[Fic monsta X] Love Me Love My Wife พ่อบ้านใจกล้า #ชยอกี #จูเอ็ม

ตอนที่ 17 : Love me Love My Wife EP13 : ตัวจริง (100 %)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ก.พ. 60


 

 

 

EPISODE 13 :

ตัวจริง

 

“แน่นอนสิ นายต้องทำได้ดีอยู่แล้วหน่าจูฮอน”

“นายก็อย่าลืมมาดูฉันแสดงด้วยนะ รู้เปล่า”

ตอนนี้ผมนี้โคตรจะหงุดหงิดเลย ผมมองตามพี่จูฮอนที่หลังจากที่เราทานข้าวกันเสร็จ แทนที่เราจะได้กลับคอนโดกัน ผมกลับต้องมานั่งรอพี่จูฮอนคุยกับคนตาขีดๆ เหมือนกันกับเขา ที่บังเอิญเจอกันที่ร้านอาหารแถวๆ คอนโดพี่จูฮอน ผมนั่งหน้างอมาเป็นเวลากว่าสิบห้านาทีแล้ว ง่วงแล้วเนี่ย อยากนอนพักแล้ว...

อ๊ะ ทุกคนคงจะสงสัยกันนะครับว่าถ้าอยากนอน ผมก็กลับบ้านหรือบริษัทไปนอนได้นิ๊ แต่พอดีว่าช่วงนี้ออกจะติดพี่จูฮอนไปสักหน่อย เลยมีบ่อยครั้งที่แอบหาข้ออ้างมานอนห้องพี่เขาบ้าง แบบติดฝนกลับไม่ได้ กลัวผีไรเงี่ย อ้างเรื่องผีๆ เดี๋ยวพี่เขาก็ให้อยู่เองอ่ะ แบบว่าพอพูดเรื่องผี พี่จูฮอนก็กลัวผีไง ก็แบบไม่กล้านอนคนเดียวละ เขาก็จำใจให้ผมนอนด้วยแล้วงี้

ผมเปล่าเจ้าเล่ห์นะ แค่ใช้ทริคเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเองครับ :D

“ใครน่ะ...” ผมเอ่ยแทรกขึ้นไปหลังจากที่ทนไม่ไหวกับการอ้อล้อและสกินชิพของทั้งสองคน พี่จูฮอนสะดุ้งเล็กน้อยกับเสียงทุ้มต่ำของผมที่ดังออกมาแบบไม่ให้สัญญาล่วงหน้า

“โอ๊ะ ตกใจหมด พูดเสียงเบาๆ ก็ได้มั้งน้องเดือน อยู่ใกล้กันแค่เนี่ย”

เขาดุผมเบาๆ แต่เพราะว่าเขากลับไปเรียกผมว่า น้องเดือน มันบ่งบอกถึงว่าเขาไม่ได้โกรธผมจริงจังมากมาย ก็แค่บ่นเฉยๆ

“โอ๊ะ ไอเอ็ม ไง เราควอน ซูนยองนะ เรียกโฮชิก็ได้ แต่ไอเอ็มคงไม่รู้จักเราหรอก เราอยู่ปีสอง เอก Performance น่ะ แต่ในเอกเรานายก็ดังอยู่น้า”

ซูนยองหรือโฮชิ คงจะเป็นคนที่เจ้าโดคยอมเดือนปีหนึ่งพูดถึงอยู่บ่อยๆ สินะ อายุเท่ากันหรอกหรอ ทำตัวสนิทกับพี่จูฮอน คิดว่าเป็นรุ่นพี่ซะอีก

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

ผมยิ้มให้เขา แต่ก็ไม่ได้ยื่นมือเข้าไปจับมือกับเขา ทำให้โฮชิหน้าเจือนไปเล็กน้อยก่อนจะชักมือตัวเองกลับอย่างเนียนๆ

“ผมว่าวันนี้ผมกลับก่อนดีกว่า ผมไปละครับพี่จูฮอน เดินทางปลอดภัยนะครับ”

โฮชิพูดจบก็มองผมยิ้มๆ แล้วเดินจากไป ผมยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อยก็จะหันไปเจอกับสายตาใครอีกคนที่จ้องผมอยู่ก่อนแล้ว พี่จูฮอนมองผมด้วยสายตาตำหนิอย่างเห็นได้ชัด

“อะไรครับ มองผมแบบนั้นหมายความว่ายังไง!

