รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 24 : เรื่องระทึกใจในอ่างอาบน้ำ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 820
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 มี.ค. 53

ตอนที่ 24 : เรื่องระทึกใจในอ่างอาบน้ำ!

 

“ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ฉันยอมรับว่าฉันทำผิดพลาดไปเอง แต่ยังไงฉันก็จะต้องทำให้นายกลับมาอยู่ในร่างเดิมให้ได้แน่ๆ ฉันสัญญา”

 

สีหน้าที่แสดงถึงความสำนึกผิดของนักวิจัยสาวนั้น ทำให้คนตัวจิ๋วในอุ้งมือค่อยคลายความเป็นกังวลลงได้บ้าง แม้จะยังไม่อาจเชื่อคำพูดของหญิงสาวได้สนิทใจนักก็ตาม เมื่อรัญชนาเห็นสาวหล่อในร่างขนาดเท่าหนูแฮมสเตอร์พยายามจะดันตัวเองออกจากพันธนาการของเส้นบะหมี่ เธอจึงลุกขึ้นไปหยิบกระดาษทิชชูวางลงบนโต๊ะอาหาร แล้ววางร่างของนวินดาไว้บนนั้น พลางช่วยแกะเส้นบะหมี่ออกจากร่างให้เขา

 

“นี่คุณมองอะไรน่ะ อย่ามาจ้องกันแบบนี้นะ”

 

คนตัวจิ๋วโวยวายใส่หญิงสาวตัวโตในสายตาของเขา เมื่อเธอแกะเส้นบะหมี่ออกให้เขาจนหมด ร่างของสาวหล่อก็อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆมาขวางกั้นจากสายตาของคนตรงหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าอยู่ในร่างขนาดจิ๋วแบบนี้คงไม่มีอะไรให้มองนัก แต่ทว่าความเขินอายนั้นยังคงมีอยู่ในสามัญสำนึกของเขา มือเล็กๆ พยายามจะปิดบังส่วนสำคัญในร่างกายของสตรีเพศ ถึงแม้ว่าตอนที่เขาอยู่ในร่างปกติจะดูเหมือนผู้ชายมากก็ตาม แต่อย่างไรเสียร่างกายของเขาก็ยังคงมีสิ่งต่างๆ ที่บ่งบอกถึงความเป็นหญิงอยู่ดี

 

รัญชนาอดฉุนไม่ได้ เธออุตส่าห์ตั้งใจว่าจะพยายามทำดีกับเขาให้มากที่สุด เพราะอย่างไรก็ตามที่เขาต้องมาตกอยูในสภาพนี้ ก็มีสาเหตุมาจากการทดลองที่ผิดพลาดของเธอล้วนๆ หญิงสาวเอื้อมมือไปดึงกระดาษทิชชูมาอีกแผ่น แล้วค่อยๆโอบรอบร่างจิ๋วพันตัวเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

 

“นายจะมาอายทำไมกันล่ะตัวเล็กกระจิริดอย่างนี้ ไม่เห็นต้องอายเลย อีกอย่างนายเลอะเทอะไปทั้งตัวแบบนี้ อาบน้ำเลยดีกว่ามั้ง เดี๋ยวฉันพาไปอาบให้นะ”

 

“งั้นคุณรัญก็อาบด้วยเลยสิ รู้ไหมว่ากลิ่นสารเคมีสารพัดอย่างบนตัวคุณมันฉุนเอามากๆ อย่างกับตู้ยาเคลื่อนที่ได้แน่ะ”

 

                ตาบ้านี่ นายหาว่าฉันตัวเหม็นเหรอ นายกล้าพูดอย่างนี้กับผู้หญิงได้ยังไง หา!”

 

นักวิจัยสาวตวาดแว้ดใส่ จนคนตัวเล็กต้องยกมือขึ้นมาอุดหู พลางตะโกนตอบสวนกลับไป

 

                ก็มันเหม็นจริง ๆ นี่นา แล้วก็อย่าตะโกนได้ไหม โอ๊ย หูแทบแตกแน่ะ

 

หญิงสาวเมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันมาค้อนขวับใส่นวินดาในร่างจิ๋ว เธอยกปกเสื้อกาวน์ขึ้นมาพลางก้มลงสูดดมกลิ่นที่ว่าทันที พลันกลิ่นฉุนจนแสบจมูกนั้นก็โชยมาอย่างจัง ทำเอาเจ้าของเสื้อกาวน์ถึงกับทำหน้าปูเลี่ยนเมื่อจมูกได้รับกลิ่นอันไม่พึงประสงค์นั้น

