Love Breakfast : รักใสๆ หวานใจจอมยุ่ง (Yuri)

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 28 : แผนการของคนเจ้าเล่ห์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 มี.ค. 54

 

ตอนที่ 28 : แผนการของคนเจ้าเล่ห์

 

เมื่อภรัณยาเปิดประตูเข้ามาในห้อง ก็พบว่ามีข้าวของซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นพวกกล่องลังกระดาษสองสามใบขนาดไม่ใหญ่นักวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยอยู่ริมผนังห้อง กับกระเป๋าเดินทางขนาดย่อมสองใบวางอยู่บนเตียงหลังใหญ่ จึงเดินเข้าไปหมายจะหยิบกระเป๋าสองใบหลบออกให้พ้นทางและนำไปวางแอบไว้ที่มุมใดสักมุมก่อน แต่พอยกหูหิ้วขึ้นมาจริงๆ ก็ถึงกับนิ่วหน้าเมื่อรู้สึกว่ากระเป๋าสองใบนั้นหนักเอาการจนต้องวางเอาไว้ที่เดิม

 

“พามานอนที่เตียงเลยก็ได้ เอ๊ะ กระเป๋านั่นเดี๋ยวฉันหยิบให้เอง ฮึบ! เอ๊ะ...ทำไมยกไม่ขึ้นเลย ใส่อะไรไว้ข้างในเนี่ยหนักเป็นบ้าเลยแฮะ”

 

“ยกไม่ได้ก็วางไว้นั่นแหละ  เอ้า หลบไปหน่อยสิแม่คุณ มัวแต่ยืนเกะกะอยู่ได้”

 

ร่างสูงโปร่งแอบยิ้มขำกับท่าทางบ่นพึมพำอยู่คนเดียวของสาวน้อยเจ้าของบ้าน ก่อนจะแสร้งบ่นด้วยน้ำเสียงรำคาญแล้วทำทีเบียดตัวกระแซะเข้าไปใกล้ร่างบอบบางเพื่อวางร่างของปรินนท์ที่แบกอยู่บนหลังลงไปนอนกับเตียง จนคนที่ยืนอยู่ก่อนแล้วต้องเขยิบถอยห่างไปทางด้านหลังโดยอัติโนมัติ และไม่วายส่งสายตาเขียวปั้ดมาให้เธออย่างนึกเคือง

 

ขอโทษนะปายที่ก่อนหน้านี้แอบบ่นว่าแกเป็นภาระของฉัน จริงๆ แล้วต้องขอบใจแกมากกว่านะที่ทำให้ฉันนึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้

 

หลังจากยกสัมภาระของผู้เช่าตัวจริงไปกองไว้รวมกับพวกลังต่างๆ ที่มุมห้องด้านหนึ่งแล้ว พรรณวรจึงเดินกลับมาย่อตัวลงนั่งข้างเตียงและดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เพื่อนรัก พลางเปรยกับร่างที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่ในใจ ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าสาวน้อยหน้าแฉล้มที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ทางด้านหลังด้วยสายตาเป็นประกาย เล่นเอาคนถูกมองเสียวสันหลังวาบรู้สึกไม่ไว้วางใจขึ้นมาตงิดๆ

 

 “มองหน้าฉันแบบนั้นทำไมนายพันวอน ส่งเพื่อนเสร็จแล้วก็รีบกลับบ้านกลับช่องไปสิ นี่มันดึกมากแล้วนะ ไม่คิดจะเกรงใจเจ้าของบ้านบ้างหรือไง”

 

จู่ๆ ภรัณยาก็รู้สึกใจเต้นขึ้นมาเมื่อได้สบตากับดวงตาคมสีนิลเข้า สายตาวับวาวที่มองมาสร้างความรู้สึกหวั่นไหวให้กับหญิงสาวไม่น้อยจนต้องเบนหน้าหนีไปอีกทาง และกลบเกลื่อนอาการของตนด้วยการแสร้งทำเป็นไม่พอใจพลางเอ่ยปากไล่อีกฝ่ายเสียงเข้ม

 

