O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 7 : คิดจะเป็นแฟนชั้น. . .ต้องอดทน!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 ต.ค. 49

ตอนที่ 7

รถสปอร์ตคู่ใจของแพรลดาแล่นเข้ามาจอดภายในลานจอดรถของคอนโดอย่างเงียบๆ พลางหันไปมองที่นั่งด้านคนขับก็เห็นว่าวีร์ธิราผล็อยหลับคอพับคออ่อนอยู่กับสายเข็มขัดนิรภัย เหมือนเมื่อคืนที่เธอพากลับมาด้วย จะต่างกันก็ตรงที่เมื่อวานวีร์ธิราอยู่ในสภาพเมามายไร้สติ แถมยังมีกลิ่นเหม็นคละคลุ้งจนทำให้เธอแทบจะอาเจียนตามไปด้วย แต่ในคืนนี้สาวร่างสูงหลับไปด้วยความอ่อนเพลียเพราะการร้องไห้อย่างหนัก จะด้วยเหตุผลอะไรนั้นเธอยังไม่รู้แน่ชัด แต่เท่าที่รู้ก็คือระหว่างวีร์ธิราและมนตรี แฟนหนุ่มของนางแบบสาวรุ่นพี่ของเธอนั้น ต้องมีเรื่องราวไม่ชอบมาพากลอะไรสักอย่างเป็นแน่

แพรลดามองสาวร่างสูง พลางเอื้อมมือไปสัมผัสเบาๆ ที่ขอบตาบวมช้ำนั้นด้วยความรู้สึกสงสาร พลันชักมือกลับทันทีที่ร่างสูงขยับตัวและลืมตาตื่นขึ้น จึงแกล้งทำเป็นดับเครื่องยนต์ด้วยท่าที เก้ๆ กังๆ เหมือนมีพิรุธ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจ พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ถึงแล้วเหรอ ฉันขอโทษนะคุณ ที่ทำให้คุณต้องวุ่นวายพาฉันกลับมาทั้งๆ ที่ยังไม่ทันจะได้เข้างานด้วยซ้ำ ขอโทษจริงๆ นะ" 

"อะ. . .อืม ไม่เป็นไรหรอก เธอเป็นแบบนั้นแล้วจะให้ฉันทิ้งเธอไว้คนเดียวได้ไงล่ะ เรื่องงานแต่งนั่นน่ะช่างมันเถอะ ฉันก็ไม่ได้อยากจะไปซักเท่าไหร่หรอก แค่อยากจะควงเธอไปยั่วใครบางคนเท่านั้นแหละ แต่กลายเป็นว่าทำให้เธอ. . .เอ่อ. . .มีเรื่องกับคุณมนตรีเค้าซะได้ ฉันเองก็ต้องขอโทษด้วยนะ"

แพรลดารีบปฏิเสธคำขอโทษนั้น พลางกล่าวขอโทษกับวีร์ธิราอย่างสำนึกผิดด้วยเช่นกัน แล้วจึงชวนวีร์ธิราขึ้นห้องไปด้วยกัน แต่พอวีร์ธิราก้าวขาลงจากรถเท่านั้น ก็เซถลาไปแทบจะล้มลงไปกับพื้น ดีที่แพรลดาวิ่งเข้ามาประคองไว้ได้ทันก่อนที่สาวร่างสูงจะลงไปคลุกฝุ่นอยู่ที่พื้น แล้วหิ้วปีกร่างสูงเดินขึ้นไปยังห้องชั้นบนของคอนโดด้วยความทุลักทุเล แล้วจึงวางร่างของวีร์ธิราลงบนเตียงนุ่มของเธอ

"โอย. . .คุณ. . .ฉันปวดหัวจังเลย. . .หนาวด้วย ทำไมหัวมันหนักอย่างนี้นะ"

วีร์ธิรานอนกระสับกระส่ายร้องโอดโอยอยู่บนเตียง แพรลดาจึงแตะมือลงบนหน้าผากของร่างสูงเบาๆ ความร้อนแล่นผ่านหลังมือเธอ

"เฮ้ย ตัวร้อนจี๋เลย. . .นี่เธอไข้ขึ้นนะเนี่ย ถอดเสื้อผ้าออกก่อนซิ เดี๋ยวฉันเช็ดตัวให้ เอ. . .แล้วจะกินยายังไงล่ะ ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กินเลย เอาไงดี ฉันจะทำอะไรก่อนดีเนี่ย"

นางแบบสาวหันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูก เดินไปเดินมาระหว่างห้องนอนกับห้องครัว 2-3 รอบ ก่อนจะตัดสินใจเช็ดตัวให้ร่างสูงก่อน เธอเดินไปหยิบกะละมังใส่น้ำมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก วางลงข้างเตียงก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อสูทตัวนอกออก แล้วจึงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของวีร์ธิราออกทีละเม็ด แต่แล้วร่างสูงก็คว้ามือของเธอเอาไว้ก่อนที่กระดุมเม็ดสุดท้ายจะถูกปลดออกไป

"คุณจะทำอะไรฉันเนี่ย มาถอดเสื้อฉันทำไม หรือว่าคุณ. . .คุณจะข่มขืนฉัน คุณจะข่มขืนคนป่วยเหรอเนี่ย" 

วีร์ธิราร้องโวยวายใส่นางแบบสาว ทำเอาแพรลดาฉุนกึกขึ้นมา คว้าผ้าขนหนูที่ลอยอยู่ในกะละมังบิดน้ำอย่างลวกๆ แล้วแปะลงไปบนหน้าผากของคนป่วยจอมโวยวาย ก่อนจะพูดขึ้น

"เธอจะบ้าเหรอ ฉันแค่จะช่วยเช็ดตัวให้เพราะเห็นว่าเธอตัวร้อนมาก ยังมาหาว่าฉันจะปล้ำเธออีก ใช้สมองส่วนไหนคิดเนี่ย ไม่อยากให้เช็ดฉันก็ไม่เช็ด เชอะ. . .คนอุตส่าห์หวังดี ไม่ยุ่งด้วยแล้ว นอนไปเลยไป๊"

แพรลดารัวคำพูดใส่สาวร่างสูง ที่ได้แต่นอนนิ่งทำตาปริบๆ ใช้หลังมือเช็ดหยดน้ำจากผ้าขนหนูออกป้อยๆ แล้วนางแบบสาวก็หันหลังเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องนอนไป ปล่อยให้วีร์ธิรานอนเอ๋ออยู่เพียงลำพังในห้อง

 แม้ว่าจะพยายามข่มตาให้หลับสักเพียงใด แต่วีร์ธิราก็ไม่อาจข่มตาให้หลับลงได้เลย เพราะทุกครั้งที่หลับตาลง ภาพของเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ประสานสายตากันหวานซึ้ง กับคำพูดของชายหนุ่ม ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอตลอดเวลา

". . .คุณเองก็หลอกผมมาตลอดเหมือนกันใช่มั้ย ที่แท้คุณเป็นพวกวิปริตผิดเพศ ชอบผู้หญิงด้วยกันเอง แล้วยังมาแกล้งทำเป็นผู้หญิงเรียบร้อย แกล้งให้ผมหลงรักอย่างนั้นเหรอ จริงๆแล้วคุณก็ไม่ได้ต่างกับผมซักนิดเลยนะวี. . ."

"อีตาบ้าเอ๊ย. . .ฉันเคยหลงรักนายหัวปักหัวปำอย่างนั้นได้ยังไงนะ คนใจร้าย ฮือ . . ฮือ . . .ไอ้แมนบ้า"

เสียงของวีร์ธิราในประโยคสุดท้ายดังออกไปถึงในครัวที่แพรลดากำลังทำโจ๊กอยู่ พลันนางแบบสาวถึงกับสะดุ้งโหยง เมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างลอยไปกระทบกับข้างฝา จึงรีบวิ่งมาดูก็เห็นหมอนใบโปรดของเธอนอนแอ้งแม้งอยู่ข้างกำแพงกับหญิงสาวในคราบชายหนุ่ม ที่กำลังนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวสั่นเทิ้มบนเตียง

"นี่เธอ. . .โกรธคนอื่นก็อย่ามาลงกับข้าวของของชาวบ้านเค้าแบบนี้สิ ไม่สบายก็นอนเงียบๆ ไป โวยวายเป็นเด็กๆ ไปได้"

แพรลดาพูดพลางหยิบหมอนขึ้นมาปัดฝุ่นผงออก แล้วจึงเดินไปวางที่เดิม แต่แล้ววีร์ธิราก็พลิกตัวมากอดเอวของเธอเอาไว้ พลางร้องไห้ซบหน้าอยู่กับอกของเธอ