 

ฉันอาบก็ได้ แต่นายต้องสัญญาก่อนนะว่าจะไม่แอบดูฉันตอนโป๊น่ะ

 

รัญชนายื่นคำขาด สาวหล่อตัวจิ๋วแอบบ่นพึมพำกับตัวเองเล็กน้อยว่าหญิงสาวนั้นไม่มีความยุติธรรมเอาเสียเลย ทั้งที่นอกจากมารดาของเขาแล้ว ก็เพิ่งมีเธอนี่แหละเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้เห็นร่างเปลือยของเขา หญิงสาวจ้องหน้านวินดาอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ เขาพยักหน้าพร้อมตอบรับไปอย่างแกนๆ นักวิจัยสาวจึงพาเจ้าตัวจิ๋วเดินออกจากห้องอาหารตรงขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ และลืมไปเสียสนิทว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยสักนิด

 

ภายในห้องน้ำซึ่งอยู่ในส่วนที่เป็นห้องนอนของรัญชนา หญิงสาวที่นุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวนั้น ค่อยๆ ก้าวเท้าลงไปในอ่างอาบน้ำกระเบื้องทรงกลมสีขาวที่ตั้งอยู่กลางห้อง เธอย่อตัวนั่งลงในอ่างน้ำอุ่นที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ลอยเหนือผิวน้ำ ก่อนจะหันไปช้อนเอาร่างจิ๋วของนวินดาซึ่งห่อหุ้มร่างกายไว้ด้วยกระดาษทิชชู และมีเศษผ้าชิ้นเล็กผูกปิดตาเอาไว้ขึ้นมาจากตรงขอบอ่าง เธอวางร่างของเขาไว้บนตุ๊กตายางรูปเป็ดสีเหลืองตัวเล็กประมาณหนึ่งฝ่ามือที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ เมื่อหญิงสาวเลื่อนมือลงมาจะแกะกระดาษทิชชูที่คลุมร่างของสาวหล่อเอาไว้ออก เสียงเล็กๆก็โวยวายขึ้นมาทันที

 

คุณจะทำอะไรน่ะ อย่านะคุณรัญ เดี๋ยวนิวก็โป๊หมดสิ

 

ถ้าไม่แกะออกแล้วจะอาบน้ำยังไงล่ะ ตัวกระเปี๊ยกแค่นี้ยังจะมากลัวโป๊อีก ฉันสิน่าจะกลัวนายแอบมองฉันมากกว่า จำไว้นะห้ามเอาผ้าที่ปิดตาออกจนกว่าฉันจะบอกให้เอาออกได้ เข้าใจไหม”

 

หญิงสาวนักวิจัยโพล่งออกมาเสียงดังอย่างหงุดหงิด นวินดาหน้าจ๋อยเมื่อคิดได้ว่าเขาอยู่ในร่างเล็กจิ๋วแบบนี้ก็คงไม่มีอะไรให้ต้องอายอีกแล้ว  เขาจึงยอมให้รัญชนาค่อย ๆ ล้างตัวให้ ไม่นานนักเมื่อล้างตัวให้คนตัวจิ๋วเสร็จแล้ว หญิงสาวจึงเริ่มทำความสะอาดร่างกายของตัวเองบ้างและปล่อยให้เจ้าตัวเล็กขี่เป็ดน้อยลอยไปลอยมาบนผืนน้ำ

 

แต่คงเป็นเพราะการเคลื่อนไหวร่างกายของคนที่ตัวโตกว่าภายใต้ผิวน้ำนั้น จึงทำให้เกิดเป็นคลื่นลูกโตหลายระลอกโถมเข้าใส่เจ้าเป็ดยางจนเกิดพลิกคว่ำ นวินดาร้องอุทานเสียงหลงก่อนที่ร่างเล็กๆ ของเขาจะลื่นไถลตกลงไปในน้ำ ถ้าสาวหล่ออยู่ในร่างปกติของตัวเอง เขาคงจะไม่จมน้ำแบบนี้ แต่ตอนนี้เขาตัวเล็กกว่าอ่างน้ำเกือบร้อยเท่าได้ ร่างจิ๋วจึงจมลงไปใต้น้ำเรื่อย ๆ ท่ามกลางความตกใจของหญิงสาวตัวต้นเหตุที่ทำให้เกิดคลื่นยักษ์

