รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 28 : หนูยักษ์ กับคนตัวจิ๋ว (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 มี.ค. 53

ตอนที่ 28 : หนูยักษ์ กับคนตัวจิ๋ว

“หนูทดลองของคุณรัญงั้นเหรอ แต่ว่าพวกแกอยู่ในกรงนี่นา ออกมากันได้ยังไงเนี่ย”

นวินดาโพล่งออกมาเสียงดัง เขายังจำได้ดี ตอนที่นักวิจัยสาวชี้ให้ดูสัตว์ทดลองขนาดเล็กของเธอ พวกมันดูท่าทางสงบเสงี่ยมอยู่ในกรงที่มีสลักกุญแจล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา มันจะฉลาดจนสามารถเปิดกรงออกมาเองได้อย่างนี้เชียวหรือ ไม่มีเวลาให้สาวหล่อร่างจิ๋วได้คิดอีกต่อไป เมื่อเจ้าหนูพวกนั้นกระโจนเข้ามายังจุดที่เขายืนอยู่ เขากระโดดแผล็วหลบไปทางด้านข้างตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ก่อนจะออกวิ่งไปรอบๆ ห้องอย่างสุดฝีเท้า เมื่อเจ้าหนูทดลองสีขาวราวสี่ถึงห้าตัวนั้น ตรงเข้ามาจู่โจมอย่างรวดเร็ว

แง๊ ไอ้หนูบ้า จะตามฉันมาทำไม ฉันไม่ใช่อาหารของพวกแกสักหน่อย คุณรัญ ตื่นสิ สัตว์เลี้ยงคุณทำร้ายนิวอีกแล้ว ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้นะ”

 ขาสั้นๆ พาร่างของคนตัวจิ๋ววิ่งวนไปมา ทั้งที่ระยะทางนั้นไกลแสนไกลในความคิดของเขา แต่แท้จริงแล้วสาวหล่อไม่รู้เลยว่า เขาแค่วิ่งวนอยู่รอบๆ เตียงของนักวิจัยสาวเท่านั้นเอง เขาเริ่มเหนื่อยจนหายใจหอบแฮ่กๆ พลันเจ้าหนูทดลองก็เริ่มจับทางได้ มันแบ่งออกเป็นสองพวก พวกแรกวิ่งไล่ตามร่างจิ๋ว ส่วนพวกที่เหลือวิ่งอ้อมกลับมาดักหน้าเอาไว้

“แย่แล้ว ทำไงดีต้องถูกมันรุมกินโต๊ะแน่เลย โอ๊ย พ่อแก้วแม่แก้ว ช่วยลูกนิวด้วยเถอะคร้าบ!

นวินดาหยุดยืนนิ่งพลางมองซ้ายทีขวาทีเมื่อเจ้าหนูทดลองพวกนั้นเริ่มตีวงล้อมเข้ามาใกล้ สาวหล่อเริ่มหันไปพึ่งไสยศาสตร์แทน เขาได้แต่ย่อตัวลงนั่งหลับตาปี๋พลางพนมมือสูงท่วมหัว ปากก็บนบานศาลกล่าวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์มิได้หยุด พลันก็มีเงาทะมึนใหญ่ยักษ์ปรากฏตรงหน้า ทำให้เจ้าพวกหนูทดลองนั้นวิ่งกระเจิดกระเจิงแยกย้ายหายกันไปในความมืด

สาวหล่อค่อยๆ เปิดตามอง เขาเห็นว่าเจ้าหนูขาวพวกนั้นวิ่งไปคนละทิศละทางราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง เขาจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเงาร่างใหญ่ เสียงลมหายใจดังฟืดฟาด ทำให้เขาเกิดความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงมากไปกว่าเดิม

ไม่นะ ตัวอะไรมาอีกแล้ว ฉันวิ่งไม่ไหวแล้วนะ เอาวะ ตายเป็นตาย

นวินดานั่งจุ้มปุกเอามือปิดตา อย่างปลงอนิจจังในชีวิต ปล่อยให้เงาประหลาดตรงหน้าเคลื่อนเข้ามาหาตนอย่างเชื่องช้า ร่างจิ๋วสัมผัสได้ถึงความชื้นและเหนียวเหนอะหนะที่ข้างแก้ม พลางคิดในใจว่าคราวนี้คงไม่รอดแน่ แต่แล้วเมื่อได้ยินเสียงร้องครางในลำคอที่คุ้นหู สาวหล่อจึงเอามือออกและเปิดตามองดูเจ้าของเงาร่างใหญ่ยักษ์ตรงหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ

โฮ่งๆ แฮ่!

