Love Breakfast : รักใสๆ หวานใจจอมยุ่ง (Yuri)

ตอนที่ 34 : ตอนที่ 33 : แขกไม่ได้รับเชิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    27 มี.ค. 54

 

ตอนที่ 33 : แขกไม่ได้รับเชิญ

เสียงที่ฟังดูเหมือนมีการทะเลาะเบาะแว้งกันกับเสียงเปิดปิดประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้ภรัณยาที่กำลังปีนรั้วชะเง้อคอแอบมองเข้าไปในบ้านข้างๆ ถึงกับสะดุ้งโหยงรีบหดศีรษะหลบลงมาแทบไม่ทัน แต่หางตาดันเหลือบไปเห็นว่าคนที่วิ่งตึกตักออกมาจากบ้านหลังนั้นเพียงลำพังกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทวัยเด็กของเธอ ใบหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอางค์ใดๆ สะท้อนกับประกายของแสงแดดทำให้มองเห็นหยาดน้ำตาที่รินไหลลงมาอาบสองแก้มอย่างชัดเจน ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน ภรัณยาจึงรีบเปิดประตูบ้านแล้ววิ่งออกไปหาจินตภัทรที่กำลังยืนรอเรียกรถแท็กซี่อยู่พอดี

 

“เกิดอะไรขึ้นน่ะจิน ทำไมถึงร้องไห้ออกมาแบบนี้”

 

“เรน...เอ่อ คือฉัน ไม่มีอะไรหรอก ขอตัวก่อนนะ”    

 

ดูเหมือนจินตภัทรจะแปลกใจไม่น้อยที่เห็นอดีตเพื่อนรักมาปรากฏตัวตรงหน้าในเวลานี้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกไปเพราะกลัวว่าหากเพื่อนรักได้รับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจตอนนี้แล้วจะรับไม่ได้ ประกอบกับรู้สึกอึดอัดใจเกินกว่าจะบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ใครได้ฟัง จึงพยายามปฏิเสธเมื่อเพื่อนสาวตั้งคำถามด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างมาก พอดีกับที่มีรถแท็กซี่แล่นผ่านมาพอดี เธอจึงรีบเปิดประตูก้าวขึ้นไปโดยไม่ยอมเล่าอะไรให้ฟังก่อนจะจากจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภรัณยาได้แต่มองตามไปอย่างอดสงสัยไม่ได้ จึงตัดสินใจเดินบุกเดี่ยวเข้าไปในบ้านของพรรณวรเพราะข้องใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเธอกันแน่

 

ภรัณยาเดินบุ่มบ่ามเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็วโดยไม่รอฟังคำอนุญาตของเจ้าของบ้านพร้อมกับโพล่งออกมาเสียงดังด้วยสีหน้าโกรธขึ้งคล้ายไม่พอใจเป็นอันมาก พลางมองไปยังสาวหล่อเจ้าของบ้านที่ยืนกุมขมับทำหน้าเครียดอยู่ ถัดไปมีหญิงสาวผมบลอนด์อีกคนยืนมองมาทางเธอด้วยสายตาแปลกใจแกมตำหนิเล็กน้อยที่เธอพรวดพราดเข้ามาในบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตเช่นนี้

 

นายพันวอน บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่าเกิดอะไรขึ้น นายทำอะไรแย่ๆ ลงไปอีกแล้วใช่ไหม เพื่อนฉันถึงได้วิ่งร้องไห้ออกไปแบบนั้นน่ะ

 

บ้าหรือเปล่า คิดอะไรของเธอเนี่ย ฉันจะไปทำอะไรน้องจินเขาได้ยังไง ชีสก็ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน อ้อ เธอมานี่ก็ดีแล้ว เรื่องป้ายไฟที่ปายบอกเมื่อวันก่อนเรายังไม่ได้เคลียร์กันเลยนะ”

 

