รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 32 : ตอนที่ 32 : ความรู้สึกดีๆ ที่ไม่อาจบอกใคร (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 มี.ค. 53

ตอนที่ 32 : ความรู้สึกดีๆ ที่ไม่อาจบอกใคร

 ไม่นานนักร่างบางที่วิ่งไปวิ่งมาก็ค่อยๆ หมดแรงและทรุดลงไปนั่งกับพื้นเหมือนเมื่อวานไม่มีผิด สาวหล่อได้แต่กุมขมับ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงได้ปวดท้องอยู่บ่อยๆ ก็เพราะเธอมัวแต่ทำงานวิจัยจนลืมเวลาอาหารแบบนี้นี่เอง เมื่อเห็นดังนั้นคนตัวเล็กจึงตัวสินใจชวนคนที่พยายามจะตะกายขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเลนั้นให้ลงไปทานอาหารกัน

                คุณรัญ เราไปทานข้าวกันก่อนดีไหม ถ้าฝืนเกินไปเดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ

                “ขอบคุณนะที่นายเป็นห่วงฉัน รู้ไหม ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับฉันมานานแล้ว”

นักวิจัยสาวเมื่อได้ยินคำพูดของคนตัวเล็ก ก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างดีใจที่อย่างน้อยก็มีคนเป็นห่วงตนบ้าง เธอกล่าวขอบคุณเขาอย่างจริงใจ คนที่ได้รับรอยยิ้มนั้นเกิดอาการหัวใจกระตุกวูบไหวไปชั่วครู่ ใบหน้าร้องผ่าวและแดงระเรื่อขึ้นมาจนไปถึงใบหู เขารีบแกล้งทำเป็นพูดเลี่ยงเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาก็รู้สึกเป็นห่วงเธอจริงอย่างที่หญิงสาวว่านั่นล่ะ

“อะไรกัน เปล่าสักหน่อย นิวก็แค่กลัวว่าถ้าเกิดคุณเป็นอะไรไป นิวก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ต่างหากล่ะ”

คนที่กำลังยิ้มอย่างตื้นตันนั้นหุบยิ้มลงแทบไม่ทันเมื่อได้ฟังคำจากปากเขา นักวิจัยสาวที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้นมายืนได้นั้น คว้าเอาคนตัวจิ๋วบนกองหนังสือขึ้นมาจ้องใกล้ๆ จนใบหน้าเล็กนั่นแทบจะชิดติดกับแว่นตากรอบหนาสีดำนั่นอยู่แล้ว

                หนอยแน่ เจ้าตัวกระเปี๊ยก ที่แท้ก็ห่วงตัวเองหรอกเหรอ เดี๋ยวก็ปล่อยทิ้งไว้ให้ตัวแค่นี้ไปตลอดชีวิตเสียเลย ดีไหม

                “แหม นิวก็แค่แหย่เล่นเฉยๆ น่ะ อย่าใจร้ายกับหนูน้อยตาดำๆ คนนี้เลยนะ”

                คนตัวจิ๋วบนฝ่ามือของหญิงสาวพนมมือถูไปมา กะพริบตาถี่ๆ พลางเอ่ยอย่างอ้อนวอน รัญชนาอมยิ้มกับท่าทางของอีกฝ่ายที่ทำท่าราวกับหนูแฮมสเตอร์ขออาหารก็ไม่ปาน

                “งั้นก็ไปกันเถอะ ฉันเองก็หิวจะแย่อยู่แล้วเหมือนกัน”

เธอหยิบเจ้าตัวเล็กใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์เหมือนเช่นเดิม ก่อนที่จะเปิดประตูเดินออกจากห้องไป ส่วนร่างจิ๋วที่ซุกอยู่ในกระเป๋านั้น ได้แต่แอบยิ้มกับตัวเองอย่างไม่รู้สาเหตุ

                เมื่อทั้งคู่มาถึงห้องอาหารก็พบว่าบนโต๊ะมี ฝาชีแบบผ้ามุ้งโปร่งครอบจานอาหารเอาไว้เพื่อกันสิ่งแปลกปลอมตกลงไปในอาหาร นักวิจัยสาวมองไปรอบๆ ห้องก็ไม่พบว่ามีใครอยู่ ณ ที่นั้นเลยสักนิด เธอพึมพำออกมาพลางหยิบคนตัวจิ๋วขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ

