O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 47 : Waiting For Tonight . . . My Love - Final Part

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    1 ก.ย. 50




Final Part


ร่างสูงกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปบนถนนเส้นเดิม พลางนึกในใจว่าจะไปทันตามที่นัดหมายกับพนักงานสาวของร้านคอนวีเนี่ยนหรือเปล่า โดยไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนเดินตามเขามา  หญิงสาวเดินกอดอก กระชับเสื้อโค้ทตัวนอกที่คลุมทับชุดนอนตัวบางเพียงตัวเดียวเอาไว้ เพื่อไม่ให้ร่างกายของเธอสัมผัสลมหนาวในยามค่ำคืนที่เย็นจัดจนรู้สึกชาตามใบหน้า แต่กระนั้นหัวใจของเธอกลับเหน็บหนาวเสียยิ่งกว่าร่างกายหลายพันเท่า เมื่อนึกถึงการกระทำอันน่าสงสัยของคนรัก 


"ขอร้องเถอะนะวี อย่าให้มันเป็นไปอย่างที่ดาคิดเลย" ร่างบางพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเดินตามร่างสูงที่กำลังวิ่งข้ามถนนไปยังร้านคอนวีเนี่ยนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเร่งรีบ

.

.

.

ร่างสูงก้าวเข้ามาในร้าน พลางสอดส่ายสายตามองหาคนที่โทรเรียกตนออกมากลางดึกเช่นนี้ เมื่อมองไปที่เคาน์เตอร์แต่กลับไม่เห็นพนักงานสาวหน้าตาน่ารักคนเดิมเหมือนอย่างเคย กำลังจะเอ่ยปากถามพนักงานอีกคนที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ก็พอดีกับที่มีมือเล็กๆ ยื่นมาแตะเบาๆ ที่ไหล่เขาจากทางด้านหลัง เมื่อร่างสูงหันไปก็พบว่าเป็นพนักงานสาวคนนั้นที่โทรเรียกเขาออกมานั่นเอง


"รอนานมั้ย" สาวหล่อเอ่ยถามเป็นภาษาอังกฤษ พลางส่งยิ้มให้เมื่ออีกฝ่ายส่ายหน้าน้อยๆ แทนคำตอบ ก่อนที่สองมือของเธอจะยื่นกล่องของขวัญใบใหญ่มอบให้แก่เขา

"รับไปสิ" เธอบอกกับเขาด้วยภาษาเดียวกัน ร่างสูงทำหน้างงไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขอบคุณพร้อมกับค้อมศีรษะให้เธออย่างสุภาพ


"ขอบคุณมากเลยนะ แต่แบบว่าเกรงใจจังเลยที่ทำให้ต้องลำบากแบบนี้ อืม. . .ว่าแต่กล่องนี้มันใหญ่เกินไปรึเปล่า ไม่ใช่. . ."


"ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เรื่องเล็กน้อยเอง ถือว่าเป็นบริการพิเศษจากฉันก็แล้วกัน" วีร์ธิราเอ่ยถามแต่หญิงสาวคนนั้นยื่นนิ้วมาปิดปากเขาไว้เสียก่อน เธอขยิบตาให้หนึ่งที ก่อนจะหัวเราะน้อยๆ ร่างสูงเองก็ยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน


ภาพเหตุการณ์ในร้านคอนวีเนี่ยนทั้งหมดนั้น อยู่ในสายตาของแพรลดาที่ยืนมองอยู่ข้างกระจกนอกร้านโดยตลอด นึกไม่ถึงว่าคนรักจะกล้าโกหกเธออย่างนี้ เจ็บใจตัวเองเหลือเกินที่ถูกเขาหลอกให้เชื่อคำพูดแก้ตัวเรื่องรอยลิปสติกบนเสื้อเมื่อคืนก่อนเสียสนิท ได้มาเห็นกับตาตัวเองแบบนี้ทำเอาร่างบางเจ็บปวดในหัวใจจนแทบไร้สิ้นเรี่ยวแรง เธอทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นทันที


"เฮ้! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" ชายหนุ่มชาวอังกฤษที่บังเอิญเดินออกมาจากร้านพอดี เห็นว่าจู่ๆ หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าร้านทรุดลงไปนั่งบนพื้นปูนที่หนาวเหน็บก็ตะโกนถามด้วยความเป็นห่วง แล้วรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างบางให้ยืนขึ้น


"เปล่าค่ะ ไม่เป็นอะไร ขอบคุณมาก ฉันแค่. . ."

