รักซนๆ ของคนตัวเล็ก - My Little Lover (Yuri)

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11 : คืนเดียว...10 ล้าน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ก.พ. 53

ตอนที่ 11 : คืนเดียว...10 ล้าน!

 

แดดยามเช้าที่ส่องลอดเข้ามาทางม่านหน้าต่าง เผยให้เห็นร่างของของสาวหล่อร่างสูงที่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มหนา พลันเสียงเหมือนอะไรสักอย่างระเบิดที่ดังมาจากภายนอกทำให้คนที่กำลังหลับสบายอย่างมีความสุขอยู่นั้น ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ พลางมองไปรอบกายรู้สึกแปลกตากับบรรยากาศภายในห้องที่เปลี่ยนไป พลางนึกย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน จึงรู้ว่าตนอยู่ที่คฤหาสน์ของหญิงสาวนักวิทยาศาสตร์ที่ขับรถชนเขาตอนหนีออกมาจากคลับโฮสต์นั่นเอง

 

“จริงสิ เมื่อคืนเราตกลงกับคุณรัญชนาไว้ว่าจะเป็นผู้ช่วยให้เขานี่นา โทรไปบอกไอ้วินก่อนดีกว่า”

 

นวินดาควานมือลงไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือของตนออกมาดู ก็พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับเป็นสิบๆ สาย เขากดไล่ดูรายชื่อคนที่โทรเข้ามาก็พบว่ามีเบอร์จากที่บ้านของเขาราวสี่ถึงห้าครั้ง ที่เหลือเป็นเบอร์ของเจ้าเพื่อนรักเกือบทั้งหมด

 

สาวหล่อร่างสูงทำท่าจะกดโทรศัพท์กลับไปที่บ้าน แต่เสียงของบิดาที่ลอยแว่วเข้ามาในโสตประสาทของเขา ทำให้ร่างสูงชะงัก และเปลี่ยนใจเลื่อนขึ้นไปที่เบอร์ของเพื่อนรักแล้วกดต่อสายทันที

 

เสียงริงโทนเรียกเข้าเป็นเพลงในจังหวะฮิปฮอป ปลุกให้สาวหล่อหน้าตี๋ที่กำลังหลับอยู่นั้นงัวเงียขึ้นมารับสาย พลางกรอกเสียงอู้อี้ลงไปในโทรศัพท์

 

“ฮาโหล โทรมาทำไมแต่เช้าวะ คนจะหลับจะนอน”

 

เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนรักตอบกลับมา นวินดาก็รีบโพล่งออกไปทันทีด้วยความดีใจ

 

“วิน ฉันเองนะแก เมื่อคืนขอโทษทีว่ะ ฉันคงเพลียมากเลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์น่ะ แล้วนี่แกอยู่ที่ไหนน่ะ ที่ห้องหรือเปล่า”

 

“อ้อ นิวเองเหรอ เมื่อคืนฉันไม่ได้กลับห้องว่ะ พอดีมาค้างที่บ้านญาน่ะ เออแล้วเมื่อคืนแกก็ไม่ได้กลับห้องเหมือนกันใช่ไหมวะ ไหนตอนแรกบอกไม่อยากทำ แล้วอยู่ดีๆ แกก็ออกไปกับลูกค้าตั้งแต่คืนแรกเลยเหรอวะ เพื่อนฉันร้ายไม่ใช่เล่นนะเนี่ย คงได้เงินมาก้อนโตเลยสิท่า ถึงได้ปฏิเสธไม่ลงแบบนั้น”

 

“ก็เออดิ เงินตั้งสิบล้านนี่แก ใครปฏิเสธก็โง่แล้วว่ะ”

 