                “คนอื่นๆ หายไปไหนกันหมดนะ ไม่เห็นมากินข้าวเลยสักคน”

                “ใครเขาจะหิ้วท้องรอคุณกันล่ะ นี่มันตั้งกี่โมงเข้าไปแล้ว ขืนยังรออยู่ ป่านนี้พยาธิในท้องคงร้องไห้กระจองอแงเพราะขาดอาหารกันแย่แล้วมั้ง”

                นวินดาเอ่ยตอบ พลางมองจ้องอาหารบนโต๊ะที่มีฝาชีครอบเอาไว้ รอว่าเมื่อไรนักวิจัยสาวจะยกมันขึ้นสักที เขาหิวจนตาลายจะเป็นลมล้มตึงไปอยู่แล้ว

                “จริงด้วยสินะ นี่มันจะห้าโมงเย็นอยู่แล้ว งั้นเรามากินกันเถอะ อุ๊ย นี่มันสำรับไหว้พระหรือนี่ เอ๊ะหรือว่าอาหารตุ๊กตานะ น่ารักจังเลย”

                รัญชนาเอ่ย พลางนั่งลงบนเก้าอี้แล้วยกฝาชีที่ครอบเอาไว้ขึ้นมา หญิงสาวอุทานออกมาเมื่อได้เห็นจานอาหารชุดเล็กๆ พร้อมด้วยอุปกรณ์ขนาดจิ๋วเหมาะสำหรับขนาดมือของนวินดาพอดี วางอยู่เคียงข้างกับจานข้าวผัดอเมริกันใบโตของเธอ สาวหล่อในร่างเล็กมองอาหารชุดพิเศษที่สองสาวคู่แฝดจัดเอาไว้ให้กับเขา พลางนึกไปถึงอาหารมื้อเช้าแล้วก็ยิ้มออกมา เขายังขำอยู่เลยที่ตัวเองเกิดอาการตะกละตะกลามจนลืมสังขารของตัวเอง เผลองับไส้กรอกชิ้นโตเข้าไปเต็มแรงจนฟันเกือบหลุดติดค้างอยู่ในนั้นไปแล้ว หากไม่ได้หญิงสาวตรงหน้าช่วยเอาไว้

                “ขำอะไรน่ะ มองหน้าฉันแล้วก็ขำ บนหน้าผากฉันเขียนคำว่า เชิญขำได้เอาไว้หรือไง”

                 “เปล่าๆ ไม่มีอะไร อุ๊บ ฮ่าๆ”

                คนตัวเล็กมองหน้าหญิงสาวนักวิจัย พลางนึกตามคำพูดของเธอ จู่ๆ ก็เหมือนมองเห็นคำว่า เชิญขำได้แปะอยู่บนหน้าผากของเธอจริงๆ จึงเผลอหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างกลั้นไม่ไหว นักวิจัยสาวได้แต่ทำหน้าฉงนพลางส่ายหน้าน้อยๆ อย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะก้มลงจัดการกับอาหารของตัวเองอย่างไม่สนใจว่าคนตัวจิ๋วนั่นจะหัวเราะขำจนหน้าดำหน้าแดงขนาดไหน เพราะตอนนี้ความหิวทำให้เธอแทบลมจับอยู่แล้ว

ต่อ

                ระหว่างนั้น สองสาวที่รับอาสาเป็นคนอาบน้ำให้เจ้าตูบร่างใหญ่อยู่ตรงสนามหญ้าหน้าบ้าน ส่งเสียงร้องวี้ดว้ายเมื่อถูกสะบัดน้ำใส่จนเปียกชุ่มไปทั้งตัว ชนัญญาทำหน้าเบ้ ถึงแม้ว่าเธอจะชอบเล่นกับสุนัขก็จริง แต่กับพันธุ์ที่ตัวโตสูงใหญ่ขนาดนี้ดูจะไม่ค่อยถูกชะตากับเธอเท่าไร ต่างจากชญานันท์ พี่สาวฝาแฝดของเธอที่กำลังสนุกสนานอยู่กับการวิ่งไล่จับเจ้ามินิให้อยู่นิ่งๆ