ร่างบางพูดได้ไม่กี่ประโยค น้ำตาก็ร่วงหล่นมาเป็นสาย หนุ่มฝรั่งคนนั้นถึงกับตกใจ เขาทำอะไรไม่ถูก ยิ่งเมื่อคนที่เดินผ่านไปมามองเขาแล้วพูดทำนองว่าชายหนุ่มเป็นคนรังแกหญิงสาวผู้น่าสงสารคนนั้น เขาก็ยิ่งลนลานพูดแก้ตัวกับกลุ่มคนที่มุงดูอยู่นั้นว่าเขาไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่ช่วยประคองเธอขึ้นมาจากบนพื้นเฉยๆ ก่อนจะรีบปล่อยมือจากร่างของแพรลดา แล้วเดินจากไปอย่างหัวเสีย ที่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองทำคุณบูชาโทษเสียอย่างนั้น วีร์ธิราที่บังเอิญเหลือบมองออกมานอกร้านพอดี เห็นคนราว 5 6 คนกำลังยืนรุมล้อมร่างๆ หนึ่งในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวสีน้ำตาลเข้ม เมื่อพิศมองให้ดีๆ ก็พบว่าร่างนั้นคือคนรักของเขาเอง ด้วยความตกใจระคนแปลกใจทำให้ร่างสูงยัดกล่องของขวัญใบนั้น กลับคืนไปยังมือของพนักงานสาวทันที แล้วรีบวิ่งออกไปหาคนรัก


"ดา. . .ดามาทำอะไรอยู่ที่นี่ วีบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้รออยู่ในห้องไง" เขาประคองร่างคนรักเอาไว้พลางเอ่ยถามเสียงดังจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกตวาดใส่ เพราไม่นึกว่าคนรักจะเดิมตามเขามาจนถึงที่นี่ แต่เมื่อเห็นร่างบางนั้นสะอื้นไห้จนตัวโยน เขาก็ได้แต่ทำหน้าเหวอพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลงกว่าเมื่อครู่


"เอ๊ะ. . .ดาร้องไห้เหรอ เป็นอะไร มีใครทำอะไรดา มีคนรังแกดาใช่มั้ย บอกวีมาสิ" ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาทั้งน้ำตานองหน้า ไม่ตอบคำถามแต่กลับเอ่ยออกมาเพียงประโยคสั้นๆ


"เราเลิกกันเถอะ"

สาวหล่ออึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงรู้สึกตัวเมื่อหญิงสาวในอ้อมกอดดันตัวออกห่าง แล้วทำท่าจะวิ่งข้ามถนนกลับไปแต่ไม่ทันมองว่าบนถนนนั้นมีรถยนต์คันหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็วสูง แสงไฟที่สาดเข้ามาปะทะกับร่างของแพรลดา ตามด้วยเสียงบีบแตรดังสนั่นเมื่อรถเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้และไม่สามารถเบรคได้ในระยะกระชั้นชิดเช่นนี้ ร่างบางได้แต่ตกใจยืนนิ่งหยุดอยู่กับที่ริมถนนนั้น ไม่มีแม้แต่เสียงร้องออกมาสักแอะ


ปิ๊น ปิ๊น. . .นนนนนนนนนนนน
!!!!!!!!!!!!!!!!!


