สาวน้อยบ้านไร่

ตอนที่ 8 : ญาติพี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,306
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 663 ครั้ง
    29 มิ.ย. 63

หลังจากสัปดาห์ก่อน  ที่ทั้งหมู่บ้านไปยกกันไปเก็บซานจา  เสี่ยวลี่ก็ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนๆหลายคน  นอกจากพี่สาวจูจู  เด็กช่างพูดช่างเจรจา  ยังมีพี่เหม่ยลี่ ที่เป็นลูกผู้ใหญ่บ้าน  คนนี้ไม่ค่อยพูด  แต่ขยัน  ฉลาดเฉลียว  รู้อะไรดีๆเสมอ  และเวลาที่พี่จูจูพูดอะไร มักไม่ค่อยปะติดปะต่อ  เล่าเรื่องนี้  กระโดดไปเรื่องนั้น    คนที่คอยเชื่อมบทสนทนาคือพี่เหม่ยลี่นี่เอง  วันแรกที่เจอพี่จูจู  ก็พลอยได้รู้จักคนทั้งหมู่บ้าน  พี่เหม่ยลี่ยังเป็นเด็กสาวคนเดียวในหมู่บ้านที่อ่านเขียนได้  นางยังเป็นคนรับคำสั่งจากร้านตัดเสื้อผ้าเอาลายปักผ้ามาให้คนในหมู่บ้านทำด้วย  บางทีก็เล่าเรื่องในกำแพงเมืองให้ฟัง  เรื่องราวประมาณกอสซิปเกิร์ลมั้ง  เช่นบ้านเถ้าแก่โรงธูปแต่งอนุ เข้าบ้านสองอนุแก่กว่าเมียแต่ง เถ้าแก่เหมือนจัดงานศพ  ทั้งร่ำไห้ทั้งกรอกสุราจนคนต้องหามเข้าหอ  หรือเรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้  บ้านตระกูลเจ้าร้านขายข้าวประจำเมือง  ฟ้องร้องกันเป็นเรื่องฉาว ฟังว่าถึงกับตบตีในศาล  พี่เหม่ยลี่พูดไป  สีหน้าเรียบเฉย  เนิบนาบ  พี่จูจูก็ทั้งเต้นผาง  ทั้งร้องวี้ดว้าย  ขบเขี้ยวขบฟันราวกับเป็นสะใภ้บ้านเจ้าเอง  พี่เหม่ยลี่ไม่ค่อยมีจินตนาการเรื่องที่เล่าบางทีขำๆ  พอออกจากปากนางก็จะเป็นเรื่องโศกนาฏกรรมไปเสีย  ยังดีที่มีพี่จูจูคอยรับคอยร้อง  

  " อาลี่  เจ้าว่าใครตบใครก่อนนะ "

  "ฟังมา  ฮูหยินชรานางแค่สะดุดศิลา  ไม่ได้ล้มด้วยซ้ำ  ไฉนกลายเป็นตบตีล่ะ "

  " เอ้า! อาลี่  ทะเลาะกันตั้งแต่ในบ้าน  ฮูหยินลากลูกสะใภ้ไปถึงอำเภอขนาดนั้น  ท่านผลักข้าดึง ที่ไหนจะไม่พลั้งมือทุบสักทีสองที  แล้วนางชราที่ไหน  ผัดหน้าแต้มชาดราวกับสาวรุ่น  ไม่มีใครคบหา ที่ยังพอไปมาหาสู่เพราะเห็นแก่หน้าตาสามีนางหรอก บ่าวไพร่คนงานลาออกตลอด  เพราะนางเจ้าอารมณ์  วางอำนาจนัก "

  " เจ้าก็ว่าไป  ฮูหยินชรา  นางเคยเป็นบ่าวชั้นหนึ่ง  ของจวนเสนาบดีเชียวนะ  รูปโฉมนับว่างามไม่แพ้สาวรุ่น  ตอนแต่งเข้าตระกูลเจ้าหามเกี้ยวมา  ขบวนยาวเป็นลี้  กิริยาท่าทางนาง  ย่อมไม่เรียบง่าย รวบรัดเหมือนสาวเมืองเรา  ท่านยายของข้าเคยเจอนางตอนสาวๆ  ท่าทางชะมดชะม้อย  เยื้องย่าง  งดงามราวกิ่งหลิวต้องลม  ท่าทางนั้น  เจ้ากับข้าเรียนรู้ไม่ได้หรอก  "

  "บ่าวชั้นหนึ่ง  ก็ช่างกระไร  นางอายุจะสี่สิบแล้ว  จนมีสะใภ้แล้ว  แต่งกายประชันกันทั้งนัั้น  ช่างเถอะ  อาลี่    เจ้าหาอะไรให้  เสี่ยวลี่ทำหน่อยสิ  เสี่ยวลี่ยังเยาว์นัก  เย็บปักอย่างเรามิได้  มีงานอะไรที่พอจะหาเงินเข้าพกสักหน่อย มั้ย   "

