O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 8 : อดีตที่ยากจะลบเลือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    2 ต.ค. 49

ตอนที่ 8

เสียงโทรศัพท์มือถือของกรอบแก้ว  ดังขึ้นกลางดึก สาวใหญ่ควานมือสะเปะสะปะไปบนโต๊ะข้างหัวเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายทั้งที่ยังไม่ลืมตา พลางกรอกเสียงงัวเงียลงไป

"ฮัลโหล. . .นี่มันดึกแล้วนะคุณ เกรงใจคนจะหลับจะนอนบ้างสิ" เสียงห้าวๆ ที่คุ้นเคยตอบกลับมาจากปลายสาย

"เอ้อ. . .นี่ฉันอ้นนะเว้ย ขอโทษทีว่ะ ไอ้แก้ว โทรมาดึกไปหน่อย แต่ฉันมีเรื่องด่วนมากจะบอกแก รับรองว่าฟังจบปุ๊บ แกต้องตาสว่างขึ้นมาทันทีเลยล่ะ"

คนที่โทรมานั้นก็คือ อ้น สาวหล่อเพื่อนสนิทของกรอบแก้วนั่นเอง แต่เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมาจากปลายสาย อ้นจึงเอ่ยชื่อของวีร์ธิราออกไป ด้วยความหวังว่าอีกฝ่ายจะให้ความสนใจตัวเองมากขึ้น

"ยัยบังอรเอาแต่นอนอยู่ได้ ไม่อยากรู้เรื่องน้องวี สุดน่ารักของแกก็ตามใจนะ คนอุตส่าห์หวังดีโทรมาบอก เชิญนอนต่อไปให้สบายใจเลย"

พอได้ยินชื่อวีร์ธิราเท่านั้น กรอบแก้วก็ตาสว่าง หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ลุกขึ้นนั่งทันที พลางกรอกเสียงกลับไป

"เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งวางเว้ย ตื่นแล้วๆ เอ้ามีอะไรว่ามา น้องวีของฉันเป็นอะไรเหรอ รีบบอกมาเดี๋ยวนี้นะแก"

"อ้าวไม่นอนต่อแล้วเหรอ . . . เอ . . . จะบอกดีมั้ยนะ อืม . . . ไม่บอกดีกว่า แค่นี้นะแก ตู๊ดด ตู๊ด" กรอบแก้วเริ่มหัวเสียเมื่ออีกฝ่ายทำเป็นเล่นตัว ไม่ยอมเล่าเรื่องราวของวีร์ธิราให้เธอรู้เสียที จึงเริ่มบทโหดทันที

"อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นนะแก จะบอกดีๆ หรือจะให้ฉันตามไปถึงคอนโดแล้วให้แกบอกทั้งน้ำตา จะเอาอย่างนั้นมั้ยหา ไอ้อ้น ฉันซีเรียสนะเว้ย"

"แหมๆ ล้อเล่นจ้ะ บอกก็ได้ แต่แกฟังแล้วอย่าช็อคนะเว้ย ถ้าฉันจะบอกว่า น้องวีของแกน่ะเป็น . . . ทอม"

"หา. . .แกว่าอะไรนะ" กรอบแก้วตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงดัง เล่นเอาปลายสายถึงกับยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูแทบไม่ทัน

"หาเบาๆ ก็ได้แก หูจะแตกเอา ที่แกได้ยินน่ะไม่ผิดหรอก ฉันบอกว่าน้องวีของแกน่ะ เค้าเป็นทอม แล้วที่สำคัญ แกรู้มั้ยว่าเค้าเป็นแฟนกับ น้องพริตตี้ แพรลดา นางแบบสาวสุดเซ็กซี่ของฉันด้วยล่ะ"

"เฮ้ย . . . เป็นไปไม่ได้ ไอ้อ้น แกไปเอาเรื่องนี้มาจากไหนวะ อย่ามาอำเล่นกลางดึกแบบนี้นะเว้ย น้องวีออกจะเรียบร้อยปานนั้นจะไปเป็นทอมได้ไง ฉันไม่เชื่อหรอก" 

สาวใหญ่บ่นพึมพำ ไม่อยากเชื่อว่าเรื่องที่เพื่อนสนิทพูดนั้นเป็นเรื่องจริง แต่แล้วกลับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ว่า เมื่อเช้าวีร์ธิราโทรศัพท์มาหาเธอ พลางลำดับเรื่องราวเมื่อคืนก่อนที่เห็นวีร์ธิรากลับออกไปจากผับพร้อมกับนางแบบสาวที่อ้นพูดถึง

