[Fic monsta X] Love Me Love My Wife พ่อบ้านใจกล้า #ชยอกี #จูเอ็ม

ตอนที่ 9 : Love me Love my Wife EP06 : ค้นหาตัวเธอ #จูเอ็ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ก.ค. 59





EPISODE 06 :

ค้นหาตัวเธอ

 

ท่ามกลางบรรยากาศเป็นใจ กลางมหาวิทยาลัยชื่อดัง ฝนยังคงเทลงมาตั้งแต่เช้าจนบัดนี้จะบ่ายโมงแล้วฝนก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เสียงกระทบของฝ่าเท้ากับน้ำบนถนนดังขึ้นเมื่อผู้ที่มีดีกรีถึงเดือนของปีสองเหยียบเท้าลงบนน้ำและพยายามวิ่งด้วยความเร็วเพื่อไปหลบฝนใต้ร้านกาแฟนใจกลางมหาวิทยาลัยของเขาเอง บรรยากาศเป็นใจสำหรับความโรแมนติกมากๆ แต่ไม่เป็นใจ สำหรับวันที่เขามีเรียนตอนบ่ายโมงตรง ซึ่งเร็วกว่าปกติครึ่งชม.แบบนี้น่ะสิ!

“วันซวยอะไรเนี่ย ฝนบ้ามาตกอะไรวันนี้” ไอเอ็มพึมพำเบาๆ หลังจากที่วิ่งเข้าไปหลบใต้ผ้าใบกันฝนของร้านกาแฟร้านหนึ่งที่ส่งกลิ่นหอมๆ ของกาแฟอบอวลไปทั่วบริเวณผสมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของฝน มันเป็นอะไรที่ชวนคิดถึง...

“พี่จะเป็นไงบ้างครับ” ไอเอ็มพึมพำเบาๆ เมื่อเขาดันเผลอคิดถึงใครคนนึง ใครคนนึงในความทรงจำ ใครบางคนที่มาพพร้อมกับฝนและฟ้าที่สดใส แต่เขากลับเห็นหน้าคนคนนั้นไม่ชัด เสียดายชะมัด

“มาทำอะไรตรงนี้ ไม่เข้าเรียนหรือไง” เสียงทุ้มเรียกสติให้คนตัวเล็กสะดุ้งก่อนจะเงยหน้ามองคนมาใหม่ที่หลบฝนอยู่ข้างๆ

ไอเอ็มไม่ตอบอะไร เขาเพียงเหลือบตามองฝนที่เทลงมาอย่างหนักเป็นคำตอบ จูฮอนมองตามสายตาคนตัวเล็กกว่า จริงๆ แล้วเขามีคลาสเรียนบ่ายนี้เร็วกว่าทุกๆ สัปดาห์ซะด้วยสิ แต่คนแบบเขา เข้าสาย หรือ ไม่เข้าเรียน ก็ไม่ได้ทำให้การเรียนแย่ลงนิ เสียเวลาสักนิดก็ไม่เสียหายมั้ง จูฮอนยักไหล่เบาๆ ก่อนจะพลิกตัวยืนหันหน้าออกนอกร้านแทนพร้อมกับเอามือล่วงกระเป๋าเงียบๆ

“พี่ไม่ได้เอารถมาหรอครับ” ไอเอ็มเอ่ยถามอีกคนอย่างสงสัย ก็ปกติ เขาเห็นคนคนนี้ขับรถมามหาวิทยาลัยประจำ ฝนตกก็ไม่เป็นปัญหากับการไปเรียนนี่นา

“ไม่ได้เอามา”

เปล่า เอามา แต่ไม่อยากเอามา จูฮอนยิ้มอยู่ในใจทันทีที่ไอเอ็มพยักหน้าเบาๆ ไม่ตั้งข้อสงสัยอะไรต่อ ซึ่งเป็นข้อดีของไอเอ็มอยู่ไม่น้อยที่ไม่ค่อยจะถามอะไรเป็นนิสัย

“เห้อ ให้ตายสิ ฝนแรงขนาดนี้ผมจะได้เข้ามั้ยเรียน” ไอเอ็มบ่นเบาๆ พร้อมกับเอาฝ่ามือรองน้ำฝนที่เทลงมา

“ตกตั้งแต่เช้าแบบนี้...คงจะไม่ได้เข้าเรียนแล้วมั้ง”

“โหยพี่อย่าพูดเป็นลางดิ! วิชาวันนี้ผมยิ่งไม่ค่อยถนัดด้วยนะ!

