สาวน้อยบ้านไร่

ตอนที่ 7 : ฤดูซานจาครั้งแรกของเสี่ยวลี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 713 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63

นี้เป็นที่ ครอบครัวจาง ออกจากบ้านกันทั้งบ้าน เพราะ การเก็บซานจาเป็นที่งานต้องเร่งมือ ทั้งต้อง จับจองต้นซานจา หน้าที่นี้ยกให้พี่เสี่ยวเหวิน ซึ่งวิ่งไปตั้งก่อนตะวันขึ้น พร้อมๆพวกบ้านอาเหลาซาน ใครจะได้ที่ดีๆ ก็ตอนวิ่งไปถึงดงซานจาก่อนใครนี่ล่ะ ทุกปีบ้านจาง มิค่อยจองทันบ้านอื่น เพราะ เสี่ยวเหวินยังวิ่งช้า แต่ปีนี้ คงไม่ต้องเข้าไปในป่าลึกอีก เพราะซานจาปีนี้ ดกดีเหลือเกิน คงพอสำหรับทุกบ้าน หมู่บ้านริมเขา มีครอบครัวอยู่กระจัดกระจาย ไม่ห่างกันนัก เวลาจะทำอะไร มักช่วยเหลือกัน ยังดีที่บนเขาอุดมสมบูรณ์ มีเนื้อ มีนกป่า พอเพียงเสมอสำหรับคนขยัน เสี่ยวลี่สะพายตะกร้าใบนึงไว้บนหลัง แถมยังหิ้วห่อผ้าที่ห่อซาละเปาใส้ผัก ที่ยายทำมาไว้สำหรับอาหารกลางวัน เพราะ คงจะเสียเวลาอยู่บนเขาจนเย็น เธอรู้สึกว่าวันนี้ ทุกก้าวที่ย่างเดิน เท้าเธอแทบไม่แตะพื้นเลย มันเบาพริ้ว ไม่รู้สึกว่าเดินลำบาก ทั้งที่เดินบนพื้นที่เต็มไปด้วยเศษหิน บางทีก็เป็นทราย หากเป็นเมื่อก่อน น่าจะลื่น ไม่ก็ล้าตั้งนานล่ะ นี่ยังเดินด้วย ความเร็วสม่ำเสมอ กระฉับกระเฉง  ยายจางที่แบกตะกร้า เผื่อท่านแม่ เพราะท่านแม่ต้องอุ้มเสี่ยวอิงด้วย ยังมีเหงื่อซึมมากกว่าเธอ คงเพราะ ยาขวดนั้น ถ้าไม่กลัวมีพิรุธ เธออยากจะลองวิ่งดูด้วยซ้ำ จะทำความเร็วได้แค่ไหนนะ ...

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงที่หมาย ซานจาขึ้นเป็นแถบ  และซานจาก็แก่พอจะเก็บเกี่ยวได้แล้ว มีมากมายสำหรับทุกครอบครัวในหมู่บ้าน พอถึงบ้านจางมาถึงก็ร้องทักทาย คนนั้นทีคนนี้ที บรรยากาศคึกคัก ลูกเด็กเล็กแดง  วิ่งเล่นจับตั้กแตน  ผีเสื้อ  ดอกไม้ ไม่สนใจที่จะเก็บซานจาใดใด เด็กรุ่นเสี่ยวลี่หรือโตมาหน่อย  นี่เริ่มช่วยงานเป็นแล้ว  หิ้วกระตร้าหนักด้วยซานจาด้วยตัวเอง  บ้างก็นั่งเลือกซานจาเงียบๆที่เสื่อ  ด้วยความยากจน เด็กๆพวกนี้ ถูกทำให้โตเร็วกว่า รู้ความไว  เสี่ยงลี่กวาดตามองไปรอบๆ ดวงตากลมโต  วาววับ  เป็นประกาย  นี่เหมือนการออกมาตากอากาศครั้งแรกของเธอเลย  ต้นไม้เขียวจขี  ขึ้นสลับเรียงราย  ตรงนั้นเขียวเข้ม  ตรงนี้จางหน่อย  บางต้นก็มีดอกแซม  สีแดงชมพู  แต้มแต้มสวยงามราวมีใครไปวางไว้  ต้นไม้รอบๆขึ้นกันแน่นขนัด  เว้นลานดินตรงที่เป็นดงซานจา  ที่ไม่มีต้นไม้สูงขึ้น  พงหญ้าเล็กๆ  กว้างกว่าสนามบาสนิดหน่อย  ตรงนั้นที่เด็กๆใช้เป็นสนามเด็กเล่น  เด็กที่วิ่งไปหัวเราะไปสวมใส่เสื้อผ้าบาง  มีรอยปะชุนทั้งตัว   บางคนก็ปิดแค่ท่อนล่าง  ทั้งที่อากาศก็จะเย็นยะเยือก  แสดงว่า  บ้านเธอค่อนข้างมีความเป็นอยู่ดีกว่าบ้านอื่นสินะ    เสื้อของทุกคนถึงจะเก่า  สีซีดจาง  แต่ก็มีรอยเย็บเรียบร้อยสองสามที่  แต่หนาและอบอุ่นพอ  

