Orange Love . . . เผลอรักหมดใจนายหัวส้ม [yuri]

ตอนที่ 3 : เพื่อนคนหนึ่ง แอบหึงเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 ต.ค. 50

 

ตอนที่ 3 เพื่อนคนหนึ่ง แอบหึงเธอ

ผ่านมาเกือบครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว แต่แซลม่อนก็ยังเล่นบาสไม่ได้ซักที แม้ว่าพวกพี่ๆ  จะพยายามสอนเท่าไหร่ แต่ว่าอีตานั่นก็ยังคงเล่นได้แบบเก้ๆ กังๆ เช่นเคย

“ พี่ว่าไม่ไหวหรอกมั้งม่อน กลับไปเล่นแบดอย่างเดิมเถอะ นายไม่ถนัดทางนี้หรอก ”

พี่มน รุ่นพี่ในชมรมคนหนึ่งพูดขึ้น หลังจากที่ช่วยสอนคอร์สเร่งรัดพัฒนาชนบทให้กับแซลม่อนทุกเย็น แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะไปรุ่งเลยซักนิด ฉันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ในขณะที่ผิงนั้น รีบยุพี่เอ ไม่ให้รับนายม่อนมาเข้าร่วมทีม

“ ไม่เอาๆ ๆ  ม่อนจะเล่นๆ ๆ ๆ  โธ่เอ๊ย…ทำไมบาสมันถึงเล่นยากยังงี้วะ…เฮ้อ…อ! ”  เขาลุกขึ้นยืนแล้วเขวี้ยงลูกบาสไปกระทบแป้นอย่างโมโห ลูกบาสหมุนวนอยู่บนแป้นหลายรอบก่อนจะไหลลงไปในห่วงดังสวบ ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน

“ เฮ้ย…ลงแล้วๆ ๆ  เห็นมั้ย พี่มน พี่เอ ม่อนชู้ตลงแล้วนะ จะรับม่อนเข้าชมรมได้รึยัง ”  เขาหันไปหาพี่ทั้ง 2 คนที่ยืนงงอยู่ ว่าลูกมันลงไปได้ยังไง ทั้งๆ ที่ ผ่านมาหลายวัน เขาไม่เคยชู้ตลงเลยซักครั้ง อย่างน้อยก็แค่เฉียดแป้น แต่ส่วนมากมักจะไม่โดนห่วงเลย

ทั้งฉันและผิงเองก็ยังรู้สึกงงๆ  แต่เมื่อพี่เอ พยักหน้าอนุญาตให้แซลม่อนเข้าร่วมทีมได้ตามสัญญาที่ว่าถ้าชู้ตลงห่วงได้เมื่อไหร่ ถึงจะรับเข้าชมรม ก็ได้ยินผิงทำเสียงจิ๊จ๊ะ อย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

“ ดีใจมั้ยแอม ทีนี้เราก็ได้อยู่ทีมเดียวกันแล้วนะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ ไม่ต้องห่วงนะผิง ต่อไปนี้ม่อนจะช่วยดูแลแอมให้เอง ผิงไปซ้อมเชียร์เถอะ นู่นๆ  พี่ฟ้าเค้าเรียกแล้ว ”  เขาตรงเข้ามาหาฉัน แล้วพูดอย่างดีใจ พลางหันไปคุยกับผิงแล้วชี้ไปยังฟ้า หัวหน้าชมรมเชียร์ลีดเดอร์ ที่ผิงไปสมัครเป็นสมาชิกชมรม อย่างที่เคยฝันไว้

“ นายอย่ามายุ่งเลย เพื่อนฉัน ฉันดูแลได้ … แอมเดี๋ยวเราไปซ้อมก่อนนะ เย็นนี้รอด้วยล่ะ แล้วก็ระวังตัวด้วยนะ อย่าให้มีแมลงตัวร้ายมาเกาะแกะล่ะ รู้มั้ย ”  ผิงโอบไหล่ฉันเอาไว้ แล้วปะทะคารมกับนายหัวส้ม ก่อนจะหันมากระซิบข้างหูฉันแล้วจึงเดินไปที่อีกมุมนึงของโรงยิม สถานที่ซ้อมของชมรมเชียร์ลีดเดอร์ แต่ยังไม่วายหันมามองทางฉันเป็นระยะๆ  อย่างเป็นห่วง

“ ป่ะ…เรามาซ้อมด้วยกันเถอะ ม่อนยังเล่นไม่ค่อยเป็นเลย สอนม่อนเล่นหน่อยสิ แอมคนเก่ง ”  เขาทำเสียงออดอ้อน นึกเหรอว่าฉันจะหลงกลนายน่ะ ฝันไปเถอะย่ะ

