Orange Love . . . เผลอรักหมดใจนายหัวส้ม [yuri]

ตอนที่ 1 : วันแรกในรั้วโรงเรียนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 607
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ต.ค. 50


ตอนที่ 1 : วันแรกในรั้วโรงเรียนใหม่

 

หลังจากฤดูร้อนได้ผ่านพ้นไป ช่วงเวลาแห่งความสนุกสนานในวัยเด็กก็หมดลงเช่นกัน  ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันก็จะได้เลื่อนชั้นเป็นเด็กมัธยมปลาย ก้าวสู่การเป็นผู้ใหญ่ขั้นแรกแล้ว

 

แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกยินดีมากที่สุด นั่นก็คือ จากนี้ไป ฉันก็จะได้อยู่ในโรงเรียนหญิงล้วนอย่างที่ใฝ่ฝันมานาน(ซะที) หลังจากที่ต้องผ่านการสอบแข่งขันสุดโหด กว่าจะได้เข้ามาเป็นนักเรียนของที่นี่อย่างเต็มภาคภูมิ โดยไม่ต้องใช้เส้นสายใดๆ  ทั้งสิ้น ก็ทำเอาฉันเกือบท้อไปเหมือนกัน

 

ที่ฉันต้องพยายามขนาดนี้ก็เพราะว่า โรงเรียนนี้มีสิ่งที่เป็นเป้าหมายของฉันอยู่ นั่นก็คือ ชมรมบาสเกตบอล ที่ติดอันดับ Top 5 ในการแข่งขันระดับประเทศที่จัดขึ้นทุกปี ในขณะที่ความใฝ่ฝันของฉัน คือการได้เป็นนักบาสเกตบอลหญิงทีมชาติ ที่สามารถคว้าเอาชัยชนะจากการแข่งขันระดับโลกมาครอบครองให้ได้ และยิ่งไปกว่านั้น ถ้าหากฉันมีโอกาสได้ร่วมเล่นบาสเกตบอลเคียงบ่าเคียงไหล่กับ พี่แว่น นักบาสในดวงใจของฉันด้วยละก็ คงเป็นเรื่องที่น่ายินดีมิใช่น้อย

 

แอมจ๋า คิดถึงจังเลยไม่ได้เจอกันตั้งเดือนนึงแน่ะ ว่าแต่ทำอะไรอยู่เหรอ จะได้เวลาปฐมนิเทศน์แล้วนะ   เสียงใสๆ  ดังมาจากทางด้านหลัง ทันทีที่มาถึงก็กอดหมับเข้าที่เอวฉัน

 

อ๋อก็กำลังเขียนไดอารี่อยู่น่ะ คิดถึงผิงเหมือนกันแหละ  เมื่อกี้บอกว่าจะเข้าหอประชุมแล้วเหรอ  รอแป๊บนึงนะ ขอแอมเก็บของก่อน   ฉันหันไปหาเพื่อนรักของฉันแล้วกระวีกระวาดเก็บข้าวของโยนใส่กระเป๋า ก่อนจะเดินจูงมือกันไปยังหอประชุม

 

อ้อลืมแนะนำไปค่ะ ฉันชื่อแอม ส่วนเพื่อนของฉันชื่อผิง เราสองคนเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก คงเป็นเพราะว่าบ้านของเราอยู่ติดกัน เรียนก็เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาล จนตอนนี้ขึ้นมัธยมปลายแล้วก็ยังได้มาเรียนด้วยกันอีก ทำให้ฉันดีใจมากๆ เลยค่ะ

 

เราสองคนสนิทกันมาก ระหว่างเราสองคนไม่เคยมีความลับต่อกัน แม้ว่าผิงจะรู้ว่าฉันไม่ได้ชอบผู้ชายเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ ในห้อง เมื่อสมัย ม.ต้น แต่เธอก็ไม่เคยนึกรังเกียจ กลับสนับสนุนฉันด้วยซ้ำ แถมยังช่วยปกปิดที่บ้านให้อีกตังหาก ฉันคิดว่าตัวเองช่างโชคดีจริงๆ เลย ที่มีเพื่อนแบบผิง

 

หลังจากที่พิธีปฐมนิเทศน์สิ้นสุดลง พวกอาจารย์ก็นำแถวพวกเราแต่ละห้องเดินขึ้นชั้นเรียน ถึงตรงนี้ฉันรู้สึกแย่นิดหน่อยก็ตรงที่ ฉันกับผิงไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันนี่สิ แม้ว่าห้องเรียนจะอยู่ใกล้กันแต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกเหงาๆ  เหมือนขาดอะไรไปซักอย่าง