เสียวอิงตื่นแล้ว  กำลังดิ้นรนขอลงจากหลังนางจางหลาน   ไปวิ่งกุมมือเสี่ยวลี่  ท่าทางจะยังไม่ตื่นดี  สีหูสีตา  มองซ้ายทีขวาที  เธอก็ยังไม่เคยมาเก็บซานจาเช่นกัน  ทุกปีก็ถูกให้เฝ้าบ้านกับยายจาง  เห็นเด็กในหมู่บ้าน กวักมือเรียก  คนนึงใจกล้ากว่าใครวิ่งมาดึงมือ เสี่ยงลี่  เสียวอิงให้ไปเล่นด้วย    เมียเหลาซานเดินมาจิ้มแก้มนวลเนียนของเสี่ยวลี่ นึกสงสัยในใจว่าทำไมวันนี้  เด็กบ้านจางคนที่เคยป่วย  คนนั้น  ทำไมสะอาดสะอ้าน  ผิวพรรณนุ่มเนียน  ละออตา  ดูไม่เหมือนเสี่ยงลี่คนเดิมเลย  ตานั่นวิบวับ  สบตายิ้มกว้างทักทายผู้ใหญ่ตรงๆ  ท่าทางมั่นใจ  เกินเด็ก  นางเรียกให้ลูกสาวนางมาทักทายเสี่ยวลี่ ท่าทางยิ้มแย้ม จริงใจ

"จูจู!! มาดูอาลี่ที นางหายดีแล้ว  แก้มเป็นพวงเลย "

"ท่านป้า ชมเกินไปแล้ว "

เธอค่อยเอียงแก้มหลบมือ เมียอาเหลาซาน จะบีบแก้มเธอเป็นครั้งที่สามแล้วนะคุณป้า  

ลูกสาวนางน่าจะโตกว่าเธอสักหน่อย  เอื้อมมือกุมมือเธอ  หัวเราะ  ท่าทางร่าเริงกันทั้งบ้าน  

"เสี่ยวลี่  ไม่เจอกันนาน  เจ้าหายแล้วใช่มั้ย  พี่สาวคิดถึงเจ้า  อยากไปเยี่ยมนัก  แต่ยายจางไม่ให้เข้าบ้าน  กลัวข้าเอาไข้กลับไปบ้านด้วย  นี่มาทางนี้เถอะ  พี่ใหญ่เจ้า  อยู่ทางนี้  ซานจา  ที่บ้านจองได้  โอ๊ย!  ลูกโตเท่ากำปั้นข้า  ปีนี้ท่านแม่จะซื้อกระโปรงให้ข้าใหม่ล่ะ  "