“ นายก็ไปให้พี่มนเค้าสอนให้สิ  เราขอเล่นคนเดียวดีกว่า ”  ฉันเอ่ยชื่อรุ่นพี่ในชมรมบาสอีกคน ที่เป็นเทรนเนอร์ให้กับนายจอมยุ่งมาตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ก่อนจะตัดบทด้วยการคว้าลูกบาสมาจากมือของเขา พร้อมกับวิ่งไปทางหน้าแป้น เพื่อซ้อมชู้ตแบบเรย์อัพ ที่ฉันไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ 

“ แอมใจร้าย ทิ้งม่อนได้ลงคอ ม่อนจะงอนแล้วด้วย ”  เขาลงไปนั่งกับพื้น ทำท่าฮึดฮัดเหมือนเด็กที่ถูกขัดใจ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของพี่ๆ ในชมรม ที่เห็นเขาเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ จอมเอาแต่ใจคนนึง

ตกเย็นได้เวลากลับบ้าน ผิงรีบเดินมาตามฉันเพื่อกลับบ้านด้วยกัน แต่นายแซลม่อนก็ยังคงตามกลับมาด้วยทุกวันเหมือนเคย

“ นี่นายม่อน…ทำไมต้องมาตามพวกเราสองคนแบบนี้ทุกวันด้วยห๊ะ!! บ้านนายก็ไม่ได้อยู่แถวนี้ซักหน่อย จะตามมาทำไมก็ไม่รู้ ”  ผิงโพล่งขึ้นมาอย่างเหลืออด แต่นายตัวแสบก็ยังคงลอยหน้าลอยตา ทำไม่รู้ไม่ชี้เหมือนเดิม

“ ไม่เป็นไรหรอกผิง อย่างน้อยนายนี่ก็เอาไว้กันพวกหมาจรจัดที่อาจจะมาคอยกัดเราระหว่างทางได้นะ ”

“ ช่ายๆ  เฮ้ย แอมง่ะ เราไม่ใช่ไม้กันหมานะ เราเป็นบอดี้การ์ดให้เธอสองคนตังหาก รู้จักป่าว บอดี้การ์ดสุดหล่อน่ะ ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงกวนอารมณ์เช่นเคย พลางเก๊กท่าราวกับพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่น

“ แหวะ!!! ”   ฉันกับผิงส่งเสียงขึ้นมาพร้อมกันทันทีที่เขาพูดจบประโยค

“ ถึงบ้านแล้วคร้าบ คุณหนูทั้งสอง ม่อนกลับบ้านก่อนนะจ๊ะ ดาร์ลิ้ง ” 

เขาถือโอกาสหอมแก้มฉันแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว พลางผิวปากไปด้วยอย่างอารมณ์ดี  ทิ้งให้ฉันยืนอึ้งกับสิ่งที่เขาทำรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาตรงบริเวณที่ถูกสัมผัสนั้น  แต่ผิงนั้นทำตาโตราวกับตกใจมากๆ  แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวด แววตาแข็งกร้าว อย่างที่ฉันแทบไม่เคยเห็นมาก่อน

“ เอ่อ…ผิง…เป็นอะไรรึเปล่า ”  ฉันเอื้อมมือออกไปแตะไหล่ผิงอย่างเกรงๆ  แต่กลับถูกผิงคว้าตัวเข้าไปกอดแนบแน่นเสียจนฉันแทบหายใจไม่ออก

“ วันนี้ให้ผิงไปนอนค้างกับแอมได้มั้ย ”  ผิงถอยตัวออกห่าง แล้วส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ ฉันพยักหน้าอย่างงงๆ

“ ดะ…ได้สิ…เราไม่ได้นอนค้างด้วยกันนานแล้วนี่เนอะ  เข้าไปบอกคุณแม่ผิงก่อนละกันนะ เดี๋ยวแอมจะรออยู่ที่บ้าน ”   ผิงส่งยิ้มให้ฉันอย่างดีใจ แล้วรีบผลุนผลันเข้าบ้านไป ทิ้งให้ฉันยืนเอ๋ออยู่หน้าประตูบ้านด้วยความแปลกใจ

หลังจากทานอาหารค่ำเรียบร้อยแล้ว ผิงก็มากดออดที่บ้านฉันพร้อมกับกระเป๋าใบเล็กๆ ที่ใส่ชุดเพื่อไว้เปลี่ยน ฉันเดินออกไปรับผิงเข้ามา แล้วพาขึ้นไปบนห้องนอนฉัน ก่อนจะให้ผิงเข้าไปอาบน้ำก่อน ส่วนตัวฉันเอง เดินไปนั่งลงที่โซฟา หน้าโทรทัศน์ แต่ผิงยังคงยืนรีรออยู่หน้าประตูห้องน้ำ

