สาวน้อยบ้านไร่

ตอนที่ 4 : คำขอจากหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 744 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63

ค่ำคืนอันแสนสุข ของตระกูลจาง ผ่านไปอีกคืน เสี่ยวลี่ ผ่านสัปดาห์แรกไป อย่างประสบความสำเร็จ ไม่มีใครจับผิดเธอได้ นอกจากสองสามวันแรกๆที่ออกจะเงียบ ๆพูดจาเกินวัย ทำงานบ้านช่วยใครต่อใคร ตอนนี้ เธอแน่ใจแล้วว่า สุขภาพเธอ ปกติแข็งแรงเหมือนแม่วัวเสียอีก แต่ก็เรี่ยวแรงก็เท่ากับวัย ไม่ได้มีอะไรต้องร้องว้าวน่ะ แต่กระนั้น ยามที่เธอเดินไปริมน้ำก็มักจะมองหา เปลือกหอยอันนั้นอยู่เสมอ แอบคิดนิดๆว่า มันคงอยู่แถวๆนั้น บางทีดอกหญ้าพืชพันธ์ที่ไม่รู้จัก เธอจะเก็บกลับบ้าน เผื่อว่าจะเป็นสมุนไพรล้ำค่า แม่ก็จะหัวเราะร่วน บอกเป็นผักป่า ไม่ได้เป็นยา แต่สามารถเอามาผัดกินกับโจ้ก กับผักดอง ได้

"เจ้าไม่ต้องเสียใจหรอก ถึงจะอย่างไร ก็เอามาเป็นอาหารได้ ถ้าเจ้าโตพอ ค่อยขึ้นเขาไปกับแม่ กับท่านยาย"

"ค่ะ ท่านแม่ "

หน้าม่อย เสียงอ่อย เสี่ยวลี่มองขาเล็กๆซีดๆของตัวเอง กว่าจะโตอีกตั้งหลายปี ไม่อยากรอเลย อยากขึ้นเขาพรุ่งนี้เลย น่าจะเจออะไรดีๆ ยายจางนั่งปอกเม็ดบัว เอ่ยสวนขึ้น

" พรุ่งนี้ ยายว่าจะขึ้นไปหากระเทียมป่ามาปลูก อยากได้ซานจาด้วย เมื่อวานตอนไปส่งผักที่บ้านตาเฒ่าหลิว เขาว่าซานจาขึ้นเต็มเขาเลย งามกว่าทุกปี"

เสี่ยวลี่ ตาโตต มีความหวังว่า ยายจางจะพาเธอไปด้วย จึงส่งสายตาให้ยาย แต่กลัวยายจะไม่กล้าพาไป เพราะ ขึ้นเขาเชียวนะ ไม่ใช่ไปเดินตลาด ทางน่าจะลำบาก เรี่ยวแรงเธอจะไหวมั้ย ถึงใจจะสู้ก็เหอะ

"ท่านแม่ ถ้าจะเก็บซานจา ก็ต้องไปทั้งบ้าน ข้าว่าต้องให้ท่านพี่กับเสี่ยวเหวินไปด้วย ไม่งั้นต้องขึ้นเขาหลายเที่ยว ปีนี้เสี่ยวลี่ เสี่ยวอิง ก็โตพอจะไปเก็บช่วยแล้ว งั้นก็รอปรึกษาท่านพี่ก่อนว่าจะไปวันไหน ขืนช้า ซานจาไม่เหลือถึงเราแน่"

ครานี้คนที่ร้อนใจคือนางจางหลาน เพราะชาวบ้านยากไร้แถบขุนเขา ถึงจะไม่ได้ยากจน อดมื้อกินมื้อ แต่ซานจาเป็นผลิตผลที่ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านได้ทยอยเก็บตากส่งร้านในกำแพงเมือง พอได้แลกผ้าหลายพับมาตัดเสื้อผ้า ซานจาลูกโต ๆคุณภาพดีๆอยู่บนเขา ต้องรีบบอก พ่ออาเหวินให้วางมือจากงานอื่นเสียก่อน เดี๋ยวไม่ทันการ เสี่ยวลี่ไม่รีรอ รีบปีนขึ้นตักนางจาง เอาคล้องคอ ยื่นปากไปกระซิบยาย

"ยาย เสี่ยวลี่ จะไปเก็บซานจาด้วย "

"ยายรู้ อย่าซนล่ะ บนเขาถึงจะไม่มีสัตว์ดุร้าย แต่ก็มีงูเขี้ยวขอ แมลงพิษ ปีกลาย เหลาซานไปล่าสัตว์ ยังเจอหมาป่า ดีที่ไม่โดนกัด แต่เราไม่ได้เข้าในป่าลึกขนาดนั้น คงเจอแค่กระต่าย นกหนู เจ้าอยากไปหาอะไร บนเขา"

"เสี่ยวลี่ อยากรู้จักผักเยอะๆ จะได้เก็บไปขาย เก็บเงิน ซื้อเกวียนให้ยาย ยายจะได้ไม่ต้องหาบหนักๆ ซื้อตำราเรียนให้พี่ใหญ่ ตำราเล่มนั้นในห้อง ทั้งเก่า ทั้งขาด พี่ใหญ่เย็บจนไม่มีที่จะเย็บล่ะ อยากมีบ้านหลังใหญ่ พี่ใหญ่จะได้มีห้องนอนใหญ่ๆ มีโตัะไว้ทบทวนตำรา เสี่ยวลี่จะซื้อตำราให้เต็ม พี่ใหญ่ จนพี่ใหญ่อ่านไม่ไหว อยากให้เสี่ยวอิง มีเสื้อผ้าสวยๆ มีปิ่นปักผมสักร้อยๆอัน ให้ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่ต้องทำงานหนัก ท่านยายไม่ต้องลุกไปเก็บผักมาขายแต่เช้า ท่านยายอายุขนาดสมควรได้พักผ่อนกับลูกหลาน"