เสี่ยวลี่  เสี่ยงอิงถูกลากไปตามทาง  เด็กอะไรพูดจาคล่องนัก  เดี๋ยวร้องบอกคนนั้น คนนี้  ชี้อวดเสี่ยวลี่กับใคร  ทางนึงเอียงหน้ามองหน้าเสี่ยวลี่  ลูบมือปอยๆบอกว่า  เสี่ยวลี่งามนัก  ไม่รู้ว่า  เสี่ยวลี่ได้แป้งขาวจากร้านไหนมาทา  เร่งเร้าอยู่นั่นว่า  พี่เสี่ยวเหวินหามาจากร้านไหน  บอกเช่นไรก็ยังกังขาอยู่นั่น  เสี่ยวลี่  นึกเอ็นดูและขบขันในใจ  น่ารักไร้เดียงสายิ่งนัก  รับปากว่าจะ  บอกเคล็ดลับเมื่อถึงบ้าน  ค่อยปล่อยมือจากเรื่องนี้  หันไปหัวเราะกับเสี่ยวอิง  อีกทีก็มีเด็กวิ่งตามมาเป็นพรวนแล้ว  ราวกับจูจูเป็นแม่เหล็กกระนั้น  พอเสี่ยวอิงยิ้มให้  ก็ยิ้มตอบอย่างอายๆ  หลบตาเป็นทาง  บางคนก็เดินพูดคุยกับเธอใกล้ๆ  น่าจะเคยวิ่งเล่นด้วยกันมาก่อน  เสี่ยวลี่ไม่ทราบเลยว่า  บางคนก็มีศักดิ์เป็นญาติห่างๆกันจริงๆ ความทรงจำของร่างเดิมลางเลือน  ไม่ชัดเจน  แทบไม่รู้จักใครเลย  เธอได้ยิ้มและ ถามข้อมูลไปเนียนๆ  เด็กพาซื่อ  แย่งกันตอบ  ได้ข้อมูลในบ้านเยอะเลย  

หมู่บ้านริมเขา  ที่เธออาศัยอยู่  น่าจะเป็นญาติกันซะมาก  อยู่กันมานาน  หลายชั่วคนแล้ว  มีเพียงครอบครัวที่เพิ่งตามมาอยู่ได้ไม่ถึงสิบปี  นับเป็นคนใหม่ของหมู่บ้าน  ถึงได้ที่ปลูกบ้านที่ห่างไกลออกมาจากคนอื่น  หลังบ้านแทบจะติดหลังเขาล่ะ ฐานะดีกว่าบ้านอื่นจริงๆ  บ้านกินเซ่าปิง กินข้าวตามสภาพ  แต่บ้านจาง  มีเนื้อบ้าง  บางทีมีข้าวขาวก็อยู่เรื่อยๆ  แต่เพราะ  พี่เสี่ยวเหวินยิ่งเรียนยิ่งมีเล่าเรียน  ค่าตำรา  ยิ่งมายิ่งใช้จ่ายมาก  ตอนแรกๆท่านแม่ยังมีปิ่นเงินปัก ผม มาปีนี้เหลือปิ่นไม้แล้ว  พี่จูจูยังบอก  ตอนมาอยู่ใหม่ๆ  ท่านแม่ยังมีเสื้อผ้าสวยงามสวมใส่ เนื้อผ้าดี ยังกะพวกฮูหยินในเมือง  แต่พอพี่เสี่ยวเหวินต้องสอบเข้าเรียน  ทั้งตัวเธอเสี่ยวลี่ก็ป่วย  อ่อนแอนัก  ครอบครัวจางก็เริ่มขัดสนบ้าง  อีกหน่อย คงลำบากนัก  ยังดีที่เสี่ยวลี่หายป่วย วันหลัง  พี่จูจูบอกจะพา  เธอไปรับลายผ้ามาปักส่งร้าน  จะได้เอามาซื้อเครื่องประดับสวยๆ  พี่จูจูบอกนาง  ขายผ้าได้ราคาดี  เพราะ  นางปักลายยากๆได้  ถึงเอาผ้าเช็ดหน้าที่ปักเองกับมือมาอวด  โบกไปมาใส่หน้าเสี่ยวลี่  มาถึงที่ท่านพี่  ท่านพ่อ  กำลังเก็บซานจา  เธอผละ จากพี่จูจู  คนช่างเจรจาไป  วิ่งเก็บซานจาอย่างสนุกสนาน  ลูกโตๆ  หอมหวาน  ไม่ได้มีแต่ซานจาหรอก  ยังส้มสูกลูกไม้ป่ามากมาย  ช่างอุดมสมบูรณ์แท้ๆ  เสี่ยวลี่ไม่ค่อยสนใจเรื่องปักผ้านักเพราะ  เอาจริง  งานศิลปะขนาดนั้น  แทบไม่มีคนทำแล้ว  ทำตั้งเป็นสัปดาห์เป็นเดือนกว่าจะได้งานสักชิ้น  ยิ่งคนที่ต้องนั่งนอนเฉยๆมาเป็นชาติอย่างเธอ  ไม่สามารถเลย  เสี่ยวอิงเสียอีก  นั่งมองผ้าปักของพี่จูจู  ท่าทางจะสนใจทางนี้นัก