“ เอ่อ…แอม…เราอาบน้ำด้วยกันก็ได้นี่นา ตอนเด็กๆ ก็เคยอาบพร้อมกันบ่อยๆ ไม่ใช่เหรอ ”  ผิงถามขึ้นแล้วหลบตาลงพื้น เมื่อฉันสบตากับเธอ

“ แต่มันนานมาแล้วนี่นา ตอนนั้นเราก็ยังเด็กกันด้วย…เอ่อ…แอมว่า… ”

“ น่านะ อาบน้ำด้วยกันนะ ไม่เห็นต้องอายเลย เราเป็นผู้หญิงเหมือนกันไม่ใช่เหรอ อีกอย่างเราก็เป็นเพื่อนรักกันด้วย หรือว่าเดี๋ยวนี้แอมไม่เห็นผิงเป็นเพื่อนแล้ว”  ผิงทำท่ากระเง้ากระงอด  ลงท้ายฉันก็ต้องยอมทำตามที่เธอบอกจนได้

ฉันก้าวเข้าห้องน้ำไปพร้อมๆ กับเธอ เราสองคนอยู่ในสภาพที่มีผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวคลุมกาย ฉันรู้สึกเขินๆ  ที่ต้องเปลือยกายต่อหน้าเธอ ทั้งๆ ที่แต่ก่อนเราก็เคยอาบน้ำด้วยกันแท้ๆ  เธอปลดผ้าเช็ดตัวออก เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใดๆ  ผิวขาวนวลเนียนราวกับไข่มุก พาให้ฉันเอื้อมมือออกไปสัมผัสที่ต้นแขนของเธอพลางลูบไล้ไปมาอย่างลืมตัว

“ ผิวเนียนดีจังเลยผิง ”   ฉันรำพันออกมาเบาๆ  พลันก็ต้องสะดุ้งเมื่อเธอเอื้อมมือมาปลดผ้าเช็ดตัวของฉันออกและหลุดลงไปกองกับพื้น 

“ ทำอะไรน่ะผิง!!! ” 

ฉันร้องออกมาพร้อมกับเบิกตาโพลงอย่างตกใจเมื่อเธอเลื่อนมือมาวางบนหน้าอกของฉัน แล้วปัดมือของเธอออกอย่างเร็วพลันถอยหลังไปจนติดกำแพง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปจากเดิม ดวงตาวาวเป็นประกาย พลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากราวกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ที่กำลังจ้องมองลูกกวางน้อยที่ไร้ทางสู้อย่างฉัน เมื่อเธอก้าวเข้ามาประชิดตัวฉัน สองมือของเธอยันกำแพงคร่อมตัวฉันเอาไว้ ด้วยความสูงเกือบ 170 ซม. ของเธอ ทำให้คนตัวสูงแค่ 150 ต้นๆ อย่างฉันดูเตี้ยลงไปกว่าเดิมอีกเมื่ออยู่ในสภาพนี้  รู้สึกได้เลยว่าร่างกายกำลังสั่นเทิ้มด้วยความกลัว 

“ ผิง…เอ่อ…จะทำอะไรแอมน่ะ ” 

ฉันไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย มันทำให้ผิงดูเปลี่ยนเป็นคนละคน ราวกับคนแปลกหน้าที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน  เธอก้มหน้าลงมาใกล้ๆ กับใบหน้าของฉัน จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเธอ ฉันเบี่ยงหน้าหลบไปทางด้านข้างเมื่อริมฝีปากของเธอเคลื่อนเข้ามาใกล้ พลางใช้มือผลักร่างของเธอออกไปสุดแรง เป็นผลให้ร่างเธอเซถลาออกไปทางด้านหลังและกระแทกเข้ากับอ่างล้างหน้าอย่างจัง จนทรุดลงไปนั่งกับพื้น

“ อ๊ะ!…ผิง  เจ็บมากมั้ย…แอม…แอมขอโทษ ” 

ฉันก้าวพรวดเข้าไปหาเธอ พลางหันตัวเธอเพื่อตรวจดูว่ามีบาดแผลเกิดขึ้นหรือไม่ เธอส่ายหน้าแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พลางเอ่ยออกมาเบาๆ