พรรณวรที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ก่อนแล้วหันมาต่อว่าสาวน้อยข้างบ้าน พลางนึกถึงเรื่องที่ปรินนท์กล่าวถึงวีรกรรมของอีกฝ่ายที่ก่อเรื่องยุ่งยากให้กับเธอในงานคอนเสิร์ตนักร้องสาวชาวเกาหลีเมื่อคราวก่อนขึ้นมาได้ จึงพาลโมโหใส่ผู้บุกรุกเข้ามาในบ้านอย่างลืมตัว

 

“ถ้าเป็นเรื่องนั้น ฉันก็บอกขอโทษไปแล้วไง ยังจะมาโวยวายอะไรอีกล่ะ นี่ ไม่ต้องมาทำเป็นเปลี่ยนเรื่องหรอกนะ บอกมาเลยดีกว่านายกับเพื่อนของนายทำอะไรจินกันแน่”

 

พอได้ฟังคำอีกฝ่าย ก็ทำให้ภรัณยานึกโกรธขึ้นมาเช่นกัน จึงตะคอกถามเสียงดังพลางมองหญิงสาวข้างกายเจ้าของบ้านด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก แต่พรรณวรยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไป สาวลูกครึ่งก็ออกรับแทนให้เสียก่อน

 

อย่าไปโทษพั้นช์เขาเลย เขาอุตส่าห์หวังดีจะช่วยแต่งเพลงซิงเกิ้ลแรกให้ เพื่อนเธอเองต่างหากล่ะที่เอาแต่ใจมากเกินไป อยากจะเอาเพลงที่แต่งเองมาร้องอยู่ได้ แทนที่จะฟังคำแนะนำของโปรดิวเซอร์บ้างก็ไม่มี ที่จริงฉันก็ไม่อยากพูดแบบนี้หรอกนะ เพราะยังไงเขาก็เป็นรุ่นน้องที่ฉันสนิทด้วยเหมือนกัน แต่ถึงขนาดเขวี้ยงซองเนื้อเพลงมาใส่พั้นช์แบบนี้มันก็เกินไปจริงๆ

 

ชนยชายืนกอดอกหน้าบึ้งเมื่อพูดถึงคนที่เพิ่งจากไปด้วยสีหน้าไม่พอใจเช่นกัน ส่วนภรัณยาได้ฟังดังนั้นก็เริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้เลาๆ เธอคาดเดาเอาว่าบทเพลงที่จินตภัทรลงทุนแต่งเองกับมือนั้นคงมีความหมายกับเพื่อนของเธอมาก จึงไม่อยากต้องมาร้องเพลงที่คนอื่นแต่งให้ บางทีบทเพลงนั้นอาจจะเป็นเพลงที่จินตภัทรตั้งใจแต่งให้กับใครบางคนกระมัง และใครคนนั้นก็น่าจะเป็นชนยชา

 

ดูจากหลายวันก่อนที่มีโอกาสได้พบกัน เธอแอบสังเกตเห็นสายตาที่จินตภัทรมองไปยังสาวผมบลอนด์ตรงหน้าเธอนั้นล้วนเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย มีทั้งความปลาบปลื้ม ชื่นชมระคนสนใจ ทั้งดูเป็นห่วงเป็นใยและใส่ใจมากเกินกว่าที่คนรู้จักกันเพียงผิวเผินจะพึงมีต่อกันเช่นนั้น ก็พอจะทำให้คิดว่าบางทีจินตภัทรอาจจะแอบชอบหญิงสาวรุ่นพี่อยู่ฝ่ายเดียวก็เป็นได้ และแม้เธอจะเคยได้ฟังเพลงที่พรรณวรแต่งไว้เมื่อครั้งก่อนและก็รับรู้ได้ว่ามันช่างไพเราะและฟังง่ายไม่ซับซ้อนเหมือนอย่างเพลงของนักร้องบางคนที่เธอฟังแทบไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย แต่เพราะความรู้สึกเป็นห่วงความรู้สึกของเพื่อนมากกว่า จึงพยายามเถียงและแก้ตัวแทนให้

 