หงิดสิครับ จะตำหนิที่ผมทำแบบนั้นกับโฮชิหรอ หึ ปกป้องกันเข้าไปสิ!

ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดผมก็เปิดประตูรถข้างคนขับเข้าไปนั่งกอดอกหน้าบึ้งด้วยอารมณ์ที่ไม่อยากจะเอ็นจอยกับอะไรที่สุด ไม่รู้อ่ะว่าเป็นไร แค่มองหน้าพี่จูฮอนก็หงุดหงิดจนอยากจะชกหน้าแล้วอ่ะ เบื่อๆๆๆๆ

อออออออ :

อิบินนนนนนนนนนน T^T~

 ผมทักเพื่อนรักสุดสวาสไปอย่างหงุดหงิด แต่ก็ไม่นานนัก เจ้าเพื่อตัวดี ที่ป่านนี้คงหาเรื่องก่อกวนเวลาของพี่บ็อบบี้หลังเลิกเรียนไปเรียบร้อยแล้ว ผมกับบีไอจะมีนิสัยเหมือนกันอย่างหนึ่งคือเป็นพวกถ้าติดใครแล้ว จิกไม่ปล่อยครับ จนกว่าจะโดนไล่อย่างจริงๆ จังๆ พี่บ็อบบี้ก็นิสัยเหมือนพี่จูฮอนอ่ะ ไล่ แต่ก็ไม่เคยจะไล่จริงจังหรอกครับ ไอ้บินเลยไม่มีการสำนึกไง ว่าควรจะทำตัวเรียบร้อยบ้าง

ฮันบินจะบินก็ไม่นก หึ :

อารายยยยยเมิงงงงงง

อออออออ :

มึงรู้จักคนที่ชื่อโฮชิ เอก Performance มะ

ฮันบินจะบินก็ไม่นก หึ :

หู้วววว ยัยหมวยคนดัง

สนิทกับคุรพิจูฮอนของมึงไง

 

อออออออ :

มึงก็รู้หรอ ทำไมกูไม่รู้วะว่าเขารู้จักกัน

 

ฮันบินจะบินก็ไม่นก หึ :

มึงสนใจอะไรบ้าง นอกจากพิจูฮอนมึงอ่ะ

 

ก็จริงของมัน โดนความจริงแสกหน้าแล้วไปต่อไม่ถูกเลย ผมถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด กับความจริงที่ว่าช่วงนี้ผมไม่ได้สนใจใครรอบตัวเลย นอกจากพี่จูฮอน บีไอกับผม ถ้าคนที่รู้จักเราสองคนมักจะบอกเสมอว่าเหมือนต่างคนมีชีวิตตัวเอง แต่จริงๆ เราใส่ใจกันนะครับ ไม่งั้นจะเป็นเพื่อนกันยาวนานขนาดนี้ได้หรอ ผมเก็บโทรศัพท์ของตัวเองเขาในกระเป๋ากางเกง

“เป็นอะไร คิ้วขมวดอะไรขนาดนั้น

พี่จูฮอนเอ่ยถามผม แต่ก็ไม่ได้หันมามองหน้าผม เพราะเขาก็กำลังตั้งใจที่จะขับรถแล้วพาเราทั้งคู่ไปที่คอนโดของพี่เขาก่อน เพราะวันนี้ เขายอมตกลงที่จะติววิชาที่ผมไม่ถนัดแต่เขาดันถนัด เพื่อสอบย่อยของผมในวันพรุ่งนี้ ผมเหลือบมองใบหน้านิ่งของอีกฝ่ายอย่างหงุดหงิด นี่เขาไม่รู้ตัวหรอว่าตัวเองอ่ะ...

