สาวน้อยบ้านไร่

ตอนที่ 1 : โอกาสใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,096
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 679 ครั้ง
    8 ก.ค. 63

อัตราที่จะเกิดเรื่องประหลาดกับเธอมีน้อยมาก ทุกวันตั้งแต่รู้ความ เธออยู่ที่โรงพยาบาลครึ่งหนึ่งที่บ้านครึ่งหนึ่ง ตอนที่เเข็งแรงขึ้นมาหน่อย ก็คือช่วงสุดท้ายของชีวิต ที่หมอและครอบครัวตกลง ให้เธอกลับมาอยู่กับครอบครัว ไม่ต้องฉีดยา ไม่นอนหลับทั้งวันทั้งคืน สิ่งที่เธอกับครอบครัวต้องเจอมันเลวร้ายถึงขั้นที่ว่าบางทีก็หายใจอยุดเต้นไปซะเฉย การที่กลับมาอยู่บ้าน นั่นแปลว่า เธอหมดทางเยียวยาล่ะ..

 

เธอก็รู้ว่า บิดามารดาที่เพียรดูแล และหาทางรักษาลูกสาว ได้ตัดสินใจอย่างลำบากแต่มันก็ดีอีกในแง่ที่ว่า  เธอก็เหนื่อยล่ะ ชีวิตที่มีแต่เข็มฉีดยากลิ่นยาฉุนๆ นอนทั้งวันนี่มันเป็นใช้ชีวิตที่ไหน  ที่ทนสู้มาเพราะสงสารครอบครัว  คนแก่ๆสองคน จะอยู่อย่างไรในวันที่ไม่มีเธอ 

 

แต่วันนั้นเหมือนพ่อแม่จะปล่อยวางได้ในที่สุด  ท่านพาเธอมานั่งที่สวนข้างบ้านนั่งกินข้าวกัน  ญาติพี่น้องมากันทุกคนยิ้มแย้มร่วมดื่มกินเหมือนงานปีใหม่ 

เธอมีความสุขเหลือเกิน แม่ให้เธอจิบเหล้าหวานๆน้ำอัดลมขนมเค้กก้อนใหญ่นั่นด้วย ปลาสดๆที่ลุงใหญ่ตกมาเผาให้เธอหยิบนั่นชิมนี่  เธอกินได้เยอะจนลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ปลื้มจนน้ำตาไหล  แต่แกล้งหัวเราะบอกควันเข้าตา  

พองานเลิก เธอยิ้มกว้างและขอบคุณญาติๆที่ทยอยกลับทีละคน  พอจะเข้านอนเธอเอ่ยคำลาพ่อกับแม่ ทั้งๆที่ตาแทบจะปิดท่านก็หัวเราะ  ท่านรู้ว่าเธอมีความสุข  แม้จะป่วยจนไม่สามารถไปโรงเรียน  ไม่เคยไปเที่ยวไกลๆ  แต่เธอก็ความสุขเท่าที่คนคนนึงจะมีได้  ถ้าไม่ป่วยอะไรคงจะดีกว่านี้คงได้เรียนไปเที่ยวไปทำงานแต่งงานมีครอบครัว  มีลูกสักสี่ห้าคน คงจะดี แต่ไม่มีใครที่ได้ทุกอย่างหรอก

   

    " ลูกเหนื่อยมั้ย ขึ้นห้องเถอะลูก "

       "ค่ะ แม่ "

 

นั่นล่ะคำพูดสุดท้ายที่เธอบอกพ่อกับแม่  ถ้ารู้ว่าเธอจะหลับไป  ไม่ตื่นอีกเลย  ตลอดกาล!!   คือตายนั่นล่ะ ! เธอน่าจะกอดทั้งสอง  บอกรักและบอกอะไรๆที่คนจะบอกกันก่อนที่ตายอ่ะ   แต่คนทึ่มทื่ออย่างเธอก็ได้แต่ยิ้มหวานเท่าคนง่วงนอนจะยิ้มได้อ่ะ   นอนหลับสนิท   นอนหลับเป็นตาย..ของจริง!!

 

.........ตื่นขึ้นเธอได้กลิ่นหญ้า  กลิ่นดิน  เสียงอะไรต่อมิอะไร สดชื่นพิกล ได้ยินเสียงไก่ขันเสียงคนคุยกันเบาๆ  น่าแปลกอากาศดูสะอาดหอม   ลืมตาขึ้นช้าๆ  ด้วยติดที่เป็นคนป่วยมานาน   ทำอะไรก็จะช้าๆไม่รีบ  ตื่นเช้าทุกวันเธอมักจะนอนลืมตานิ่งพักใหญ่นิ่งจนหายเวียนหัว   แล้วค่อยลุกขึ้นทำกิจวัตรส่วนตัว  ตอนที่นอนอยู่นั่นล่ะที่เธอรู้ว่ามันแปลก!!..บ้านเธอน่ะมันแปลก!!

 

ที่นี่!!มันที่ไหน...ไม่ใช่ห้องนอนเธอ  ยิ่งไม่ใช่โรงพยาบาลที่เธอแอดมิทประจำ   มันเป็นบ้านดินเหนียวมุงด้วยฟางหรือหญ้า  อะไรสักอย่าง…

เป็นห้องแคบๆไม่มีอะไรที่คุ้นตาเลย   เริ่มตกใจเริ่มหันรีหันขวาง    หัวใจเต้นตึกตัก  ยิ่งเห็นชัดยิ่งรู้ว่าไม่ใช่ที่ที่จะรู้จัก

 

ก็มีคนเปิดประตูเข้ามา   หญิงวัยกลางคนค่อนไปทางจะสี่สิบปลายๆหน้าตาซีดเซียวแต่ท่าทางใจดีเดินเข้าลูบหัวเธอ เหมือนสนิทกันงั้นล่ะ

 

       " ฟื้นสักที ป่วยไปคราวนี้ เจ้าแทบไม่รอดแล้วเชียว"

 

เธอได้แต่ลืมตาโพลง   ด้วยการแต่งกายด้วยคำพูด 

เธอเอาแต่ลืมตาอยู่อย่างงั้นกลัวหมดสติ  กลัวหัวใจอยุดเต้นพอๆกัน   จนต้องกุมหน้าอกไว้

 

นั่นแขนใคร!! 

