O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 50 : ตอนพิเศษ อ้นกับแก้ว Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 51

Part 2

 

“ทำเกินไปรึเปล่าวะแพม ถ้า 2 คนนั้นมันไม่ว่างพอที่จะมาหาพวกเราที่นี่ได้ แกจะตัดเพื่อนอย่างที่พูดจริงๆ เหรอ” กบ เพื่อนสาวคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้น พลางมองหน้าผู้จัดการรีสอร์ทสาวอย่างนึกห่วงแทนเพื่อนรัก

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รถเก๋งคู่ใจของอ้นก็พาเขาและหญิงสาวคนรักมาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย เขาจอดรถเอาไว้ที่บริเวณลานจอดรถด้านหน้ารีสอร์ท จากนั้นจึงเปิดกระโปรงท้ายหยิบเอาสัมภาระของตัวเองและกรอบแก้วมาถือเอาไว้ ก่อนจะเดินมาโอบไหล่คนรักที่ทำหน้ากังวลใจให้เดินเข้าไปภายในรีสอร์ทด้วยกัน

 

เมื่อทั้งคู่เดินมาหยุดหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พลางมองซ้ายมองขวาหาแพมซึ่งเป็นผู้จัดการของที่นี่ แต่เมื่อไม่พบ สาวหล่อจึงเอ่ยปากถามรีเซฟชั่นสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวนั้น

 

เอ่อ ขอโทษนะครับ คือพี่มาหาคุณภัทราภรณ์ ที่เป็นผู้จัดการน่ะ ไม่ทราบอยู่หรือเปล่าครับ”

 

“คุณภัทราภรณ์. . .อ๋อ. . .พี่แพมเหรอคะ อยู่ค่ะ แต่ว่ากำลังคุยธุระกับลูกค้าอยู่ค่ะ นัดเอาไว้รึเปล่าคะ”

 

“นัดไว้ครับ เอาอย่างนี้นะ ช่วยบอกแพมด้วยว่าเพื่อนชื่ออ้นกับแก้วมาหา. . .” อ้นพูดยังไม่ทันจบประโยคดี รีเซฟชั่นสาวก็ทำท่านึกขึ้นได้ พลางเอ่ยประโยคที่สร้างความงุนงงให้กับทั้งคู่

 

 “อ๊ะ พี่คือเพื่อนที่พี่แพมเค้าจะจัดงาน เอ๊ย. . . ขอโทษค่ะ พี่แพมสั่งไว้ว่า ถ้าพี่สองคนมาเมื่อไหร่ให้เชิญไปพบที่ห้องรับรองทันทีเลยค่ะ” ว่าแล้วเธอก็เชื้อเชิญทั้งสองคนให้เดินตามมายังห้องรับรองที่อยู่ภายในรีสอร์ท

 

“ห้องรับรองเลยเหรอ แปลกจัง ปกติเวลาอ้นมา มันไม่เคยแม้แต่จะลดราคาให้เลยนี่นา” อ้นพูดพลางหันไปมองหน้าคนรักเป็นเชิงขอความเห็น แต่กรอบแก้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจความคิดของเพื่อนเหมือนกัน ก่อนจะชะงักอย่างสงสัยในคำพูดของสาวหล่อ

 

“เอ๊ะ แล้วอ้นมาพักที่นี่บ่อยเหรอ ทำไมแก้วไม่เห็นรู้เลย อย่าบอกนะว่าพาสาวๆ มาค้างที่นี่น่ะ”

 

กรอบแก้วเอ่ยถามพร้อมกับทำสีหน้าดุๆ ใส่ อ้นทำหน้าเหวอเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดปากพูดอะไรไป ก่อนจะยิ้ม พลางหัวเราะแหะแหะกลบเกลื่อน ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ พอได้เห็นปฏิกิริยาเช่นนั้น กรอบแก้วก็สะบัดหน้าใส่อย่างงอนๆ แล้วเดินนำหน้าคนรักตามรีเซฟชั่นสาวไปติดๆ โดยมีอ้นที่เดินตามต้อยๆ พลางเอ่ยง้องอนไปตลอดทาง รีเซฟชั่นสาวหันกลับมามองคู่รักรุ่นใหญ่ทำท่าแง่งอนใส่กัน พลางอมยิ้มนิดๆ ในความน่ารักของทั้งคู่ ก่อนจะเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องๆ หนึ่ง เธอยกมือขึ้นเคาะสองสามครั้ง แล้วเปิดเข้าไปภายใน โดยบอกให้อ้นและกรอบแก้วยืนรออยู่หน้าห้องก่อน

