Love Breakfast : รักใสๆ หวานใจจอมยุ่ง (Yuri)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 17 : หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 มี.ค. 54

ตอนที่ 17 : หวั่นไหว 

 

พรรณวรยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อต้องมาอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าที่ล้วนแล้วแต่เป็นบรรดาสมาชิกจากเว็บบอร์ดแฟนคลับของวง Crown ห้านักร้องสาวชาวเกาหลีด้วยกันทั้งนั้น และดูเหมือนว่าแต่ละคนจะเคยรู้จักมักจี่กันมาก่อนหน้านี้แล้ว ผิดกับเธอซึ่งไม่รู้จักใครเลยสักคนนอกจากเพื่อนสนิทที่บังคับขู่เข็ญให้มาด้วย ดวงตาคมหรี่ตามองไปยังตัวปัญหาที่ให้คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ทิ้งกัน แต่ยังไม่ทันไรเพียงแค่เจอสาวสวยที่แอบติดใจมาตั้งแต่ในงานมีตติ้งเมื่อช่วงบ่าย ฝ่ายนั้นก็เหมือนว่าจะลืมเลือนที่เคยกล่าวลั่นวาจาเอาไว้เสียดิบดีไปแล้ว

 

ร่างสูงโปร่งถอนหายใจยาวอย่างหงุดหงิดแกมระอาเล็กน้อย แต่จะเสียมารยาทกลับออกไปตอนนี้ก็คงไม่ได้ เธอจึงตัดสินใจเลือกที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งซึ่งอยู่ริมด้านนอกสุดติดกับทางเดินถัดเข้ามาจากเก้าอี้ว่างสองตัวทางซ้ายมือของเธออย่างเงียบเชียบท่ามกลางเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของคนอื่นๆ ในที่นั้น

 

“ขอโทษนะคะที่เรนซุ่มซ่ามไปหน่อย ดูสิทำเสื้อตัวสวยของพี่จิ๊บเลอะเทอะหมดเลย”

 

“พี่บอกแล้วไงครับว่าไม่เป็นไร แค่เสื้อตัวเดียวเองไม่ต้องคิดมากหรอกนะ”

 

น้ำเสียงคุ้นหูของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาตักอาหารเข้าปากถึงกับชะงักพลางเหลือบมองด้วยหางตา จึงได้เห็นหญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสสีขาวที่มีใบหน้าคุ้นตากำลังเดินเคียงคู่กันมากับสาวหล่อท่าทางเจ้าชู้อีกคนด้วยสีหน้าท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นอันมาก ก่อนจะรีบหันขวับกลับมายังจานอาหารตรงหน้าทันที เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาใกล้ พรรณวรจึงได้รู้ว่าที่แท้เจ้าของเก้าอี้ว่างสองตัวด้านข้างของเธอเป็นใคร

 

ทีแรกภรัณยาไม่ทันได้สังเกตว่าที่โต๊ะตัวยาวนั้นมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีกสองคนเพราะมัวแต่สนใจกับเสื้อตัวเก่งของสาวหล่อข้างกายที่เธอเผลอทำแก้วไวน์หกใส่อย่างไม่ตั้งใจ แต่เมื่อหญิงสาวร่างเล็กย่อกายนั่งลงพลางหันมามองคนที่มาใหม่ก็ถึงกับอ้าปากค้างเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเป็นอันมากเมื่อเห็นสาวหล่อข้างบ้านหันมายักคิ้วพร้อมกับส่งยิ้มยียวนมาให้แทนคำทักทาย

 

“เอ๊ะ!...นายอีกแล้วเหรอเนี่ย มาอยู่นี่ได้ไง หรือว่านายแอบสะกดรอยตามฉันมาจริงๆ ใช่ไหม”

 

เวลาผ่านไปหลายวินาทีกว่าที่ภรัณยาจะหาเสียงของตัวเองเจอ เธอยกมือขึ้นชี้หน้าคนข้างๆ พร้อมกับเอ่ยถามอย่างคาดคั้น เรียกความสนใจของสาวหล่ออีกคนที่เพิ่งนั่งลงเคียงข้างกันให้ต้องหันมามองอย่างอดสงสัยไม่ได้

 

“มีอะไรหรือครับน้องเรน อ้าว นายเพิ่งมาใหม่นี่ ว่าแต่น้องเรนรู้จักกับเขาด้วยเหรอ” สาวหล่อผิวขาวหน้าตาดีที่มีนามว่า จิ๊บ เอ่ยถามหญิงสาวข้างกายพลางมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาฉงนสนเท่ห์

 

“ก็นิดหน่อยค่ะ คือว่าเขา เอ่อ...”