“โถๆ ใจร้ายจังเลยนะครับคุณภรรยาเนี่ย คนยังไม่ทันพักให้หายเหนื่อยเลยก็ออกปากไล่กันซะแล้ว”

 

แต่ดูเหมือนพรรณวรจะรู้ทัน เมื่อเห็นว่าแก้มขาวนั้นค่อยแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อราวกับว่าเจ้าตัวกำลังเขินอายอย่างไรอย่างนั้น ร่างสูงโปร่งจึงรีบกระโจนพรวดขึ้นจากเตียงพลางสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้คนที่ยืนหันหลังให้อยู่โดยที่อีกฝ่ายมิทันรู้ตัว กระทั่งหันกลับมาเพราะตั้งใจจะต่อว่าที่เธอเรียกชื่อแบบผิดๆ นั้น จมูกรั้นของคนตัวเล็กกว่าก็ปะทะกับแผ่นอกราบเรียบของสาวหล่อเข้าพอดี

 

“นายเรียกชื่อฉันผิดอีกแล้วนะ บอกแล้วไงว่าฉันชื่อ...อุ๊ย!

 

สาวน้อยเจ้าของบ้านถึงกับผงะทำท่าจะก้าวถอยหลังกลับไปตั้งหลัก แต่จู่ๆ ขาทั้งสองเกิดพันกันขึ้นมาจึงเกือบจะหงายลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้นแล้ว หากไม่ได้อ้อมแขนแข็งแรงของคนตัวสูงกว่าประคองเอาไว้ ดวงตารียาวสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าใบหน้าสีน้ำผึ้งของสาวหล่อข้างบ้านอยู่ห่างออกไปเพียงเล็กน้อย หัวใจเต้นโครมครามแทบจะหลุดออกมากองอยู่นอกอกท่ามกลางความรู้สึกลุ้นระทึกว่าร่างสูงโปร่งที่ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จะทำอะไรเป็นลำดับต่อไปนับจากนี้

 

“ฉันว่าไม่ผิดหรอกนะ แต่ดูเหมือนเธอคงจะลืมไปแล้วสินะว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราสองคนบ้าง อืม อยากให้ช่วยบทบทวนความจำอีกสักครั้งไหมครับ...คุณภรรยา”

 

พรรณวรเห็นอาการประหม่าและขวยเขินของหญิงสาวก็ยิ่งตาลุกวาว รู้สึกอยากแกล้งมากขึ้นไปอีก จึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้พร้อมกับจงใจกระซิบข้างหูอีกฝ่ายหมายจะยั่วเย้า

 

น้ำเสียงห้าวที่เอ่ยกระซิบเสียงแผ่วชิดริมใบหูจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผะผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม ทำเอาภรัณยาได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของคนตัวสูง หัวใจดวงน้อยออกอาการสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อต้องมาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ จนเผลอหลับตาปี๋กำมือแน่นด้วยความรู้สึกเกร็งจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอย่างขบขันของอีกฝ่ายดังขึ้นมาตรงหน้า

 

“นายพันวอน นี่นายแกล้งฉันเหรอ”

 

“ก็แกล้งน่ะสิ เอ๊ะ หรือว่าที่จริงเธออยากให้ฉันช่วยทบทวนความจำให้กันแน่ล่ะ ถ้าเธอต้องการแบบนั้นฉันก็ไม่ขัดศรัทธาหรอกนะ ว่าไง อยากใช้ห้องฉันเหมือนคืนก่อนหรือว่าอยากเปลี่ยนบรรยากาศมาเป็นห้องของเธอดีล่ะจ๊ะ”

 

น้ำเสียงยียวนกับรอยยิ้มอันสุดแสนจะกวนโทสะของคนที่ยืนเท้าแขนกับกรอบประตูอยู่ตรงหน้า ทำให้หญิงสาวเจ้าของบ้านทั้งโกรธจัดระคนเขินอายจนแทบอยากกระทืบเท้าเร่าๆ กรีดร้องเสียงดังใส่อย่างเจ็บใจที่ถูกฝ่ายนั้นล้อเล่นกับหัวใจของเธออีกแล้ว