กวินทร์ที่รับอาสาล้างรถสปอร์ตสีแดงเพลิงคันเก่งของรัญชนาอยู่นั้น ได้แต่แอบยืนมองสองสาวอยู่ไกลๆ เพราะตัวเขายังคงเข็ดขยาดกับการต้อนรับของเจ้ามินิไม่หาย แรกๆ สายตาของสาวหล่อก็มองไปทางแฟนสาวอยู่ดีๆ แต่ครั้นพอได้ยินแฝดผู้พี่หัวเราะเสียงใสพลางวิ่งไล่เจ้าตูบหางกุดเหมือนเด็กๆ สายตาของเขาก็เบนไปอีกทางอย่างไม่ตั้งใจ พลันเหมือนมีความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในร่างกายและทำปฏิกิริยากับหัวใจของเขาจนเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ

นี่ฉันเป็นอะไรไปอีกแล้วเนี่ย ทำไมแค่มองยายปากจัดนั่นแล้วต้องใจเต้นแปลกๆ แบบเดียวกับเวลาที่มองญาด้วยนะ ไม่เข้าใจเลย เป็นอะไรของแกนะ ไอ้วิน

คนที่กำลังยืนล้างรถ เผลอเอามือที่ถือฟองน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ ตบหน้าตัวเองไปทีหนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะโวยวายออกมาอยู่คนเดียวในที่นั้น เมื่อรู้ว่าทำอะไรลงไป เสียงของสาวหล่อหน้าตี๋เรียกความสนใจของเจ้ามินิได้เป็นอย่างดี มันหันขวับมามองก่อนจะออกวิ่งอย่างรวดเร็วมาทางที่กวินทร์ยืนอยู่ ชญานันท์ร้องเสียงหลงเมื่อเจ้าตัวโตในอ้อมแขนวิ่งพรวดพราดออกไป จนทำให้เธอเสียหลักหกล้มก้นจ้ำเบ้า ชนัญญาพยายามจะตะครุบตัวของมันเอาไว้ แต่ก็ถูกสะบัดออกจนกระเด็นไปชนกับพี่สาวที่นั่งจุ้มปุกอยู่ก่อนแล้ว

คนที่กำลังโวยวายเสียงดังอยู่คนเดียว ไม่ทันได้มองว่าคู่อริของเขากำลังตรงรี่เข้ามาทางนี้ สาวหล่อร้องอุทานเสียงหลงเมื่อสองเท้าของเจ้าตัวโตตะปบลงบนแผ่นหลังของเขาจนหน้าคะมำล้มคว่ำไปกับพื้น เจ้ามินิตะกุยสองขาหน้าขึ้นมาในอากาศเหมือนจะส่งสัญญาณบอกให้เขาเล่นด้วย แต่คนที่เพิ่งถูกจู่โจมนั้นพอลุกขึ้นได้ก็รีบโกยอ้าวทันที ชญานันท์ที่หันมามองตามทิศทางการวิ่งของเจ้าตัวโต พอเห็นว่ามันกำลังวิ่งไล่คนกลัวสุนัขขึ้นสมองก็ได้แต่หัวเราะขำอย่างชอบอกชอบใจ ผิดกับอีกหนึ่งสาวที่ดูท่าทางจะเป็นห่วงคนรักของเธอเอามากๆ จึงรีบวิ่งตามเจ้ามินิไปอีกคน แฝดผู้พี่พอเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง

 

                หลังจากที่ทั้งคู่รับประทานอาหารเสร็จ เตรียมตัวจะเดินกลับไปที่ห้องเช่นเดิม สองสาวคู่แฝดที่เปียกโชกไปทั้งตัวก็เดินสวนเข้ามาพอดี เจ้าของบ้านเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนทั้งสองนั้นตัวเปียกราวกับลูกสุนัขตกน้ำ ทั้งๆ ที่ ด้านนอกก็ไม่ได้มีฝนตกลงมาสักนิด

                “อ้าวเธอสองคนไปทำอะไรมาน่ะ ตัวเปียกเชียว”

                “พวกเราช่วยกันอาบน้ำให้เจ้ามินิน่ะค่ะ แต่ถูกมันสะบัดน้ำใส่ก็เลยมีสภาพอย่างที่เห็น แล้วนี่เพิ่งลงมาทานข้าวกันเหรอคะ”

                “อืม พวกเราทานข้าวเรียบร้อยแล้วนะ ขอบใจพวกเธอสองคนมากเลย นึกว่าจะต้องแทะจนฟันจะหลุดแบบเมื่อเช้าอีกซะแล้วสิ”

