สาวน้อยบ้านไร่

ตอนที่ 6 : มิติของเสี่ยวลี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 699 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

...เสี่ยวลี่ค่อยลืมตา สิ่งที่ปรากฏต่อหน้า คือ กล่องไม้ราบเรียบสีดำสนิท ไม่มีกระทั่งลายไม้ หรือลายสลัก ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเธอ ไม่มากไม่น้อยเท่าไหร่ น้ำหนักก็เบาหวิว ราวกับเป็นกล่องเปล่า แต่พอแง้มฝา เธอถึงกลับตื่นเต้นสุดขีด ในกล่องเล็กๆกลับบรรจุ สารพัดสิ่ง ละลานตา ขวดกระเบื้องใบจิ๋ว สามสี่ขวด มีดสั้น ใบเล็กบางราวกับใบหลิว มีถุงแดงใส่เงิน มีห่อผ้าคลำดูคล้าย เป็นหนังสือล่ะ น่าสนใจ

" ค่อยดูไป สิ่งนี้ดูๆ อาจจะคล้ายของเด็กเล่นในสายตาเจ้า แต่ทอดตาไปในแดนมนุษย์ ข้าก็ไม่เห็นว่าจะมีสิ่งไหนเทียบเคียงของของข้าได้ ยาน้ำในขวด ก็เป็นโอสถทั้งล้างพิษ เปลี่ยนเอ็นชำระกระดูก อีกสามขวด เป็นยาบำรุง ส่วนขวดนี้ เป็นน้ำประสานเจ้าสามารถหยดผสมกับทุกทุกอย่าง เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของมัน ใช้มันให้ดี สิ่งนี้ ข้าต้องใช้พลังวัตรหลายสิบปีสร้างมา เสียแรงไม่น้อย ส่วนคัมภีร์ในห่อผ้า ข้าดูว่า ยังไม่ถึงเวลาเปิดดู รอไปสักครา อย่าได้ใจร้อน เคยได้ยินเรื่องแมวอยากรู้ จนตัวตายหรือเปล่า"

เสี่ยวลี่ ชี้เปะปะ ช้อนตามอง เพ่ยเพ่ย ถามเสียงสั่น

" นี่ของข้าทั้งหมด "

เพ่ยเพ่ย หน้าแดง เด็กโง่ แค่ของเล็กๆน้อยๆก็ตื่นตระหนกปานนั้น รอให้ข้ามอบสิ่งอื่นๆให้ก่อนเถอะ มิแตกตื่นตายไปเลยหรือไร นางขยับปีกแตะ ขวดที่อยู่ด้านในสุด ขวดเล็ก เเทบจะเท่าปลายนิ้วก้อย กลิ่นหอมหวานโชยออกมา เมื่อผนึกถูกเปิด

"เจ้ารีบดื่มขวดนี้ นี่เป็นยาเพิ่มลมปราณให้เจ้า เพื่อเปลี่ยนเส้นเอ็นชำระไขกระดูก ดื่มให้หมด พรุ่งนี้ เจ้าจะรู้ถึงความวิเศษถึงสรรพคุณมัน อย่าว่าแต่ขวดนึงเลย แค่หยดเดียว ทั้งทั่วแผ่นดิน คงจะแย่งฆ่าเพื่อมัน ดื่มเสร็จเจ้ากลับไปเสีย ข้าเหนื่อยนัก!! กล่องไม้ใบนี้ซ่อนไว้แขนเสื้อเจ้าเสีย มันจะไม่มีวันหล่นเสียหาย คราใดเจ้าต้องการใช้ของในกล่อง ก็เพียงคิดถึงมัน ยามนั้นมันจะหามาเจ้าเอง เดือนหน้า จะเรียกหาเจ้าใหม่ ใช้ชีวิตให้ดีล่ะ "