                เจ้ามินิ แกมาช่วยฉันเหรอ ขอบคุณมากเลยนะ นึกว่าจะกลายเป็นอาหารหนูซะแล้ว ฮือๆ เจ้าตัวโต ฉันรักแกจัง ถ้าฉันคืนร่างเดิมได้เมื่อไหร่ จะทำอาหารอร่อยๆ ให้แกกินจนพุงกางเลยนะ

                สุนัขพันธุ์ใหญ่แบบที่เลี้ยงไว้สำหรับต้อนแกะ ก้มหัวโตๆ ของมันลงมาจนใกล้ สาวหล่อร่างจิ๋วเอื้อมมือขึ้นไปจะลูบขนมัน แต่รูปร่างที่เล็กราวหนูแฮมสเตอร์นั้นก็ทำได้เพียงแค่โบกมือไหวๆ ไปมาในอากาศ แต่มันกลับยื่นหน้าอ้อมมาทางด้านหลังแล้วงับคอเสื้อของเขาจนร่างเล็กๆ นั้นลอยขึ้นจากพื้น ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ  

                “ว้าก ทำอะไรน่ะ ฉันกลัวนะ”

เจ้าตัวโตสี่ขา ไม่ได้สนใจเสียงร้องโวยวายของคนตัวเล็กเลยสักนิด มันกระโจนขึ้นไปบนเตียงนอนของเจ้านายสาว แล้วอ้าปากกว้างปล่อยร่างของคนตัวจิ๋วหล่นตุ้บลงไปบนหมอนของคนที่ยังคงนอนหลับสนิทดีอยู่ และไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆ เลยสักนิด ส่วนเจ้ามินินั้น หลังจากพาคนตัวจิ๋วมาวางไว้แล้ว ตัวมันเองก็เดินไปหยุดอยู่ตรงปลายเตียง พลางทำท่าวนไปรอบตัวเหมือนกำลังสำรวจสถานที่ ก่อนจะย่อตัวหมอบลงนอนอยู่แทบเท้าของเจ้านายอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

                นวินดาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ในที่สุดเขาก็ผ่านพ้นค่ำคืนอันแสนเหนื่อยหน่ายกลับมามีชีวิตรอดปลอดภัยเสียทีด้วยความช่วยเหลือของเจ้ามินิ สุนัขแสนรู้คู่ใจของนักวิทยาศาสตร์สาว สาวหล่อนั่งชันเข่ามองใบหน้าของรัญชนา ที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติ ใบหน้าขาวนั้นดูราวกับจะเปล่งประกายได้ในความมืด เมื่อได้รับแสงสะท้อนจากไฟสลัวที่ลอดเข้ามาจากภายนอก

                “ที่จริงคุณก็ออกจะเป็นคนสวยนะ แต่ทำไมชอบทำหน้าดุใส่นิวอยู่เรื่อยเลยก็ไม่รู้”

เขาเผลอชื่นชมกับความงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตากรอบดำที่หญิงสาวมักสวมเอาไว้เป็นประจำ ใบหน้าที่ไร้ซึ่งสิ่งใดมาบดบังเช่นนี้ ทำให้สาวหล่อเผลอตัวโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่ริมฝีปากบางของคนที่นอนอยู่โดยไม่รู้ตัว

ต่อ

แง่ง!

                เสียงคำรามอย่างไม่จริงจังนักของเจ้าตัวโตที่นอนอยู่ตรงปลายเตียง ทำให้สาวหล่อร่างจิ๋วสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ เขาหันไปมองก็เห็นว่า มันกำลังแยกเขี้ยวใส่เหมือนจะขู่ เขาจึงรีบทำท่าเอามือจุ๊ปาก พลางกล่าวขอโทษกับเจ้าสุนัขแสนรู้ที่ออกอาการหวงเจ้านายสาวขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าเขากำลังแอบทำมิดีมิร้ายเธออยู่นั้น

                “ชู่ว์! อย่าส่งเสียงดังสิเจ้ามินิ ฉันขอโทษนะ มันเผลอไปนิด ก็เจ้านายของแกอยากน่ารักเองนี่นา ฉันก็เลยอดใจไม่ไหว แกอย่าโกรธฉันเลยนะ คราวนี้ฉันจะนอนแล้วจริงๆ” 

                ร่างเล็กค่อยๆ มุดลงไปใต้ผ้าห่มแล้วหลับตาลงอย่างอ่อนล้า เพียงไม่นานคว่ามเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมาทั้งวันก็ทำให้นวินดาเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว

                ดวงอาทิตย์ทอแสงอ่อนๆ ต้อนรับเช้าวันใหม่ที่มาถึง รัญชนาขยับตัวพลิกกลับไปอีกด้าน เธอคงนอนตะแคงอยู่ในท่านี้มานานจึงรู้สึกเมื่อยขบ ดวงตาโตคู่สวยปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยอย่างงัวเงีย แต่แล้วแสงจ้าที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้เธอต้องหยีตาลงเล็กน้อยเพราะสายตายังไม่อาจปรับให้ชินกับแสงได้ พลันหญิงสาวก็รู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมบางอย่างที่กำลังขยับยุกยิกอยู่ภายใต้เสื้อผ้าของเธอตรงช่วงอก

                “ตัวอะไรน่ะ”