“วิชาอะไร”

Moods of music

“เดี๋ยวติวให้ ไม่ยากหรอก”

ไอเอ็มหันมองรุ่นพี่ของเขาก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ ทำเอาจูฮอนแปลกใจว่าคนที่เงียบๆ ตอนอยู่กับเขาเมื่อวานยิ้มแบบนี้ได้ด้วยแฮะ...

รู้สึกเหมือนเมื่อก่อนเลย...

“ฮั่นแน่! ตอนปีสองพี่ได้เกรดเท่าไหร่ไหนลองบอกมาสิ!

ไม่พอ... คำพูดขี้เล่นที่ออกมาจากปากอีกคน บวกกับน้ำเสียงสดใสนั้น ทำเอาเขา...

ตึกตัก...ตึกตัก...

ดีต่อใจจังว่ะ ไอ้จูฮอนมึงจำไว้นะ มึงจำช่วงเวลานี้ไว้ดีๆ T/////T

A ;p

“โหยเกลียด! วิชาแบบนี้ยากจะตายพี่ทำมันได้ไงเนี่ย”

“ก็แค่เข้าใจในอารมณ์ของเพลง ปล่อยใจไปตามท่วงทำนองและอารมณ์ที่รู้สึก จรดปลายปากกาลงกระดาษเขียนในสิ่งที่รู้สึกยังไงล่ะ”

ไอเอ็มถึงกับเบ้ปากเล็กน้อยกับคำอธิบายที่ไม่ได้ช่วยให้กระจ่างเลยสักนิด คงจะจริงอย่างที่บีไอว่าแหละมั้ง รุ่นพี่จูฮอนถึงจะบ้าๆ บอๆ ไม่มีใครเดาอารมณ์เขาได้ แต่เกรดเขาการเรียนเขาก็ใช่ย่อยติดระดับท็อปตลอด จนในคณะยึดถือเป็นแบบอย่างว่าคนที่เรียนๆ เล่นๆ แต่ได้เรื่องมันไปทุกวิชาก็รุ่นพี่จูฮอนนี่แหละ

หลังจากวันนั้นที่เขาแยกกับรุ่นพี่จูฮอนที่บริษัท เขาก็ได้เจอกับบีไอเพื่อนสนิทของตัวเองและได้พูดคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้น บีไอถึงกับอมยิ้มในอารมณ์ที่เขาไม่เข้าใจสักนิดว่ามีอะไรน่ายิ้ม และก็ได้รู้มาเพิ่มจากบีไออีกว่าจริงๆ แล้วจูฮอนมีแฟนคลับเยอะนะ เยอะพอๆ กับรุ่นพี่ฮยองวอนเลยด้วยซ้ำ รุ่นพี่ที่เป็นเดือนคณะปีสามนั่นไง แต่ด้วยความที่พี่จูฮอนเขาเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้ ก็เลยทำให้แฟนคลับของเขาเลือกที่จะกรี๊ดเขาอยู่เงียบๆ มากกว่าจะวิ่งตามเหมือนสิ่งที่รุ่นพี่ฮยองวอนเป็นยังไงล่ะ

และเพราะเป็นแบบนั้นแหละมั้ง...

มันก็ทำให้ผมดันอยากจะรู้อะไรเกี่ยวกับคนคนนี้ขึ้นมา...

บางครั้งไอเอ็มก็เหมือนเป็นโรค =_= เห็นอะไรน่าค้นหาหน่อยไม่ได้ เขาเป็นตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ อะไรน่าสนใจก็จะคล้อยตามไปจนเข้าไปอยู่กับตรงนั้น อย่างตอนเด็ก เคยติดรูบิค จนพ่อกับแม่ต้องหาเรื่องเอามันไปซ่อน เขาถึงเลิกติด ถ้ายังเห็นอยู่แบบนั้นก็ไม่เลิกยุ่งหรอก...