...เมื่อกี้ทำตัวไม่น่ารักเลย L


(20%)



ผมมองบนอย่างเซ็งๆ เมื่อพี่จูฮอนไม่มีท่าทีจะรู้ตัวกับสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับผมแม้แต่น้อยเลยด้วยซ้ำ เขายังนั่งฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

“เออ...เอ็ม โฮชิอ่ะ...” โฮชิ อื้มมมมม เจริญเถอะพูดถึงคนนั้นเวลานี้ โกรธ!

“...”

“หมอนั้นอ่ะ ปลื้มนายมากเลยนะเว้ย ตลกอ่ะ ไม่อยากจะเชื่อว่ามีคนที่ปลื้มนายขนาดนั้น ก็รู้ว่าเดือนแม่งต้องดังแน่ๆ แต่ไม่คิดว่าจะดังขนาดนี้มีแฟนคลับเป็นกลุ่มๆ ขนาดนี้”

พี่จูฮอนยังคงเจื้อยแจ้วเรื่องโฮชิอะไรนั้นออกมาไม่หยุดปาก โดยที่ผมเองก็ไม่ได้ฟังแม้แต่น้อย แค่ได้ยินชื่อโฮชิ ผมก็ไม่อยากจะทำอะไรแล้วครับ มันเซ็งอ่ะ เข้าใจอารมณ์ว่าพี่จูฮอนพูดถึงโฮชิอะไรนั้นด้วยอารมณ์และน้ำเสียงที่โคตรจะเอ็นดู แล้วดูกับผมดิ เดี๋ยวนิ่งใส่ เดี๋ยวดุบ้าง

สองมาตรฐานชะมัดคุณเข้าใจอารมณ์ที่หงุดหงิดจนอยากจะหายไปให้พ้นๆ ไม่อ่ะ ผมไม่รู้นะว่าตัวเองเป็นไร แต่ยิ่งจมกับความคิดที่ว่า 'ในสายตาเขามีคนอื่น' ต่างจากผม...ที่เวลาสนใจใครแล้ว ในหัวผมจะมีแต่เรื่องของเขา... บางครั้งมันก็แค่ทำให้ผมรู้สึกว่า ไม่ยุติธรรมเอาซะเลย...

โอเคผมยอมรับว่าตั้งแต่แรกที่ผมเข้าหาพี่เขาก่อน เป็นความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็โดนบีไอเป่าหูล้วนๆ แต่ถ้าคนคนนี้ไม่ได้มีส่วนทีทำให้ผมสนใจจริง เป่าหูแค่ไหน ผมก็คงไม่สนใจหรอก... ก็แค่ครั้งแรกที่เริ่มเข้าหา ที่อาจจะมีจุดหมายที่ไม่บริสุทธิ์ในจริงๆ แต่หลังจากนั้น ทุกครั้งที่ผมใกล้ ทุกครั้งที่ผมไปหา...

มันเป็นเพราะ...คิดถึง

ในหัวของผมคิดถึงแต่เรื่องเขาจนทนไม่ไหวแล้วต่างหาก

ผมคิดอะไรเรื่อยเปื่อยโดยที่คำพูดของพี่จูฮอนไม่ได้เข้าหัวผมสักนิด สายตาของผมเหลือบไปเห็น ว่ารถได้จอดเทียบหน้าคอนโดแล้ว

อออออออ :

กูไม่ไหววะมึง กูเหนื่อย...

กูอยากพอแล้วอ่ะ

ผมส่งข้อความสุดท้ายหาบีไอเพื่อนผมในไลน์ ก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋าสะพายของตัวเองและทันทีที่รถจอดสนิทผมก็เปิดประตูเดินลงจากรถทันที

ยังคงมีแต่ความเงียบ พี่จูฮอนไม่ได้ตะโกนไล่หลัง หรือรีบมาแคร์ผมแต่อย่างใด เสียงที่ผมได้ยินสุดท้ายก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาในคอนโดมีแต่คำว่า

อ้าว...

