รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9 : สัตว์ประหลาดในความมืด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 ก.พ. 53

ตอนที่ 9 : สัตว์ประหลาดในความมืด

 

นวินดารู้สึกว่าหญิงสาวแว่นหนาหายไปนานพอสมควรแล้ว เขารู้สึกกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า จึงลองตะโกนเรียกชื่อ แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมานอกจากความเงียบ พลันสมองของเขาก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาบางอย่าง

 

หรือว่า ยายแว่นคนเมื่อกี้จะไม่ใช่คน เฮ้ย คงไม่ใช่หรอกน่า ยังตัวอุ่นๆ แบบนั้น จะเป็นผีสาวไปได้ยังไงเล่า

 

ความคิดของสาวหล่อร่างสูงเริ่มตีกันยุ่งอยู่ในหัว เขาสะบัดหน้าแรงๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไป ก่อนจะตัดสินใจพิสูจน์ความคิดของตัวเองด้วยการเผชิญหน้ากับความจริงนั้นเสียเลย เขาค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นจากโซฟา พลางเดินเขยกตัวเล็กน้อยเพราะอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าทำให้เดินได้ไม่ถนัดนัก กระทั่งมาหยุดตรงหน้าประตูห้องรับแขก เขาพยายามเพ่งสายตามองเข้าไปในความมืดนั้น แต่กลับไม่เห็นวี่แววของใครสักคน ความรู้สึกกลัวเริ่มเข้ามาอยู่ในจิตใจของร่างสูงทีละนิด เขาทำใจกล้าค่อยๆ เดินฝ่าความมืดเข้าไปภายในโถงทางเดินนั้น พร้อมๆ กับเรียกชื่อหญิงสาวเจ้าของบ้านไปด้วย

 

“คุณรัญชนา คุณหายไปไหนน่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า”

 

ไม่มีเสียงใดๆ ตอบกลับมาอีกเช่นเคย สายตาของนวินดามองไปเห็นแสงสีเขียวเหลือบฟ้าเรืองรองอยู่ในความมืดคล้ายดวงตาของตัวอะไรบางอย่างกำลังเข้ามาใกล้ ทำให้ขนตามร่างกายของเขาลุกชันขึ้นพร้อมกัน

 

“เฮ้ย ตัวอะไรน่ะ ผะ ผีเหรอ อย่าเข้ามานะ โธ่เว้ย ไอ้ขาบ้า มาก้าวไม่ออกอะไรตอนนี้เล่า”

 

 สาวหล่อร่างสูงอุทานอย่างตกใจ เมื่อรู้สึกว่ามีตัวอะไรบางอย่างที่มีขนาดใหญ่มาก กำลังกระโจนออกมาจากความมืดนั้น เขารีบหันหลังกลับ ตั้งท่าจะวิ่งออกไปทางหน้าประตู แต่ขาสองข้างของเขากลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงแน่นอยู่กับที่ร่างสูงสบถออกมาอย่างหัวเสีย พลันสัตว์ประหลาดในจินตนาการของสาวหล่อก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว และกระแทกเข้าทางด้านหลังจนร่างสูงหน้าถลาหน้าคะมำลงไปกับพื้น

 

พลั่ก!

 

“ว้าก. . .ก!

 

แหมะ. . .แหมะ

 

เสียงเหมือนน้ำหยดลงบนพื้นหินอ่อน เมื่อนวินดาเงยหน้าขึ้นมาก็พบหัวโตๆ ของสุนัขตัวใหญ่ขนสีขาวยาวและฟูเสียจนปิดหน้าปิดตาได้เกือบมิด จมูกสีดำอยู่ห่างใบหน้าเขาเพียงไม่กี่นิ้ว แล้วมันก็แยกเขี้ยวอวดฟันขาวใส่ร่างสูง พร้อมกับส่งเสียงคำรามในลำคอ

 

แฮ่! แผล่บๆ”

 

“. . .”