“ ผิงไม่เป็นอะไรจ้ะ…แต่แอมเนี่ยมือหนักเป็นบ้าเลย…ผิงแค่แกล้งแหย่เล่นแค่เนี้ย มาผลักกันซะได้ นี่ถ้าหัวร้างข้างแตกไปใครจะรับผิดชอบเนี่ย แล้วยิ่งถ้าหน้าสวยๆ ของผิงเป็นริ้วรอยขึ้นมาละก็ จะขายออกได้ไงล่ะ…อูย…เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย ” 

เธอโพล่งออกมาเป็นชุด พลางเอามือคลำตรงบั้นเอวป้อยๆ  ท่าทางเธอคงจะเจ็บจริงๆ

“ ก็ผิงน่ะแหละ อยากมาแกล้งอะไรแอมก็ไม่รู้  ทำอย่างกะว่าจะปล้ำแอมยังงั้นแหละ คราวหลังอย่าเล่นอย่างนี้อีกนะ แอมไม่ชอบเลย เราเป็นเพื่อนกันนะ มาทำอย่างงี้ ขนลุกเลย บรื๋อ…อ ”  ฉันสังเกตเห็นสีหน้าเธอเศร้าลงไปชั่วครู่ก่อนจะหันมายิ้มให้ฉัน

“ อ้าว…ก็ซ้อมไว้ไง เผื่อมีใครมาทำอะไรแอม วันไหนที่ผิงไม่ได้อยู่คอยดูแลแอม  จะได้รู้ว่าควรจะป้องกันตัวยังไง  ทีนี้ผิงก็วางใจได้แล้วล่ะ ว่าคงจะไม่มีใครมาทำอะไรแอมของผิงได้แน่ๆ  อย่างน้อยก็ต้องจุกกันไปก่อนแน่ๆ เลย … พูดแล้วก็ยังเจ็บไม่หายเลยนะเนี่ย…มาๆ ๆ  อาบน้ำกันเถอะ เล่นมากไปแล้ว เดี๋ยวคืนนี้ไม่ได้นอนกันพอดี ” 

“ ขอบคุณมากนะผิง ผิงเนี่ยเป็นเพื่อนรักนัมเบอร์วันของแอมเลยจริงๆ นะ ” 

เธอส่งยิ้มมาให้ฉันอีกครั้ง เราสองคนอาบน้ำจนเสร็จแล้วจึงเข้านอนกัน เตียงของฉันเป็นเตียงสำหรับนอนสองคน แต่เพราะว่าฉันนอนคนเดียว ทั้งเตียงเลยมีแต่ตุ๊กตุ่นตุ๊กตาเต็มไปหมด วันนี้ก็เลยต้องขนเจ้าตุ๊กตาน้อยใหญ่พวกนั้นไปนอนที่โซฟาแทน

“ มูมู่  ดุ๊กดิ๊ก แฮมแฮม . . . แล้วก็ทุกๆ  ตัวเลย วันนี้ต้องนอนตรงนี้นะจ๊ะเพราะว่าเพื่อนแอมมาค้างด้วยบนเตียงมันไม่พอน่ะ เอาล่ะทุกคนนอนหลับฝันดีนะ…จุ๊บ…จุ๊บ… ”  

ฉันบอกกับเจ้าตุ๊กตาทุกตัวถึงเหตุผลที่มันต้องถูกย้ายมานอนตรงนี้แทน แล้วก้มลงจูบทุกตัว ราวกับว่าพวกมันฟังฉันรู้เรื่อง เมื่อหันไปก็เห็นว่าผิงกำลังมองมาทางฉันพลางอมยิ้มน้อยๆ   ฉันจึงเดินกลับไปนั่งลงที่เตียงข้างๆ ผิงที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ คุยกันรู้เรื่องด้วยเหรอแอม…ยังเด็กเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะเนี่ย มีจูบราตรีสวัสดิ์ด้วย  นี่ๆ ๆ …จุ๊บผิงมั่งสิ จะได้นอนหลับฝันดีบ้าง ”  เธอพูดแล้วยื่นแก้มมาให้ฉัน ฉันจึงยื่นหน้าไปจุ๊บที่แก้มของเธอเบาๆ

“ เอ้า…จุ๊บ…ฝันดีนะจ๊ะเพื่อนรัก  นอนแล้วดีกว่า ”  ฉันเอื้อมมือไปปิดโคมไฟที่หัวเตียงอย่างเร็ว ก่อนที่เธอจะเห็นว่าแก้มของฉันมันแดงไปหมดด้วยความเขิน …