แต่แล้วมือเรียวของวีร์ธิราก็คว้าตัวเธอกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดบนทางเท้า สายลมแรงที่พัดวูบผ่านไปพร้อมกับรถยนต์คันนั้น ทำให้หญิงสาวรู้ว่าเธอรอดพ้นจากการถูกเฉี่ยวชนไปเพียงไม่ถึงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ร่างบางยืนตัวสั่นงันงกอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก เธอทั้งตกใจและกลัวมาก นึกว่าจะถูกรถคันนั้นชนจนกระเด็นไปเสียแล้ว 

"ดาเป็นอะไรรึเปล่า. . .ทำไมถึงทำแบบนั้นหา! รู้มั้ยวีตกใจแค่ไหน" ร่างสูงเอ่ยอย่างตกใจ แต่ก็ไม่ได้ปล่อยร่างของหญิงสาวในอ้อมกอดเลย ตรงกันข้ามเขากลับกอดเธอเอาไว้อย่างแนบแน่น เธอเองก็กอดตอบเขาเช่นกันพลางเอ่ยขอโทษเสียงสั่นเครือ


"ดาขอโทษ. . .วี. . .ดาขอโทษ"


"จะเกิดอะไรขึ้นถ้าวีดึงตัวดากลับมาไม่ทัน วีใจหายแทบแย่ กลัวว่าจะต้องเสียดาไปต่อหน้าต่อตาแล้วนะ ถ้าดาเป็นอะไรไป วีจะอยู่ได้ยังไง" ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือไม่แพ้กัน


"ถึงดาเป็นอะไรไป วีก็คงไม่เสียใจมากหรอกใช่มั้ย ในเมื่อมีใครอีกคนที่ดีกว่าและน่ารักกว่า พร้อมจะอยู่เคียงข้างวีอยู่แล้วนี่" ร่างบางเอ่ยทั้งน้ำตา ร่างสูงได้ฟังประโยคนั้นถึงกับงุนงงขึ้นมาทันที ที่คนรักพูดหมายความว่าอย่างไรกัน แล้วใครอีกคนที่หญิงสาวบอกนั้นหมายถึงใคร


"ดาพูดอะไรน่ะ นอกจากดาคือคนเดียวที่วีรักแล้ว ยังมีคนอื่นที่ไหนอีก วีไม่เข้าใจเลย ดาพูดอะไรกันแน่เนี่ย เอ๊ะ. . .หรือว่าเมื่อกี้ . . . เฮ้ย! ดาเห็นแล้วเหรอ เมื่อกี้เห็นแล้วใช่มั้ย"  เขาเอ่ยถามอย่างข้องใจก่อนจะเรียบเรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แล้วก็ทำท่าตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าคนรักของเขาคงเห็นภาพที่พนักงานสาวคนนั้นยื่นกล่องของขวัญให้แก่เขาเป็นแน่ พลางดันร่างคนรักห่างจากตัวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกใจระคนผิดหวัง


"ใช่. . .ดาเห็นแล้วว่าวีกำลังคุยกับผู้หญิงคนอื่น เค้าคือคนที่โทรเรียกวีออกมาเมื่อครู่นี้ใช่มั้ย ทำไมล่ะวี ทำไมต้องโกหกดาด้วย ถ้าคิดจะไปหาคนอื่นก็บอกกันดีๆ สิ ดาจะยอมเป็นคนหลีกทางให้เอง แต่ทำไมต้องโกหกกันแบบนี้ ทำไมต้องทำร้ายจิตใจดาขนาดนี้ด้วย! ทำไมต้องทำลายความเชื่อใจที่ดามีต่อวีด้วย ทำไม!"