 

เมื่อเข้ามาถึงในห้องเรียน อาจารย์จัดให้ทุกคนนั่งตามเลขที่ โต๊ะถูกจัดไว้เป็นคู่ๆ  ฉันอยากให้ผิงมานั่งข้างๆ จัง แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ ฉันคงต้องทำความรู้จักกับเพื่อนคนใหม่แล้วล่ะ

 

ฉันได้ที่นั่งแถวริมสุดติดกับประตู เก้าอี้ด้านข้างฉันยังคงว่างเปล่า สงสัยว่าเพื่อนใหม่ของฉัน คงจะยังไม่มา ฉันมองไปรอบๆ  ก็เห็นว่าคนส่วนใหญ่ในห้อง พูดคุยกันเป็นกลุ่มๆ  คงจะมาจากที่เดียวกันสินะ ฉันคิดถึงผิงขึ้นมาจับใจ เรามีกันอยู่แค่ 2 คน ป่านนี้ ผิงจะคิดอย่างเดียวกันกับฉันรึเปล่านะ อาจารย์เริ่มเช็คชื่อทีละคนจนมาถึงชื่อของฉัน

 

รินรดา   รินรดา

 

ขามาค่ะ   ฉันมัวแต่คิดอะไรเพลินๆ  จึงถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินอาจารย์ขานชื่อของฉันซ้ำอีกครั้ง

 

ต่อไปนภัสสรนภัสสรนภัสสรไม่มาใช่มั้ย อาจารย์เรียกชื่อซ้ำหลายครั้ง และกำลังจะเช็คขาด จู่ๆ  ก็มีเสียงห้าวๆ  ดังแทรกขึ้นมา

 

นภัสสรมาแล้วฮะ เอ๊ย! ค่ะ  

 

เสียงนั้นดึงดูดความสนใจพุ่งไปที่เขา แล้วก็ตามมาด้วยเสียงฮือฮา เมื่อเจ้าของชื่อก้าวเข้ามาพร้อมกับผมทรงซอยสั้น ชี้โด่ ชี้เด่ แถมยังเป็นสีส้มอีกตังหาก ทำเอาอาจารย์มองอย่างตกใจ คิ้วขมวดจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ดวงตาหรี่ลงอย่างไม่สบอารมณ์

 

ครูจะยังไม่ว่าอะไรเธอตอนนี้ เธอไปนั่งที่ก่อนแล้วกัน ตอนเลิกเรียนค่อยไปพบครูที่ห้องปกครอง ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปนั่งที่ได้ รินรดา ยกมือขึ้นเอาล่ะ เธอไปนั่งข้างรินรดานั่นแหละ  

 

อาจารย์สาวใหญ่ชี้มือมายังฉัน ที่ยกมือขึ้นอย่างงงๆ  เมื่ออาจารย์เรียก เขาเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ว่างเมื่อครู่นี้ ท่ามกลางเสียงซุบซิบของคนในห้อง

 

เอ้า! พวกเธอเงียบๆ กันหน่อย ครูจะเช็คชื่อต่อ เสียงตวาดของอาจารย์ดังขึ้น เรียกความสงบกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

 

นี่ๆ  คนสวย เธอชื่อรินรดาใช่มั้ย เราชื่อนภัสสร เรียกเราว่า ม่อน ละกัน แซลม่อน น่ะ  

 

เขาสะกิดที่ไหล่ฉันแล้วกระซิบเบาๆ  ฉันหันไปหาเขา เมื่อได้เห็นใกล้ๆ ก็พบกับ ใบหน้าขาวใส คางเรียวได้รูป คิ้วสีน้ำตาลเข้มกับดวงตากลมโตสีน้ำตาล รับกับทรงผมสีส้มชี้โด่ ชี้เด่เป็นอย่างดี กำลังส่งยิ้มอวดไรฟันขาวและมีเขี้ยวเสน่ห์อยู่ตรงมุมปากด้านซ้าย ดูราวกับพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นยังไงอย่างงั้น  ฉันเผลอจ้องหน้าเขาอยู่นาน จนรู้สึกตัวอีกทีเมื่อเขาโบกมืออยู่ตรงหน้า

 