สาวหล่อร่างสูงนึกไปถึงเงินจำนวนสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะได้จากการเป็นผู้ช่วยนักวิจัย ตามที่ได้ตกลงไว้กับหญิงสาวเจ้าของคฤหาสน์ตั้งแต่เมื่อคืน และไม่ทันได้ฟังว่าเพื่อนรักเข้าใจผิดไปเพราะคิดว่าเขายอมออกไปค้างคืนกับลูกค้าที่คลับโฮสต์ จนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งพรวดขึ้นมาจากที่นอนเมื่อได้ยินว่าเงินที่นวินดาได้รับนั้นเป็นจำนวนมหาศาลขนาดไหน

 

“อะไรนะแก คืนเดียวสิบล้าน มีลูกค้าแบบนี้ด้วยเหรอวะ ฉันไม่น่าออกมาจากคลับนั้นเลยจริงๆ สงสัยคืนนี้ต้องไปขอพี่นกยูงทำต่อเสียแล้วสิ”

 

“ไม่ใช่เว้ย ฉันไม่ได้ไปนอนกับลูกค้าอย่างที่แกเข้าใจ พอดีเมื่อคืนมีเรื่องนิดหน่อย แล้วฉันก็ดันไปตกลงกับใครบางคนไว้เท่านั้นเอง”

 

สาวหล่อร่างสูงรีบปฏิเสธเสียงดังลั่น ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนอยู่ในคลับจนกระทั่งมาพบกับรัญชนาให้เพื่อนรักฟังอย่างหมดเปลือก กวินทร์ได้ฟังแล้วแทบไม่อยากเชื่อกับเรื่องจำนวนเงินที่เป็นตัวเลขสูงถึงแปดหลักนั้น เขากลัวว่าเพื่อนรักจะถูกหลอกใช้ให้ทำเรื่องผิดกฎหมาย จึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

 

“นิว ฉันเป็นห่วงแกนะ ถึงฉันจะรู้ว่าแกกำลังต้องการงานและเงินเพื่อจะยืนด้วยขาของตัวเองให้ได้ แต่แกก็ดูให้ดีก่อนนะว่างานนั้นมันเป็นงานสุจริตจริงๆ ไม่แน่นะ ยาที่ยายนักวิทยาศาสตร์นั่นคิด อาจจะเป็นอาวุธชีวภาพที่จะทำลายล้างโลกก็ได้นะ”

 

“บ้าน่า คุณรัญเขาดูไม่ใช่คนน่ากลัวแบบนั้นสักหน่อย เอางี้สิ ยังไงแกก็จะเอากระเป๋าเสื้อผ้ามาให้ฉันที่นี่อยู่แล้ว แกก็มาทำความรู้จักกับเขาดูก่อน เผื่อดูท่าไม่ดียังไงฉันจะได้ไหวตัวทัน ดีไหมล่ะ”

 

นวินดารีบปฏิเสธแทน พลางนึกขำกับจินตนาการบรรเจิดของเพื่อนรัก สาวหล่อหน้าตี๋ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะยอมทำตามที่เพื่อนบอก เพราะเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนที่จะมีเงินจ้างเพื่อนของเขาได้มากขนาดนี้ จะเป็นคนแบบไหนกัน

 

หลังจากวางสายแล้ว กวินทร์ซึ่งอาศัยโซฟาในห้องรับแขกของบ้านแฟนสาวเป็นที่พักค้างคืน ก็เดินไปเคาะประตูห้องที่สองสาวฝาแฝดนอนหลับอยู่ ความจริงแล้วเมื่อคืนเขาตั้งใจว่าจะพาแฟนสาวไปค้างข้างนอก แต่เป็นเพราะพี่สาวฝาแฝดตัวยุ่งของชนัญญา ทำตัวเกเรเกาะติดแฟนของเขาไม่ยอมห่าง แผนที่สาวหล่อหน้าตี๋วาดฝันเอาไว้อย่างสวยหรูจึงมีอันต้องล้มเลิกไปโดยปริยาย ดังนั้นหลังจากที่ทั้งสามชมภาพยนตร์รอบดึกจบ กวินทร์จึงนั่งรถแท็กซี่มาส่งสองสาวที่บ้าน แต่เพราะชนัญญาเห็นว่าดึกมากแล้ว จึงให้เขาอยู่ค้างที่นี่แทน