"เอ๊ะ . . . หรือจะเป็นเรื่องจริง เฮ้ยไม่นะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ  ไอ้อ้นแกไปเอาข่าวนี้มาจากไหนวะ"

"เรื่องจริง 100% แน่แก เพราะเมื่อกี้ฉันเพิ่งดูข่าวบันเทิงรอบดึกไปเอง น้องพริตตี้เค้าควงน้องวีของแกไปงานแต่งงานของ พิม พรรณทิภา แถมน้องพริตตี้ยังให้สัมภาษณ์กับนักข่าวเต็มปากเต็มคำเลยด้วยว่า น้องวีของแก เป็นแฟนเค้า ถ้าแกไม่เชื่อฉัน พรุ่งนี้รออ่านข่าวรอบเช้าได้เลย จะโทรมาบอกแค่นี้แหละ" 

ทิ้งระเบิดลูกโตเอาไว้ แล้วอ้นก็รีบวางสายไปทันที ปล่อยให้กรอบแก้วนั่งมึนงงอยู่คนเดียว ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์บ้านของวีร์ธิรา แต่ก็ไม่มีคนรับสาย ผ่านไปกว่า 20 นาที เธอก็เริ่มที่จะนั่งไม่ติด รีบเปิดโทรทัศน์เพื่อดูข่าวทุกช่อง แต่ก็ไม่มีข่าวของแพรลดาเลยแม้แต่ข่าวเดียว สาวใหญ่จึงส่ายหัวพลางบ่นพึมพำกับตัวเอง

"ไอ้อ้นบ้า ไม่เห็นจะมีข่าวแม่พริตตี้อะไรนั่นเลย น้องวีก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหนดึกดื่นป่านนี้แล้วยังไม่ยอมกลับบ้านอีก เฮ้อ. . .นอนดีกว่าเรา เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยหาทางติดต่อน้องวีดูอีกที" แม้จะนึกเป็นห่วงวีร์ธิราอยู่ลึกๆ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ คิดได้ดังนั้นแล้ว กรอบแก้วก็ล้มตัวลงนอนต่อจนถึงรุ่งเช้า

………………………………………………………………………………………………………………………………….

แสงแดดยามเช้าลอดเข้ามาทางม่านหน้าต่างสีครีม วีร์ธิราเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ รู้สึกหนักๆที่หน้าอกเหมือนมีอะไรกดทับอยู่ พยายามเกร็งคอขึ้นมองก็พบว่านางแบบสาวกำลังนอนก่ายทั้งแขนและขาอยู่บนร่างกายของเธอ ราวกับว่าเธอเป็นหมอนข้างใบโตเสียอย่างนั้น เธอจึงทำได้แต่นอนนิ่งขยับตัวไม่ได้เลย เธอพยายามสะกิดเรียกหญิงสาวหลายครั้ง แต่ฝ่ายนั้นกลับส่งเสียงครางงึมงำในลำคอ แล้วเลื่อนตัวขึ้นมาฝังปลายจมูกซุกไซร้อยู่กับซอกคอของเธอจนเธอรู้สึกว่าขนลุกชันไปทั้งตัว ร่างสูงพยายามจะผลักแพรลดาออกไป แต่นางแบบสาวกลับกอดรัดตัวเธอแน่นยิ่งขึ้นไปอีก ก่อนจะพึมพำลากเสียงยานคางออกมาเบาๆ พาให้วีร์ธิราหยุดชะงักมือทันที

"อื้ม. . .อย่าเพิ่งลุกเลยขอดานอนกอดผึ้งอย่างนี้อีกนิดนะคร้าบคนดี"

วีร์ธิราเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความแปลกใจ เมื่อครู่เธอได้ยินนางแบบสาวเรียกตัวเองว่าดา ไม่ใช่พริตตี้ แล้วยังเรียกเธอว่าผึ้งอีกด้วย