 

“พี่แพมคะ เพื่อนพี่มาถึงแล้วค่ะ ตอนนี้รออยู่หน้าห้อง เอาไงดีคะ จัดการเลยมั้ย” รีเซฟชั่นสาวเอ่ยถามแพมยิ้มๆ สาวใหญ่หันไปบอกกับเพื่อนๆ ในกลุ่มที่นั่งเม้าท์รอเวลาสำคัญอยู่

 

“เห็นมั้ย ฉันบอกพวกแกแล้วว่าไอ้อ้นกับแก้วมันต้องรีบบึ่งมาแน่ๆ ทีนี้พวกแกพร้อมแล้วใช่มั้ย จะได้สะสางเรื่องนี้ให้มันเสร็จสิ้นไปซะที” เธอเอ่ยถามพวกเพื่อนๆ ที่นั่งหน้าสลอนด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยแผนการอันแยบยล เมื่อบรรดาเพื่อนในกลุ่มต่างพยักหน้าพร้อมแทนคำตอบ แพมจึงหันไปสั่งงานรีเซฟชั่นสาว

 

“งั้นน้องฟ้าไปบอกคุณปริญญ์นะว่า เหยื่อมาแล้ว จัดการได้เลย อ้อ. . .แล้วก็เรียกแก้วเข้ามาเลยนะ ส่วนเจ้าอ้นส่งไปที่ห้องคุณปริญญ์เลย” ดวงตาวาวกับรอยยิ้มมุมปากของผู้จัดการสาวใหญ่ ทำเอาน้องฟ้ารู้สึกแอบกลัวอยู่ลึกๆ พลางนึกในใจว่า นี่ขนาดเป็นเพื่อนกันยังทำท่าน่ากลัวขนาดนี้ ถ้าเป็นเธอหรือพนักงานคนอื่นๆ ทำผิดบ้าง จะเป็นอย่างไรหนอ ก่อนจะรับคำแล้วเดินออกไปเรียกกรอบแก้วที่ยืนอยู่หน้าห้องให้เข้ามาตามคำสั่ง

 

“เอ่อ. . .พี่แก้วคะ พี่แพมเชิญข้างในห้องเลยค่ะ” น้องฟ้าเอ่ย พลางเชื้อเชิญให้กรอบแก้วเข้าไปในห้อง พออ้นจะเดินตามเข้าไปด้วย ก็ถูกขวางเอาไว้เสียก่อน สาวหล่อรุ่นใหญ่ทำหน้างง พลางอ้าปากจะถาม แต่กลับถูกรีเซฟชั่นสาวพูดขัดขึ้น

 

“พี่แพมบอกว่าให้เชิญพี่แก้วคนเดียวค่ะ ส่วนพี่อ้นเชิญด้านนี้เลยค่ะ อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลยค่ะ ไปถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้เองล่ะน่า” หญิงสาวกึ่งลากกึ่งจูงแขนเขาไปอีกทางหนึ่ง โดยมีกรอบแก้วมองตามด้วยความสงสัย ก่อนจะรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องนั้นทันที

 

เมื่อเข้ามาภายในห้องก็เห็นว่าเพื่อนๆ ในกลุ่มตัวเองนั่งเรียงกันอยู่บนเตียง เธอกวาดสายตามองไล่ไปที่เพื่อนสาวทีละคน ที่ทำหน้าตาบูดบึ้งแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ที่กะว่าจะถามเรื่องอ้นถูกพาตัวไปเมื่อครู่ก็จำใจต้องกลืนลงคอไป ความรู้สึกสำนึกผิดกลับขึ้นมาอีกครั้ง

 

“เอ่อ. . .คือว่าฉัน. . .ขอโทษนะที่. . .ไม่ได้บอกพวกแกเรื่องแต่งงานน่ะ ก็แบบว่ามันกะทันหัน แล้วอีกอย่างมันก็เป็นงานของน้องวีกับน้องพริตตี้เค้าด้วย ฉันกับอ้นก็แค่เป็นตัวแถมเฉยๆ แล้วงานเค้าก็จัดที่อังกฤษด้วย ดังนั้นก็เลย. . .”

