รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 : โฮสต์หน้าใส...นายแมวน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ก.พ. 53

ตอนที่ 5 : โฮสต์หน้าใส...นายแมวน้อย

 

การจราจรบนถนนสุขุมวิทในช่วงเวลาเร่งด่วนแบบนี้ดูจะสับสนวุ่นวายเอาการอยู่เหมือนกัน กว่ารถแท็กซี่สีเหลืองที่มีสองสาวหล่อโดยสารมานั้น จะฝ่าความจอแจของยวดยานพาหนะนานาชนิดจากศูนย์การค้ามายังจุดมุ่งหมายได้ก็ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมง จากนั้นคนขับก็เลี้ยวรถเข้ามาในซอยเล็กๆ ซอยหนึ่งที่แยกเข้ามาจากซอยเอกมัยอีกทีตามที่กวินทร์ได้บอกทางมาเป็นระยะ กระทั่งมาจอดนิ่งสนิทหน้าตึกแห่งหนึ่งสูงประมาณสามชั้น

 

แสงทิวาที่ค่อยๆ ถูกความมืดของยามราตรีกลืนหายไปทีละน้อย ผืนฟ้าสีน้ำเงินเข้มที่อยู่เบื้องหลังของตึกนั้นกลายเป็นสีดำสนิทในเวลาเพียงไม่นาน และทำให้แสงสว่างจากป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ยักษ์ที่เต็มไปด้วยภาพของหนุ่มหล่อนับสิบคนติดอยู่ที่ด้านหน้าตึกตั้งแต่ชั้นบนสุดลงมาจนถึงเหนือขอบประตูของชั้นล่างมองเห็นได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ด้านหน้าของชั้นล่างสุดเป็นกระจกสีทึบที่ไม่สามารถมองเข้าไปจากภายนอกได้ บนขอบประตูกระจกมีป้ายไฟวิ่งปรากฏเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษบอกชื่อร้าน ‘White Lilies’

 

                นวินดาหันมองไปยังด้านข้างตึกซึ่งเป็นลานจอดรถ ก็พบว่าเต็มไปด้วยรถยนต์ยี่ห้อหรูราคาแพงจอดเรียงรายอยู่นับสิบคัน ท่าทางว่าที่นี่คงจะเป็นคลับของชนชั้นสูงในสังคมไม่ผิดแน่ อย่างนี้นี่เองที่เพื่อนรักของเขาบอกว่างานที่นี่ได้เงินดี เมื่อกวินทร์จ่ายเงินให้คนขับแล้วจึงหันมาเรียกเพื่อนให้เดินตามลงมาด้วยกัน สาวหล่อร่างสูงมองไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น

 

“งานที่แกว่า นี่คือให้ฉันเป็นเด็กเสิร์ฟที่นี่เองเหรอ โธ่ แล้วก็ไม่ยอมบอกตั้งแต่แรก แค่งานเสิร์ฟข้าวเสิร์ฟน้ำแบบนี้ สบายมากอยู่แล้ว”

 

“ไม่ใช่เด็กเสิร์ฟหรอก เขาเรียกว่าโฮสต์น่ะ”

 

สาวหล่อหน้าตี๋ไขข้อข้องใจของเพื่อน แต่ยังไม่ยอมบอกความจริงทั้งหมด เพราะเกรงว่าเพื่อนจะกลัวจนหนีกลับไปเสียก่อน

 

                “โฮสต์? แล้วมันคืออะไรล่ะ”

 

                นวินดาทำหน้างุนงงปนสงสัย ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบสามปี เขาไม่เคยได้ยินชื่ออาชีพนี้มาก่อนเลยสักครั้งในชีวิต กวินทร์จึงจำใจต้องตอบเพื่อนไปอย่างอ้อมแอ้ม

 

                “โฮสต์ ก็เหมือนๆ กับพวกเด็กดริ๊งค์นั่นแหละ”

 

                “ว่าไงนะ เด็กดริ๊งค์ แกจะบ้าหรือเปล่า ถึงฉันจะอยากมีงานมีเงินก็จริง แต่ฉันก็ไม่ได้ตกอับถึงขนาดที่ต้องมาขายตัวนะเว้ย”

 

สาวหล่อร่างสูงหันหน้ามาหาเพื่อนด้วยสีหน้าตกใจ แล้วทำท่าว่าจะเดินหนีกลับไปขึ้นรถแท็กซี่คันเดิมที่กำลังจอดรอผู้โดยสารคนใหม่อยู่ กวินทร์คว้าแขนของร่างสูงเอาไว้พลางนึกในใจว่าเหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด พลันสายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงวัยสามสิบกว่าในชุดราตรีสีเขียวมรกตยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าร้าน เขาจึงรีบล็อกตัวเพื่อนรักไว้แล้วพาเดินเข้าไปยังหน้าร้านด้วยกัน

 