อ้าวคนสวยถึงกับตะลึงไปเลยเหรอจ๊ะ แหมๆ  ไม่ต้องเขินม่อนหรอก ม่อนรู้ว่าม่อนน่ะหน้าตาดี

 

เฮ้อแค่ประโยคนั้นประโยคเดียว ทำเอาภาพพจน์ของพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นพังทลายลงในพริบตา

 

ทำไมเราต้องเขินนายด้วย อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยน่า แล้วก็เลิกเรียกเราว่าคนสวยซักที เราไม่ชอบ เราชื่อแอม อ๊ะอาจารย์ปล่อยพอดี เราขอตัวก่อนละกันนะ

 

โชคเข้าข้างฉันจริงๆ  ที่อาจารย์ปล่อยพอดี ฉันรีบคว้ากระเป๋าขึ้นคล้องไหล่ แล้วรีบลุกออกจากโต๊ะ เขากำลังจะลุกขึ้นตามฉันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ เพื่อนๆ ในห้องกรูกันเข้ามาห้อมล้อมเขาไว้ ฉันจึงแทรกตัวออกมาก่อนที่เขาจะตามมาทัน แล้วตรงดิ่งไปยังห้องข้างๆ ทันที

 

แอมๆ  ทางนี้ เสียงของผิงดังมาจากประตูหลังห้อง

 

ผิงจ๋าคิดถึงผิงจัง อยากให้ผิงมานั่งข้างๆ แทนอีตาบ้าหัวสีส้มคนนั้นจังเลย   ฉันโผเข้าหาผิงเหมือนเด็กๆ  ผิงกอดฉันไว้พลางลูบหัวเบาๆ

 

โอ๋ๆ  เด็กน้อย ว่าจะถามอยู่พอดีเลย ที่ห้องเราก็เม้าท์กันใหญ่เลยล่ะ เรื่องทอมหัวสีส้มคนนั้นน่ะ แล้วเป็นไงบ้างล่ะ เห็นเค้าลือกันว่าหล่อมากเลย จริงรึเปล่าเนี่ย   ฉันนึกถึงหน้าของนายนั่นขึ้นมาแล้วก็ร้องยี้ พลางทำปากเบ้อย่างหมั่นไส้

 

แหวะหน้าตาก็ดีอยู่หรอก แต่หลงตัวเองชะมัดเลย คนอะไรก็ไม่รู้ชมตัวเองได้หน้าตาเฉย แถมยังชื่อแปลกอีก ชื่อแซลม่อน ประหลาดจะตาย

 

หาว่าไงนะ ชื่อแซลม่อนเหรอ ตลกจัง ว่าแต่แอมเถอะ ทำเป็นพูดดีไป อย่าไปตกหลุมรักเข้าละกัน

 

อี๋ไม่มีทางซะหรอก สเปคของเรานะ ต้องขาว ตี๋ เล่นบาสเก่งแบบพี่แว่นเท่านั้นแหละ ฉันหลับตาพริ้มเมื่อพูดถึงสาวหล่อในดวงใจ

 

จ้าๆ  แล้วจะคอยดู กลัวแต่แอมจะสนิทกับเค้าจนลืมผิงซะก่อนน่ะสิ

 

ไม่มีวันหรอกจ้ะ ยังไงผิงก็เป็นเพื่อนรักนัมเบอร์วันของแอมอยู่แล้วล่ะ ผิงหน้าเจื่อนลงไปนิดนึง ก่อนจะยิ้มออกมาพลางคว้าตัวฉันเข้าไปกอด

 

ผิงก็ไม่มีวันยกแอมให้ใครอยู่แล้วล่ะก็เพื่อนรักนี่นา เนอะ   ผิงพูดแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ  ฉันรู้สึกแปลกกับคำพูดในประโยคแรก แต่ก็ไม่ติดใจอะไร เมื่อได้ยินประโยคต่อมา

 

อืมแอมว่าเรารีบไปที่ชมรมบาสกันดีกว่า เดี๋ยวคนสมัครจะเต็มซะก่อน   ฉันจูงมือผิงแล้วเดินนำหน้าไปทางโรงยิมสถานที่รับสมัครสมาชิกชมรมบาสเกตบอล

 

………………………………………………………………………………………………………………………

 
B G
ได ใส
B G
S
DressupMyspace.com - MySpace Glitter Graphics, Myspace Layouts, Myspace Tweaks, Cursors, Generators and Goodies!B

B G
B G


B G
B G
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น