เขามันคนหัวดื้อ ถ้าติดคือติด ใครห้ามก็ไม่ฟัง

“แล้วเอาไงจะไปไหนต่อมั้ย หรือเข้าในร้าน” จูฮอนเอ่ยถามคนตัวเล็กกว่า

เสียงของจูฮอนทำให้ไอเอ็มหลุดจากภวังค์ความคิดตัวเอง แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความคิดผีๆ ของเด็กนี้มันน้อยลงเลย และจูฮอนก็ต้องยอมใจกับความผีของเด็กนี้...

“ไปบ้านพี่ได้ป่ะ ...”

“ห้ะ...”

.

.

.

2.15 PM. โซลมอนสต้า คอนโดมิเนียม

“สวัสดีครับคุณจูฮอน พาน้องมาด้วยหรอครับ”

“อ่าครับคุณลุง” จูฮอนตอบลุงยามหน้าคอนโดอย่างเหนือยๆ หัวใจเขาเต้นจนเหนื่อยแล้ว ก็ไอ้เด็กที่เดินตามหลังเขามาตลอดทางที่ขึ้นรถเมล์และหลีกเลี่ยงฝนจนมาถึงคอนโดเขาได้ ไอเอ็มก็มีท่าทางแปลกๆ ยกตัวอย่างเช่น เวลาที่เขาอยากจะแอบมองหน้าไอ้เด็กนี้ หันไปทีไรก็เจอมองอยู่ด้วยสายตาเรียบๆ ไม่ได้บ่งบอกอารมณ์อะไรเลย จนเขาต้องทำเป็นมองเลยผ่านไปตลอด ไม่ใช่ว่าอึดอัดนะ แต่เขิน ฮยองวอนรู้ดีกว่าเขาเป็นประเภทตื่นตระหนกตกใจอะไรง่ายๆ

จูฮอนพาไอเอ็มเดินผ่านล็อบบี้ เข้าไปทางลิฟท์ด้านในของคอนโด ก่อนจะกดลิฟท์ไปชั้นสิบ มันน่าแปลกที่เด็กนั้นก็เดินตามเข้าลิฟท์มาเงียบๆ แต่ก็ไม่ได้ละสายตาออกจากเขาแต่อย่างใด เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อไอเอ็มเอามือวางไว้ตรงผนังลิฟท์อย่างแรง ข้างๆ หัวของเขา ทำเอาจูฮอนใจหายใจคว่ำเลยทีเดียว

ปัง!

“เชี่ยยย!! อุ๊บ!

เผลอหลุดคำหยาบออกมาเต็มๆ จูฮอนยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ ไอเอ็มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงเรียบ

“เมื่อกี้เหมือนมีแมลงอะไรมันอยู่ด้านข้างพี่น่ะครับ”

แมลงกับผีสิ! ตบแมลงด้วยท่านี้หรอน้องเดือน!

จูฮอนกรีดร้องในใจ อาการใจหายเมื่อสักครู่ยังคงอยู่ไม่หายไปเลยสักนิด จูฮอนได้แต่ถอนหายใจและตามด้วยสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับว่าพยายามที่จะสงบสติตัวเอง และดึงมันกลับมาให้มากที่สุด ทางด้านไอเอ็มเห็นท่าทีของรุ่นพี่ของตนก็ยิ้มมุมปากปากออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอามือออกจากบริเวณข้างศีรษะของจูฮอน เพื่อวางไว้ข้างตัวเหมือนเดิม ในขณะนั้นเองเป็นเวลาเดียวกับที่ประตูลิฟท์เปิดออกที่ชั้นสิบ เขาจะเดินนำไอเอ็มออกไปก่อน ตามด้วยคนตัวเล็กที่เดินตามหลังไปติดๆ

“รอข้างนอกแป๊บนะ ห้องนี้แหละ”