 

“ญา นันท์ ตื่นกันหรือยัง วินมีเรื่องนิวจะบอกน่ะ”

 

 

ทางด้านของนวินดา หลังจากวางสายเพื่อนรักแล้ว เขาจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำอาบท่า เมื่อออกมาจากห้องน้ำ เขาเปิดดูในตู้เสื้อผ้าก็เห็นว่ามีเพียงแค่ชุดคลุมอาบน้ำสีขาวพับเอาไว้อย่างเรียบร้อยชุดเดียวเท่านั้น จึงตัดสินใจใส่ชุดเดิมของเมื่อวาน แต่ถอดเสื้อกั๊กและที่คาดผมหูแมวไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเปิดประตูออกไปภายนอก

 

คฤหาสน์หลังงามเงียบสนิทราวกับไม่มีใครอยู่เลยสักคน น่าแปลกนักทั้งที่บ้านออกจะใหญ่โตขนาดนี้ แต่ทำไมมีเพียงแค่หญิงสาวหนึ่งคนกับสุนัขอีกหนึ่งตัวในบ้านเท่านั้น ไม่รู้ว่าคนรับใช้หรือพวกแม่บ้านหายไปไหนกันหมด สาวหล่อร่างสูงนึกในใจอย่างอดสงสัยไม่ได้ ก่อนจะหันไปปิดประตูห้องลง พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษสีขาวแปะด้วยเทปกาวใสอยู่หน้าประตูห้องของเขา มือเรียวหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ทำหน้าตกใจเมื่อพบว่ากระดาษแผ่นนั้นมีรายการสิ่งที่เขาจะต้องทำระหว่างที่อยู่ที่นี่เขียนเอาไว้

 

นี่มันอะไรกันเนี่ย ไหนบอกว่าให้เรามาอยู่ในฐานะผู้ช่วยนักวิจัยไง แล้วไอ้รายการยาวเป็นหางว่าวนี่อะไร มันงานของแม่บ้านกับคนสวนชัดๆ เลยนี่หว่า กะจะแกล้งกันหรือไงนะ”

 

เมื่อกวาดสายตาไล่ไปตามตัวอักษรขยุกขยุยแทบจะอ่านไม่รู้เรื่อง แถมยังยาวเหยียดจนเกือบเต็มหน้ากระดาษขนาดเอสี่ ก็พบว่าสิ่งที่เขาต้องทำมีแต่งานจับฉ่ายตั้งแต่กวาดบ้าน ถูพื้น ล้างจาน เช็ดกระจก รดน้ำต้นไม้ ตกแต่งสวน ล้างรถ ทำอาหาร ไปจนถึงอาบน้ำแปรงขนให้เจ้ามินิสุนัขเพศผู้ตัวโตตรงข้ามกับชื่อลิบลับที่กระโจนเข้าใส่เขาจนล้มลงไปนอนกับพื้นเมื่อวานตอนที่มาถึงด้วย

 

“ฉันไม่ได้แกล้งสักหน่อย เมื่อวานนายบอกเองว่าจะยอมเป็นผู้ช่วยให้ฉันไม่ใช่หรือไง ฉันถามซ้ำแล้วนายก็ตอบตกลงด้วยนี่ คิดจะกลับคำพูดเหรอ หรือว่านายอยากจะกลับไปทำงานที่เพิ่งวิ่งหนีออกมาเมื่อวานกันล่ะ”

 

เสียงของรัญชนาดังขึ้นตรงหน้า ร่างสูงผวาตกใจแทบจะทำลิสต์หน้าที่ผู้ช่วยนักวิจัยร่วงลงไปกับพื้น ไม่รู้ว่าหญิงสาวแว่นหนาเตอะมายืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเขาเมื่อไร แถมยังได้ยินที่เขานินทาเมื่อครู่นี้แบบเต็มสองหูเสียด้วย