"เฮ้ย!. . .เธอทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ จะร้องไห้ก็ร้องไปคนเดียวสิ ดูชุดฉันเลอะหมดแล้ว" แพรลดาทำท่าผลักศีรษะของสาวร่างสูงออกจากตัวเธอ แต่อีกฝ่ายก็เกาะแน่นเหมือนลูกลิง บ่นไปร้องไห้ไปฟังแทบไม่ได้ศัพท์

"ฮือ. . .ฮือ คนบ้ามันมาว่าฉันเป็นพวกวิปริตผิดเพศ ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นซักหน่อย มาว่าฉันแบบนี้ได้ไง ฉันไม่ยอมๆ ฮือๆ ไม่ยอมจริงๆด้วย"

พอได้ยินคำต้องห้ามคำนั้น แพรลดาถึงกับสะดุดกึก ดันร่างของวีร์ธิราออกห่างพลางเอ่ยถามอย่างคาดคั้น

"ใครพูดอย่างนั้นกับเธอ ไหนบอกมาซิ ไอ้แมนใช่มั้ย เค้าว่าเธอแรงขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันตั้งแต่เมื่อกี้ล่ะ ฉันจะได้ชกหน้ามันสักตุ๊บสองตุ๊บ ทำไมวะ. . .เป็นแบบนี้แล้วมันหนักหัวใครรึไง โธ่เว้ย! ผู้ชายนี่มันคิดได้แค่นี้กันหมดเลยรึไงนะ"

แพรลดาหลุดมาดสาวห้าวออกมาอย่างลืมตัว กำหมัดแน่นกัดฟันกรอดๆ ด้วยความเคียดแค้น ปล่อยให้วีร์ธิรานิ่งอึ้งกับภาพลักษณ์ของนางแบบสาวเซ็กซี่ที่สลายหายไปกับภาพที่เห็นตรงหน้าอย่าง งงๆ

"เอ่อ. . .คุณ. . .คุณพริตตี้ คุณเป็นอะไรของคุณน่ะ ทำไมทำท่าอย่างงั้น ไม่เหมือนคนเดิมเลย" 

เสียงจ๋อยๆ ของวีร์ธิรา เรียกสติของแพรลดากลับคืนมาด้วย เธอก้มลงมองท่าทางของตัวเอง แล้วจึงถอยหลังไปยืนข้างเตียง

"ปละ. . .เปล่านี่ ฉันไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่เจ็บใจที่มีคนมาพูดแบบนั้นกับเธอเท่านั้นเอง เออใช่ ฉันทำโจ๊กอยู่นี่ เดี๋ยวฉันไปทำต่อก่อนนะ เธอนอนรอไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันยกมาให้นะ นอนไปก่อนนะ" พูดจบแพรลดาก็รีบหลบออกไปทันที ปล่อยให้วีร์ธิรานอนนิ่งอึ้งไปอีกเป็นครั้งที่สองของวันนี้

ไม่นานนักแพรลดาก็กลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมโจ๊ก 2 ชาม เธอวางลงที่โต๊ะข้างเตียง แล้วเรียกให้วีร์ธิราลุกขึ้นมากินด้วยกัน แต่พอวีร์ธิราลุกขึ้นมานั่งได้สักพักก็ล้มตัวลงนอนกับเตียงอีกครั้ง

"อ้าวเป็นอะไรอีกล่ะ เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ"

"ฉันลุกไม่ไหวนี่ มันปวดหัวจังเลย ไม่กินได้มั้ย กินยาอย่างเดียวเดี๋ยวก็หายแล้วล่ะ" แพรลดาส่ายหน้า แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆ

"ไม่ได้ ไม่กินอะไรเลยแล้วจะกินยาได้ไง เดี๋ยวก็กระเพาะทะลุกันพอดี เอางี้ละกัน เธอนั่งพิงกับหัวเตียงเดี๋ยวฉันป้อนให้ก็ได้" 

พูดจบเธอก็จัดแจงให้สาวร่างสูงนั่งพิงกับหัวเตียงในสภาพครึ่งนั่งครึ่งนอน แล้วจึงนั่งลงบนเตียงพลางหันไปหยิบชามโจ๊กขึ้นมาตักป้อนทีละคำ วีร์ธิรามองหน้าหญิงสาว กินไปยิ้มไป พาให้แพรลดารู้สึกเขินขึ้นมา

"ยิ้มอะไรของเธอ หน้าฉันมีอะไรติดอยู่รึไง กินเฉยๆ ไม่ต้องยิ้มได้มั้ย เดี๋ยวก็ไม่ป้อนให้กินเองซะเลยนี่"