 

กรอบแก้วพูดยังไม่ทันจบ แพมที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งก็ตบโต๊ะดังปัง จนกรอบแก้วและผองเพื่อนที่นั่งอยู่บนเตียงถึงกับสะดุ้งโหยง ก่อนจะกระชากเสียงถามย้อนกลับไป

 

“แล้วยังไง  จัดที่อังกฤษแล้วยังไง แกคิดว่าพวกเราไม่มีปัญญาซื้อตั๋วเครื่องบินไปร่วมแสดงความยินดีในงานแต่งเพื่อนเหรอ ชิ. . .ได้กลับมาคืนดีกับแฟนเก่า เลยลืมเพื่อนมากกว่ามั้ง”

 

“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย โธ่แพม เข้าใจกันบ้างสิ ก็บอกว่าขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจไม่ชวนพวกแกนะ” กรอบแก้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาปริ่มขอบตาจนเกือบจะหยาดหยดลงมาอยู่แล้ว กบซึ่งเป็นเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเห็นท่าทางของกรอบแก้วแล้วรู้สึกสงสารขึ้นมา จึงเอ่ยปรามก่อนที่แพมจะเอ่ยประโยคที่กระแทกใจคนฟังจนบอบช้ำไปเสียก่อน

 

“พอเถอะน่าแพม ไอ้แก้วมันก็บอกแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจ ยกโทษให้มันเถอะวะ” เพื่อนๆ อีก 2 คนที่เหลือต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แพมทำหน้าเซ็งเล็กน้อย พลางลุกขึ้นยืนกอดอก ปรายตามองไปยังกรอบแก้วที่ยืนตัวสั่นโงนเงนเหมือนจะล้มอยู่ตรงกลางห้อง

 

“เออ. . .ก็ได้ ถือว่าพวกแกขอร้อง ฉันจะยอมจบตรงนี้ก็ได้ แต่ฉันมีข้อแม้อย่างนึง แกต้องรับปากก่อนนะแก้วว่าจะทำตามที่ฉันบอก”

 

“ได้ๆ แกบอกมาเลยแพม ฉันยอมทำทุกอย่าง ขออย่างเดียวยกโทษให้ฉันเถอะ” กรอบแก้วละล่ำละลักบอกเพื่อนด้วยสีหน้าวิงวอน

 

“ถ้างั้น เลิกกับอ้นเพื่อพวกเราได้มั้ยล่ะ”  คำพูดของแพม ทำเอากรอบแก้วถึงกับหน้าถอดสี ส่วนพวกเพื่อนๆ ต่างก็อุทานอย่างตกใจขึ้นมาพร้อมๆ กัน พลางหันขวับมามองแพมเป็นตาเดียว ด้วยไม่นึกว่าแพมจะพูดแรงถึงขนาดนี้

 

“ฉัน. . .เอ่อ. . .ฉันทำไม่ได้หรอก” กรอบแก้วก้มหน้าตอบเสียงเบา พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม ในใจของเธอรู้สึกแย่เหลือเกิน ทำไมเรื่องมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

 

“พอได้แล้วแพม แกเล่นแรงเกินไปแล้วนะ ดูแก้วสิร้องไห้แล้วเห็นมั้ย” กบทนไม่ไหว เอ่ยขัดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นไปโอบไหล่เพื่อนสาวที่ยืนสะอื้นฮักๆ เอาไว้ พลางส่งสายตาดุๆ ไปให้แพม

 