“โอเค ฉันไม่เถียงว่านายพันวอนแต่งเพลงได้ดี แต่บางทีโปรดิวเซร์ก็ควรจะฟังความคิดเห็นของคนที่อยู่ภายใต้การดูแลบ้างเหมือนกันนะ คุณเองก็เหมือนกัน ทำเป็นว่าหวังดีกับจินอย่างนี้ ปากก็บอกว่าสนิทกับจินอย่างนี้แต่ดูเหมือนจริงๆ แล้วคุณก็แค่ใช้จินเป็นข้ออ้างเท่านั้น ฉันว่าบางทีอาจจะไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำไปมั้ง”

 

ภรัณยากล่าวพลางมองหน้าสาวหล่อเจ้าของบ้าน ก่อนจะหันหน้าตวัดสายตาไปยังสาวลูกครึ่งต่างเชื้อชาติที่ยืนถัดไปพร้อมกับเชิดหน้าเอ่ยขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว สร้างความไม่พอใจให้แก่ชนยชาเป็นอันมาก เธอรีบตอกกลับอีกฝ่ายอย่างเหลืออด

 

“นี่เธอ รู้จักระวังคำพูดบ้างนะ คนนอกอย่างเธอไม่รู้เรื่องอะไรอย่ามาทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลยน่า”

 

ดวงตาต่างสีจ้องมองกันและกันอยู่นานอย่างไม่มีใครยอมแพ้ใคร ทั้งยังเริ่มถกเถียงกันยกใหญ่จนทำให้เจ้าของบ้านอย่างพรรณวรเริ่มรำคาญกับการโต้เถียงกันของสองสาวจึงขอร้องให้ชนยชากลับไปก่อน เพื่อยุติเรื่องราวบาดหมางในครั้งนี้

 

“ชีสขอโทษนะแต่ฉันว่าเธอกลับไปก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องน้องจินเดี๋ยวฉันโทร. ไปคุยอีกที โอเคนะ”

 

“ไม่ค่ะพั้นช์ ชีสต้องคุยกับยายเด็กไร้มารยาทนี่ให้รู้เรื่องก่อน”

 

 ชนยชารีบปฏิเสธทันควัน และยังไม่วายจ้องหน้าคู่กรณีคล้ายจะกินเลือดกินเนื้ออีกฝ่ายก็ไม่ปาน เช่นเดียวกันกับภรัณยา เมื่อได้ยินคำสบประมาทที่สาวผมบลอนด์เรียกเธอเช่นนั้น ก็ยิ่งโกรธหนักมากไปกว่าเดิม

 

“เธอน่ะสิหยาบคาย ฉันพูดเตือนดีๆ ทำไมต้องมาว่าฉันด้วย คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่นักหรือไง”

 

“หยุดได้แล้ว พอซักทีทั้งคู่เลย จะเถียงกันให้มันได้อะไรขึ้นมาเนี่ย ชีส ฉันขอร้องล่ะ กลับไปก่อนเถอะ ส่วนเธอก็เหมือนกันเรน เลิกเถียงแทนเพื่อนสักที ฉันรู้ว่าเธออยากช่วยเพื่อนแต่นี่มันเป็นงานของฉันไม่ใช่เรื่องของเธอ เข้าใจหรือเปล่า!

 

น้ำเสียงตะคอกอย่างขุ่นเคืองของพรรณวรทำให้สองสาวที่กำลังห้ำหั่นกันด้วยสายตาต้องหันมามองอย่างตกตะลึง โดยเฉพาะสาวน้อยข้างบ้านที่ดูจะอึ้งไปในทันทีที่ถูกตวาดเสียงดังใส่อย่างที่ไม่เคยมีใครทำกับเธอแบบนี้มาก่อน พลันน้ำตาจึงค่อยๆ รื้นขึ้นมาและไหลรินจากดวงตาคู่งามอาบแก้มนวลโดยไม่รู้ตัว

 

“เอ่อ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

 

สาวหล่อเจ้าของบ้านเห็นดังนั้นก็รู้สึกเหมือนใจอ่อนไหวยวบลงอย่างประหลาด จู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ พลางกล่าวขอโทษขอโพยคนตรงหน้าทันที

 