"คุณๆ เมื่อกี้คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ . . . คุณพริตตี้ ตื่นซะทีสิ อึ๋ยย อย่ามาทำอย่างนี้ได้มั้ย ฉันขนลุกนะ ตื่นสิ บอกให้ตื่นไง โธ่เอ๊ย"  คราวนี้วีร์ธิราผลักนางแบบสาวเต็มแรง จนเธอหล่นปุ๊ลงไปกับพื้นข้างเตียงนั่นแหละ จึงยอมตื่นได้ แต่พอรู้สึกตัวแล้ว ก็บ่นใส่สาวร่างสูงที่นั่งอ้าปากค้าง ทำหน้าเหวออยู่บนเตียง เพราะไม่คิดว่าแรงของตัวเองจะเยอะถึงเพียงนั้น

"ยัยบ้า . . . ทำอะไรของเธอเนี่ย มาผลักฉันตกเตียงทำไม ฉันเป็นนางแบบนะ ถ้าหน้าตาบวมปูดเป็นริ้วเป็นรอยขึ้นมาจะทำยังไง ปลุกกันดีๆ ก็ได้นี่นา รู้มั้ย มันเจ็บนะเนี่ย" นางแบบสาวทำหน้าเหยเกเอามือคลึงบั้นท้ายของตัวเองที่กระทบกับพื้นห้องเต็มแรง

"ฉันขอโทษนะคุณ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็คุณนั่นแหละมาทำแปลกๆ กับฉันก่อน เออว่าแต่เมื่อกี้คุณละเมอเรียกตัวเองว่าดา แล้วก็เรียกฉันว่าผึ้ง ด้วยล่ะ"

เพียงแค่ได้ยินชื่ออดีตแฟนสาวของตัวเองจากปากวีร์ธิรา นางแบบสาวก็หน้าซีดเผือด กระโจนขึ้นเตียงถามร่างสูงอย่างคาดคั้น พลางเขย่าตัววีร์ธิราอย่างรุนแรงจนหัวสั่นหัวคลอนเป็นตุ๊กตา

"หา. . .เมื่อกี้เธอบอกว่าไงนะ ฉันละเมอเรียกชื่อใคร แล้วฉันพูดอะไรออกไปบ้าง บอกมาเดี๋ยวนี้นะ"

"โอย เบาๆ สิคุณ คอฉันจะหักอยู่แล้วนะ คุณแค่พูดว่า ดาขอนอนต่ออีกหน่อยนะครับผึ้ง ก็เท่านั้นแหละ"

แพรลดาลืมตัว จึงรีบปล่อยมือออกจากไหล่ทั้งสองข้างของวีร์ธิรา แล้วเปลี่ยนเป็นลูบเบาๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้น แต่สายตานั้นเหม่อลอยไปข้างหน้า ไม่ได้สบตากับคนที่พูดด้วยเลย

"แค่นั้นเหรอ อืม. . .ช่างมันเถอะ ไม่ต้องสนใจหรอก ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ" 

แพรลดาเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วยืนพิงหลังกับกำแพง ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นกระเบื้องที่เย็นเยียบด้วยความรู้สึกหดหู่ในหัวใจ พึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำตาไหลรินลงมาเป็นสาย

"ฉันลืมเธอไม่ได้จริงๆ นะผึ้ง เธออยู่ที่ไหน ได้โปรด. . .กลับมาหาฉันสักทีเถอะ ฉันยังรอเธออยู่นะ ฉันรอเธอแค่เพียงคนเดียวเท่านั้น"

            . . . . .เลือกที่จะคิด เลือกที่จะรักใคร เลือกที่จะมีใจได้ตามใจต้องการ เลือกที่จะรอหรือว่าเลือกที่จะผูกพัน และฉันเลือกอะไรได้ตั้งมากมาย . . . แต่ฉันรู้ สิ่งหนึ่งที่หายไป ฉันเลือกจะรอใครที่เขาไม่คิดจะผูกพัน  รอ  ฉันรอหนึ่งคนที่ฉันฝัน รอทั้งที่ไหวหวั่นแม้ว่าเขาไม่กลับมา  รอ  ฉันเลือกจะรอแม้ต้องมีน้ำตา ทั้งที่รู้ว่า เลือกที่จะรอต้องเจ็บอยู่แล้ว. . . . . 

  ………………………………………………………………………………………………………………………………….

