวไพร่บ้านเดิมมาถึง  นั่งรถม้าเก่าๆมาจอดหน้ารั้ว  ตอนนั้น..  ผู้คนเต็มลานบ้านจางแล้ว  ท่าทางถูไม้ถูมือ  พร้อมต่อยตีผู้คนแล้ว  พวกนั้นเอาแต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก  ในใจกังวล  ว่าจะจัดการ  คนบ้านนอกอย่างไร  นายท่านสั่งให้จัดการ  บ้านจางสายรองให้เด็ดขาด  ไม่ได้เงินก็ไล่ให้พ้นเสีย  แต่อย่าให้รู้ถึงญาติคนอื่น  พวกบ้านนอกเหล่านี้  ไม่มีอะไรต้องรักษา  ทำพวกมันขัดเคืองใจ  ต้องเดือดร้อนเป็นความ  ไม่รู้จักอับอาย…

ท่าทางจะไม่ได้เเล้ว  คนที่เดินนำหน้า  ยกมือคารวะรอบๆ  มือไม้อ่อนขึ้นเชียว

       “คารวะท่านอาวุโส  บ่าวมาเยือนกระทันหัน  ขออย่าได้ถือสา”

       “ มาตั้งแต่เมื่อวาน  ถือสาไม่ถือสา  ข้าย่อมรับทราบเอง   ”

ตาเฒ่าบ้านจาง กดเสียงต่ำ  ไม่ยอมไว้หน้าใคร

       “ พวกเจ้า  ไปมาไม่รู้ว่า  ไม่เห็นหัวคนแก่อย่างพวกข้า  ถึงจะไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนนายท่าน

           บ้านเจ้า แต่มังกรต่างถิ่นยังต้องเกรงใจงูดินอย่างพวกข้านะ” 

 

คนนั่นพูดขึ้น  คนนี้สอดตาม  เล่นเอาจนบ่าวคนสนิทตระกูลใหญ่ไม่มีทางเล่นสกปรกอันใดอีก  พลางพูดพลางถอย  รับคำว่าจะนำคำผู้อาวุโสที่สั่งสอนไปบอกที่บ้าน  ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

เช่น  บ้านจางจะย้ายออกภายในเดือนนี้  และจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก  โดยงานนี้  หมู่บ้านริมเขาจะเป็นพยานให้เอง เเซ่เดียวกันไม่ควรกินกัน  คนเราต้องรู้จักพอ หรือ  เจียมตัวว่าตัวเองบินไม่ได้ก็เดินเอา  …อะไรจะเจ็บแสบยิ่งไปกว่าคำสอนพวกนี้…

พอพวกบ้านเดิมขึ้นรถม้า  วิ่งฝุ่นตลบ  ทางบ้านจางก็เฮลั่น  ..เสี่ยวลี่ดีใจจนหยดน้ำตาหงส์ฟ้าใส่ขนมเพิ่มอีกสองหยด  เอาไปเพิ่มอีก  คราวนี้  ทุกคนร่วมจิบชา กัดขนม  มีความสุขอย่างไม่รู้สาเหตุ  ขนมธรรมดาในดาษดื่น  แต่ทำไม  หอมอร่อย  กัดคำหัวเราะคำ  บ้านจางช่างทำขนมอร่อยแท้  แม่บ้านหลายคน  เลียบๆเคียงจะขอสูตรแล้ว…..

 

ห่างออกไป  ทางเมืองหลวง…..

หลังจากฟังคำจากอู่ซิ่นคนสนิทเล่าเรื่อง  น้องต่างมารดา  ไม่ยอมให้เงินมาช่วย  ก็ถึงกับขว้างโต้ะ คว่ำชาม กระเเทกถ้วยน้ำชา  สาบานจะกัดกินอีกฝ่ายให้ตาย  บังอาจเมินข้า  จองหองทั้งที่เป็นลูกอนุต่ำต้อย  ข้าไม่แค้นเจ้าเลย  เจ้าคนยโส…….

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 738 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

225 ความคิดเห็น

  1. #209 mickey_90 (@mickey_90) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 19:04
    ต้องเรียกว่า ขุนนางท้องถิ่นตำแหน่งเล็ก ไม่ใช้คำว่าพนักงาน ค่ะ
    #209
    0
  2. #119 wadeenarak (@wadeenarak) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 05:59
    ยอมเพื่ออะไรแยกบ้านกันแล้วงงในงง
    #119
    0
  3. #106 Noonong Cheeceza (@noonongz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 16:11
    ยอมทำไม แยกบ้านแล้วนะ
    #106
    0
  4. #76 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 21:18
    ยังไม่สำนึก
    #76
    0
  5. #74 Mimee-Mookky (@MimeeMookky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 20:09
    อยากถามว่า แล้วเกี่ยวไรเรา? ไม่มีส่วนได้เสียสักนิด ครอบครัวก็ออกมาไม่ได้อยู่ด้วย เวลารวยไม่นึกถึง แต่เวลาเป็นหนี้ วิ่งมาให้พากันเดือดร้อนไปหมด แล้วยอมเพื่อ?
    #74
    0
  6. #57 somponoyaem (@somponoyaem) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 21:13

    มาต่อเร็วๆนะครับ

    #57
    0
  7. #55 guru-goyjaa (@guru-goyjaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 15:28

    บ้านใหญ่เลวมากกhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-04.png

    #55
    0
  8. #53 rainy_blue_ (@rainy_blue_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 01:55
    ดีแล้ว ยอมย้ายออกดีกว่าให้ปลิงมาเกาะกินอยู่ตลอด ไม่ไปไหนมาไหน
    #53
    0
  9. #51 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 20:35

    ขอบคุณค่ะ

    #51
    0
  10. #50 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 17:35

    พี่น้องแบบนี้ต้องประจานให้ทั่วเลยล่ะ

    #50
    1
    • #50-1 Lovelylalisa (@Lovelylalisa) (จากตอนที่ 9)
      30 มิถุนายน 2563 / 18:10
      น่ารักจัง ตามให้กำลังใจตั้งแต่แรกๆที่โพสเลย ขอบคุณนะคะ
      #50-1
  11. #49 belize2 (@Belize) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 15:47
    สั้นมากมาย
    #49
    0
  12. #48 RedKate069 (@RedKate069) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 12:17
    สำนวนการเขียนห้วนๆไปค่ะ ภาษาเขียนยังต้องประปรุงให้สละสลวยเพิ่มอีก หลายประโยคอ่านแล้วต้องแปลแล้วแปลอีกว่าหมายถึงอะไร อยากให้ไรท์อ่านงานเขียนอันดับดีๆแล้วสังเกตการใช้ภาษาของท่านอื่นๆ มาปรับใช้แก้ไขในส่วนของตัวเองค่ะ ส่วนโครงเรื่องดีแล้ว แต่ต้องเพิ่มรายละเอียด อย่างเรื่องการแยกบ้าน ก็ใส่รายละเอียดกฏหมายเข้าไปด้วยเล็กน้อย พอเข้าใจ ประมาณนี้ค่ะ
    #48
    1
    • #48-1 Lovelylalisa (@Lovelylalisa) (จากตอนที่ 9)
      30 มิถุนายน 2563 / 12:24
      ขอบคุณค่ะ บางทีก็ขัดใจตัวเองเหมือนกัน จะพยายามให้มากกว่านี้นะคะ ขอบคุณที่ให้คำแนะนำนะคะ
      #48-1
  13. #47 ae15051973 (@ae15051973) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 12:07

    จัดเลยจ้าเอาให้เต็มที่เลยพวกบ้านใหญ่เห็นแก่ตัว
    #47
    0