แค่คำเดียวเท่านั้นแหละครับ...

“อ้าวคุณไอเอ็ม วันนี้มากับคุณจูฮอนหรอครับ”

ลุงยามที่อยู่หน้าลิฟท์เอ่ยถามผมอย่างเป็นมิตร ผมพยักหน้ายิ้มรับเบาๆ ก่อนที่ลุงเขาจะกดลิฟท์ชั้น 10 ให้ผม ตามปกติ เพราะผมกับพี่จูฮอนอยู่ด้วยกันบ่อย จนเขาไม่มีความระแวงอะไรที่จะให้ผมขึ้นไปถึงชั้นบนแล้ว

หลังจากที่ลิฟท์มาถึงชั้น 10 ผมก็หยิบคีย์การ์ดออกมาเพื่อแตะเข้ากับประตูห้อง ครับ...ตอนนี้ผมมาบ่อยจนพี่จูฮอนไปเอาคีย์การ์ดสำรองมาให้ผมไว้ใช้ ผมบอกว่ามีแค่รหัสก็ได้ ก็ไม่ยอมบอกว่ารหัสคือไร ทั้งๆ ที่ถ้าผมรู้รหัสมันก็ไม่ยุ่งยากอะไรล่ะ ถ้าพี่เขาไม่เปิดระบบความปลอดภัยที่สูงขึ้น คือต้องใช้ทั้งคีย์การ์ดทั้งรหัสอ่ะ...

เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้อง ผมก็วางกระเป๋าของตัวเองไว้ตรงโซฟาแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนที่พี่จูฮอนจัดไว้เผื่อเวลาผมมานอน ให้ผมนอนห้องนี้และเขาก็นอนห้องปกติของเขาไป ผมทิ้งตัวลงกับเตียงอย่างเหนื่อยๆ ผมไม่คิดว่าตัวเองจะงี่เง่าขนาดนี้ในเวลานี้เลยจริงๆ นะ แค่มีคนมาสนิทกับพี่จูฮอนมากกว่าผม ก็หงุดหงิดแล้ว ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าคนรู้จักเขาทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้อง รุ่นเดียวกันเยอะจะตาย.... แต่ไม่ชอบให้ใครมาสนิทถึงขั้นสกินชิพแบบนี้อ่ะ ไม่ชอบ ผมไม่ชอบ...

ผมหลับตาลงแล้วเอาซุกหน้าลงกับหมอนกอดผ้าห่มเอาไว้ อยากหลับ อยากหลับไปเลย ไม่ตงไม่ติวมันแล้ววววว ฮือ.

“เป็นอะไรหือ” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสของอีกฝ่ายที่โอบไหล่ทั้งสองข้างของผมเบาๆ และดึงให้ลุกขึ้นนั่ง หันหน้าไปทางเขา ผมเลือกที่จะหันหน้าหนีพร้อมกับ เบ้ปากลงอย่างหงุดหงิด

“...”

“หงุดหงิดตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว เป็นอะไร ไหนบอกหมอดิ๊”

หมอบ้าหมอบออะไรเล่า ยังจะเล่นนะ!

“ก็รู้ว่าหงุดหงิด แล้วทำไมไม่ง้อ” ผมพูดเสียงอู้อี้ ยังคงไม่ยอมมองหน้าเขาเหมือนเดิม

“ก็แค่กำลังคิดว่าเป็นอะไร...”

“แล้วเป็นอะไรล่ะ”...

“ไม่รู้ มันไม่เห็นมีเรื่องอะไรเลย”

บื้อจริง บื้อมากๆ ผมกอดอกแน่นแล้วหันไปมองหน้าเขาด้วยใบหน้าคิ้วขมวด ค้อนๆ เหมือนเดิม

“ผมไม่ชอบ...”