“ไม่ต้องมาขอโทษหรอก ฉันมันก็แค่คนที่แส่เข้ามายุ่งเรื่องชาวบ้านเอง เชิญนายคุยกับแฟนนายตามสบายเถอะ”

 

ทว่า ภรัณยาไม่ทันรอฟังจนจบทั้งประโยคก็โพล่งออกมาทั้งน้ำตาเสียก่อน แล้วจึงหันหลังวิ่งหนีจากไปอีกคน ทิ้งให้พรรณวรมองตามไปอย่างเหนื่อยใจ

 

ระหว่างนั้นเองที่ชนยชาสังเกตเห็นสายตาของพรรณวรมองตามสาวน้อยข้างบ้านไปก็พอจะดูออกว่าเขาให้ความสำคัญกับหญิงสาวอีกคนนั้นไม่น้อย ความรู้สึกอิจฉาริษยาพลันก่อตัวขึ้นมาในใจของเธอทันที แต่ยังไม่ละความพยายามที่จะดึงความสนใจของคนที่ตนได้แต่แอบรักเพียงฝ่ายเดียวให้กลับคืนมาอีกครั้ง

 

“ช่างเถอะค่ะพั้นช์ อย่าไปสนใจเด็กนั่นเลย ไหนเมื่อกี้บอกว่าจะให้ฟังเพลงที่แต่งไว้ให้น้องจินใช่ไหมคะ เล่นให้ชีสฟังหน่อยสิ”

 

สาวผมบลอนด์ชักสีหน้าอย่างไม่พอใจก่อนจะเก็บซ่อนมันเอาไว้ภายรอยยิ้มหวานบนใบหน้า แต่เจ้าของบ้านกลับส่ายหน้าพร้อมปฏิเสธโดยอ้างเหตุผลว่ารู้สึกเหมือนจะไม่สบายและขอร้องให้หญิงสาวกลับไปก่อน ชนยชาพยายามออดอ้อนขออยู่ต่ออีกสักพักแต่ก็ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้าน จึงได้แต่เดินกระแทกเท้าปึงปังออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ ปล่อยให้คนที่จู่ๆ ก็เกิดไม่สบายขึ้นมากะทันหันได้แต่มองตามเพื่อนสาวเดินจากไปอย่างอ่อนใจ

 

            ทางด้านของภรัณยานั้นหลังกลับออกมาจากบ้านของสาวหล่อนักแต่งเพลงได้ ก็เอาแต่ร้องไห้สะอื้นฮักๆ ไม่ยอมหยุด เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดจึงรู้สึกน้อยใจและเสียใจมากมายเช่นนี้เพียงแค่ถูกอีกฝ่ายตวาดใส่เสียงดังซ้ำยังทำท่าทางไม่พอใจใส่ ทั้งที่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาก็เป็นเพียงแค่เพื่อนบ้านกันเท่านั้น แต่พอเห็นพรรณวรพูดจาเหมือนเข้าข้างหญิงสาวผมบลอนด์อีกคนก็เหมือนจะทนไม่ได้ นี่คงไม่ใช่ว่าเธอเกิดหลงรักเขาขึ้นมาแล้วหรอกนะ

 

            ไม่นะเรน เขามีแฟนอยู่แล้วทั้งคนจะไปชอบเขาได้ยังไง ตาบ้านั่นชอบแกล้งชอบรังแกเธออยู่เรื่อย ห้ามไปหลงชอบเขาเด็ดขาดเลยนะ

 

            ภรัณยาพร่ำบอกกับตัวเองซ้ำๆ ก่อนจะเดินก้มหน้างุดๆ เปิดประตูกลับเข้ามาในบ้าน ก็สวนกับมินรญาที่เดินหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ออกมาขึ้นรถพอดี

 

            “สองสามวันนี้ฉันต้องไปทำธุระที่ต่างจังหวัด คงไม่ได้กลับบ้านนะ แล้วนี่เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายเหรอ”

 