“โธ่เว้ย ก็ได้ๆๆๆ ไม่แกล้งแล้ว แกนี่ยังเจ้าน้ำตาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ อายุจะขึ้นเลขสี่อยู่แล้ว ยังร้องไห้งอแงเป็นเด็กๆ ไปได้ รีบเช็ดหน้าเช็ดตาได้แล้ว เดี๋ยวก็เป็นเจ้าสาวตาบวมตุ่ยกันพอดี” แพมจึงเลิกแกล้งเก๊กหน้าเข้ม เดินเข้าไปหาเพื่อนรัก พลางหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้ แล้วยิ้มอย่างกวนๆ เพื่อนๆ ที่เหลือต่างพากันยิ้มอย่างดีใจ ท่ามกลางความงุนงงของกรอบแก้ว

 

ทางด้านของอ้นที่ถูกรีเซฟชั่นสาวกึ่งลากกึ่งจูงมาตามทางเดิน เพื่อตรงไปยังห้องที่ปริญญ์ใช้เป็นห้องพักชั่วคราวอยู่ ก็เอ่ยถามมาตลอดทาง แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมตอบอะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งมาถึงหน้าห้องหนึ่ง เธอจึงยกมือขึ้นเคาะประตู ไม่นานนักประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของผู้เจ้าของห้อง

 

“อ้าวคุณปริญญ์มาทำอะไรที่นี่. . .” อ้นยังพูดไม่จบ น้องฟ้าก็แทรกขึ้นก่อน

 

“คุณปริญญ์คะ ฟ้าพา เหยื่อของพี่แพมมาให้แล้วค่ะ ขอตัวก่อนกลับไปทำงานก่อนนะคะ”

 

“ขอบคุณมากจ้ะน้องฟ้า ทางนี้เดี๋ยวพี่จัดการต่อเอง” เมื่อปริญญดาพูดจบ รีเซฟชั่นสาวก็ชิ่งหนีไปทันที ทิ้งให้อ้นยืนอ้าปากค้างอย่างงุนงงในประโยคนั้น แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยถามอะไรออกไป ก็ถูกปริญญ์คว้าแขนลากเข้าห้องไปเสียก่อน โดยมีเสียงเอะอะโวยวายของอ้นดังออกมาจากห้องเป็นระยะๆ

.

.

.

.

.

.

2 ชั่วโมงต่อมา

 

“อื้ม. . .เยี่ยมไปเลยครับคุณปริญญ์. . .ไม่คิดว่าจะออกมาดูดีขนาดนี้เลยนะเนี่ย” อ้นเอ่ยปากชมสาวหล่ออีกคนที่ยืนอยู่เคียงข้าง อีกฝ่ายเองก็เอ่ยชมสาวหล่อรุ่นพี่เช่นกัน

 

“นั่นสิฮะ พี่แก้วนี่โชคดีจริงๆ เลย ที่ได้พี่อ้นเป็นแฟน คนอะไรหน้าตาก็ดี ใส่ชุดไหนก็ดูหล่อดูดีไปหมด”

 

 เพราะคำพูดนั้นยิ่งทำให้อ้นรู้สึกภูมิใจในรูปร่างหน้าตาตัวเองขึ้นมาอีกเป็นกอง  พลางทำท่าเก๊กหล่อใส่กระจกเงาเบื้องหน้าอย่างอารมณ์ดี สักพักเสียงโทรศัพท์ภายในห้องก็ดังขึ้น ปริญญ์เดินไปรับสาย พูดคำสองคำแล้วก็วางสายไป ก่อนจะหันมาเอ่ยกับสาวหล่อรุ่นพี่ที่ยืนเก๊กอยู่หน้ากระจก

 

“ทางพี่แก้วก็เรียบร้อยแล้วครับ เรารีบลงไปที่งานกันดีกว่า พวกลูกน้องของแพมคงจะเตรียมงานเสร็จแล้วล่ะ”

 

อ้นสะดุดหูที่ปริญญ์เรียกชื่อของเพื่อนห้วนๆ ไม่ได้ใส่สรรพนามว่า พี่อย่างที่เรียกเขากับกรอบแก้ว แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ พลางเดินตามสาวหล่อรุ่นน้องไปอย่างเงียบๆ

 

