Love Breakfast : รักใสๆ หวานใจจอมยุ่ง (Yuri)

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 : ต่างคนต่างมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 395
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 มี.ค. 54

ตอนที่ 18 : ต่างคนต่างมอง

 

ตึก ตึก ตึก!

 

จู่ๆ หัวใจของโปรดิวเซอร์สาวหล่อก็เกิดอาการเต้นถี่ระรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอรีบเบือนหน้าไปอีกทางอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับสาวน้อยในชุดขาวที่รู้สึกเหมือนสองแก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีหลังจากที่ถูกดวงตาคมสีนิลจ้องมองมาอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมเรามองหน้ายายตัวยุ่งนั่นแล้วเหมือนหัวใจจะเต้นแปลกๆ อย่างไรพิกล

 

ส่วนอีกคนก็เกิดความรู้สึกที่แทบไม่แตกต่างกัน หัวใจของภรัณยารู้สึกสั่นไหวไปกับดวงตาวาววับราวแสงระยิบระยับของดวงดาวที่พร่างพราวบนผืนฟ้า ยามเมื่อเธอมองสบตากับอีกฝ่ายก็เหมือนมีคลื่นรังสีความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วกายโดยเฉพาะใบหน้าของเธอที่กำลังร้อนระอุราวถูกอังด้วยเปลวไฟก็ไม่ปาน

 

บ้าจัง ทำไมมองหน้าอีตาพันวอนแล้วฉันต้องเขินขนาดนี้ด้วยนะ ดูสิแก้มร้อนจนแทบจะปล่อยพลังแสงได้อยู่แล้วนะ

 

ในขณะที่คนสองคนกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง เสียงของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง ยังผลให้ทั้งคู่ถึงกับสะดุ้งโหยงอย่างตกใจ คล้ายพรรณวรจะตั้งสติได้ก่อน เธอรีบหันไปมองตามต้นเสียงก็ได้เห็นร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกเข้ารูปสีขาวล้วนที่ตกแต่งไว้ด้วยเลื่อมพรายระยับวับวาวตรงกลางอก สวมรองเท้าส้นสูงแบบส้นเข็มสีเดียวกัน เรือนผมยาวตรงสีบลอนด์ทองแผ่สยายปลิวไสวไปตามแรงลมพัด เดินก้าวฉับๆ ตรงรี่เข้ามายังที่นั่งของเธอพร้อมคำทักทายด้วยสีหน้าท่าทางมาดมั่นอย่างนางแบบที่กำลังเดินแฟชั่นโชว์บนแคตวอล์กอย่างไรอย่างนั้น

 

“เจอกันอีกแล้วนะคะพั้นช์ ไม่น่าเชื่อว่าโลกจะกลมแล้วก็แคบขนาดนี้ ดูสิเพิ่งเจอกันไปเมื่อตอนบ่ายแท้ๆ ยังไม่วายมาเจอกันที่นี่อีกจนได้ เอ...หรือว่าบางทีจะเป็นเพราะพรหมลิขิตที่นำพาให้เราสองคนได้มาเจอกันอีกครั้งกันแน่นะ”

 

 ชนยชาเอ่ยพลางยิ้มหวานส่งสายตาเชื่อมให้อีกฝ่าย สาวหล่อร่างสูงเงยหน้ามองเจ้าของเสียงทักทายก่อนจะเอ่ยขึ้นบ้างด้วยสีหน้าประหลาดใจที่เห็นอดีตรูมเมตสาวมาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกครั้งทั้งที่มิได้มีการนัดหมาย

 

“อะ...อืม นั่นสินะ บังเอิญอะไรขนาดนี้ แล้วนี่ชีสมากับใครล่ะ”

 

“อ๋อ พอดีวันก่อนได้เจอรุ่นน้องสมัยม.ปลาย เค้าบอกว่าเป็นนักร้องประจำของที่นี่แล้วก็ชวนให้ชีสมาลองฟังเพลงของเค้าดูน่ะค่ะ พั้นช์ล่ะมาเที่ยวกับเพื่อนๆ เหรอคะ”

 

หญิงสาวผมบลอนด์ตอบคำถามพลางมองไปยังบรรดาสมาชิกร่วมโต๊ะคนอื่นๆ เกือบยี่สิบคนที่พร้อมใจกันหยุดพูดคุยแล้วหันมามองเธอเป็นสายตาเดียวกัน พีอาร์สาวสวยจึงส่งรอยยิ้มแจกจ่ายไปให้กับทุกคนยกเว้นก็แต่เพียงสาวหล่อหน้าตี๋ที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะและสาวเปรี้ยวผมสั้นกุดที่ยังคงพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน จึงไม่ทันได้รู้ถึงการมาของคนแปลกหน้าเลยสักนิด