                นักวิจัยสาวดีดตัวพรวดลุกขึ้นนั่ง พลันเจ้าตัวแปลกปลอมนั้นจึงร่วงลงไปกองอยู่ที่เอว เธอเอื้อมมือไปคว้าแว่นสายตากรอบสีดำที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาสวมไว้ ก่อนจะเลิกเสื้อยืดตัวบางขึ้น พลางหยิบเอาสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ นั้นขึ้นมาจ้องมองใกล้ๆ หญิงสาวกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสง และแล้วสิ่งที่เธอได้เห็นก็คือร่างจิ๋วของนวินดา ที่กำลังนอนหลับอยู่บนมือเล็กของเธอ

                ว้าย! ตาบ้า นายนี่ทะลึ่งจริง ๆ เลย ใครให้มานอนในนี้เนี่ย

                รัญชนาตวาดแหวใส่เสียงดัง จนคนที่กำลังงัวเงียสะดุ้งตื่น พลางเอามืออุดหูด้วยความตกใจ

                โอ๊ย คุณรัญ นิวหูจะแตกอยู่แล้ว โวยวายอะไรแต่เช้าเนี่ย รู้ไหมเมื่อคืนกว่าจะนอนได้ วิ่งหนีหนูทดลองของคุณเหนื่อยแทบตาย ขอนอนแบบสงบๆ หน่อยได้ไหมครับ

คนตัวเล็กพูดจบก็ผล็อยหลับต่อไปบนมือของหญิงสาวเช่นเดิม คำพูดที่ออกจากปากของนวินดาทำให้ความสนใจของนักวิจัยสาวเปลี่ยนไปในทันที

                หนูเหรอ? แต่ฉันปิดกรงพวกมันดีแล้วนี่นา

หญิงสาววางร่างของคนตัวจิ๋วไว้บนหมอนแล้วเลื่อนผ้าห่มขึ้นมาคลุมเอาไว้ให้เพื่อบรรเทาความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ เธอลุกขึ้นจากเตียงพลางเดินไปยังส่วนของห้องทดลอง ตรงดิ่งไปที่กรงขังหนูทดลอง แล้วหญิงสาวก็อุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าภายในกรงนั้นว่างเปล่า ที่สลักกุญแจที่ทำด้วยเหล็กนั้นอ้าออกราวกับถูกสารเคมีบางอย่างหลอมละลายจะสามารถเปิดกรงได้เพียงแค่มีแรงผลักเบาๆ เท่านั้น

“เจ้าหนูพวกนั้นหายไปไหนกันนะ มินิมานี่หน่อยเร็ว ช่วยฉันหาเจ้าหนูทดลองพวกนั้นหน่อย

สุนัขแสนรู้ เมื่อได้ยินเสียงของเจ้านายสาว มันก็เห่ารับสั้นๆ ก่อนจะกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งรี่มาหยุดยืนที่หน้ากรงหนูทดลองนั้น มันยื่นหน้าเข้าไปภายในกรงหนู พลางทำจมูกฟุดฟิด จากนั้นจึงค่อยๆ เดินตามกลิ่นไปรอบๆ ห้อง กระทั่งเจ้าตัวโตไปหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าตู้หนังสือ มันย่อตัวลงเห่าใส่สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่ใต้ตู้นั้น รัญชนารู้ได้ทันทีว่าเจ้ามินิหาเป้าหมายของมันพบแล้ว

อยู่นี่เองงั้นเหรอ พวกแกเสร็จฉันล่ะ

 เธอจับเจ้าตัวโตให้ถอยห่างออกมา แล้วย่อตัวลงพลางยกขวดสเปรย์ขนาดเล็กที่หยิบมาจากบนโต๊ะทำการทดลอง ขึ้นมาฉีดเข้าไปที่ใต้ตู้นั้น ไม่นานหนูตะเภาสีขาวล้วนจำนวนห้าตัว ก็ค่อย ๆ เดินเอียงไปเอียงมาโงนเงยเหมือนเมายาออกมาจากใต้ตู้นั้น รัญชนารีบจับพวกมันยัดใส่กรงอันใหม่ในทันที

                “เก่งมากเลยจ้าเจ้ามินิ มาๆ กอดหน่อย อื้ม คราวหน้าต้องระวังหน่อยแล้ว เดี๋ยวเกิดพลาดไปทำหกใส่เจ้าตัวจิ๋วนั่นเข้า คราวนี้ได้ติดคุกหัวโตแน่ฉัน”

                นักวิจัยสาวย่อตัวลงกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับสุนัขคู่ใจของเธอ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองพลางเหลือบมองไปยังเตียงนอน ก็เห็นว่าร่างของนวินดากำลังนอนขดตัวคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มนั้น จากนั้นหญิงสาวจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วกลับมาทำการทดลองต่อด้วยท่าทางสดชื่น

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #84 My Angle (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มีนาคม 2553 / 07:52
    แอบน่ารักนะเนี่ย ฮ่าๆๆ
    #84
    0
  2. #67 กระต่ายยัก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 19:06
    น่ารักจังเลยรัญจัง

    ดีกับนิวมากๆนะ

    5555
    #67
    0
  3. #62 snow beaw (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 00:00
    ชอบคุณรัญจัง

    แอบน่ารักนะเนี่ย
    #62
    0