                “ไม่เป็นไรจ้ะ เรื่องเล็กน้อยเอง”

ชนัญญาตอบนักวิจัยสาวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม คนตัวจิ๋วเมื่อได้ยินเสียงทักทายก็ยื่นหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์พลางเอ่ยขอบคุณที่เธออุตส่าห์ไปหาจานชามใบน้อยมาจัดเตรียมอาหารไว้ให้เขา หญิงสาวยิ้มรับคำขอบคุณนั้นด้วยความยินดี

เมื่อเห็นว่าสองแฝดเดินเข้ามาในบ้านเพียงสองคน เจ้าของบ้านจึงถามหาสมาชิกที่หายไปอีกคนหนึ่ง  ชญานันท์รีบตอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะพรืดใหญ่ออกมาเมื่อนึกภาพตามที่พูด

“แล้วนี่หายไปไหนคนนึงล่ะ”

“อ่อ ฮ่าๆ รายนั้นน่ะ คงกำลังทำตัวให้คุ้นเคยกับเจ้ามินิอยู่น่ะค่ะ”

                “วินกับเจ้ามินิเนี่ยนะ”

                สาวหล่อร่างจิ๋วทำหน้าฉงน เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าคนที่กลัวสุนัขมากอย่างกวินทร์นั้นจะไปตีซี้กับเจ้าตัวใหญ่แบบนั้นได้อย่างไรกัน แต่ไม่มีโอกาสให้ได้ถามต่อ เพราะหญิงสาวนักวิจัยบอกปัดเรื่องอาหารเย็น แล้วเดินดุ่มๆ มุ่งหน้าไปยังห้องของตนทันที คนที่เกาะขอบกระเป๋าอยู่นั้น จึงกลิ้งตกลงไปในกระเป๋าด้วยแรงสะเทือนจากการเดินของคนตัวโตกว่า เมื่อเจ้าของบ้านเดินหายลับไปจากสายตาแล้ว แฝดผู้น้องจึงเอ่ยขึ้น

                 “ญาว่า นันท์ไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวญาขอตัวไปดูวินก่อนดีกว่า ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง”

                ชญานันท์อ้าปากจะเรียกแต่ แฝดน้องของเธอก็เดินออกไปจากบ้านแล้ว เธอจึงได้แต่ยืนมองคนที่ออกไปตามหาคนรักด้วยความรู้สึกสับสนในหัวใจ ทำไมนะ หัวใจของเธอถึงได้รู้สึกราวกับถูกบีบอย่างแรงจนแทบหายใจไม่ออกแบบนี้ หญิงสาวไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด

........................................................................................... To Be Continued ..................................................................................

สวัสดีค่ะคุณผู้อ่านทุกท่าน

วันนี้ LovePenguin จะมาแจ้งข่าวเกี่ยวกับ กิจกรรมการตอบคำถามจากนิยายเรื่อง "รักซนๆ ของคนตัวเล็ก" ค่ะ
ซึ่งกิจกรรมนี้จะเริ่มประมาณช่วงกลางสัปดาห์หน้า ยังไงรอติดตามรายละเอียด เพื่อร่วมสนุกและรับของรางวัล
จาก LovePenguin ได้ ที่นี่ เร็วๆ นี้ค่ะ 

อ้อ...เกือบลืมบอกไป กิจกรรมพิเศษนี้ ขอสงวนสิทธิ์เฉพาะคนที่แอดเรื่องนี้ไว้เป็น favorite เท่านั้นนะคะ ^^

ขอบคุณมากค่ะ

LovePenguin
      (อั้ม)

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #83 ความมืดกินหัวใจ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 มีนาคม 2553 / 20:23
    อ่าฮะ  มาอ่านอีกทีจะมีกิจให้ร่วมสนุกแล้ว

    รอ อีก 60 % อยากรู้ว่าจะมีอะไรให้เล่นน้อ
    #83
    0
  2. #81 กระต่ายยัก (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มีนาคม 2553 / 15:32
    60 % ที่รัก
    เร็วๆเด้อ สู้ๆ
    #81
    0
  3. #80 NuDawZa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 มีนาคม 2553 / 23:07
    อีก60%สู้ๆนะคะ
    #80
    0