ทางด้านของกรอบแก้ว แม้ว่าตอนแรกออกจะงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่พอรู้ว่าความจริงแล้วเพื่อนๆ ไม่ได้โกรธเธอและอ้น เพียงแต่ต้องการร่วมแสดงความยินดีกับความรักของทั้งคู่เท่านั้น ก็รู้สึกซาบซึ้งจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ แพมหันมาเห็นเข้าพอดี จึงรีบร้องห้ามเสียงดัง แล้วหยิบกระดาษทิชชูใส่มือเพื่อน

 

“โธ่. . .แก้ว แกจะร้องไห้ทำไมอีกเนี่ย เดี๋ยวที่แต่งหน้าไว้ก็เลอะหมดหรอก นี่ก็ได้เวลาแล้วด้วย เอ้าซับน้ำตาซะ ถ้ามาสคาร่ากับอายไลเนอร์ไหลเยิ้มลงมา กลายเป็นเจ้าสาวศพสวยไม่รู้ด้วย”

 

“ก็ฉันดีใจนี่นา ตอนแรกนึกว่าโกรธกันจริงๆ ซะอีก ขอบคุณนะแพม ขอบคุณพวกแกทุกคนด้วยนะ” กรอบแก้วพูดพลางหันไปยิ้มให้เพื่อน แต่ดูเหมือนจะออกไปทางหน้าเบ้ซะมากกว่า จึงกลายเป็นใบหน้าแบบครึ่งยิ้มครึ่งร้องไห้ ดูตลกขบขันในสายตาของเพื่อนๆ ทั้ง 4 ไปเลยทีเดียว

 

“ไปๆ ได้เวลาแล้ว ป่านนี้เจ้าชายแกไปรออยู่ที่ริมหาดแล้วล่ะ” กรอบแก้วลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามเพื่อนๆ ออกมาจากห้อง

 

ไม่นานนัก ทั้ง 5 สาวเดินมาหยุดอยู่ที่ซุ้มประตูโค้งตรงบริเวณปลายทางเชื่อมจากอาคารรีสอร์ทมายังริมหาดทรายสีนวลตา ซึ่งมีอ้นและปริญญดายืนรออยู่ก่อนแล้ว

 

“ไงอ้น ตะลึงในความสวยของว่าที่ภรรยาจนถึงกับยืนอึ้งไปเลยเหรอ” แพมเอ่ยทักทายขึ้นก่อน พลางเดินไปคล้องแขนของปริญญดาที่อยู่ข้างอ้น

 

“ไม่ใช่ว่าที่ซักหน่อย เป็นภรรยาจริงๆ แล้วต่างหาก แต่ก็สวยจริงๆ น่ะแหละ”  อ้นตอบ แล้วมองไปยังคนพูดที่ตอนนี้มายืนอยู่เคียงข้างสาวหล่อรุ่นน้องแถมยังคล้องแขนไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ก็ทำให้อ้นเข้าใจได้ทันทีว่าเพราะเหตุใด ปริญญดาจึงเรียกชื่อของแพมเฉยๆ

 

“ไหนๆ ก็มาพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว ถือโอกาสแนะนำเลยแล้วกัน นี่ปริญญ์ แฟนฉันเอง” แพมพูดพลางหันไปยิ้มส่งสายตาหวานซึ้งให้กับสาวหล่อข้างๆ แล้วเผื่อแผ่มายังเพื่อนๆ ทั้งห้าคนด้วย

 

“จริงๆ ฉันรู้จากปริญญ์ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ แต่ไม่อยากบอก เพราะเดี๋ยวจะไม่สนุก”

 

“โห. . .แพม แกนี่มัน. . .มาให้เตะซะดีๆ นะ”

 

ผู้จัดการสาวอมยิ้ม ก่อนจะใช้ร่างสูงของปริญญ์เป็นที่กำบังจากบรรดากำปั้นของเพื่อนๆ ที่ทำท่าจะเข้ามารุมเขกหัวเธอ จนเกือบจะกลายเป็นเหตุการณ์ชุลมุนเล็กๆ ถ้าไม่ติดว่า ธีระ บรรณาธิการหนุ่มใหญ่ใจดี เจ้านายเก่าของกรอบแก้วกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเธอที่หน้าซุ้มประตูเสียก่อน อาจจะได้เห็นเหล่าสาวใหญ่วัยใกล้เลขสี่ วิ่งไล่จับกันเหมือนเด็กสามสี่ขวบเป็นแน่ บรรดาเพื่อนๆ ทักทายกับเจ้านายของกรอบแก้วแล้วจึงพากันขอตัวไปนั่งรอในบริเวณงานก่อน