มือผอมๆเล็กๆนั่นอีก มือใคร...!!

ไม่ใช่มือเธอแน่นอน !!

เธอยกมือขึ้นมองสติจะแตกอยู่รอมร่อ 

        

      "เสียวลี่ เจ้าเป็นอะไร ,"

       "แค่กก!! "

หญิงแปลกหน้าหน้าขาวเผือด   รีบถลาออกไปส่งเสียงสั่นเรียก  กลับมาอีกที พาผู้คนมาด้วยแทบเต็มบ้านล่ะ  

 

      "อาลี่!! เจ้าเป็นอะไร ลูกข้า "

      "เสียวลี่!! เสี่ยวลี่!!"

      "พี่สาว พี่สาว "

 

อื้ออึงจนต้องเอ่ยปากตอบ  ไม่งั้นต้องทำอะไรล่ะ  หันมองคนนั้นที คนนี้ที

 

       " ไม่ได้เป็นอะไรนี่ " 

 

เสียงที่ออกมาจากปาก  ไม่ใช่เสียงแหบพร่าของเธอ   แต่เสียงเล็กๆเหมือนเด็กประถม    หวานใสออกปานนั้น 

เธอกลืนน้ำลาย   หญิงวัยยี่สิบกว่าๆคนที่กอดเธอแน่น

ร้องไห้ออกมาดังๆ   หันไปสั่งให้คนอื่นออกไปจากห้อง หญิงสูงวัยคนแรกยังยืนอยู่ถัดไป   มองมาอย่างระแวดระวังดึงผ้าที่เหน็บข้างเอวมาซับหน้าเธอ  จับหน้าบ้างลูบผมบ้าง

ท้ายสุดก็รวบร่างผอมๆมากอดอีกรอบ

 

          " ท่านแม่ เสียวลี่คงไม่เป็นไรแล้ว  สีหน้ายังดีกว่าสาม             สี่วันก่อนอีก"

 

นางทั้งซับหน้าทั้งลูบมือเธอ   เดี๋ยวก็เรียกเสี่ยวลี่อยู่นั่น

พอเธอดึงมือออกนางก็ลูบอีกข้างท่าทางห่วงใยนัก   ต้องปล่อยให้ลูบไป  ตอนนี้ทุกคนเข้าใจว่า  เธอคือเสี่ยวลี่

 

         "ขอน้ำดื่มหน่อย"

 

 เสียงนั้นยังเหมือนเดิม  ไม่ใช่เสียงเธอ   จนมองเห็นเงาสะท้อนจากชามน้ำดื่ม  เงาสะท้อนนั่นก็ไม่ใช่เธอ  

 เด็กที่ไหนไม่รู้... เธอหลับตาพยายามตั้งสติ   จนครึ่งวันค่อยรู้ว่า  เครื่องประหลาด ...ประเภทวิญญานออกจากร่าง เกิดใหม่   ย้อนเวลา   อะไรที่เคยอ่านจนนิยายจีนแปล

มันเกิดขึ้นกับเธอล่ะ  เรื่องประหลาดพรรณนั้น…

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 679 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

229 ความคิดเห็น

  1. #125 abeja2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 15:39

    ขอบคุณครับ

    #125
    0
  2. #66 Pam NPP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 17:29
    จัดหน้านิยายใหม่ด้วยค่ะ อ่านลำบาก
    #66
    0
  3. #28 Noonong Cheeceza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 19:16

    หยุด ไม่ใช่ อยุด

    #28
    1
    • #28-1 Lovelylalisa(จากตอนที่ 1)
      27 มิถุนายน 2563 / 19:30
      ติดจริงค่ะ เคยโดนรุ่นพี่เรื่อง อยุด ตั้งกะอยู่พันทิป นึกว่าหายแล้ว ยังหลุดมาอีกจนได้ เดี๋ยวจะแก้ไขค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #28-1
  4. #22 Khunkonlek07 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:16
    พิจารณาการเว้นวรรคใหม่หน่อยนะคะไรท์ อ่านยากมากจริงๆ
    #22
    1
    • #22-1 Lovelylalisa(จากตอนที่ 1)
      27 มิถุนายน 2563 / 09:23
      ค่ะ ขอบคุณมากที่ให้คำแนะนำ พอดี เราอัพนิยาย ทางโทรศัพท์ มีปัญหาตรงนี้เหมือนกัน ยังหาทางอยู่ ค่ะ ว่าจะทำอย่างไร 😢
      #22-1
  5. #20 พริก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 22:53

    ที่นี้ที่ไหน

    #20
    0
  6. #2 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 23:42

    รออ่านอยู่ค่ะ

    #2
    0
  7. #1 068981 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 09:02

    ถ้าผอมก็ต้อง จนจ้๊นจน

    #1
    1
    • #1-1 Lovelylalisa(จากตอนที่ 1)
      22 มิถุนายน 2563 / 09:20
      แหม รู้ทัน 5555
      #1-1