 

เจ้าสุนัขตัวนั้นไม่มองเปล่า มันกลับแลบลิ้นเลียหน้าเลียตาเขาเสียจนน้ำลายเยิ้มไปทั่วทั้งหน้า นวินดาหลับตาปี๋ ตกใจมากจนร้องไม่ออก

 

“มินิ ทำอะไรน่ะ หยุดเดี๋ยวนี้น่ะ”

 

เสียงร้องตะโกนห้ามของรัญชนาดังมาจากทางด้านหลังของสาวหล่อร่างสูง พร้อมกับที่แสงไฟภายในบ้านสว่างโร่ขึ้นทันตา หญิงสาวเจ้าของบ้านกดเปิดสวิตช์ไฟ ตอนที่ตกใจกับเสียงร้องของร่างสูง เป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้ามินิ สุนัขตัวโตตรงข้ามกับชื่อ ซึ่งกำลังต้อนรับผู้มาเยือนตามวัฒนธรรมของมันอยู่นั้น หยุดชะงักนิ่งเมื่อได้ยินเสียงของเจ้านายสาวดังมาแต่ไกล มันรีบย่อตัวลงนอนหมอบราบไปกับพื้น พลางยกสองขาหน้าขึ้นมาปิดตาครางเสียงหงุงหงิงในลำคอ เหมือนรู้ดีว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว

 

นักวิทยาศาสตร์สาวย่อตัวลงมาประคองนวินดาให้ลุกขึ้นจากพื้น สาวหล่อร่างสูงยืนขึ้นอย่างงุนงง พลางใช้มือลูบใบหน้าตัวเองที่เหนียวเหนอะไปด้วยน้ำลายสุนัข เขาทำหน้าเบ้อย่างนึกรังเกียจ ที่จริงเขาไม่ค่อยชอบสัตว์หน้าขนเลยสักนิด แต่กลับต้องมาเจอการทักทายแบบถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้เล่นเอารู้สึกขยาดตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน

 

“ขอโทษแทนเจ้ามินิมันด้วยนะ มันเป็นหมาขี้เล่นน่ะ นิสัยเหมือนเด็กๆ หน่อย แต่ไม่เคยกัดใครถ้าไม่จำเป็นหรอกนะ มันรู้ว่าใครมาดีหรือไม่ดี เจ้ามินิ คนนี้ชื่อ นิว นะ เขาจะมาอยู่บ้านเราตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป อย่าแกล้งเขาอีกล่ะ รู้ไหม”

 

รัญชนาเอ่ยขอโทษแทนสุนัขตัวโปรดของเธอ พลางหันไปแนะนำให้เจ้าตัวโตสี่ขาได้รู้จักกับสมาชิกใหม่ของบ้าน นวินดาก้มลงมองเจ้ามินิที่เพิ่งกระโจนใส่เขาเมื่อครู่นี้ มันเป็นสุนัขตัวโต สูงเลยต้นขาขึ้นมาเกือบถึงเอวของเขา ขนยาวปุกปุยสีขาวตั้งแต่ส่วนหัวไปจนถึงกลางหลังและขาคู่หน้า ส่วนตั้งแต่หลังคอไปจนถึงขาหลังทั้งสองเป็นสีเทาเงิน มันเห่าเสียงดังก้องใส่สาวหล่อร่างสูงสองครั้งติดกันพร้อมกับยกขาหน้าข้างหนึ่งขึ้นมาเขี่ยที่มือของเขาราวกับเป็นคำทักทาย

 

“เหอๆ หวัดดี คุณรัญ นิวขออะไรอย่างได้ไหมเนี่ย ช่วยพานิวไปล้างหน้าทีสิ”

 

สาวหล่อร่างสูงยื่นมือออกไปทักทายตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังมองเขาอยู่ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือราวกับจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว

 

“เอ้อ ใช่ ขอโทษที ฉันลืมไปเลย เอาอย่างนี้เดี๋ยวฉันจะพานายไปที่ห้องพักเลยแล้วกันนะ”