“...”

“ทำไมพี่ต้องสนิทกับเขาขนาดนั้นด้วย! แล้วดูดิ ยิ้มให้เขาอ่อนโยนขนาดนั้น กลัวเขาไม่หวั่นไหวหรือไง!!!

พรั้ว!

“โอ้ย เจ็บนะ เอาหมอนฝาดพี่ทำไมเนี่ย”

“ก็ไม่ชอบอ่ะ ทีกับผมนะ! พี่ไม่เห็นจะยิ้มให้แบบนั้นบ้างเลย ผมทำอะไรพี่ก็หงุดหงิด พี่ก็ดุผมไปหมดอ่ะ” ผมบ่นอู้อี้ โดยที่อารมณ์หงุดหงิดก็ไม่ได้หายไป แต่ในใจก็แอบโล่งที่ได้พูด ในสิ่งที่ไม่เคยพูดออกไป

“ฮะ...ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

งงสิรออะไร เห้ย พี่จูฮอน มีอะไรน่าขำหรอว่ะ

“ขำอะไร น้องหงุดหงิดนี่น่าขำหรอ”

“นี่หึงพี่ กับ โฮชิ?” ผมกลืนน้ำลายลงคอทันทีที่ได้ยินคำว่าหึงออกจากปากอีกฝ่าย

“...”

“พี่ควรจะหึงมากกว่าปะ...เจ้าโฮชิ เจอกันทักทายกัน ไม่เจอกันตั้งนาน เอาแต่พูดถึงแก ชมแกไม่ขาดปากขนาดนั้นอ่ะ”

“พี่หึงโฮชิหรอ” ผมถามเสียงแข็ง

“เห้ยอะไรนี่ ฉลาดทุกเรื่อง ทำไมโง่เรื่องนี้อ่ะ”

อ้าว...ด่าโง่เฉย อะไรอ่ะ ยังไม่หายหงุดหงิดเลยนะเว้ย...เอาวะแตกก็แตกงานนี้แหละ ไม่ทันแล้วเว้ยยยยยย ขอทำตามใจตัวเองหน่อยเหอะ

“เอ้า ใครจะรู้อ่ะ พี่เอาแต่พูดๆๆๆๆ จะรู้มะว่าหึงใคร แล้วจะให้เข้าใจว่าหึงผมอ๋อ ชอบผมหรือไงอ่ะ ทุกวันนี้อยู่ด้วยกันพี่ก็เอาแต่ดุ เอาแต่ว่าอ่ะ ผมเข้าใกล้ก็ถอยห่าง แล้วจะให้คิดว่าชอบหรือไงล่ะ!

“....” ผมหอบเหนื่อยจ้องมาหน้าอีกฝ่ายเขม็งหลังจากที่พูดรัวเร็วราวกับกำลังแร๊พให้พี่เขาฟัง พี่จูฮอนยิ้มออกมาเล็กน้อย

“เงียบทำไมอ่ะ แล้วยิ้มทำไม ผมรู้สึกกับพี่มาก ผมชอบพี่ มันตลกหรอ”

“...” พี่จูฮอนยังคงไม่ได้ตอบอะไรผม

เขายังคงเอาแต่เงียบ ทำให้ผมเริ่มจะเครียดขึ้นมา ผมหลบสายตาพี่เขาและหัวเราะออกมาอย่างสมเพศตัวเองเบาๆ พร้อมกับกัดปากอย่างเครียดๆ กับความรักที่มันไม่สมหวัง ไม่ใช่รักครั้งแรก แต่ก็เป็นความรักที่ผมหวังว่าจะไปกันได้

ผมหวังกับมันไว้จริงๆ ...นะ

“จะโทษใคร ก็โทษตัวเองนะไอเอ็ม”

“...?”