 

“ว้าย! นิว นายอย่าตายนะ อยู่ไหนเนี่ย ฟองเต็มไปหมดมองไม่เห็นเลย”

 

นวินดาพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาบนผิวน้ำ แต่เป็นเพราะในน้ำนั้นมีฟองอยู่จำนวนมากจึงทำให้เขาเปิดตาในน้ำไม่ได้แม้ว่าผ้าชิ้นเล็กที่ได้ผูกไว้ก่อนหน้านี้จะหลุดหายไปแล้วก็ตาม สาวหล่อพยายามว่ายเข้าหาฝั่ง มือเล็กๆ ปรี่เข้าไปเกาะยังบริเวณที่คิดว่าเป็นขอบอ่าง แต่แล้วร่างของเขาก็เหมือนถูกยกให้ลอยสูงขึ้นไปในอากาศ พร้อมกับเสียงหนึ่งที่ดังก้องกังวานจนเขายกมือขึ้นปิดหูแทบไม่ทัน

 

ตาบ้านี่ ว่ายน้ำมาเกาะที่หน้าอกคนอื่นเขาได้ยังไง น่าเกลียดที่สุดเลย คิดจะแต๊ะอั๋งฉันใช่ไหม

 

รัญชนาตวาดเสียงลั่นใส้เจ้าตัวน้อยที่ถูกจับห้อยต่องแต่งลอยอยู่กลางอากาศ หญิงสาวรู้สึกเขินอายเมื่อร่างกายของเธอถูกสัมผัสโดยบุคคลอื่น จึงรีบกลบเกลื่อนความรู้สึกนั้นทันที สาวหล่อจึงได้รู้ว่าที่เขาเอื้อมมือไปแตะสิ่งที่คิดว่าเป็นขอบอ่างนั้นที่แท้คือหน้าอกของนักวิจัยสาวนั่นเอง เขารีบกล่าวขอโทษขอโพยแต่ไม่วายโยนความผิดไปให้คนทำให้เกิดคลื่นยักษ์

 

เปล่านะ ไม่ใช่สักหน่อย ก็เห็นมันโค้งๆ นึกว่าเป็นขอบอ่างนี่นา นิวขอโทษด้วยแล้วกันนะ แต่นิวไม่ได้ตั้งใจนี่นา ก็คุณนั่นแหละทำให้น้ำมันกระเพื่อม นิวก็เลยตกลงไปในน้ำ ที่จริงนิวต้องเป็นฝ่ายได้รับคำขอโทษมากกว่านะ เกือบจมน้ำตายแล้วเนี่ย

 

นวินดาตัดพ้อต่อว่าหญิงสาว พลางเลื่อนมือมาปาดฟองสบู่ออกจากใบหน้า เมื่อรัญชนาได้ยินเช่นนั้นก็รู้ดีว่าส่วนหนึ่งก็เป็นความผิดของเธอด้วยเช่นกัน แต่เพราะทิฐิจึงทำให้เธอยังไม่ยอมลงให้เขาง่าย ๆ

 

ไม่รู้ล่ะยังไงนายก็ผิดอยู่ดี รีบล้างตัวเลยเดี๋ยวจะได้ไปทำการทดลองกันต่อ

 

ผู้หญิงอะไรใจร้ายเป็นบ้า ถ้าฉันเป็นแฟนของยายนักวิจัยนี่คงช้ำใจตายแหงๆ เลย

 

คนตัวจิ๋วอดนินทาหญิงสาวในใจไม่ได้ พลันมือใหญ่ยักษ์ของหญิงสาวก็เลื่อนมาปิดตาเขาเอาไว้ เธอรีบเปิดก๊อกน้ำแล้วล้างตัวให้สาวหล่อ จากนั้นจึงคลุมร่างเล็กไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้าที่ทำจากผ้าขนหนูผืนนุ่มแล้วห่อเอาไว้อย่างมิดชิด จนคนที่อยู่ข้างในได้แต่ขดตัวกลมเหมือนลูกบอล เมื่อถูกวางลงบนขอบอ่าง นวินดาได้ยินเพียงเสียงสายน้ำกระทบลงกับพื้นจึงเดาเอาว่าหญิงสาวคงเดินไปล้างตัว กระทั่งเสียงน้ำหยุดลง และร่างของเขาก็ถูกยกขึ้นมาในอากาศอีกครั้ง