 

                เปล่านะ นิวก็ไม่ได้จะกลับคำพูดสักหน่อย แต่คุณดูสิงานเยอะขนาดนี้ แถมบ้านคุณก็ใหญ่อย่างกับวัง จะไปทำคนเดียวไหวได้ยังไงล่ะ แล้วคุณไม่มีแม่บ้านหรือว่าพวกคนรับใช้ คนสวนเลยสักคนเหรอ

 

“ไม่มีหรอก เฮ้อ ที่ฉันอยากให้นายมาช่วยทำงานสารพัดอย่างในรายการนั่นน่ะ ก็เพราะว่า. . .เอ่อ. . .เพราะว่า”

 

เพราะอะไรเหรอคุณรัญชนา”

 

นวินดายืนกอดอกฟังหญิงสาวที่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้า เมื่อเธอได้แต่อ้ำอึ้ง เขาจึงได้ถามย้ำกลับไปเพราะอยากรู้เหตุผลที่แท้จริงนั้น

 

เพราะว่าพวกคนรับใช้ คุณแม่บ้าน แล้วก็ลุงคนสวนเขาขอลาออกกันหมดเลยน่ะสิ จะให้ทำไงได้ล่ะ ฉันไม่ได้จ่ายเงินเดือนให้พวกเค้ามาตั้งเกือบปีแล้ว ถ้าเขาจะขอลาออกกันหมดก็ไม่แปลกหรอก”

 

นวินดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขามองไปรอบๆ ตัว คฤหาสน์ก็ใหญ่โต ข้าวของในบ้านก็มากมายก่ายกองเป็นภูเขาเลากา ยานพาหนะที่หญิงสาวใช้เมื่อวานก็ดูท่าทางว่าจะราคาแพงเอาการอยู่เหมือนกัน รัญชนามองตามสายตาของร่างสูงไปก็พอเดาได้ในทันทีว่าเขาคิดอะไรอยู่ เธอจึงตัดสินใจบอกเขาไปตามตรงเหมือนอย่างที่เขาเล่าเรื่องของตัวเองให้เธอฟังตอนที่กำลังทำแผลให้เขา

 

“นายอาจจะคิดว่าฉันรวยนะ แต่ที่จริงตอนนี้ฉันมีเงินเหลือติดตัวอีกไม่เท่าไหร่เอง รถที่ฉันขับอยู่ก็เป็นรถที่คุณพ่อซื้อไว้ให้เป็นรางวัลที่ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เป็นอันดับหนึ่งของเมืองไทยเมื่อหลายปีก่อน มันเหมือนเป็นของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้ ฉันก็เลยไม่อยากขาย ส่วนบ้านหลังนี้ก็เต็มไปด้วยความทรงจำของครอบครัว ฉันก็ตัดใจขายมันไม่ลงเหมือนกัน”

 

รัญชนาเอ่ยตอบเสียยืดยาว พลางใช้หลังมือดันแว่นที่ลงมาอยู่เกือบปลายจมูกกลับเข้าที่ของมัน แล้วพูดต่อ ก่อนจะเงยหน้ามองคนตัวสูงอย่างรอฟังคำตอบ

 

“แล้วก็นะ ฉันถึงได้ให้นายเลือกไงล่ะ ว่าระหว่างจะมาเป็นผู้ช่วยของฉัน กับยอมกลับไปทำงานเดิมของนาย จะได้ไม่ต้องทำงานพวกนี้ให้เหนื่อย ถ้านายจะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ ฉันจะรีบไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตรับสมัครผู้ช่วยนักวิจัยคนใหม่เดี๋ยวนี้แหละ”

 

ติดตามตอนต่อไปเร็วๆ นี้จ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

112 ความคิดเห็น

  1. #23 My Angle (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2553 / 18:50
    ต่อค่ะ

    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ
    #23
    0