“โธ่ นิว ใจเย็นก่อนสิ ฉันน่ะหวังดีกับแกนะ แล้วฉันก็ไม่ได้บอกให้แกไปขายตัวสักหน่อย ก็แค่คอยนั่งเป็นเพื่อนคุยให้กับพวกลูกค้าขี้เหงาเท่านั้นเอง ไม่ได้เสียหายตรงไหนเลย เอาเถอะน่า ถึงยังไงรายได้ดีก็กว่าเด็กเสิร์ฟเยอะนะ ทำงานก็สบายกว่า”

 

                แกแน่ใจนะ ว่าไม่มีอะไรมากกว่านั้น

 

นวินดาถามย้ำเหมือนไม่อยากจะเชื่อเพื่อนรักของตน ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง อยู่หอเดียวกัน นอนห้องเดียวกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดจนแทบจะถูกครหาว่าเป็นคู่ทอมเกย์อยู่แล้ว หากไม่ติดว่าทั้งคู่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน คงไม่พ้นโดนนินทาว่ากล่าวลับหลังแน่ๆ ส่วนเรื่องงานนี่ เขาเองก็รู้ดีอยู่หรอกว่าเพื่อนหวังดีกับเขาแค่ไหน แต่ก็ไม่อยากไว้ใจให้มากไป เพราะความที่เป็นคนซื่อ จึงมักถูกเจ้าเพื่อนรักหลอกอำให้เจ็บใจเกือบทุกครั้งไป

 

                เอาน่า เชื่อฉันเถอะ ไม่มีอะไรมากกว่านั้นจริงๆ ถ้าแกไม่เต็มใจน่ะนะ ไม่ต้องลังเลหรอกน่า โน่นๆ พี่เจ้าของร้านเขามายืนรอแกอยู่หน้าร้านแล้ว ทำตัวดีๆ ล่ะ อย่าไปก่อเรื่องอะไรตั้งแต่วันแรก เขาจะได้ให้ทำงานต่อไปนานๆ

 

                สาวหล่อหน้าตี๋ตบไหล่เพื่อนเบาๆ อย่างให้กำลังใจ แล้วจึงพานวินดาเดินเข้าไปทักทายนกยูง เจ้าของร้านที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

 

                “สวัสดีครับพี่นก นี่ไงฮะ นิว เพื่อนที่วินบอก เป็นยังไงครับ หล่อแบบใสๆ สไตล์ญี่ปุ่นอย่างนี้ หน่วยก้านใช้ได้ไหมครับ”

 

                กวินทร์เอ่ยปากพร้อมอวดอ้างสรรพคุณของเพื่อนรัก จนสาวหล่อร่างสูงอดหันมามองคนพูดด้วยสายตาระแวงไม่ได้ นี่เขากำลังจะถูกขายให้ยายเจ๊เจ้าของร้านหรือเปล่านะ

 

                “ตายแล้ว หน้าตาน่ารักแบบนี้ หายากนะเนี่ย ขอบใจมากนะจ๊ะวิน แล้ววันนี้เราจะทำด้วยรึเปล่า พี่จ่ายให้ได้นะ ช่วงต้นเดือนแบบนี้ลูกค้าคงเยอะอยู่เหมือนกัน”

 

                นกยูง ปรี่เข้ามาจับแก้มทั้งสองข้างของสาวหล่อร่างสูงบิดไปบิดมาอย่างพึงพอใจ เจ้าตัวได้แต่ทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้ พลางหันไปส่งสายตาอ้อนวอนให้เพื่อนช่วยพาออกไปจากตรงนี้ที งานอะไร เงินดีแค่ไหนก็ช่าง เขาไม่อยากจะทำแล้ว แต่ดูเหมือนว่ากวินทร์จะไม่ทันได้สังเกต เขามัวคุยกับเจ้าของร้านอย่างเพลิดเพลิน ก่อนจะบอกปัดว่าขอไม่รับงานวันนี้เพราะติดนัดกับคนสำคัญ

 

                “ไม่ล่ะครับพี่นก วันนี้วินอยู่ไม่ได้จริงๆ มีนัดกับแฟนน่ะฮะ ต้องพาเขาไปเที่ยวเสียหน่อยเดี๋ยวจะงอนน่ะ”

 

                “ตายแล้ว เดี๋ยวนี้เบอร์หนึ่งของร้านพี่มีเจ้าของเป็นตัวเป็นตนแล้วเหรอจ๊ะเนี่ย  ว้า เสียดายจัง  รู้ไหมตอนที่วินออกจากร้านไปนะ ลูกค้าบ่นถึงกันเพียบเลย ทำเอารายได้ของพี่ตกฮวบลงไปเหมือนกัน จริงสิเมื่อวันก่อนยังมีลูกค้ามาถามหาวินอยู่เลยนะ รู้ไหมว่าทำเอาพวกเด็กๆ คนอื่นของพี่ เขาหมั่นไส้กันจะแย่อยู่แล้ว. . .”