“แกมันจะน่ารักเกินไปล่ะ”

พี่จูฮอนพูดจบท้ายทอยของผมก็ถูกคว้าเข้าไปใกล้และริมฝีปากของอีกฝ่ายก็ประกบลงมาบนริมฝีปากของผมทันที

เอ๊ะ...เอ๊ะ เอ๊!!!!!!

ผมตัวแข็งทื่อทันทีที่เริ่มได้สติ เริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไร จูบ...ฮือ บรรลุแล้วเอ็มเอ๋ย...ไอ้บินมึงเห็นมั้ยกูไม่นกกกกก กูไม่บินแล้วเว้ยยยยยย

ผมแอบขนลุกเล็กน้อยเมื่อพี่จูฮอนเอียงใบหน้าและขยับดึงผมเข้าไปใกล้กว่าเดิม ริมฝีปากแดงฉ่ำตามสไตล์คนผิวขาวใสของพี่จูฮอนเม้มริมฝีปากผมอย่างอ่อนโยน ก่อนที่สติผมจะเริ่มลอยอีกครั้งเมื่อผมสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แทรกเข้ามาในปากของผม...

“อื้อ...”

ร้อน... ผมจะเป็นลมแล้ว...

“เห้ย เอ็ม!!!

แล้วภาพตรงหน้าก็ดับไปทันที...

 

 

-------------------------------------------------------------------

Evil Quartz : tal

โอ้ยยยยยย มาแล้วค่าาาา

ฮืออออ ตั้งแต่แต่งมาตอนนี้ของจูเอ็มนี่เขินสุดละ

น้องเอ็มเป็นลมไปละจ้าาาาา ฮ่าๆๆๆๆ

เห็นเก่งๆ แต่เรื่องแบบนี้ก็มีอารมณ์เอ๋อได้เหมือนกันนาจา

ส่วนอิพี่จู แกทำเป็นใสไม่รู้เรื่อง ให้น้องติดกับใช่ปะ????

ร้ายนะยะนังพี่จู ฮ่าๆๆๆๆๆ

นานๆ ทีจูเอ็มจะหวาน กับเขาบ้าง

ปกติกวนตีนอยู่ได้ ฮ่าๆๆๆๆๆ

ฝากไว้ในอ้อมใจด้วยนาจาาาาา

ไว้จะมาต่อใหม่น้า ทั้งสองเรื่องเลย


อย่าลืมฟีดแบคให้ด้วยน้าาาาา

พูดถึงเรื่องนี้อย่าลืม แฮชแท็ก#เส้นทางผัวทาสชยอกี


แล้วก็ฝาก #เส้นทางผัวทาสทูวอนมิน

ภาคต่อของ #เส้นทางผัวทาสชยอกี

https://writer.dek-d.com/Love_japan/writer/view.php?id=1533399

เอาลิ้งไปก่อนนะ ยังไม่มีเวลาทำแบนเนอร์ 555555555

ฝากเจิมค่า <3

ฝากไลค์เพจหน่อยจ้าาา

เพจเฟสบุ๊คและทวิตเตอร์ของเราค่ะ

ไลค์สืไลค์รออะไรรรรร

555555555555555555 

Page : Evil Quartz

Twitter : Qmimiz_



© themybutter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

111 ความคิดเห็น

  1. #97 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 19:53
    ทำไมดีกับใจแบบนี้นะ งื้ออออออ -/////////- ตลกน้องเอ็ม หนูลูก เป็นลมเลยหรอ กิกิ ตาหมูรับผิดชอบน้องด้วย 5555555555555555555555555555555555555555555
    #97
    0
  2. #95 Poopaespp (@poopaespp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:18
    โอ้ยจูเอ็มน่ารักมากก TT รอนะค้าาา
    #95
    0
  3. #94 กุกุ๊งนะฮะ (@candyjelly123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:23
    กุ๊งทำใจไว้ลูก
    #94
    0
  4. #93 masji (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:34
    รอยุนะจ๊ะ ไรท์ สู้ๆ

    อยากอ่านทูวอนมินต่อแล้วด้วย 5555
    #93
    0