            สาวมาดเซอร์กล่าวกับเจ้าของบ้านเช่า พร้อมกับมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างอดแปลกใจไม่ได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้เห็นภรัณยาเดินร้องไห้กลับเข้ามาในบ้าน จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่คนที่เพิ่งร้องไห้กลับบอกปัดว่าไม่มีอะไรแล้วรีบสาวเท้ายาวๆ เข้าบ้านไปทันที โดยมีสายตางุนงงของมินรญามองตามไปอย่างอดสงสัยไม่ได้ ครั้นเมื่อกำลังจะสตาร์ตรถขับออกไปก็ได้เห็นสาวผมบลอนด์ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดเดินออกจากบ้านข้างๆ มาขึ้นรถแล้วขับพรวดพราดออกไปอย่างเร็วราวพายุทอร์นาโด จึงทำให้เธอพอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้ แต่เพราะเห็นว่าไม่ใช่เรื่องของเธอจึงไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย

 

            “อ้าวน้องเรน ไปไหนมาจ๊ะเห็นไอ้พั้นช์บอกว่าน้องเรนทำกับข้าวไม่เป็น วันๆ กินแต่อาหารกล่องใช่ไหม นี่วันนี้พี่ปายอุตส่าห์ลงทุนเดินไปซื้อกับข้าวที่หน้าปากซอยมาทำอาหารกลางวันเตรียมไว้ให้เชียวนะ ทีแรกจะชวนน้องมินมาทานด้วยเหมือนกัน แต่ยายนั่นดูหยิ่งเป็นบ้าเลย ถามคำตอบคำอย่างกับกลัวดอกพิกุลจะร่วงมาจากปากอย่างนั้นแหละ”

 

            พอก้าวเข้าบ้านมาได้เท่านั้น ก็เจอกับปรินนท์ที่เดินถือจานอาหารหน้าตาน่ารับประทานออกมาจากในครัว แม้ว่ากลิ่นหอมหวนจะชวนให้รู้สึกน้ำลายสอขึ้นมาอยู่บ้าง แต่เจ้าของดวงตาแดงก่ำราวกระต่ายที่เพิ่งร้องไห้มาหยกๆ กลับมิได้มีกะจิตกะใจที่จะทักทายสาวหล่อหน้าตี๋เพื่อนร่วมบ้านอีกคนเลยแม้แต่น้อย จึงพยายามเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ก็ไม่วายถูกปรินนท์เดินตามมาดักหน้าเอาไว้ พร้อมกับพูดนินทาเพื่อนร่วมบ้านอีกคนลับหลังไม่ได้หยุด ก่อนจะบอกข่าวดีว่าตนได้งานทำชั่วคราวระหว่างรอให้เรื่องราวที่บ้านสงบลงได้แล้ว

 

“เป็นอะไรไปน้องเรน ทำหน้ามุ่ยไม่พูดไม่จาอย่างนี้ สงสัยต้องมีวันนั้นของเดือนแน่เลยใช่ไหม อ้อ จริงสิ เกือบลืมบอกไป พี่ได้งานเป็นผู้ช่วยดีเจที่บริษัทเดียวกับไอ้พั้นช์มันนะ วันนี้เริ่มงานวันแรกเสียด้วยคงจะกลับดึกหน่อย เรนอยู่บ้านคนเดียวก็ปิดประตูล็อกบ้านให้ดีนะ เมื่อคืนตอนพี่กลับบ้านมาเห็นมีผู้ชายท่าทางไม่น่าไว้ใจมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ หน้าบ้านด้วยล่ะ”

 

“โทษนะคะ แต่พี่ช่วยเงียบหน่อยจะได้ไหม เรนปวดหัว ขอตัวก่อนนะ”

 

เมื่อเห็นว่ายิ่งทำเป็นเงียบไม่พูดอะไร อีกฝ่ายก็ยังคงพูดจ้อไม่ได้หยุด ทำเอาสาวน้อยเจ้าของบ้านเริ่มหงุดหงิดมากกว่าเก่า จึงตัดสินใจจบบทสนานั้นด้วยการขอตัวกลับเข้าห้องของตัวเองไปดื้อๆ ทำเอาปรินนท์ถึงกับยืนเกาศีรษะอย่างงุนงงว่าสาวน้อยข้างบ้านไปกินรังแตนมาจากไหนจึงได้มาเหวี่ยงใส่เธอเช่นนี้

