Love Breakfast : รักใสๆ หวานใจจอมยุ่ง (Yuri)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 หลานสาวเจ้าของบ้านเช่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ก.พ. 54

 
ตอนที่ 1 : หลานสาวเจ้าของบ้านเช่า


           
2 สัปดาห์ก่อนหน้านั้น

            เรนเอ้ย ตั้งแต่วันอาทิตย์หน้า ป้ากับลุงจะไปอยู่ที่อเมริกากับพี่เกดเขาแล้วนะ ตกลงหนูจะกลับไปอยู่ที่บ้านใช่ไหมลูก

เสียงของหญิงสูงวัยคนหนึ่งดังมาจากหน้าต่างของห้องครัว ทำให้คนที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่สนามหญ้าด้านหลังบ้านอย่างอารมณ์ดีต้องชะงักพลางเงยหน้าขึ้นไปมองทางต้นเสียง เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะวางบัวรดน้ำไว้ที่พื้น แล้วรีบเดินมาหยุดยืนตรงข้างหน้าต่าง พร้อมกับชะโงกหน้าเข้าไปตอบคำถามพี่สาวคนโตของมารดาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงวิงวอนในประโยคท้าย

            บอกแล้วไงคะป้าแดง หนูไม่อยากกลับไปที่บ้าน ป้าก็รู้นี่นาว่าถ้าหนูกลับไปตอนนี้จะเป็นยังไง ขอร้องล่ะค่ะ ให้หนูอยู่ที่นี่ต่อเถอะป้าอย่าขายบ้านนี้เลยนะคะ ถ้ายังไงก็เปิดบ้านให้คนอื่นเขามาแบ่งห้องเช่าก็ได้ เดี๋ยวหลานคนนี้จะเป็นคนดูแลบ้านให้เองค่ะ นะคะป้าแดง

            โธ่ แล้วหนูจะอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะลูก บ้านก็ออกจะใหญ่โตอย่างนี้ กลับไปอยู่บ้านที่เชียงใหม่เถอะเชื่อป้า ป่านนี้พ่อกับแม่หนูคงคิดถึงหนูจะแย่แล้วล่ะ ตลอดเวลาสี่ปีตั้งแต่หนูเริ่มมาเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ เนี่ย หนูยังไม่เคยกลับไปอยู่ที่บ้านนานเกินเดือนนึงเลยไม่ใช่เหรอจ๊ะ

หญิงสูงวัยนามว่า รวิดา หรือ ป้าแดง ยังคงพยายามพูดเกลี้ยกล่อมหลานสาวของนาง แม้จะรู้ดีถึงเหตุผลที่เด็กสาวไม่อยากจะกลับไปยังถิ่นฐานบ้านเกิดของตนว่าเป็นเพราะอะไร แต่อย่างไรเสียนางก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ สมัยนี้สังคมล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยภัยอันตรายแค่ไหนทำไมเธอจะไม่รู้ ก็สื่อมวลชนแขนงต่างๆ ทั้งหนังสือพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ พากันออกข่าวให้ครึกโครมเรื่องของอาชญากรรมที่เป็นภัยร้ายทางสังคมและสามารถเกิดขึ้นได้กับคนทุกเพศทุกวัย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หญิงสาวที่ต้องอยู่ตัวคนเดียวเพียงลำพังในบ้านอย่างนี้ แล้วจะไม่ให้นางห่วงหลานสาวที่อาศัยอยู่ด้วยกันที่นี่มากว่าสี่ปี ทั้งรักทั้งเอ็นดูและผูกพันราวกับลูกในไส้ของตัวเองได้อย่างไรกัน

            เรื่องนั้นมันก็จริง...แต่ตอนนี้หนูไม่กลับไปที่นั่นนี่ค่ะ มีหวังต้องถูกจับให้หมั้นแล้วก็แต่งงานกับลูกชายเพื่อนของพ่อแหงๆ ไม่รู้ล่ะถ้าป้าแดงไม่ยอมให้หนูอยู่ดูแลที่นี่ต่อ หนูจะออกไปหาหอพักข้างนอกอยู่เองก็ได้

ภรัณยาชะงักนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เมื่อผู้เป็นป้าเอ่ยถึงบุพการีทั้งสองของเธอ แม้จะเริ่มคล้อยตามไปกับสิ่งที่ได้ฟังอยู่บ้าง แต่หญิงสาวก็พยายามปัดความคิดนั้นออกไป และยังคงยืนกรานที่จะทำตามคำพูดของตนอย่างคนหัวดื้อ ส่งผลให้หญิงสูงวัยถึงกับยกมือกุมขมับรู้สึกเหนื่อยอ่อนปนระอากับความเอาแต่ใจตัวเองของหลานสาวเหลือกำลัง