 

                หลังจากที่นักวิจัยสาวแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเปิดตู้เก็บของในห้องเพื่อดูว่าพอมีเสื้อผ้าอะไรจะเอามาให้คนตัวจิ๋วใส่ได้บ้าง พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นตุ๊กตาบาร์บี้ที่วางอยู่ในตู้โชว์ หญิงสาวจึงเดินไปถอดชุดออกจากตุ๊กตาสาวแสนสวยนั้นแล้วกลับมาสนใจกับร่างที่ขดตัวกลมดิกอยูบนเตียงนอนของเธอ

 

                “นายใส่ชุดนี้ไปก่อนแล้วกันนะ”

 

                รัญชนาเอ่ย พลางแกะห่อผ้าขนหนูออก ก็เห็นนวินดาในร่างจิ๋วยืนคู้ตัวเอามือทั้งสองปกปิดส่วนบนและส่วนล่างของร่างกายเอาไว้ เธอหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะสวมชุดกระโปรงบานสีหวานให้กับสาวหล่อ พลางจับเขาขึ้นไปยืนบนโต๊ะเครื่องแป้ง และหมุนร่างเล็กไปยังด้านที่มีกระจก นวินดามองเห็นชุดที่ตัวเองใส่แล้วแทบช็อก มันเป็นชุดเดรสกระโปรงบานฟูฟ่องสีชมพูแถมชายกระโปรงยังยาวลากพื้น ดูแล้วไม่เข้ากับบุคลิกของเขาสักนิด สาวหล่อจึงออกอาการโวยวายเป็นชุดใหญ่

 

                “เฮ้ย อะไรเนี่ย ยังกับตัวตลกเลย คุณรัญไม่มีชุดอื่นแล้วเหรอ ให้แต่งตัวแบบนี้นิวขอแก้ผ้ายังดีกว่าอีก”

 

                เส้นเลือดที่ขมับของนักวิจัยสาวเริ่มปูด เธออุตส่าห์ยอมถอดชุดจากตุ๊กตาตัวโปรดมาให้ ยังจะมาโวยวายเอาอะไรกับเธออีกนะ

 

                “เหรอ งั้นก็ดี นายก็แก้ผ้าเป็นชีเปลือยแบบนี้ต่อไปแล้วกัน ฉันจะไปทดลองต่อแล้วล่ะ”

 

                รัญชนาทำท่าจะทิ้งเจ้าตัวจิ๋วในชุดกระโปรงระบายนั้นไว้ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งจริงๆ แต่เสียงแหลมเล็กนั้นก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

 

                “แหมๆ นิวก็พูดไปอย่างนั้นเองแหละ คุณรัญก็ ขอร้องเถอะนะ ช่วยหาชุดอื่นให้ที นิวทนเห็นตัวเองอยู่ในชุดประหลาดๆ แบบนี้ไม่ไหวจริงๆ”

 

                สาวหล่อในร่างจิ๋วโอดครวญ รัญชนาถอนหายใจยาวอย่างเอือมระอา พลางนึกในใจว่า กะอีแค่เสื้อผ้าทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตด้วยนะ เธอไม่เข้าใจความคิดของคนตัวเล็กเลยสักนิด แต่ก็ยอมเดินกลับไปที่ตู้เก็บของอีกครั้ง พลันก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้มีคนเคยให้พวงกุญแจรูปตุ๊กตาหมีใส่ชุดกะลาสีเรืออยู่ เธอรีบเปิดค้นดูในลิ้นชักราวสี่ถึงห้าชั้น ก็เจอพวกกุญแจที่ว่าซุกอยู่ในนั้น หญิงสาวจึงรีบถอดชุดมาให้คนตัวเล็กที่ถอดชุดราตรีสีหวานออกไปเตรียมพร้อมรอชุดใหม่อย่างเต็มที่

 

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้จ้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #65 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 18:32
    ก๊ากๆๆๆ  น่าสงสาร~  คิๆๆ
    #65
    0
  2. #53 My Angle (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มีนาคม 2553 / 10:08
    น่าสงสารจริง  จริ๊ง ฮ่าๆๆ
    #53
    0