เพ่ยเพ่ยทอดตัวลงนอนในรัง หลับตาพริ้ม ท่าทางจะเหนื่อยจริง ก็พูดเยอะขนาดนั้น เสี่ยวลี่ยิ้มขำ หันมาสนใจกับขวดกระเบื้องที่เพ่ยเพ่ยบอก กลิ่นหอมนัก เปลี่ยนเอ็นชำระไขกระดูก คุ้นๆแฮะ คล้ายนิยายท่านกิมย้ง เรื่องเล่าท่านต้กม้อ หอมนัก ดื่มพรวดคราวเดียว รสชาติดี ร้อนผ่าวลวกคอ แต่พอถึงท้อง คราวกับกลืนยาถ่านร้อนๆเผาใหม้ ทั่วร่าง เสี่ยวลี่ทิ้งร่างลงนอน เกลือกกลิ้ง หมดสิ้นความอดทน กรี้ดร้องทุบพื้น ถีบเท้าเหยียดกายโค้งงอ ไม่นำพาหน้าตา ด้วยความเจ็บปวดรุนแรง ท้องที่ถูกบีบรัดที่ถูกเผา ทุกสิ่งในร่างเจ็บปวดราว น้ำเดือดสาดใส่ เข็มทิ่มแทงทุกตารางนิ้ว เจ็บปวดแทบขาดใจ น้ำตาไหลพราก ผสมปนเปกับเหงื่อที่หลั่งมา ท่วมกาย เจ็บปวดราวจะทำให้ขาดใจ ความทรมานนั่นยาวนาน รุนแรงขึ้นวินาที จนเสี่ยวลี่เริ่มถอดใจ หมดหวังว่าจะรอดชีวิต จู่ๆความทรมานก็หายสิ้น โดยฉับพลัน ไม่มีวี่เเววเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ถ้าพื้นที่เกลือกกลิ้งเปียกชุ่มด้วยเหงื่อเธอ ต้นหญ้าที่บี้แบน นั่นก็ด้วยทำให้รู้ว่าความเจ็บปวดนั่นจริง ไม่ได้ฝันไป รู้สึกว่าร่างกายตนเกิดความพิสดารบางอย่าง ทั้งเบาหวิว ทั้งยืดหยุ่น ลมหายใจปลอดโล่ง รู้สึกสะอาดสะอ้าน เหมือนอาบน้ำชำระคราบไคลรูขุมขน เปิดขยายกว้าง ของเสียในร่างถูกขจัดเสียสิ้น บอกไม่ถูก ยกมือขึ้นก็ดูใกล้ๆ มันทั้งนวลเนียน ทั้งเอิบอิ่ม ยังผอมบางเช่นเด็กน้อยเหมือนเดิมล่ะ แต่ละออตา อิ่มชุ่มแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ อธิบายไม่ถูก แต่รู้ว่า เธอมีบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม มองไปที่เพ่ยเพ่ย ทั้งๆที่เธอร้องลั่น เจ็บปวดจะตายอยู่แล้ว ยังนอนหลับสนิทปานนั้น

แล้วจะกลับบ้านยังไง..

แค่คิด เสี่ยวลี่ก็มาอยู่ๆข้างเสี่ยวอิงในบ้านตัวเองล่ะ นอนบนเตียง ห่มผ้าเรียบร้อย ดีแฮะ ..กล่องไม้ในแขนเสื้อก็ถ่วงน้ำหนักว่า ยังอยู่ที่นั่นตลอด รู้ว่า เธอไปมาจริง เสื้อเปียก คงต้องเปลี่ยนชุด ไม่งั้นจับไข้แน่นอน เธอลุกจากเตียง คลำทางในความมืด อาศัยแสงจันทร์นำทาง เดินตรงไปที่ห้องน้ำ มองกระจ่างแม้มืดนัก เอาผ้าชุบน้ำในอ่าง มาเช็ดหน้าเช็ดคอ น้ำเย็นจัด หนาวจนสะบัด แต่ก็สดชื่น จนต้องเปลี่ยนใจ อาบน้ำเลยดีกว่า ....

" เสี่ยวลี่ เจ้าเองเหรอ"

ท่านแม่ตื่นจนได้

" ค่ะ ท่านแม่ ข้าร้อนนัก เลยอยากเช็ดตัว ทำท่านตื่นแล้ว เดี๋ยว!ข้าออกไปค่ะ"

ออกมา ท่านแม่ สีหน้าย่ำแย่นัก จับมือแตะหน้า คร่ำครวญ เรื่องเธอเมื่อคราวเจ็บป่วย จนเธอก็รู้สึกผิด ร่างนี้ แม้จะแข็งแรงกว่าเธอเมื่อชาติก่อน แต่ก็เป็นเด็กขี้โรค ผอมบาง เพิ่งฟื้นจากความตายด้วยซ้ำ จู่ๆลุกมาอาบน้ำกลางดึก ไม่ป่วยคงเเปลกแล้ว เธอประคองท่านแม่ออกมา ปลอบใจและรับปาก จนนางวางใจ ปล่อยให้ช่วยเปลี่ยนชุด พาขึ้นเตียงนอนกอด จนเสียวลี่หลับ นางจางหลานจึงค่อยๆขยับผ้าห่มให้คลุมมิดปลายเท้า ทั้งสองพี่น้องที่นอนขดตัวบนเตียง ผ้าห่มทั้งเก่าทั้งเย็บปะชุนทั่วผืน แต่ก็อบอุ่นนัก เด็กๆโตไวนัก ผ้าห่มเริ่มจะห่มไม่มิดล่ะ เธอหายใจลึกๆ ยามเปิดประตูเข้าห้องนอนด้านหน้า ยังไม่ทันกลับขึ้นที่นอน สามีก็ขยับตัวรั้งร่างเธอ ไปกอดแนบอก กระซิบถามเสี่ยงกังวล นี่ล่ะหนา หัวอกคนเป็นพ่อแม่