"เปล่าหรอก ฉันแค่รู้สึกว่า เป็นแฟนคุณนี่ก็ดีเหมือนกันเนอะ ใครรู้คงอิจฉาตายเลย ที่คนอย่างฉันมีนางแบบสาวสวยระดับประเทศมานั่งป้อนข้าวป้อนน้ำแบบนี้ น่าแปลกเนอะคุณก็สวยออกยังงี้ ทำไมถึงไม่ยอมมีแฟน ถ้าใครได้เป็นแฟนคุณคงมีความสุขมากแน่เลย ถามจริงๆ เถอะ คิดยังไงถึงเลือกให้ฉันเป็นแฟนคุณเนี่ย ผู้ชายก็มีออกเยอะแยะเกลื่อนเมือง"

พอพูดถึงแฟน แพรลดาก็หน้าหงิกขึ้นมาทันที ทำเอาวีร์ธิราหน้าจ๋อย รู้สึกเหมือนตัวเองพูดอะไรผิดไป

"ถ้าแฟนเก่าฉัน เค้าคิดเหมือนเธอก็คงดี ไม่งั้นฉันคงไม่ต้องมาอยู่ในสภาพอย่างนี้หรอก เธออย่าถามมากนักเลย กินๆให้เสร็จ จะได้รีบกินยาแล้วนอนซะ รู้มั้ยคนป่วยต้องนอนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ อย่าลืมสิว่าเธอเป็นแฟนฉันแล้ว พรุ่งนี้เธอกำลังจะกลายเป็นคนดัง ใครต่อใครก็จะเข้ามารุมล้อมเธอ เตรียมรับมือเอาไว้ด้วยละกัน เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือน"

พอได้ยินว่าเป็นคนดัง วีร์ธิราแทบสำลักโจ๊กออกมา เธอลืมนึกไปเลยว่า การที่เธอไปปรากฏตัวออกงานคู่กับนางแบบสาวสวยอย่างแพรลดาแบบนี้แล้ว มันจะยิ่งเป็นเรื่องใหญ่กว่าการถูกลงหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่ง ว่าขืนใจนางแบบสาวเสียอีก คราวนี้ชีวิตส่วนตัวของเธอคงหนีไม่พ้นหูตาสับปะรดของเหล่าปาปารัซซี่เป็นแน่ คิดผิดจริงๆ ด้วย ยัยวีร์ธิราเอ๋ย   สาวร่างสูงคิดแล้วก็ได้แต่ทำหน้าเบ้ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจนใจในชะตากรรมของตัวเอง

"เออนี่ ถ้างั้นฉันขอถามบ้างแล้วกัน ระหว่างเธอกับนายแมนนั่นมีเรื่องอะไรกันเหรอ เค้าแค่ว่าเธอแค่นั้นหรือว่ามีเรื่องอะไรมากกว่านั้น เล่าให้ฉันฟังได้มั้ย"

พอได้ยินชื่ออดีตแฟนหนุ่ม ร่างสูงก็ดูเหมือนจะโกรธขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดระหว่างเขาและเธอให้แพรลดาฟังอย่างหมดเปลือก

"คุณเห็นมั้ยล่ะ เขาใจร้ายแค่ไหน ทิ้งฉันไม่บอกเหตุผลสักคำ ยังจะมาว่าฉันเสียๆ หายๆ ทั้งที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย อีกอย่างนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา วันนั้นฉันก็คงไม่ไปที่ผับนั้น แล้วก็ไม่ต้องเมาไม่รู้เรื่องจนไปเผลอทำอะไรคุณอย่างนี้หรอก"

แพรลดาพยักหน้าเข้าใจเหตุผลที่เธอเมามายไร้สติในคืนก่อนนั้น ที่แท้ตัวต้นเหตุก็คือชายหนุ่มคนนั้นนั่นเอง 

"ยังไงฉันก็ขอโทษเธอด้วยแล้วกัน เธอกินยาแล้วรีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันมีถ่ายแบบแต่เช้าด้วย เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนอนซะนะ ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว"  แพรลดาหยิบชุดนอนของเธอออกมาวางให้ที่ปลายเตียง แล้วเดินหายเข้าห้องน้ำไป

………………………………………………………………………………………………………………………………….
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #1028 minifield (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 21:33
    ^^-- น่ารัก
    #1,028
    0
  2. #963 Number42 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2553 / 19:51
    เก็ท แล้ววววว
    #963
    0
  3. #896 สวัสดิภาพ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กันยายน 2552 / 19:29

    หนุกมากมาย

    #896
    0