รวิดารู้เพียงแค่ว่าหลานสาวของนางนั้นเบื่อกับการใช้ชีวิตแบบที่ต้องอยู่แต่ในกรอบกฎเกณฑ์อันเต็มไปด้วยความหวังดีของบิดาและมารดาผู้ซึ่งเป็นน้องสาวคนรองของเธอในจำนวนสี่พี่น้องมากแค่ไหน แม้ว่าภรัณยานั้นจะเป็นลูกคนเล็กของครอบครัวที่ได้รับการตามใจมากที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสาม แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถทำอะไรได้อิสระอย่างที่เด็กสาวต้องการได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของความรักและคู่ครองในอนาคตที่น้องสาวน้องเขยของเธอหมายมั่นปั้นมือเอาไว้ว่าวันหนึ่งข้างหน้าจะกลายเป็นทองแผ่นเดียวกับครอบครัวของเพื่อนรักซึ่งมีกิจการโรงงานทำร่มกระดาษเป็นมรดกตกทอดมาจากบรรพบุรุษ แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ภรัณยารับไม่ได้อย่างที่สุด

ตามมาด้วยการตัดสินใจครั้งสำคัญของภรัณยา เด็กสาวเลือกที่จะขัดคำสั่งของบิดาโดยการดั้นด้นมาถึงกรุงเทพฯ เพื่อเข้าเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาแทนที่จะเรียนในมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังประจำจังหวัดแม้ว่าจะสอบผ่านโควตารับตรงได้อย่างที่บิดาตั้งใจไว้แล้วก็ตาม ความสงสารในชะตากรรมของหลานสาวซึ่งพยายามหลีกหนีจากการถูกจับคลุมถุงชนกับคนที่ไม่ได้รักใคร่ชอบพอกันมาก่อนซึ่งแม้แต่นางเองก็ยังไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้น จึงทำให้หญิงวัยกลางคนต้องเป็นฝ่ายออกหน้าขออาสารับผิดชอบเป็นคนดูแลเด็กสาวให้ในระหว่างที่ยังไม่สำเร็จการศึกษาแทน แม้จะต้องมีปากมีเสียงกับน้องสาวแท้ๆ อยู่บ้างในช่วงแรกแต่รวิดาก็ยังคงความตั้งใจเช่นเดิมไม่เปลี่ยน เพราะคิดเอาเองว่าอีกหน่อยเมื่อหลานสาวโตขึ้นจนมีวุฒิภาวะเพียงพอที่จะคิดได้แล้วว่าหน้าที่สำคัญซึ่งบุตรสาวพึงมีต่อครอบครัวคืออะไร ก็คงจะยอมกลับไปใช้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น

            ทว่า หลังผ่านพ้นงานรับปริญญาไปเกือบสามเดือนแล้ว แต่ภรัณยาก็ยังคงไม่มีทีท่าจะแพ็กกระเป๋ากลับไปยังภูมิลำเนาเดิมเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งลูกสาวของรวิดาซึ่งเพิ่งแต่งงานไปกับเอกอัครราชทูตหนุ่มรูปหล่อเมื่อต้นปี ได้โทรศัพท์ทางไกลมาจากต่างประเทศแจ้งว่ากำลังจะมีหลานให้อุ้ม และต้องการให้บิดามารดาไปอยู่เป็นเพื่อน หญิงสูงวัยและสามีของนางจึงจำเป็นต้องย้ายถิ่นฐานไปพำนักปักหลักอยู่ต่างบ้านต่างเมืองเป็นการถาวร แต่หลังจากทนการพยายามรบเร้าและออดอ้อนของภรัณยาไม่ไหว ในที่สุดรวิดาก็ใจอ่อนยอมทำตามคำวิงวอนขอร้องของหลานสาวสุดที่รักเหมือนเคยพลางโคลงศีรษะส่ายหน้าน้อยๆ กับความดื้อดึงของหลานสาวมิได้

            เฮ้อ...ทำไมหลานคนนี้ถึงได้หัวรั้นหัวดื้อนักนะ ก็ได้ๆ ป้าจะบอกพ่อกับแม่ของหนูให้แล้วกันว่าหนูต้องอยู่ดูแลบ้านให้ป้าก่อนยังกลับไปตอนนี้ไม่ได้ แต่หนูต้องสัญญากับป้านะลูกว่าจะไม่ทำอะไรให้เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของตัวเอง ป้าไว้ใจหลานนะ อย่าให้พ่อกับแม่ของเรามาถอนหงอกป้าเอาได้ เข้าใจใช่ไหมเรน

            คำตอบของหญิงวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของบ้านและยังเป็นป้าแท้ๆ เรียกรอยยิ้มกว้างจากภรัณยาได้เป็นอย่างดี เธอกล่าวขอบคุณคนตรงหน้าและรีบเปิดประตูครัวเข้าไปสวมกอดร่างท้วมของรวิดาอย่างซาบซึ้งและตื้นตันยิ่งนัก ที่นางเข้าใจเหตุผลของเธอและยอมรับมันด้วยความเต็มใจผิดกับบุพการีทั้งสองของเธอที่เอาแต่คอยบงการชีวิตอย่างลิบลับ      

ขอบคุณค่ะป้าแดง ป้าแดงเป็นคนเดียวที่เข้าใจหนูมาตลอดเลย หนูสัญญานะคะว่าจะไม่ทำอะไรให้คุณป้าที่หนูรักต้องผิดหวัง หนูจะพยายามทำให้พ่อกับแม่เห็นว่าสิ่งที่ป้าทำลงไปไม่ใช่เรื่องไร้สาระ แล้วก็ไม่ได้ให้ท้ายหนูจนเกินไป สักวันหนูต้องทำให้พ่อกับแม่เข้าใจในตัวหนูให้ได้อย่างแน่นอนค่ะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ จะให้ป้าเปิดบ้านแบ่งให้เช่าน่ะไม่ยากหรอก แต่มีเงื่อนไขคือ คนที่จะมาขอเช่าอยู่จะต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น แล้วบ้านนี้ก็รับคนเข้ามาพักได้อีกแค่ 2 คน เข้าใจป้าใช่ไหมจ๊ะหลานเรน

ภรัณยาพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายพลางกอดรัดร่างท้วมเอาไว้แน่นแทนคำขอบคุณแล้วซุกซบหน้าลงกับอกอวบของผู้เป็นป้าอย่างแสนรัก พร้อมกับนึกถึงเหตุผลอีกข้อที่เธอไม่ได้บอกความจริงออกไปกับรวิดา เพราะไม่รู้ว่าหญิงวัยกลางคนจะยอมรับมันได้สนิทใจหรือเปล่า หากเธอบอกไปว่าที่ไม่ต้องการกลับบ้านนั้นเป็นเพราะเธอไม่ได้มีจิตใจรักใคร่ชอบพอกับเพศตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่จำความได้เธอก็มักจะชอบมองคนเพศเดียวกันเสียมากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากใครคนนั้นเป็นสาวหล่อหรือที่คนทั่วไปเรียกขานกันว่าทอม ด้วยแล้ว เธอจะยิ่งให้ความสนใจเป็นพิเศษ แม้ว่าในใจลึกๆ อยากจะเปิดเผยเรื่องนี้ให้ป้าของเธอได้รับรู้เช่นกัน แต่ท้ายที่สุดแล้วภรัณยาก็ได้แต่เก็บงำความลับนั้นเอาไว้เพียงลำพังดังเดิม

To Be Continued. . .

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #31 ^_^ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 03:46
    ฮ่าๆๆๆๆ เอาล่ะสิงานนี้



    มีเรื่องวุ่นเกิดขึ้นแน่ๆ ให้เช่าได้แต่ผู้หญิงเนี่ย ฮิๆๆๆ



    ใครจะมาเปิดห้องเช่าคนแรกเอ่ยยย?
    #31
    0
  2. #30 [Mp] : -๏PaSt๏- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:15
     เหอะๆ แต่แนวทอมนี่ไม่ใช่้ยูริแล้วนะเนี่ย.....

    แอบเห็นนิดนึงค่ะ

    ตรงน้องเขยกับน้องสะใภ้อ่ะ ถ้าแม่ของเรนเป็นน้องสาวแท้ๆของป้าแดง ไม่น่าจะใช้น้องสะใภ้นะคะ น่าจะเรียกน้องสาวมากกว่า

    แล้วก็ โควตา ไม่มีไม้โทฮับ>w<" 

    แหะๆ เบื่อรึเปล่าไม่รู้มานั่งจับผิดแบบนี้^^" โทษค่าาาา
    #30
    0
  3. #29 aWanel_HL (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:16

    O_o เข้าทางแม่เสือเรย 555+

    #29
    0
  4. #28 Ma-Bung (มะบุง) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:24
    เข้าทางเลยงานนี้
    คนขอเช่าต้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น
    ทอมก็เป็นผู้หญิงนี่เนอะ
    สบายหนูเรนเขาล่ะ
    มีอาหารตาอาหารใจให้เชยชม ฮ่าๆ
    #28
    0