 

ภรัณยาเดินกระแทกเท้าปึงปังขึ้นบันไดมาพร้อมกับเปิดและปิดประตูห้องเสียงดังโครมครามอย่างโมโห ทำเอาคนที่กำลังจะเปิดประตูชะโงกหน้าลงมาจากห้องใต้หลังคาถึงกับสะดุ้ง พลางมองสาวน้อยเจ้าของบ้านเช่าอย่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะค่อยๆ ย่องลงบันไดมา เป็นจังหวะเดียวกับที่ปรินนท์เดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งพร้อมกับบ่นพึมพำเพียงลำพัง จึงคลาดกันกับสาวเท่นักบู๊เพื่อนร่วมบ้านอีกคน ไม่อย่างนั้นกัวยี่ฟางคงตกเป็นเหยื่อที่ต้องมาทนยืนฟังสาวหล่อหน้าตี๋บ่นงึมงำอยู่เพียงฝ่ายเดียวอีกเช่นกันไปแล้ว

 

กลางดึกคืนนั้นเป็นอีกคืนที่สาวน้อยเจ้าของบ้านเช่านอนไม่หลับ เธอนอนพลิกตัวกลับไปกลับมาอยู่หลายครั้งแต่ไม่ว่าทำอย่างไรก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลับตาลงได้เลย เมื่อประโยคคำพูดต่อว่าของสาวหล่อข้างบ้านนั้นยังคงลอยแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเธออยู่เรื่อยไป

 

“โธ่เอ๊ย อีตาพันวอนบ้า ทำไมฉันต้องนอนไม่หลับเพราะคำพูดแย่ๆ ของนายด้วยนะ ฮึ่ม น่าโมโหจริงๆ เลย ลงไปหานมอุ่นๆ กินดีกว่าจะได้นอนหลับสบาย”

 

ภรัณยาบ่นเสียงขรมอยู่เพียงลำพังในห้องนอน ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วเปิดประตูออกไป แต่แล้วก็ต้องตกใจจนแทบช็อกขณะกำลังเดินลงมาจากบันไดมุ่งตรงไปยังห้องครัว แสงไฟสลัวรางที่สาดส่องเข้ามาจากภายนอกทำให้มองเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนเดินวนเวียนอยู่ตรงห้องรับแขกของบ้าน มือเล็กเอื้อมไปกดเปิดสวิตช์ไฟด้วยอาการลนลาน พลันเมื่อโคมไฟบนเพดานถูกเปิดสว่างโร่ขึ้นมาจึงได้เห็นชายแปลกหน้าสองคนในชุดดำกำลังช่วยกันยกข้าวของมีค่าในบ้านของเธอมากองรวมกันเอาไว้คล้ายกำลังจะขนย้ายถ่ายเทออกไปนอกบ้าน

 

กรี๊ด! ขโมยเหรอ ช่วยด้วยค่ะ ขโมยขึ้นบ้านฉัน ทำไงดีๆ

 

หญิงสาวในชุดนอนกระโปรงลายหมีร้องโวยวายออกมาเสียงดังแล้วรีบวิ่งกลับขึ้นห้องตัวเองไป พร้อมกับล็อกประตูอย่างแน่นหนา พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายไปยังสถานีตำรวจเพื่อแจ้งเหตุด่วนเหตุร้ายทันที

 

ซวยฉิบ นึกว่าบ้านนี้ไม่มีใครอยู่เสียอีก แกรีบไปจับยายนั่นมัดปากไว้ก่อนเลยนะ เสียงดังอย่างนี้เดี๋ยวชาวบ้านได้แห่กันมาพอดีหรอก

 

เสียงกรีดร้องของภรัณยาที่ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบก็ทำให้ชายในชุดดำทั้งสองผงะตกใจมองตามไปยังต้นเสียง พร้อมกับที่หนึ่งในสองโจรนั้นสบถออกมาเสียงดังพลางหันไปพูดกับอีกคนให้จัดการกับหญิงสาวเจ้าของบ้านก่อนที่เธอจะส่งเสียงดังไปมากกว่านี้