จูฮอนว่าก่อนจะรีบกดรหัสแล้ววิ่งเข้าไปในห้องทันที อือหือจูฮอน พาเด็กมาห้อง สติอยู่ไหน กระดาษที่เขาใช้แต่งเพลงเกลื่อนห้องเลย ปกติเขาไม่ค่อยได้อยู่ห้องสักเท่าไหร่ เพราะจะใช้เวลาอยู่ที่ห้องอัดของบริษัทเป็นส่วนใหญ่ จึงไม่ค่อยมีเวลาได้เก็บห้อง มันถึงรกแบบนี้แหละ คิดได้ดังนั้นเขาก็รีบจับยัดๆ เศษกระดาษลงถุงขยะแบบลวกๆ ดีนะ ไม่ค่อยได้เข้าห้องนอนจึงมีสิ่งที่ต้องเคลียร์แค่ห้องโถงเท่านั้นเอง

“นั่งรอตรงนี้นะ”

ไอเอ็มพยักหน้ารับก่อนจะมองตามอีกคนที่วิ่งหายเข้าไปในห้องนอน เป็นคนตื่นตกใจง่ายจริงๆ

ด้านจูฮอนไม่รอช้า รีบกดสายโทรหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ตนเองไว้ใจทันที รอสายไม่นานนัก ฮยองวอนก็รับสายด้วยน้ำเสียงกระซิบ

(ว่าไงไอ้หมู! ทำไมไม่เข้าเรียน จะโดดไม่บอกกูเลยนะสัส)

“มากะทันหันมากอ่ะมึง แต่ตอนนี้ช่วยกูก่อน”

(ช่วยเหี้ยไรมึง กูเรียนอยู่)

“ระเบิดอยู่ในห้องกู”

(ห๊า!? ระเบิดจริง?)

“ป่าว! กูหมายถึงแบบสิ่งมีชีวิตที่ทำให้กูหายใจไม่ทั่วท้องอ่ะ..”

(อ๋อ...น้องไอเอ็ม ก็บอกมาสิว่าน้องไอ้เอ็ม...มึงจะอ...ห๊ะ น้องไอเอ็ม! นี่ถึงกับพาเขาไปห้องแล้วหรอ จัดสิจัดรออะไร๊ >O<!!!)

(ฮยองวอน! จัดอะไรของเธอ ฉันนี่แหละจะจัดเธอก่อน กล้าดียังไงมาเสียงดังในคลาสของฉันย๊ะ!)

(เห้ยมึง แค่นี้ก่อนนะโชคดีมีชัยนะมึง นางมารมาล่ะ ติ๊ด)

เสียงอาจารย์โบราแทรกเข้ามาในโทรศัพท์ทำให้หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ การได้คุยกับเพื่อนสนิทก็ผ่อนคลายอีกแบบ แต่ก็นะ ไอ้ฮยองวอนรู้ว่าเป็นไอเอ็มตั้งแต่เขายังไม่ได้พูดเลยหรอ นี่สิถึงจะเรียกว่าเพื่อนรู้ใจ

“ฮัดชิ่ว!

เสียงจามของใครบางคนที่อยู่ข้างนอกทำให้จูฮอนละความสนใจจากเพื่อนสนิทตัวดี ออกมาสนใจอีกคน จูฮอนเดินไปหยิบยาในลิ้นชักหัวเตียงออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องนอนมา ก็พบกับคนตัวเล็กที่เอามือถูจมูกอยู่ เป็นจังหวะเดียวกับที่จูฮอนส่งถุงยาให้อีกคนพอดี

“กินยาเลย อะไรกัน ป่วยง่ายหรอน้องเดือน”

ไอเอ็มมองยาที่วางบนโต๊ะ พร้อมกับคนตัวโตกว่าที่หายเข้าไปในห้องครัวและเดินออกมาพร้อมกับน้ำในมือที่กำลังส่งให้เขาตอนนี้

“ขอบคุณครับ แต่..เลิกเรียกผมน้องเดือนเถอะ ผมมีชื่อนะ” ไอเอ็มเหลือบตาไปมาก่อนจะแกะยาใส่ปากตามด้วยน้ำในมืออีกคน

“อยากเรียกอย่างอื่นมากกว่า”

“เรียกอะไรล่ะครับ”

ที่รัก...