บ้าจริงๆ เลย ทำไมฉันต้องเขินเพื่อนรักอย่างผิงด้วยนะ  ถ้าเป็นนายตัวแสบก็ว่าไปอย่าง…เอ๊ะ…แล้วทำไมต้องเป็นตานั่นด้วยนะ อี๋…แหวะ…นอนดีกว่าเรา  ฉันได้แต่คิดอยู่ในใจคนเดียว แต่เมื่อนึกไปถึงตอนที่เขาหอมแก้มฉัน ความรู้สึกแปลกๆ  ก็พลันเกิดขึ้น มันรู้สึกหวิวๆ  ที่หัวใจยังไงชอบกลแฮะ ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ  ผิงเอื้อมมือมากอดฉันจากทางด้านหลัง เสียงลมหายใจสม่ำเสมอเป็นโทนเดียวกัน คงจะหลับไปแล้วสินะ ตอนที่กำลังเคลิ้มๆ จะหลับ ก็ได้ยินเสียงของผิงแว่วๆ  ขึ้นมา

“ เมื่อไหร่แอมจะเห็นผิงเป็นมากกว่าเพื่อนซะทีนะ ” 

………………………………………………………………………………………………

LovePenguin Talks...

สวัสดีค่ะ ตอนแรกกะว่าจะไม่ลงวันนี้แล้วล่ะ แต่พอดีเปิดเมลของคุณผู้อ่านท่านหนึ่งขึ้นมา ซึ่งเป็นข้อความตัดพ้อต่อว่าแต่แอบให้กำลังใจดวงโตมาด้วย แถมยังบรรดาคอมเม้นท์ให้กำลังใจของคุณๆ ผู้อ่านในบอร์ดอีกเพียบเลย เจอคนอ่านน่ารักๆ อย่างนี้ จะใจร้ายใจดำลงคอได้ยังไง เลยรีบมาอัพตอนที่ 3 ให้ได้อ่านกันค่ะ อย่างที่บอกเอาไว้คราวที่แล้วว่าตอนนี้เริ่มจะดุเด็ดเผ็ดมันส์ขึ้นบ้างแล้ว ตอนต่อไปยิ่งกว่านี้อีกนะ ยังไงอย่าลืมติดตามอ่านกันให้ได้นะคะ

สำหรับคนไหนที่เข้ามาอ่านแล้วเม้นท์ให้แล้วก็ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ คนที่อ่านเฉยๆ แต่ยังไม่เม้นท์ก็ไม่เป็นไรค่ะ ไว้รอเม้นท์ทีเดียวตอนจบก็ได้ (แต่ถ้าเป็นไปได้ ขอแบบเม้นท์ทุกตอนนะคะ จะดีมากเลย อิอิ) เพราะ "1 ความคิดเห็นของคุณ คือ 1 กำลังใจของคนแต่ง" ค่ะ เพราะนักเขียนคงมีชีวิตอยู่ไม่ได้หรอกนะ ถ้าขาดกำลังใจที่สำคัญของคนอ่านอะค่ะ แล้วพบกันตอนหน้านะคะ จะอัพวันไหนเมื่อไหร่ ต้องติดตามกันเอาเองนะ

.
.
.

ตัวอย่างตอนต่อไป..........

“ คุณนภัสสร คุณจะรับผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยา จะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขตราบจนชั่วชีวิตหรือไม่ ”   เขากล่าวรับคำด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก ทว่าหนักแน่นและจริงจัง  บาทหลวงหันมาทางฉันแล้วกล่าวขึ้น

“ ถ้าอย่างนั้นพ่อขอประกาศให้ท่านทั้งสองเป็นสามีภรรยากันโดยสมบูรณ์  เอาล่ะ พิธีได้เสร็จสิ้นลงแล้ว เชิญมอบจุมพิตเพื่อแสดงความรักต่อกันได้ ”   สิ้นเสียงของบาทหลวง นายแซลม่อนก็หันหน้าทะเล้นมา พร้อมทั้งหลับตาพริ้มยื่นปากเข้ามาทำท่าจะจูจุ๊บฉัน

“ อะไรกันคะบาทหลวง หนูยังไม่ได้กล่าวรับคำเลย  ว้าย…ยยย  หยุดนะนายม่อน  จะทำอะไรช้าน…นนน!!! ”
...................................................


 
B G
ได ใส
B G
S
DressupMyspace.com - MySpace Glitter Graphics, Myspace Layouts, Myspace Tweaks, Cursors, Generators and Goodies!B

B G
B G


B G
B G
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #96 brb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2553 / 22:25
    ตอนนี้ก็สนุกดีค่ะ แอมเนี่ยจะเรียกไร้เดียงสา หรือว่าบื่อดีนะ ฮ่าๆๆๆ
    #96
    0