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง แพรลดาจึงใส่ชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมาก็เห็นวีร์ธิรากำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างสบายอารมณ์ ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ร่างสูงหันมาเห็นพอดีจึงเดินเข้ามาหยุดยืนแล้วจ้องหน้านางแบบสาว พลางทำหน้าตกใจเมื่อเห็นว่านางแบบสาวขอบตาบวมช้ำ จมูกและแก้มแดงระเรื่อ เหมือนคนเพิ่งร้องไห้มา จึงเข้าใจไปว่าแพรลดาคงจะเจ็บมากที่ถูกตนผลักตกเตียง ทำท่าจะขอดูบาดแผลที่บั้นท้ายเธอเสียให้ได้

"เอ๊ะ นี่คุณร้องไห้เหรอ ฉันทำอะไรผิดไปรึเปล่า เอ่อ . . . ฉันขอโทษนะ เรื่องเมื่อเช้าใช่มั้ย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะผลักคุณนะ เจ็บมากมั้ย ไหนขอดูหน่อยสิ" 

"จะบ้าเหรอ  ไม่เอา อย่ามาดูนะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกน่า เธอนั่นแหละไปอาบน้ำได้แล้ว วันนี้เธอต้องไปกับฉันที่สตูดิโอนะ ฉันมีถ่ายแบบจนถึงตอนบ่าย แล้วค่อยไปหาเสื้อผ้าให้เธอเพิ่มแล้วกัน รีบไปเร็วเข้าสิ ยัยบ๊องนี่ เฮ้อ. . ."

นางแบบสาวเบี่ยงตัวหลบเลี่ยงเป็นพัลวัน แล้วจึงรีบไล่ให้วีร์ธิราเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วจึงเดินไปหยิบเสื้อผ้าแต่งหน้าแต่งตัว เตรียมตัวไปถ่ายแบบในตอนสายของวันนี้

………………………………………………………………………………………………………………………………….

"เอ่อ . . . คุณพริตตี้ เดี๋ยวแวะส่งฉันที่ตึกข้างหน้านี้แป๊บนึงได้มั้ย ฉันจะเข้าไปดูต้นฉบับหน่อยว่ามีอะไรต้องแก้ไขอีกรึเปล่า"

วีร์ธิราเอ่ยขึ้น ระหว่างที่แพรลดากำลังขับรถมุ่งหน้าไปยังสตูดิโอแห่งหนึ่งย่านอโศก นางแบบสาวหันขวับมามองสาวร่างสูงด้วยสายตาวาวโรจน์ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ต้นฉบับเหรอ นี่อย่าบอกฉันนะว่าเธอเป็นนักข่าวน่ะ  หรือว่าจริงๆ แล้วเธอตั้งใจมาสืบเรื่องส่วนตัวของฉัน"

สาวร่างสูงรีบปฏิเสธปากคอสั่นทันที พร้อมกับบอกสถานะของตัวเองออกไปด้วยความรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมาก

"เฮ้ย ไม่ใช่ ฉันไม่ได้เป็นนักข่าวนะคุณ ฉันเป็นนักเขียนนิยายน่ะ คุณเคยได้ยินหนังสือชื่อ 'ฝากรักไว้ที่ปลายฝัน' มั้ย ที่นักเขียนนามปากกาว่า LoveMonkey น่ะ กำลังจะได้ตีพิมพ์ครั้งที่สองแล้วด้วยนะ"

นางแบบสาวส่ายหน้าช้าๆ  เธอไม่เคยรู้จักหรือคลับคล้ายคลับคลากับชื่อเหล่านี้มาก่อนเลย บางทีอาจเป็นเพราะว่าช่วงนี้เธอยุ่งกับงานถ่ายแบบ เดินแบบ มากเกินไป จนไม่มีเวลาที่จะได้เข้าร้านหนังสือก็ได้ จึงไม่เคยเห็นหนังสือเล่มนั้นผ่านตาเลยสักครั้ง แต่วีร์ธิรานั้นกลับหน้าจ๋อยลงทันที เมื่อนางแบบสาวทำหน้าเหมือนไม่เคยเห็นหนังสือของเธอมากก่อนเลย จึงหันหน้าออกไปทางกระจกด้านข้างพลางบ่นพึมพำระคนน้อยอกน้อยใจในชื่อเสียงของตัวเอง ที่คงไม่สามารถจะดังได้เท่ากับนางแบบสาวสุดเซ็กซี่ ที่นั่งอยู่ข้างเธอตอนนี้

"ช่างเหอะ ฉันลืมไปว่านิยายของฉันมันคงดังไม่พอเมื่อเทียบกับนางแบบชื่อดังอย่างคุณหรอก ลืมๆ มันไปเถอะนะ เอาเป็นว่าส่งฉันที่ออฟฟิศก่อน ฉันจะรีบไปรีบมา แล้วคุณค่อยไปถ่ายแบบก็แล้วกันนะ"