 

“อี๋! อิตาบ้า คนลามก กลับบ้านไปเลยนะ

 

“คร้าบๆ ไปก็ได้ แหมไล่กันจริงนะ ทีเมื่อกี้ล่ะทำหน้าเคลิ้มเชียว ยังไงก็ฝากดูแลเพื่อนกระผมด้วยนะครับ บ๊ายบาย กู๊ดไนต์ฝันดีนะ...คุณภรรยา”

 

ร่างสูงโปร่งกล่าวตัดพ้อต่อว่าเจ้าของบ้านอย่างไม่จริงจังนักพลางยิ้มกลั้วหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่ร่างเล็กนั้นหันไปอีกทางคล้ายไม่อยากมองหน้าถือโอกาสจุมพิตแก้มขาวไปทีหนึ่งแล้วรีบวิ่งหนีลงบันไดไป โดยมีเสียงโวยวายของคนถูกขโมยหอมแก้มดังตามไล่หลังมาไม่หยุด

 

“นายพันวอน ไอ้คนทะลึ่งชอบฉวยโอกาส นาย...ฮึ้ย! เจ็บใจนัก คอยดูนะ พรุ่งนี้ถ้าเพื่อนนายตื่นแล้วฉันจะไล่ออกจากบ้านไปเลย”

 

ภรัณยายืนหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอายผสมปนเปกันให้มั่วไปหมดจนไม่รู้แล้วว่าความรู้สึกอย่างไหนมากกว่ากัน เธอรอจนกระทั่งได้ยินเสียงสาวหล่อข้างบ้านปิดประตูรั้วพร้อมลงกลอนให้เรียบร้อยแล้วจึงเอื้อมมือไปดึงประตูห้องที่มีสาวหล่อหน้าตี๋นอนหลับไม่รู้เรื่องไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ปิดลง แล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปด้วยท่าทางหงุดหงิด โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่าประตูห้องของมินรญาเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย

 

สาวมาดเซอร์ที่ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันดังอยู่หน้าห้อง แอบเปิดประตูชะโงกหน้าออกมาดูเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น  จึงได้เห็นฉากที่หญิงสาวเจ้าของบ้านถูกสาวหล่อผิวสีน้ำผึ้งหอมแก้มเข้าพอดี ดวงตากลมโตเบิกโพลงอย่างตกใจกับภาพที่ได้เห็นตรงหน้าแต่ไม่กล้าแสดงตัวออกไป พลางนึกสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ขึ้นมาไม่น้อย แม้จะรู้ว่าสมัยนี้ความรักของเพศที่สามจะค่อนข้างเป็นที่ยอมรับได้แล้วสำหรับสังคมไทยในบางกลุ่ม แต่เธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงกับผู้หญิงจะหันมารักกันเองได้จริงอยู่ดี หญิงสาวร่างสูงยืนแอบมองอยู่อย่างนั้นรอจนกระทั่งคนทั้งสองแยกย้ายไปแล้ว จึงค่อยปิดประตูห้องของตัวเองลงไปพร้อมกับเก็บงำความสงสัยนั้นไว้เพียงในใจไม่กล้าเอ่ยถาม

 

            เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนได้ ภรัณยาก็เอาแต่หยุดยืนนิ่งพิงหลังกับบานประตูไม้พลางยกมือขึ้นวางทาบลงไปบนอกด้านซ้ายของตัวเอง ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อครู่นี้กับเสียงหัวใจที่ยังคงเต้นตึกตักดังระรัวออกมาให้ได้ยินถึงภายนอกพาให้สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ยิ่งเมื่อนึกถึงใบหน้าเข้มของอีกฝ่ายกับสายตาคมที่มองมาก็เหมือนกับว่าร่างของเธอกำลังถูกเอ็กซเรย์ด้วยดวงตาสีนิลจนมองเห็นได้ทะลุปรุโปร่งถึงข้างในใจไปแล้ว

 

มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่นะ ใช่ว่าเธอไม่เคยชอบใครมาก่อน แต่ความรู้สึกที่มีในตอนนี้มันช่างรุนแรงยิ่งนัก คงไม่ใช่ว่าเธอตกหลุมรักสาวหล่อข้างบ้านขึ้นมาแล้วหรอกนะ ไม่สิ บางทีอาจเป็นแค่ปฏิกิริยาทางร่างกายที่ยังจดจำสัมผัสของอีกฝ่ายได้ แต่ไม่รู้ทำไมเธอกลับจำเรื่องราวที่เกิดในคืนนั้นไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนจนรู้สึกเวียนหัวไปหมด ร่างบอบบางจึงโถมตัวลงบนที่นอนพลางหลับตาลงเพื่อหยุดคิดเรื่องนี้ แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งมีภาพรอยยิ้มยียวนกวนประสาทของคนข้างบ้านลอยวนอยู่ในสมองของเธอเต็มไปหมด และเป็นอีกคืนที่ทำให้เธอต้องนอนกระสับกระส่ายพลิกตัวไปมาเมื่อทำอย่างไรก็ไม่มีทีท่าว่าจะข่มตาให้หลับลงได้อีกเช่นเคย

 

ข้างฝ่ายพรรณวรนั้น หลังกลับจากบ้านข้างๆ มาแล้วก็เอาแต่เดินผิวปากมาตามทางอย่างอารมณ์ดีจนกระทั่งถึงห้องของตัวเอง เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องของพี่ชายเปิดอ้าออก พร้อมกับที่ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ โผล่ออกมาจากหลังบานประตูนั้น

 

“กลับมาแล้วเหรอพั้นช์ แล้วนี่ไปไหนมา ทำไมท่าทางอารมณ์ดีจัง ไปเดทกับสาวมาหรือไง หืม ไอ้น้องชาย”

 

เสียงทักทายของพี่ชายทำให้ร่างสูงโปร่งที่กำลังจะเปิดประตูห้องของตัวเองต้องหันกลับมามองยังต้นเสียง ก่อนจะเอ่ยทักทายตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มละไมบนใบหน้า

 

“เปล่า ไม่ได้ไปเดท แต่ก็ไม่เชิงหรอกมั้ง อ้อ เกือบลืมเลย ขอบคุณนะพี่พีทที่พาเพื่อนมาค้างบ้านด้วยวันนี้ เฮ้อ ชักจะง่วงขึ้นมาแล้วแฮะ ไปนอนก่อนนะ ราตรีสวัสดิ์คร้าบคุณพี่ชายสุดที่รัก”

 

“ขอบคุณเรื่องอะไรของมันวะ”

 

แม้ว่าน้องสาวแท้ๆ แต่มีบุคลิกภายนอกเหมาะจะเป็นน้องชายมากกว่าได้หายลับเข้าห้องนอนไปแล้ว แต่พิทวัสกลับได้แต่ยืนเกาศีรษะตัวเองแกรกๆ อย่างงุนงงกับคำทักทายแปลกประหลาดนั้น ทั้งที่หากเป็นเวลาปกติคงมีเพียงแค่คำตอบรับสั้นๆ อย่าง อือหรือ อืม จากปากของพรรณวร แต่วันนี้กลับตอบมาเสียยาวเหยียดทั้งยังขอบคุณเขาที่พาเพื่อนกลับมาค้างที่บ้านอีกด้วย จึงอดแปลกใจสงสัยไม่ได้ว่าน้องสาวของเขาไปอารมณ์ดีมาจากไหน

 

            “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับพีท”

 

            “อ้อ เปล่าหรอก ไม่มีอะไร นายนอนต่อเถอะ”

 

            เสียงของชายหนุ่มอีกคนที่ดังมาจากภายในห้อง ทำให้พิทวัสจำต้องหยุดความสงสัยไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะหันไปตอบเจ้าของเสียงพร้อมกับปิดประตูห้องลง บ้านหลังน้อยจึงกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง

 