 

“อืม มากับเพื่อนน่ะ แต่ก็อย่างที่เห็นตอนนี้มันคงมัวแต่จีบสาวจนลืมเพื่อน ปล่อยให้ฉันนั่งเป็นหัวหลักหัวตออยู่ตรงนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ”

 

ทั้งคู่คุยกันอีกเล็กน้อย ก่อนที่พรรณวรจะกล่าวขอตัวกับคนอื่นๆ แล้วเดินแยกไปนั่งกับสาวสวยผมบลอนด์เพียงลำพัง เมื่อเห็นว่าเจ้าเพื่อนตัวดียังคงตั้งหน้าตั้งตาขายขนมจีบกับหญิงสาวนามว่ามิ้นท์ต่อไปอย่างไม่สนใจใคร โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำทุกอย่างของเธอตกอยู่ในสายตาของใครบางคนอีกครั้ง

 

“สองคนนั่นกำลังกิ๊กกันอยู่หรือเปล่านะ ทำไมดูท่าทางสนิทสนมกันจัง”

 

ภรัณยาชะเง้อคอมองคนทั้งสองที่ย้ายไปนั่งตรงโต๊ะเล็กๆ ใกล้กับเวที พร้อมกับพึมพำออกมาเบาๆ อย่างอดข้องใจในความสัมพันธ์ของสาวหล่อสาวสวยคู่นั้นมิได้

 

“ผู้หญิงคนนั้นทั้งสวยแถมยังเซ็กซี่เป็นบ้าเลย น่าอิจฉาเพื่อนบ้านของน้องเรนจังนะครับที่มีโอกาสได้รู้จักสนิทสนมกับคนสวยแบบนั้นด้วย”

 

เสียงของสาวหล่อข้างกายดังขึ้นมา ทำให้ภรัณยาหันไปมองคนที่เพิ่งพยายามยัดเยียดคำว่า แฟน ให้เธออยู่เมื่อครู่นั้น มาบัดนี้กลับเอาแต่พร่ำเพ้อพรรณนาถึงแต่หญิงสาวหน้าฝรั่งผมสีบลอนด์ทองจนทำให้คนฟังอย่างเธอรู้สึกรำคาญแกมหมั่นไส้ขึ้นมาไม่น้อย จึงได้แต่พ่นลมหายใจออกมาทางจมูกเสียงดังพลางทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจคล้ายเด็กที่ถูกแย่งของเล่นชิ้นโปรดไปอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้นึกพิศวาสอะไรในตัวสาวหล่อนามว่าจิ๊บแต่อย่างใด หรือบางทีอาจเป็นเพราะได้เห็นคนข้างบ้านที่ชอบทำหน้ายียวนกวนประสาทใส่เธอทุกครั้งที่เจอหน้ากัน แต่ในวันนี้กลับยิ้มอย่างอ่อนโยนให้หญิงสาวอีกคนได้อย่างแทบไม่น่าเชื่อ และพานทำให้เธอต้องหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกขวางหูขวางตาอย่างไรชอบกล

 

“นั่นไงคะน้องจินที่ชีสเล่าให้ฟัง เค้าเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์มากเลยนะ ตอนสมัยเรียนมัธยมเค้าเคยประกวดร้องเพลงชนะเลิศระดับประเทศด้วยล่ะ แล้วก็เห็นบอกว่าตอนนี้กำลังจะเป็นนักร้องของค่ายเพลงอะไรสักอย่างไม่รู้ ชีสก็จำไม่ได้เสียด้วยสิ”

 

เสียงเจื้อยแจ้วของชนยชาดังขึ้น เธอกล่าวพลางชี้ให้สาวหล่อร่างสูงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามหันไปมองยังเวทีที่อยู่ห่างจากโต๊ะของทั้งคู่ออกไปไม่มากนัก

 

 

To Be Continued. . .

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #73 ^_^ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มีนาคม 2554 / 08:06
    ต้องเป็นเด็กคนนั้นที่ร้องเพลงอยู่ในห้องซ้อมแน่ๆเลยใช่ป่าว



    งานนี้มีหวังได้เจอกันอีกแน่ๆ



    ส่วนเรนเนี่ยหึงพั้นซ์ใช่ป่ะ มองตามตลอดเลย



    ไม่พอใจซะด้วย ฮ่าๆๆๆ
    #73
    0