นักเขียนสาวพูดเองเออเองเสร็จสรรพ แต่นางแบบสาวก็ไม่ได้คัดค้านอะไร มองคนนั่งข้างๆ ที่ทำหน้ามุ่ยแล้วยิ้มมุมปากนิดๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา รถสปอร์ตสีน้ำเงินแซฟไฟร์ก็เคลื่อนเข้ามาจอดหน้าตึกสำนักพิมพ์ Lovely แพรลดาเอื้อมมือไปเปิดเก๊ะด้านซ้ายแล้วหยิบเอาแว่นกันแดดขึ้นมาสวม วีร์ธิราหันมามองนางแบบสาวด้วยความงุนงงเล็กน้อย แต่นางแบบสาวพอจะเข้าใจจึงตอบออกไป

"ฉันไม่อยากให้ใครจำได้น่ะ วันนี้ยังไม่อยากจะเจอใคร เธอรีบไปรีบมาก็แล้วกัน" วีร์ธิราจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจเปิดประตูก้าวลงจากรถไป ก่อนจะยืนเกาะประตูรถคันหรู พลางหันหน้ามายิ้มให้แพรลดาอย่างยียวน แล้วเอ่ยขึ้น

"กลัวคนจำได้เหรอคุณ . . . แล้วคุณน่ะ ไม่เคยใส่แว่นกันแดดถ่ายแบบรึไง ไหนจะรถสปอร์ตที่แสนจะสะดุดตาคันนี้อีกล่ะ มีแต่คนซื่อบื้อล่ะมั้งที่จะจำไม่ได้"

แพรลดาหน้าเจื่อนไปทันทีด้วยความเสียฟอร์ม เธอเองก็ลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิท  จากนั้นจึงไล่ให้วีร์ธิรารีบไปดูงานของเธอโดยเร็ว เพราะกลัวไปช้ากว่าที่กองถ่ายนัดเอาไว้ จะเสียชื่อนางแบบสาวมารยาทดีที่อุตส่าห์สั่งสมมา นักเขียนสาวในมาดสาวหล่อทำท่าส่งจูบ เหมือนจะล้อเลียน ปิดประตูรถ แล้วจึงรีบวิ่งเข้าประตูอาคารไป ปล่อยให้แพรลดานั่งยิ้มหน้าแดงอยู่คนเดียวในรถด้วยความเขิน  แต่การกระทำทั้งหมดนั้น อยู่ในสายตาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในรถยนต์สีดำสนิท จอดห่างออกไปจากรถของแพรลดาราวห้าสิบเมตร เขามองตามร่างสูงของวีร์ธิราไปด้วยแววตาเคียดแค้น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

"บังอาจมาแย่งผู้หญิงที่ฉันเล็งไว้อย่างนั้นเหรอ ไม่รู้ซะแล้วว่าฉันเป็นใคร อะไรที่ฉันอยากได้ฉันก็ต้องได้ คนอย่างฉันไม่มีทางแพ้พวกผิดเพศอย่างแกแน่"  จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายไปยังผู้จัดละครคนหนึ่ง

"ฮัลโหล พี่ต่ายเหรอครับ ผม แพท ธนภัทร เองนะครับ ขอโทษด้วยนะครับพี่ต่าย ที่เมื่อวานผมปฏิเสธไป พอดีผมดูตารางคิวผิดไปหน่อย ละครเรื่องหน้า ที่พี่อยากให้ผมเป็นพระเอกตกลงผมจะรับเล่นให้นะครับ แต่ผมขอเป็นคนเลือกนางเอกเองได้มั้ยครับพี่ . . . ผมอยากได้แพรลดา มาเป็นนางเอกคู่กับผมในละครเรื่องหน้าน่ะครับ . . . โอเค ตกลงตามนั้นครับ ขอบคุณมากนะครับพี่ต่าย"

………………………………………………………………………………………………………………………………….
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #964 Number42 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 19:58
    ขอให้ตอนหลังมันเป็นเกย์ ชื่อแพทตี้ -0-
    #964
    0
  2. #915 My Angle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:14

    เพิ่งจารุว่าไอเวรนั่นชื่อแพท --

    #915
    0
  3. #897 สวัสดิภาพ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 19:42

    รู้สึกเหม็นขี้หน้าแพทยังไงไม่รุ

    #897
    0