พูดในใจ ไม่กล้า ฮ่าๆๆๆ =O= เขาไม่ได้หน้าด้านตามจีบคนอื่น หยอดคนอื่นได้ทุกวันเหมือนฮยองวอนนะ ที่ตามจีบพี่มินฮยอกตั้งหลายปีน่ะ (อ้าว ไหงโดนกู : ฮยองวอน/หุบปากไปมึงอ่ะ : จูฮอน)

“หิวยัง ทำไรกินไหม”

“เอาอีกล่ะ พูดอะไรไม่เคยจบ หิว”

ไอเอ็มบ่นเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าตอบเป็นเชิงบ่งบอกว่าหิว

“จะกินไร”

“มีไรบ้างอ่ะ”

“รามยอน”

“แล้วไรอีก...”

“รามยอน”

สรุปก็มีแต่รามยอนสินะ แล้วจะถามทำไมว่าทำไรกินไหม! ไอเอ็มส่ายหัวยิ้มๆ

“งั้นก็กินรามยอนกันนะครับซอนเบ~” ไอเอ็มพูดเสียงยายครางเชิงล้อเลียนทำเอาจูฮอนถึงกับหลุดยิ้มมุมปากเล็กน้อยกับความล้อเลียนนี้

 

[I.M. Inside Part]

ผมมองตามพี่จูฮอนที่ยืนจับนั้นนี้ใส่รามยอนในน้ำเดือดๆ ที่เริ่มจะหอมเต็มที่ ฮ้า...หิว ได้กลิ่นก็หอมล่ะ ผมเป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายตั้งแต่ก่อนที่จะย้ายไปบลอสตั้นอีก เพราะว่าเคยเป็นเด็กฝึกที่อยู่อย่างไร้ตังมาก่อน ฮ่าๆๆ จึงมีรามยอนเป็นเพื่อนคู่ชีวิตมากๆ ผมก็กำลังค้นหาคำตอบให้ตัวเองอยู่...ว่าผมควรจะทำยังไงดี ตอนแรกก็กล้าๆ อยู่หรอก ว่าอยากจะมาดูการใช้ชีวิตของเขา อาจจะพอเจออะไร ที่น่าสนใจ... แต่ตอนที่เขาเอายามาให้ เอาน้ำมาให้ ทั้งๆ ที่ผมยังไม่ได้ทันสังเกตตัวเองว่ากำลังป่วย ผมก็แอบรู้สึกแปลกๆ แต่ไม่รู้ว่าแปลกยังไง ผมบอกไม่ได้เหมือนกัน...แต่อาจจะเพราะว่าจามดังไปมั้ง เขาเลยสังเกตว่าผมป่วย บีไอนะบีไอ...นายทำฉันคิดไม่ตกเรื่องผู้ชายคนนี้แล้วนะ...

รู้สึกมึนหัวมาก เพราะในหัวผมมีแต่คิดจะค้นหาคำตอบของตัวเองอยู่เสมอ และคำตอบของคำถามที่ผมถามกับตัวเองซ้ำๆ เป็นร้อยๆ คำถามในหัวของผมนั้น ตอนนี้ดันมีแต่เรื่องของรุ่นพี่ตัวขาวที่มีลักยิ้มแก้มบุ๋มชัดเจน ขัดกับนิสัยที่ค่อนข้างจะโผงผาง แต่ชอบทำอะไรให้ดูคิ้วๆ

เป็นคนที่ดูเหมือนจะเป็นคนทั่วไป ที่มีการเล่น การทำอะไรบ้าๆ แต่กลับน่าสนใจ ต่างจากคนทั่วไป ซึ่งผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร เพราะผมรู้สึกเหมือน คนคนนี้มันมีอะไรมากกว่าความร่าเริงที่เห็นอยู่ตรงหน้า...