            แม้ปากจะบอกว่าง่วงแต่ร่างสูงโปร่งที่นอนทอดกายเหยียดยาวอยู่บนเตียงกลับยังตาใสแจ๋วไม่มีแววของความง่วงงุนอย่างที่บอกกับพี่ชายเลยสักนิด พรรณวรนอนหนุนแขนตัวเองต่างหมอนลืมตาโพลงอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเฝ้าคิดคำนึงถึงแต่ใบหน้าแดงระเรื่อของสาวน้อยข้างบ้าน แล้วก็อดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ เพราะอะไรกันนะเธอจึงอยากจะเห็นท่าทางขวยเขินของอีกฝ่ายยามเมื่อถูกแกล้งปั่นหัวป่วนใจให้หวั่นไหวไปกับคำพูดและการกระทำของเธอเช่นนั้น ยิ่งเมื่อนึกไปถึงคืนก่อนหน้านั้นที่ได้ฟังคำสารภาพรักจากจิตใต้สำนึกของคนเมา ก็ทำเอาหัวใจของเธอเต้นระส่ำขึ้นมาจนแทบจับจังหวะไม่ได้

 

หากถามว่าชอบหรือเปล่า ใช่ เธอชอบสีหน้าท่าทางกับอารมณ์อันหลากหลายบนใบหน้าแฉล้มนั้น ช่างน่าแกล้งน่าหยอกเย้าไม่น้อย แต่หากถามว่ารักหรือเปล่าเธอคงตอบไม่ได้ มันยังเร็วเกินไปนักที่จะใช้คำนั้นแม้ว่าสาวน้อยข้างบ้านกับเธอนั้นจะมีความสัมพันธ์ทางกายกันครั้งหนึ่งแล้วก็ตาม แต่พรรณวรก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าดวงตารียาวสีน้ำตาลอ่อนที่ชอบส่งสายตาดุๆ มานั้นทำให้เธอใจสั่นหวั่นไหวได้ถึงเพียงไหน

 

“อยากรู้จังว่าพรุ่งนี้ยายนั่นจะทำหน้าแบบไหนให้เห็นอีกกันนะ”

 

ร่างสูงโปร่งพึมพำเบาๆ กับตัวเองด้วยรอยยิ้มที่ระบายอยู่บนใบหน้า นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอภาวนาอยากให้เวลาของวันใหม่ผ่านพ้นเข้ามาโดยเร็ว ต่างไปจากทุกทีที่ขอให้เวลาผ่านไปช้าๆ เพื่อจะได้แต่งเพลงใหม่ให้เสร็จทันส่งตามกำหนด

 

To Be Continued. . .

----------------------------------------------------------------------------------------
LovePenguin Talks:

สวัสดีค่า คุณผู้อ่าน ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยมากถึงมากที่สุด อย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ ก่อนจากกันไปวันนี้ LovePenguin มี special teaser มาให้ชมกันค่ะ ถ้าชอบใจก็ช่วยกันคลิก like แล้วแวะไปอุดหนุนกันเยอะๆ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #93 ^_^ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 09:53
    เอาเข้าไปสองคนนี้ เพ้อถึงกันเข้าไป



    แต่พอเจอหน้ากันทีไรนะ แทบจะตีกันตายทุกทีเลย



    เมื่อไหร่จะได้ลงเอยกันเนี่ย ลุ้นๆๆๆ
    #93
    0
  2. #92 GüZeL DağlaR (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 13:06
     ^[++++++++++++++++]^ สวยๆมากๆเลยค่า ^^

    #92
    0
  3. #91 Romeo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มีนาคม 2554 / 00:00
    ว้าวๆๆ หนูเรนเขิน ฮ่าๆๆ ^__^
    #91
    0
  4. #90 [Mp] : -๏PaSt๏- (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มีนาคม 2554 / 23:31
     คนมีความรักเนี่ย ดีจังนะ ^^ โลกสดใสน่าดูชม

    ว่าแต่มินเองก็เถอะ มีกันย์แล้วไม่ใช่เหรอ55+

    หรือว่าเรื่องเกิดขึ้นช้าๆตามลำดับเวลากันน้า?

    น่าแปลกใจที่เหมือน supper ของพี่อนาเซียฉีกแนวไปเลย
    #90
    0