 

                นวินดาได้แต่ยืนทำตาปริบๆ มองคนทั้งสองคุยกันอย่างไม่รู้ว่าจะเข้าไปแทรกกลางระหว่างบทสนทนานั้นอย่างไรดี ทั้งที่ใจเขาอยากหนีไปจากที่นี่เสียตอนนี้เลย แต่ติดตรงที่ เจ้าของร้านสาวใหญ่ยังจับข้อมือเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย กระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือของกวินทร์ดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนานั่นล่ะ สาวหล่อหน้าตี๋จึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ พลางบอกกับปลายสายว่าเขากำลังจะเดินทางไปหา

 

                “ว่าไงครับที่รัก อืม พอดีกำลังพานิวมาหางานทำน่ะ เรื่องมันยาวน่ะญา เอาไว้เดี๋ยววินไปหาแล้วจะเล่าให้ฟังนะครับ โอเค จะรีบไปเดี๋ยวนี้ล่ะจ้า แล้วเจอกันนะ”

 

                เมื่อกวินทร์พูดโทรศัพท์เสร็จแล้ว จึงได้เอ่ยปากขอตัวลากับสาวใหญ่เจ้าของร้าน นวินดาส่งสายตาไปหาเพื่อน พลางเบะปากทำท่าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ เขาลูบหัวเพื่อนรักราวกับเป็นลูกเล็กๆ ที่ตัวเองพามาฝากไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก พลางบอกลา

 

                “พี่นกครับ เดี๋ยววินคงต้องขอตัวก่อนนะครับ แฟนเขาโทรมาตามแล้วน่ะ นิว คืนนี้ฉันมีนัดดูหนังกับญา อาจจะกลับดึกนะ ถ้าแกเลิกงานแล้วอยากกลับห้องก่อน ก็ไปขอกุญแจกับคีย์การ์ดสำรองที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ได้เลยนะ ฉันบอกเขาเอาไว้ตอนก่อนออกมาแล้ว ไปล่ะนะ”

 

                “จะไปแล้วเหรอจ๊ะวิน ถ้าเปลี่ยนใจก็มาได้ทุกเมื่อนะ ส่วนวันนี้พี่ขอพาน้องนิวไปเทรนก่อนแล้วกัน ลูกค้าเริ่มมากันแล้ว เอ้า ไปกันเถอะจ้ะ แหม หน้าตาหล่อบ้องแบ๊วแบบนี้ ลูกค้าพี่ต้องชอบแน่ๆ”

 

                นกยูง พูดพลางโบกมือส่งยิ้มกว้างให้สาวหล่อหน้าตี๋ที่เดินไปยังรถแท็กซี่คันใหม่ที่จอดรอรับผู้โดยสารเป็นแนวยาวขนานไปกับถนนในซอยเล็กๆ นั้น อยู่หลายสิบคัน ก่อนจะหันมากล่าวกับสาวหล่อร่างสูงด้วยใบหน้าพึงพอใจเป็นที่สุด พลางกึ่งลากกึ่งจูงเขาเข้าไปทางหลังร้าน

 

                 เมื่อเข้ามาด้านหลังร้านแล้ว นกยูงก็แนะนำนวินดาให้รู้จักกับเพื่อนร่วมงานของเขาทั้งหมด สาวหล่อร่างสูงกวาดสายตาไล่มองไปทีละคนตามที่สาวใหญ่เจ้าของร้านแนะนำด้วยความตกตะลึง เมื่อไม่คิดมาก่อนว่าในคลับที่ภายนอกก็ดูเหมือนเป็นพวกคลับของคนชั้นสูงทั่วไป จะมีบรรดาสาวหล่อหลากหลายสไตล์มารวมตัวกันได้มากมายขนาดนี้ เท่าที่กะเกณฑ์จากสายตาน่าจะมีจำนวนราวสามสิบคนได้ เขานึกไปถึงป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ที่ติดโชว์หราอยู่หน้าร้านแล้วจึงเพิ่งถึงบางอ้อว่า ที่เห็นนั่น ไม่ใช่ชายหนุ่ม แต่เป็นบรรดาสาวหล่อที่ได้รับการคัดสรรคุณภาพหน้าตาระดับเกรดเอมาแล้วแทบทั้งสิ้น และตอนนี้ทุกคนที่นั่งเรียงหน้าสลอนอยู่นั้นก็เบนสายตาพุ่งตรงมาที่เขาเพียงผู้เดียว เมื่อสาวใหญ่เจ้าของร้านแนะนำว่าเขาจะมาเป็นสมาชิกใหม่ของที่นี่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

 

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #29 อนาเซีย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:21
    เหมือนคู่ทอมเกย์จริงๆด้วย ^O^
    ฮ่าๆ
    #29
    0
  2. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:58
    อิอิรอตอนต่อไปนะค่ะ

    อิ 

    ไรท์เตอร์สู้ๆค่าาาา
    #7
    0