เดี๋ยวเย็นชา...

เดี๋ยวแข็งกระด่าง

เดี๋ยวยิ้มง่าย...

เดี๋ยวตกใจง่าย...

เดี๋ยวกวนตีน...

ผมเดาไม่ออกจริงๆ แฮะ ว่าคนคนนี้เป็นคนแบบไหน...สีหน้าที่ไม่ได้มีแค่หน้าเดียวของเขา กลับเรียกสายตาผมให้มองตามเขาได้ตลอด... มันไม่เบื่อดีแฮะ...

รับผิดชอบด้วยบีไอ มองตาม มองหาแต่รุ่นพี่จูฮอน...

กูไม่เป็นอันทำอะไรแล้วเพื่อนเวร L

 

 [End Part :  Jooheon x I.M.]

 




-------------------------------------------------------------------

Evil Quartz : talk



ตอนนี้ทั้งอิพี่จู และ อิหนู กำลังแย่เลอ

แต่พี่จูหนักสุด ใจเต้นตลอดเลย

เด็กมันไม่รู้ตัวว่ายั่ว ก็อดทนหน่อยนะพี่จ๋า


มาแล้วน้าาาา ยุ่งมากๆ เลย

ทั้งสอบ ทั้งทำ โปรเจค 

คิดว่าจะเคลียร์เสร็จตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว

ถถถถถถ ป่าวเลยติดยันวันที่ 14 เลยค่ะ แต่จะพยายามมาอัพให้เรื่อยๆ น้า

อย่าทิ้งกันไปไหนน้าาา ถ้าใกล้จบแล้วเค้าจะมาบอกกำหนดการรวมเล่มอีกทีนะตัวเอง

จะมีใครอยากได้มั้ยคะเนี่ย???? ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

เจอกันตอนหน้านะคะ เร็วๆ นี้ !

 ช่วยกันเม้นต์+โหวตให้หน่อยนะค้า อิอิ

#เส้นทางผัวทาสชยอกี ติดแท็กนี้เมื่อพูดถึงเรื่องนี้น้า

ถ้าอารมณ์มาอาจจะมีอัพก่อนเสาร์อาทิตย์หน้าก็ได้น้า

บอกไว้ก่อน อิอิ ช่วยฟีดแบคในทวิตให้เค้าหน่อยน้า 

อยากอ่านๆ แสดงความคิดเห็นกันได้น้าาาา

ถ้าแต่งได้ไม่โอเคก็ขออภัยด้วยน้า

และขอบคุณทุกคนมากๆ เลยน้าคะ

ที่คอยแนะเราบ้าง เม้นต์บ้าง

เราชอบเวลามอนเบเบ้หวีด น่ารัก <3


#เส้นทางผัวทาสชยอกี

เพจเฟสบุ๊คและทวิตเตอร์ของเราค่ะ

ไลค์สืไลค์รออะไรรรรร

555555555555555555 

Page : Evil Quartz

Twitter : Qmimiz_



© themybutter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

111 ความคิดเห็น

  1. #84 jxrim_oo (@jxrim_oo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 10:13
    ติดพี่เขาแล้วล่ะสิหึหึ อ่านตอนนี้ก็คิดอยู่ว่าจูเอ็มหรือเอ็มจู555555
    #84
    0
  2. #63 pk_baby (@pk_baby) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 16:48
    หวีดแรงมากก ;/////; พี่จูต้องตั้งสตินะอย่าให้น้องมาทำตื่นตูมสิ งือออ
    #63
    0
  3. #52 Duckyman131 (@Duckyman131) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 14:47
    ดีต่อใจรุนเเรงมาก
    กุ๊งเล่นพี่จูซะเขินเเทน
    งึดดดดดดดดดดดดด
    #52
    0
  4. #51 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 12:44
    ฮือ คือมันน่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ T///////T ดีกับจิตกับใจ เริ่มหวั่นไหวแล้วสิยัยกุ๊ง ส่วนพี่จูก็แบบเขินๆ ฮื้อ น่ารักกกกกกก รอตอนต่อไปฮับบบ
    #51
    0