  " เสี่ยวลี่  ยังเด็กๆจริง  ช่างเถอะ  งานการมากมาย  ไว้เจอที่เหมาะสม ข้าไม่ลืมเจ้าแน่นอน  รู้มั้ยน้องสาว "

เสี่ยวลีได้แต่ยิ้ม  ช่วงนี้  เก็บข้อมูลเยอะๆไว้  เรื่องพูด  น่าจะเพลาๆก่อน  อย่างที่ยายจางบอกเป็นนัยๆ  เรื่องที่เธอพูดกับยาย  เธอมานึกได้  ดีนะที่มาเกิดเป็นเด็ก  ไม่ต้องสนใจอะไรมาก  เนียนๆไป  คบหาผู้คนน้อย  เรื่องที่ควรระวังเลย  ไม่มาก    อยู่กลางป่ากลางเขาด้วย  แต่ขณะเดียวกัน  การผิดแผกแตกต่าง  ก็อาจส่งผลร้ายได้  มากคนมากความ   จริงที่ว่ากันนั่นล่ะ  ตั้งแต่ได้  เวลาพี่ๆคุยกัน  อย่าสอดเป็นการดี 

  "พี่เหม่ยลี่  ข้าขอบคุณพี่มากค่ะ  เรื่องเย็บผ้า  ปักลาย  ข้ามิถนัดจริงๆ  เสี่ยวอิงเสียอีก  อายุน้อยกว่าข้าสองปี  จับเข็มเย็บผ้าเป็นแล้ว    "

   "วางใจเถอะ  ขนาดจูจู  ยังปักไม่เป็นเลย  แค่เย็บ  แค่สอย  นางยังใช้เวลาครึ่งวัน  "

   "เสี่ยวลี่  พี่จูจู นั้นอย่างอื่นไม่กล้ากล่าว  แต่หาใครแข็งแรงกว่าพี่  หาบน้ำ  เกี่ยวข้าว ปลูกผัก  ข้าทอดตามองแล้ว  ไม่มีใครเทียบข้าได้  หรือเจ้าจะแย้ง!!  อาลี่  "

คราวนี้  เสี่ยวลี่กับเหม่ยลี่ ปิดปากหัวเราะคิกคักไปคนละทาง  ต้องอวดอ้างสรรพคุณราวลูกชายบ้านไหน  อีกเหรอ  พี่จูจู....

 

ตั้งแต่เธอ " ย้ายร่างยืมวิญญาณ " มาอยู่ที่หมู่บ้านริมเขา  เธอได้หัวเราะเยอะกว่า  ชีวิตในชาติก่อนอีก...มีเพื่อน  ได้เม้ามอย  ได้แบ่งปันกัน  นี่คือชีวิตที่เธอไม่เคยมี  รู้สึกปริ่มในอก  หัวใจเต้นเเรงจนเจ็บหน้าอกไปหมด..

เสี่ยวลี่เดินแยกทางจากสองคน ตรงทางเข้าหมู่บ้าน  มือไม้หอบหิ้วแทบมองไม่เห็นคน  ทั้งหัวมัน ฝักบัว  ยังมีผ้าสามสี่ชิ้นที่พี่เหม่ยลี่ ฝากมาให้เสี่ยวอิงลองปักดู เส้นทางเข้าบ้าน  ถ้าเดินปกติ ไม่นานจะถึงรั้ว  แต่เสี่ยวลี่ใช้เวลานานกว่าคนอื่นเท่าตัว เพราะเดินไป มองไป บางทีเห็นหญ้า เห็นดอกไม้เธอก็แอบถอนใส่ตะกร้า เอาไปปลูกดูเล่น  เผื่อเป็นสมุนไพรไง เสียดายเป็นอย่างเดียวที่เคยเก็บไป  แล้วพี่ใหญ่บอกเป็นวัชพืช  ต้องแอบทิ้งไปแบบเขินๆ ยังดีวันนี้ได้หัวมัน ได้ผักบ้างไม่งั้น  ไม่มีอะไรคืบหน้าอีกล่ะ  พอจะลุกหางตาก็เหลือบมองเห็น  มดแดงดิ้นกระแด่วๆพยายามเอาตัวรอด  แอ่งน้ำที่ขังอยู่ข้างทาง แค่รอยเท้าเล็กๆที่มีน้ำขัง  ก็สามารถคร่าชีวิตได้ มันปีนตกปีนตก  จวนจนจะหมดแรง  เสี่ยวลี่ไม่คิดอะไรมาก  เด็ดใบไม้มาช้อนมดที่โชคดีตัวนั้นขึ้นจากน้ำ  

  " เจ้าโชคดีนะ  เจ้ามดน้อย  เดินดูตาม้าตาเรือบ้าง  คราวหน้าไม่มีใครช่วยแล้วนะ  "