เสี่ยวลี่วิ่งเก็บซานจาที่พี่เสี่ยวเหวิน  ปีนขึ้นไปเขย่า  ร่วงพรูลงมา  บางทีก็หล่นใส่หัวกันเอง  เสี่ยงอิงหัวเราะกรี้ดกร้าด  ทั้งเจ็บทั้งสนุก  พี่จูจูเก็บช่วยจนเต็มตะกร้า  ก็ขอตัวไปเก็บของตัวเอง  เสี่ยงลี่เก็บทางนั้นทีทางนี้ที  เสียงหัวเราะของเธอกับเสี่ยวลี่  ทำให้ท่านพ่อยิ้มน้อยยิ้มใหญ่  ดีใจที่ตัดสินพาลูกสาวมาทำงานด้วย  ดูลูกทั้งสามคนต่างมีความสุข  ทั้งยังเต็มใจช่วยงานเป็นอย่างดี  เห็นเสี่ยวลี่  พาน้องกระโดดโลดเต้น ขาสั้นๆวิ่งเก็บจนได้กองโต จางหลานและท่านยายเป็นคนเลือก  คัดที่ใช้ได้ใส่ตะกร้า  พอคอแห้ง ก็จิบน้ำชา  ที่เสี่ยวลี่เตรียมมาให้  น้ำชาวันนี้รสชาติดี  ทั้งชุ่มคอ  ทั้งดับกระหาย  ทำไปทำมา   ก็พักกินข้าวเที่ยง  พี่เสี่ยวเหวินปีนกลับลงจากต้นซานจา  แอบเก็บไข่นกมาได้อีก ท่านพี่บอกจะเอาไปต้มใส่ใบชาให้กินเย็นนี้  .....ใบนิดเดียว  จะอิ่มมั้ย  ช่างเถอะ  ซานจาเยอะขนาดนี้ พอแล้วมั้ง!! ตอนจะกลับท่านยายยังบอกจะพาไปเก็บวอลนัทป่า  กลับทำขนมด้วย  วอลนัทเนี่ยนะ  ไม่ต้องซื้อหา  เก็บได้ตามใจชอบ  .....มีความสุขจะตายอยู่แล้ว....เสี่ยวลี่แอบยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่อย่างงั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 713 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

225 ความคิดเห็น

  1. #224 150221 (@150221) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 13:04
    อ่านแล้วมีความสุขยิ้มตามทุกตอนเลย
    #224
    0
  2. #72 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 19:32
    น่ารักทั้งหมู่บ้าน
    #72
    0
  3. #39 Treerainbow (@treerainbow) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:11

    ครอบครัวน่ารักอบอุ่น

    รอตอนต่อจ้า

    #39
    0
  4. #38 neklunla (@neklunla) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 20:23

    รอลุ้นมีต่ออีกไหมวันนี้

    #38
    0
  5. #36 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 16:05

    เก็บเยอะๆจะได้เอาไปขาย แล้วจะได้มีเงินไว้ใช้จ่ายน่ะ

    #36
    0
  6. #34 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 10:47

    ขอบคุณค่ะ

    #34
    0
  7. วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 09:57

    รอตอนต่อไป

    #33
    0
  8. #32 Kass2222 (@Kass2222) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 09:54

    สนุกมากมาย...ชอบ ๆ

    #32
    0
  9. #31 ae15051973 (@ae15051973) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 09:35

    สนุกมากเลยค่ะอ่านรวดเดียวจบเลยค่ะ
    #31
    0
  10. #30 Yainim1234 (@Yainim1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 09:12
    สนุกมากค่ะไรท์. น้องชื่อเสี่ยวลี่ เสี่ยวอิง แต่ ไรท์พิมพ์เป็น เสี่ยงอิง เสี่ยงลี่ค่ะ
    #30
    1
    • #30-1 Lovelylalisa (@Lovelylalisa) (จากตอนที่ 7)
      28 มิถุนายน 2563 / 09:15
      ขอบคุณนะคะ แงๆ เดี๋ยวกลับไปแก้นะ
      #30-1