 

นักวิทยาศาสตร์สาวช่วยพยุงร่างสูงที่ยืนนิ่งทำตาปริบๆ รู้สึกขยะแขยงกับน้ำลายเหนียวๆ ของเพื่อนใหม่เต็มทน เธอพาเขาขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน นวินดามองไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจกับความใหญ่โตมโหฬารและความอลังการของคฤหาสน์หลังนี้ เขาคิดว่าบ้านที่เขาอยู่ก็กว้างขวางมากแล้ว แต่ที่นี่ดูราวกับปราสาทในเทพนิยายก็ไม่ปาน เฟอร์นิเจอร์และข้าวของเครื่องใช้ที่นำมาตกแต่งไว้ ล้วนแล้วแต่เป็นของแบรนด์เนมหรูราคาแพงระยับ ร่างสูงแอบนึกในใจว่า หากเขาทำข้าวของอะไรในบ้านนี้เสียหายไปสักชิ้น ค่าตอบแทนที่เขาได้จะถูกหักลบกลบหนี้เหลือสักเท่าไรกันนะ

 

“นายอยู่ห้องนี้แล้วกันนะ เป็นห้องพักรับรองสำหรับแขกน่ะ แม่บ้านคงจะใส่ชุดนอนสำรองเอาไว้ให้ในตู้เสื้อผ้าแล้ว นายหยิบมาใช้ได้ตามสบายเลย ห้องของฉันอยู่ฝั่งตรงข้าม ถ้ามีอะไรก็เรียกแล้วกัน ฉันขอตัวก่อนนะ”

 

สาวหล่อพยักหน้ารับด้วยท่าทางงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูลงช้าๆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวและเจ้าสุนัขขนยาวเข้าห้องตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว เขารีบพุ่งตรงเข้าไปยังประตูบานหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องน้ำ หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงก็ออกมาจากห้องน้ำ

 

เขามองไปรอบๆ ภายในห้องพักของตัวเองแล้วก็ได้แต่ทึ่งในความใหญ่โตและหรูหราราวกับห้องพักในโรงแรมระดับห้าดาว มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครันทั้งเครื่องปรับอากาศแบบฝังในเพดาน โทรทัศน์จอพลาสมาขนาดสามสิบกว่านิ้วพร้อมชุดลำโพงแบบโฮมเธียเตอร์ แล้วยังมีตู้เย็นขนาดหกคิวอยู่ตรงข้างกำแพงอีกด้านหนึ่งด้วย หลังจากชื่นชมความงามภายในห้องนั้นอยู่ได้พักใหญ่ เขาจึงลากสังขารมานั่งอยู่บนเตียงนอนแบบสปริง พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงและต่อสายไปหาเพื่อนรัก แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะปิดเครื่องไปแล้ว จึงได้แต่ฝากข้อความเสียงเอาไว้

 

“วิน ฉันออกมาจากคลับนั้นแล้วนะ ขอบใจที่ช่วยหางานให้ แต่ฉันทนทำที่นั่นไม่ไหวจริงๆ ว่ะ แล้วก็วันนี้ฉันคงไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องแกนะ พอดีมีเรื่องนิดหน่อย เอาไว้พรุ่งนี้จะเล่าให้ฟังแล้วกัน”

 

ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าที่ยังตกค้างมาจากเมื่อกลางวันบวกกับอาการบาดเจ็บที่หัวเข่า ทำให้นวินดารู้สึกเพลียจนแทบหมดแรง ไม่นานเขาก็รู้สึกง่วงจึงล้มตัวนอนลงบนเตียงไปทั้งอย่างนั้น ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

 

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #111 soraja (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2557 / 00:46
    สนุกค่ะ
    #111
    0
  2. #21 My Angle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 22:48
    นุกมากๆเลยค่ะ
    #21
    0
  3. #18 snow beaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 14:17
    กำลังหนุกเลย
    มาต่อไวไวนะคะ
    #18
    0