"เด็กโง่ คนขี้เกียจไม่ทำงาน ฟ้าดินรังเกียจนัก ยายไหนเลยจะกล้าอยู่เฉยๆ คนยังไม่ล้ม ใยต้องทำตัวไร้ประโยชน์เยี่ยงนั้น เจ้าระว้งวาจาเถอะ ใครได้ยินจะไม่ดีเอา พูดน้อยไว้เป็นดี พูดเยอะ ผิดหูนัก รู้มั้ย! เสี่ยวลี่ "

ยายประคองหน้า เธอ แววตาอบอุ่นนัก กล่าวสำทับอีกสองสามคราจากนั้นก็ไล่ให้ไปนอน ยายจางไม่ธรรมดาเลย เสี่ยวลี่สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม พยายามไม่เข้าใกล้เสี่ยวอิงนัก ด้วยกลัวน้องตื่น คิดอะไรไปหลายอย่าง เกี่ยวกับยายจาง และสิ่งที่เกิดขึ้นพรุ่งนี้

อากาศเริ่มเย็นลง เสียวลี่เคลิ้มไป ไม่นานนัก คล้ายฝัน คล้ายตื่น มีคนเรียกเธอเบา ๆแล้วค่อยดังขึ้นจนต้องขานรับในฝัน

" เสี่ยวลี่ เข้ามานี่ เสี่ยวลี่ ได้ยินมั้ย ฉันเรียกเธออยู่นะ เสี่ยวลี่ "

" หา ใครอ่ะ ใครเรียก เช้าเเล้วเหรอ จะขึ้นเขาแล้วเหรอ"

"ลืมตาสิ ฉันมีพลังไม่พอจะเรียกเธอ อีกแล้วนะ เข้ามานี่!"

เสี่ยวลี่ลืมตาขึ้น ในฝันเธอยืนมองหน้าผา สูงชัน สูงขึ้นไปเสียดฟ้า คนเรียกอยู่ไหนไม่รู้ล่ะ เธออยู่ซอกผา สามก้าวจะตกผาแล้ว ยืนขาสั่นจะแย่ ฝันอะไรเหมือนจริงชะมัด กลัวความสูงนะ ..

"เสี่ยวลี มาได้เสียที รอเธอตั้งหลายวันแล้ว มองมาตรงหน้าสิ ฉันอยู่นี้"

เสี่ยวลี่ทรุดตัว เขม้นมอง กอหญ้าสีเขียวกระจ่าง ที่ขึ้นตรงรอยแยกของหิน เป็นโพรงเล็กๆ มีรังนกและ นกกระจิบสีขาว พูดได้ เอาปีกท้าวสะเอว เหมือนยายแก่... นกพูดได้ เนี่ย!ฉันควรจะเป็นลมมั้ย.....ควรนะ...

" ถ้า เธอแกล้งเป็นลม ฉันจะฉี่ใส่เธอ ให้เธอฟื้นดีมั้ยนะ"

นกอะไร ....เกเร เอาแต่ใจปานนั้น....

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 744 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #207 mickey_90 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 18:22
    ข้าอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ฉัน คนโบราณใช้แค่ ข้าและเจ้า ไม่มีคำว่า ฉัน เธอ
    #207
    0
  2. #182 ลิน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 09:48

    ซานจาคืออะไร ไม่รู้จัก อยากให้ไรท์เขียนคำแปลหมายเหตุคำแปลกๆ ให้ด้วยค่ะ

    #182
    1
    • #182-1 mickey_90(จากตอนที่ 4)
      26 กันยายน 2563 / 18:20
      ผลไม้ชนิดหนึ่งลูกคล้ายแอปเปิ้ลจิ๋วแต่มีผลสีแดงที่เอามาทำ ถังหูลู่ นะ
      #182-1
  3. #173 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 17:22
    น่ารักอ่ะไรท์.
    #173
    0
  4. #158 Earthkid (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 21:33
    รู้สึกว่าช้าช้าปัญญาอ่อนนี่เง่ามโนเก่ง
    #158
    0
  5. #29 Oiljang89 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 22:21
    ยายแทนที่จะดีใจที่หลานพูดแบบนั้นกลับว่าหลานคิดแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่ดีได้ไงคนเราพอมีเงินความเป็นอยู่ก็ต้องดีขึ้นไม่แน่อนาคตพี่ใหญ่อาจเป็นจอมหงวนก็ได้
    #29
    1
    • #29-1 Lovelylalisa(จากตอนที่ 4)
      28 มิถุนายน 2563 / 09:24
      ใช่มั้ยคะ บางคน คนรุ่นก่อนกับรุ่นเรา จะมีช่องว่างแบบนี้ล่ะ ยิ่งคนที่ยังอยู่กับคำว่า สี่คุณธรรม สามคล้อยตามน่ะค่ะ
      #29-1
  6. #16 Treerainbow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 16:53

    น่ารักดี รอจ้า

    #16
    0
  7. #15 nee27111966 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 06:13

    รอค่ะ...มาอัปต่อนะ..อย่าหายเงียบเนื้อเรื่องน่าติดตามค่ด
    #15
    0
  8. #14 nutchareeinaey52 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 22:11

    รออรกนะคะ
    #14
    0