เสี่ยวลี่ทำเสียงเล็กเสียงน้อยใส่ มองตะวันที่ใกล้จะตกดิน  จึงร้อนใจขึ้นมาบ้าง ค่ำแล้ว  ต้องรีบไปช่วยยายทำอาหาร  รออีกสักหน่อย ให้สูงให้โตกว่านี้  จะรับงานบ้านมาทำหมดเลย  ตอนนี้ถึงอยากช่วย  ท่านแม่ท่านยายแค่ไหน  มันก็ยังต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปล่ะ  กึ่งวิ่งกึ่งเดินมาจนถึงบ้านก็ค่อยๆลดความเร็วลง  

 

เลี้ยวเข้าประตูรั้วก็แทบชนกับกลุ่มคนแปลกหน้า  ที่ยืนบ้างนั่งตามเก้าอี้บ้าง  ไม่ใช่คนคุ้นเคย  เป็นคนจากในเมือง  ท่าทางไม่เห็นหัวใคร  นั่นอีก

 " พวกข้า  หมดวาจาแล้ว  ให้ทำไร  พวกเจ้าก็ทำเถอะ  จะอิดออดไปใย  ราคาก็ให้สูงกว่าใคร  เล่นตัวเพื่อโก่งราคาไม่ใช่เหรอ "

 

น้ำเสียงเย่อหยิ่งนัก  อีกคนปรายตามองเธอ  สะบัดหน้าจากไป  เสี่ยวลี่มองคนในบ้าน  หาคำอธิบาย 

 "ท่านพี่  จะทำเช่นไรดี " 

ท่านแม่ที่อ่อนหวานมาตลอด  ถึงกับขึ้นเสียงกับสามี  ยายจางหน้าบึ้งตึง   เม้มปากแน่น  ส่วนท่านพ่อ  ไม่มีความสุขบนใบหน้าเลย  ถอนหายใจเฮือกๆ  

 "ให้ข้าลองหาทางก่อน  คนพวกนั้น  คงไม่กล้าผลีผลามทำอะไรหรอก "

ท่านพ่อ  ผละออกไป  ท่าทางร้อนรน  เธองงไปหมดแล้ว  เกิดอะไรขึ้นกันนะ  มองตามหลังพ่อไป  กำลังจะอ้าปากถาม  ท่านยายรีบขยิบตา  บุ้ยใบ้ให้รีบเธอเข้าบ้าน    เดินงงๆเข้าบ้าน   ท่านแม่ซบหน้าลงกับมือสะอึกสะอื้นเบาๆ    ..เสียงท่านยายพยายามปลอบโยน  ยายพูดเบาเกิน  ไม่รู้ล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น  ใครก็ได้บอกที.......พี่ใหญ่  พี่ใหญ่รู้ทุกอย่าง  ไปถามพี่ใหญ่ดีกว่า

 

 เดินเข้ามาห้องด้านหลัง  พี่ใหญ่นั่งหน้าเครียด  นั่งอยู่บนเตียงกับเสี่ยวอิง    เธอค่อยๆกระซิบ 

  " พี่ใหญ่  พวกนั้นเป็นใคร  ทำท่านพ่อโมโหปานนั้น "

  " พี่สาว  อิงอิงกลัวเจ้าค่ะ  " เสี่ยวอิงขยับมากอดแขนเธอเหมือนหาที่พึ่ง  ก็ไม่เคยเห็นพี่ใหญ่  อารมณ์เสียมาก่อน   เสี่ยวอิงหน้าเซียวจนอดสงสารน้องไม่ได้

  "  ท่านพี่  เกิดอะไรขึ้นคะ "

เสี่ยวเหวินหน้านิ่ง  เสียงเย็นชา

  "คนของท่านลุงใหญ่น่ะ  พี่ชายท่านพ่อ  "

  หือ  ...ญาติมาจากไหนนะ  ญาติท่านพ่อนี่นะ....

"เจ้าพาน้องไปอาบน้ำ  เตรียมตัวกินข้าวเถอะ  พี่จะไปดูท่านแม่ก่อน "

พี่ใหญ่เดินออกไป  อีกคน  ...ไม่เห็นจะเข้าใจเลย  ไหนว่ามีแต่พวกเรา  แล้วนี่ญาติมาจากไหนอีก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 663 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #135 friendsty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 11:25
    เว้นลายตา
    #135
    0
  2. #75 Xialyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 20:49
    ใครมาทำให้วุ่นวาย
    #75
    0
  3. #73 Mimee-Mookky (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 20:05
    ญาติแล้วไง?? เกี่ยวไรเรางิ
    #73
    0
  4. #52 nannaphattay (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 20:37
    ทำไมเว้นวรรคเยอะจัง สามคำเว้นวรรค สี่คำเว้นวรรค ตาลายค่ะ
    #52
    0
  5. #46 wasana3867 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 09:13

    ขอบคุณครับ
    #46
    0
  6. #45 moonlit713 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 06:02
    งงมากๆเลยค่ะ เกิดอะไรขึ้น
    #45
    0
  7. #44 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 23:31

    มาทำไมกันเหรอคะ

    #44
    0
  8. #43 Sureepond9585 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 22:39

    เกิดอะไรอ่ะ งงจริงๆนะ
    #43
    0
  9. #40 ae15051973 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 20:12

    ขออีกซักตอนนะคะ
    #40
    0