ร่างสูงนิ่งอึ้งไปในคำพูดของคนรัก ยิ่งเห็นน้ำตาที่หยดหยาดลงมาเป็นสาย ดวงตาและจมูกที่แดงก่ำ ใบหน้าที่บ่งบอกถึงความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ ทำเอาสาวหล่อถึงกับทำอะไรไม่ถูก ยกมือขึ้นมาเพื่อจะเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบบนแก้มนวลนั้น แต่กลับถูกหญิงสาวปัดมันออกอย่างไม่ไยดี เขายกแขนขึ้นมามองนาฬิกาที่ข้อมือ ก่อนจะเห็นว่าอีกเพียง 15 วินาที เข็มยาวและเข็มสั้นก็จะมาทับกันที่เลข 12 เป็นเวลาเที่ยงคืนพอดี พลางคิดในใจว่านี่มันคงถึงเวลาที่จะต้องบอกความจริงแล้วใช่ไหม ความจริงที่สู้อุตส่าห์เก็บเงียบมาตลอดสามวันที่ผ่านมา


"วีขอโทษที่ต้องโกหกดา. . .แต่มันจำเป็นเพราะวีอยากให้ดาประหลาดใจ แต่ไม่นึกเลยว่าจะทำให้ดาต้องร้องไห้แบบนี้ . . . สุขสันต์วันเกิดนะที่รัก"

เขาพูดพร้อมกับกุมมือเธอเอาไว้ ก่อนจะยกขึ้นจุมพิตเบาๆ แล้วรวบตัวคนรักเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด แพรลดาที่นิ่งอึ้งไปแล้วกับคำที่ได้ยินจากปากคนรัก เธอสับสนเหลือเกิน นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน จริงสิวันนี้เป็นวันเกิดของเธอ เขาไม่เพียงแค่จำได้แต่ยังคิดที่จะเซอร์ไพรซ์เธอด้วย แล้วเรื่องของผู้หญิงที่ร้านคอนวีเนี่ยนคนนั้นล่ะ


"ขอบคุณนะที่จำวันเกิดดาได้ แต่เรื่องมันเป็นยังไงมายังไงกันแน่ เล่าให้ดาฟังหน่อยได้ไหม ตอนนี้ดางงไปหมดแล้วนะ แล้วผู้หญิงในร้านคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงมีเบอร์มือถือของวีด้วย แล้วทำไมต้องโกหกดาว่าออกมาหาเพื่อน เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นดาจะอัดวีให้เละอยู่ข้างถนนตรงนี้เลยคอยดู"
ร่างบางเอ่ยอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก ก่อนจะรีบเค้นให้คนรักบอกความจริงให้เธอฟัง พร้อมทั้งข่มขู่ด้วยการขยุ้มคอเสื้อคนตัวสูงกว่าเอาไว้ แล้วจ้องมองด้วยดวงตาวาวอย่างต้องการคำอธิบายเรื่องทั้งหมด  ร่างสูงจึงรีบเล่าให้ฟังแต่โดยดี

.

.

.

3 วันก่อนหน้านี้

วีร์ธิราเดินมาซื้ออะไรกินเพื่อดับความหิวกระหายที่เล่นงานเขาจนทำให้ปั่นนิยายเรื่องใหม่ต่อไม่ได้ ระหว่างที่กำลังเลือกซื้อของกินอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นขนมเค้กปอนด์เล็กๆ ที่วางอยู่ในตู้กระจก เขาจึงนึกขึ้นได้ว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของแพรลดาแล้ว และอยากจะทำอะไรให้คนรักรู้สึกประหลาดใจจึงได้คิดจะสั่งเค้กสำหรับวันเกิดของเธอเอาไว้ เมื่อเดินมาจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ก็พบกับพนักงานสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งกำลังยืนคิดเงินอยู่ พอเธอหันมาสบตากับเขาแล้วยิ้มให้ก็ทำเอาร่างสูงรู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะไปในทันที เพราะรอยยิ้มของหญิงสาวคนนั้นช่างเหมือนกับรอยยิ้มของคนรักเสียเหลือเกิน