 

เมื่อได้ยินเสียงกึกกักดังเข้ามาในห้องคล้ายว่าคนที่อยู่ด้านนอกกำลังจะไขกุญแจผีหรือไม่ก็คิดจะพังประตูเข้ามา ทำให้ภรัณยาออกอาการหวาดผวาได้แต่ยืนตัวสั่นงันงกจนแทบทำอะไรไม่ถูก พลันสายตาเหลือบไปเห็นไฟในห้องนอนของบ้านข้างๆ ที่ยังคงสว่างไสวเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าเจ้าของห้องยังไม่หลับ หญิงสาวจึงตัดสินใจรีบเปิดประตูระเบียงออกไปแล้วตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากสาวหล่อข้างบ้านทันที

 

“ว้าย! อย่าเข้ามานะ ใครก็ได้ ช่วยทีค่ะ นายพันวอนช่วยฉันด้วย ฮือๆ ฉันกลัวแล้ว”

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไปในหนังสือนะคะ

...................................................................................................................................................

LovePenguin's Talk

สวัสดีค่ะคุณผู้อ่านทุกท่าน ไม่ได้ทักทายกันหลายวันเลย อากาศร้อนๆ หนาวๆ แถมฝนยังตกอีก มีใครเป็นหวัดบ้างรึเปล่าเอ่ย อย่าลืมดูแลรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ วันนี้ LovePenguin มีเรื่องจะมาแจ้งให้ทราบค่ะ เนื่องจากนิยายเรื่อง Love Breakfast : รักใสๆ หวานใจจอมยุ่ง ได้ผ่านการพิจารณาจากสนพ.ทูบีเลิฟ และตีพิมพ์วางจำหน่ายเรียบร้อยแล้ว จึงต้องขออนุญาตลงนิยายเอาไว้แต่เพียงเท่านี้ค่ะ อย่างไรก็ตามต้องขออภัยคุณผู้อ่านทุกท่านมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะคะ

ส่วนใครที่ต้องการอ่านต่อ ขณะนี้หนังสือยังไม่มีวางจำหน่ายตามร้านทั่วไปค่ะ แต่จะมีวางจำหน่ายบนเว็บไซต์ของสำนักพิมพ์ทูบีเลิฟ และในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 39 ณ ศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ บูธ H06 โซน Plennary Hall พร้อมกับอีกสามเรื่องในซีรีย์ชุดเดียวกันด้วยค่ะ ถ้าไม่เป็นการรบกวนจนเกินไปก็อย่าลืมช่วยกันอุดหนุนนักเขียนไส้แห้งตัวเล็กๆ คนนี้ด้วยนะคะ

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกคอมเม้นต์และกำลังใจที่ส่งมาให้ค่ะ ถ้าไม่มีแรงบันดาลใจจากคุณผู้อ่าน LovePenguin ก็คงไม่สามารถประสบความสำเร็จจนมายืนอยู่ตรงนี้ได้ ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ที่ยังคอยติดตามผลงานของเรามาตลอด

วันพรุ่งนี้ (27 มี.ค.54) และวันอาทิตย์ที่ 3 เม.ย.54 เวลา 10.00 - 16.00 น. พบกับ LovePenguin ตัวเป็นๆ กันได้ที่บูธสนพ.ทูบีเลิฟค่ะ 

แล้วเจอกันนะคะทุกคน

LovePenguin

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #104 kungka (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2556 / 13:42
    อัพลงเร็ว ๆ ๆ อยากอ่านขอรับ
    #104
    0
  2. #101 ชิอาฮะ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 19:59
    กำลังมันเลยยย ทำให้อยากอ่านแล้วจากไปอิอิ
    #101
    0
  3. #100 No Friday (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 13:43
    อุดหนุนแน่นอนค่ะ!
    #100
    0
  4. #99 Romeo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 มีนาคม 2554 / 00:49
    นายพันวอนไปช่วยหนูเรนที!!
    #99
    0