" เสี่ยวลี่ ใยลุกมาอาบน้ำกลางดึก นางป่วยไข้หรือ"

จางหลาน หันร่างเข้าหาสามีกอดตอบแน่น สามีนางเป็นชายใจอารีนัก แม้ยากเข็ญ เขาก็ไม่ย่อท้อ ทำงานเช้าจรดเย็น ทั้งรักถนอมนาง ไม่เคยดุด่า ทุบตี บุญนางจริงๆที่ได้พบกับสามี ยามนี้นางมีความสุขนัก สามีดี ลูกๆแข็งแรง ชีวิตดีเช่นนี้ นางไม่ขออะไรอีกแล้ว

" ท่านพี่ นอนเถอะค่ะ ลูกแค่ร้อน เลยลุกมาอาบน้ำ ตอนนี้นอนแล้ว สงสัยนางจะตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวบนเขาล่ะข้า"

"จริงสิ ข้าว่า ตั้งแต่เสี่ยวลี่หายป่วย นางรู้ความขึ้นนะ โตขึ้นกว่าเดิมมาก ข้าก็พลอยสบายใจล่ะ เจ้าดูเเลลูก มาตลอด ลำบากเจ้าแล้ว "

"ท่านพี่ พูดเช่นได้อย่างไร มันเป็นหน้าที่ของข้า ที่ผ่านมาท่านพี่ก็เหนื่อยมาไม่ใช่น้อย ต่อไป งานในสวนข้ากับท่านแม่เสียวลี่เสี่ยวอิงจะดูแลเอง ให้ท่าน วางใจเถอะ เสี่ยวเหวิน ไม่นานจะต้องไปสถานศึกษา เราต้องหาเงินอีก ลำพังแค่หาปลาหาไปขาย คงจะลำบาก ข้าว่าจะไปรับผ้ามาปักลาย ท่านพี่เห็นว่าอย่างไร"

" แล้วแต่เจ้าเถอะ แต่อย่าให้ลำบากตัวเงนัก ข้าพอหาทางได้อีก นี่เก็บซานจาคราวนี้เสร็จ ผู้ใหญ่บ้านจะให้ไปช่วยซ่อมรั้ว ข้าก็รับปาก น่าจะได้สี่ห้าร้อยอีแปะ "

" เสี่ยวลี่ โตขึ้นจริงๆ รู้จักเรียนรู้งานกับท่านแม่แล้ว สองสามวันนี้ ท่านแม่กับท่านแม่ แทบจะไม่ได้หยิบจับงานบ้าน นางกับเสี่ยวอิง แย่งทำทุกสิ่ง น่าเอ็นดูนัก"

คุยกันจนหลับไปไม่รู้ต้ว แม้กระทั่งยามหลับยังมีรอยยิ้มบนใบหน้าทั้งสองคน.....

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 699 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

225 ความคิดเห็น

  1. #115 pop_zaza (@SunidaLuangjam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 14:19
    ยุคโบราณน่าจะใช้ เจ้าคะ ,เจ้าค่ะ เวลาตอบ
    #115
    0
  2. #98 skzephyr (@skzephyr) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:47
    ไรท์มีพิมพ์ผิดบ้าง อ่านแล้วงงๆนิดหน่อยค่ะ เรื่องสนุกดี เป็นกำลังใจให้นะคะ รีดรออ่านอยู่:)
    #98
    0
  3. #41 111555999888Jo (@111555999888Jo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 21:41
    นิยายสนุกดีค่ะ แต่ต้องปรับปรุงการเดินเรื่องอิกหน่อย
    #41
    0
  4. #37 NutsineeRin (@NutsineeRin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 19:48
    ท่านแม่กับท่านแม่คืออะไร เขียนผิดมั้ง
    #37
    0
  5. #27 Nidmitsu789 (@Nidmitsu789) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:09

    เสี่ยวลี่ค่อยๆเรียนรู้ไปนะคะ

    #27
    0
  6. #25 guru-goyjaa (@guru-goyjaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:50
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png สู้ๆน้าาาา
    #25
    0
  7. #24 Aran Petchploy (@tyleskey) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 10:00
    ทำไมไม่แจ้งเตือนอ่ะ
    #24
    0