 

ภรัณยาที่หายจากอาการตกตะลึงแล้วหันมาตอบคนข้างๆ เสียงอ่อยพลางยกมือขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองแก้เก้อด้วยไม่รู้ว่าเธอจะแนะนำร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่ถัดไปให้อีกคนได้รู้จักในฐานะอะไรดี

 

“เราสองคนเป็นเพื่อนบ้านกันน่ะ เราชื่อพั้นช์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

 

“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเพื่อนบ้านกันนี่เอง เราชื่อจิ๊บนะ เป็นว่าที่แฟนของน้องเรนครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ”

 

เมื่อเห็นสีหน้าเหมือนลำบากใจของสาวน้อยข้างบ้าน พรรณวรจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเสียเองพลางยื่นมือไปตรงหน้าของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงกลาง สาวหล่ออีกคนพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะยื่นมือมาสัมผัสทักทายพร้อมกับแนะนำตัวเองเช่นเดียวกันพร้อมกับจงใจระบุสถานความสัมพันธ์กับคนข้างกายคล้ายจะกันท่า เป็นผลให้คนที่ถูกตีตราจองเป็นเจ้าเข้าเจ้าของโดยไม่รู้ตัวนั้นถึงกับหันขวับไปมองหน้าคนพูดอย่างตกใจแล้วรีบแก้ไขความเข้าใจผิดนั้นทันที ทั้งที่เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องทำเหมือนกับว่ากำลังร้อนตัวเช่นนั้นด้วย

 

“แหม ว่าที่แฟนเฟินอะไรกันคะพี่จิ๊บ ชอบล้อเรนเล่นอยู่เรื่อยเลยนะ”

 

“โธ่ ใครว่าพี่จิ๊บคนนี้ล้อเล่นล่ะครับ พี่น่ะออกจะจริงใจกับน้องเรนขนาดนี้ มีแต่น้องเรนนี่แหละที่ยังทำใจแข็งไม่ยอมรับพี่เป็นแฟนสักที”

 

น้ำเสียงเว้าวอนแกมตัดพ้อของสาวหล่อนามว่าจิ๊บ ทำให้พรรณวรถึงกับทำหน้าปุเลี่ยนรู้สึกเหมือนได้เห็นเพื่อนรักของตนแยกร่างออกมาเป็นอีกคนหนึ่งที่นั่งอยู่ถัดไปอย่างไรอย่างนั้น ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับหัวเราะในลำคอกับท่าทางหน้าม่อของอีกฝ่ายที่ยังคงพยายามยัดเยียดขายขนมจีบให้กับสาวน้อยข้างกายเธออย่างไม่คิดอายสายตาใคร โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าอาการของคนที่ถูกตู่หาว่าใจแข็งเลยสักนิดว่ากำลังคิดเช่นไร

 

“ก็เรนบอกแล้วนี่คะว่าอยากคุยกับพี่จิ๊บแบบเป็นพี่น้องไปก่อน คือ ตอนนี้เรนยังไม่พร้อมนี่นา”

 

ฝ่ายภรัณยานั้นเริ่มรู้สึกเอือมระอากับคนที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาพูดจาหว่านล้อมให้เธอยอมตอบตกลงที่จะคบหาดูใจกันในฐานะแฟนเต็มทนแล้ว แต่ก็ไม่อยากเสียมารยาทด้วยการหักหน้าเขาต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ จึงได้แต่หันรีหันขวางอย่างต้องการตัวช่วย พลันเมื่อมองไปยังร่างสูงโปร่งข้างกายก็ได้เห็นว่าอีกฝ่ายหันกลับมาหาเธอพอดี

 

ดวงตาสองสีจึงสอดประสานกันโดยบังเอิญ แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟที่ห้อยระย้าลงมาจากกลางลำต้นมะพร้าวขับให้ผิวหน้าขาวเนียนใสของหญิงสาวแลดูเปล่งประกายเจิดจรัสกว่าครั้งใด

 

 

To Be Continued. . .


LovePenguin Talks:

ตอนนี้สั้นไปหน่อย แต่รีบเอามาลงให้อ่านก่อนเพราะกลัวว่าจะยุ่งและไม่ได้ลงไปอีกหลายวันอะค่ะ ใกล้ถึงตอนสำคัญแล้วสิ ว่าแต่น้องหนูเรนนี่จะขอร้องให้พั้นช์มาเป็นตัวช่วยให้ได้หรือเปล่า ต้องรอติดตามในตอนต่อไปนะคะ  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

105 ความคิดเห็น

  1. #72 ^_^ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 04:58
    เอาล่ะสิงานนี้ ไม่มีตัวเลือกอื่นแล้วล่ะเรน



    คนข้างๆอีกคนนั่นแหละ คว้าไปเลย ฮ่าๆๆๆ



    รอต่อๆจ้า สู้ๆ
    #72
    0
  2. #71 Romeo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 23:43
    รออยู่น้า ไรเตอร์ ^^
    #71
    0