 

“ยินดีด้วยนะครับคุณแก้ว”

 

 

 

น้ำเสียงอ่อนโยน และสายตาที่มองมายังเลขาสาวแฝงไปด้วยความนัยบางอย่าง ทำให้อ้นรู้สึกไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่ แต่ก็พยายามแกล้งฝืนยิ้ม พร้อมกับกล่าวขอบคุณบรรณาธิการหนุ่มที่ให้เกียรติมาร่วมงานแต่งงานของเขากับคนรัก ก่อนจะโอบไหล่กรอบแก้วแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเต็มที่ ส่วนกรอบแก้วยิ้มเจื่อนๆ อย่างวางตัวไม่ถูก บรรณาธิการหนุ่มใหญ่ได้แต่อมยิ้มนิดๆ ในการกระทำของอ้น

 

“บอสมาคนเดียวเหรอคะ ทำไมไม่พาคุณนิ่มมาด้วยกันล่ะคะ” กรอบแก้วเอ่ยถามถึงภรรยาของบรรณาธิการหนุ่มใหญ่ แต่ยังไม่ทันที่จะตอบคำถาม พลันเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังเสียก่อน

 

“สวัสดีค่ะพี่แก้ว ยินดีด้วยนะคะ อ๊ะ. . .พี่อ้น!
.
.
.
.
.
To be continued

............................................................................................................................................................

LovePenguin Talks. . .

สวัสดีค่ะคุณผู้อ่านทุกท่าน 

ห่างหายไปนานเลย วันนี้เอาตอนใหม่ที่เพิ่งเขียนเสร็จสดๆ ร้อนๆ มาให้อ่านกันค่ะ (อย่าเอาหน้าชิดจอมากนะ ระวังตาจะพอง หุหุ) ถือว่าเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์จากใจนักเขียนตัวน้อยคนนี้แล้วกันนะคะ

ต้องขอโทษจริงๆ ที่หายหน้าหายตาไปนาน เนื่องจากว่าได้งานประจำทำแล้ว ยิ่งช่วงหลังๆ นี่งานล้นมือแทบทุกวันเลย วันนี้มีโอกาส+หัวสมองแล่นปรู๊ด เลยรีบปั่นมาให้อ่านกันให้หายคิดถึงซัก 1 ตอนก่อน ถ้ามีพิมพ์ผิดหรือตกหล่นตรงไหนก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะเจ้าคะ เพราะว่ารีบมาก อยากให้ทันวันพิเศษแบบนี้ไง เลยไม่ได้ตรวจคำผิดก่อน เอาเป็นว่าเรามาเล่นเกมกันดีกว่า เรียกว่าเกมจับผิด ใครหาที่ผิดได้เยอะที่สุด ส่งมาที่เมลเรา จะมีรางวัลให้ เอาเป็นตอนพิเศษ part 3 ได้อ่านก่อนคนอื่นล่วงหน้า 3 วัน ดีไหมน๊า อิอิ

เอาเป็นว่าอ่านจบแล้วอย่าลืมกติกาเดิม ช่วยเม้นท์ให้ด้วยนะคะ จะได้นำไปปรับปรุงแก้ไขให้ดียิ่งๆ ขึ้นไป สำหรับใครที่เล่น hi5 แวะมาทักทายกันได้ที่ http://lovepenguin.hi5.com นะคะ

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้า วันนี้ขอลาไปก่อน สวัสดี happy valentine ค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #953 [Mp] : -๏PaSt๏- (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 12:19
     ทฤษฏีโลกกลมจริงๆใช่มั้ยนี่ เง้อออ

    #953
    0
  2. #921 My Angle (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2553 / 09:58

    ใครฟะ

    ยัยคนทุกท้ายที่พูดอ่ะ

    #921
    0