ก่อนที่พนักงานสาวคนนั้นจะคิดเงินเสร็จ ร่างสูงก็เอ่ยถามว่าหากต้องการสั่งเค้กจะสั่งได้ที่ไหน พนักงานสาวคนนั้นจึงได้บอกว่าเค้กที่เห็นในตู้นั้นเป็นของร้านที่บ้านเธอเอง แต่เอามาฝากขายที่ร้านคอนวีเนี่ยนนี้ และถามว่าเขาต้องการเค้กแบบไหน ถ้าเป็นแบบธรรมดาที่เห็นวางอยู่ในตู้นั้น ก็สั่งล่วงหน้าแค่วันเดียว แต่หากจะให้พิเศษกว่านั้นเช่นมีรูปตุ๊กตาหรือของตกแต่งอะไรเพิ่มต้องสั่งล่วงหน้าประมาณ 3 วัน ร่างสูงยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจสั่งเค้กโดยให้ทำเป็นรูปตัวการ์ตูนที่สื่อถึงเขาและคนรักไว้บนเค้กปอนด์เล็กนั้น พนักงานสาวจึงได้จดรูปแบบเค้กที่ร่างสูงต้องการ รวมถึงเบอร์โทรติดต่อของเธอและเขาเอาไว้ แล้วส่งกระดาษก๊อปปี้อีกแผ่นยื่นให้เขา พลางเอ่ยอย่างชื่นชมว่าสาวหล่อนั้นเป็นคนโรแมนติกเหลือเกินที่คิดจะให้เค้กวันเกิดแก่คนรักที่ทำเป็นรูปการ์ตูนแทนตัวเขาและแฟนสาวของเขา พร้อมกับบ่นอย่างเสียดายว่าแฟนของเธอน่าจะโรแมนติกอย่างนี้บ้าง


หลังจากจ่ายเงินค่ามัดจำล่วงหน้าแล้ว วีร์ธิราจึงเดินกลับบ้านไปพลางกินแฮมเบอร์เกอร์ที่ซื้อมาประทังความหิว ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ นั้นขึ้นมาดูอีกครั้งแล้วยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี พลางนึกภาพวันที่เขานำเค้กกล่องนี้ไปเซอร์ไพรซ์คนรักในวันเกิด หญิงสาวคงจะดีใจและยอมทำทุกอย่างที่เขาเรียกร้องต้องการแน่ๆ เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์นิดๆ ให้กับความคิดของตัวเอง แล้วจึงเก็บกระดาษแผ่นนั้นใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์เป็นอย่างดี


ในคืนต่อมาที่เขาออกมาหาอะไรกินเหมือนเช่นเคย ก็เจอกับพนักงานสาวคนเดิม เธอบอกว่าไม่แน่ใจว่าเค้กที่สั่งจะได้ทันตามเวลาที่วีร์ธิราอยากได้หรือเปล่าเพราะช่วงนี้มีลูกค้าสั่งทำเค้กเยอะมาก แต่ก็รับปากว่าหากเสร็จเมื่อไหร่จะรีบโทรไปบอกทันที ร่างสูงรับคำตามนั้นแล้วจึงกลับบ้านไปด้วยความหวังที่อยากจะเห็นใบหน้าดีใจของคนรักมากขึ้นเป็นทวีคูณ


จนกระทั่งคืนนี้ ที่พนักงานสาวโทรมาแจ้งว่าเค้กที่สั่งนั้นได้เรียบร้อยแล้ว ให้เขารีบมารับไปเพราะวันนี้เธอขอลาหยุดงานที่ร้านคอนวีเนี่ยนเพื่อจะไปช่วยงานที่บ้านต่อ เขาจึงจำใจต้องปิดบังความจริงกับคนรัก เพราะไม่อยากให้แผนการที่วางไว้เมื่อวันก่อนต้องล้มเหลว แต่เมื่อมาถึงตอนนี้แผนการที่คิดเอาไว้กลับพังไม่เป็นท่าเมื่อเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเขาและแพรลดาในช่วงสองสามวันมานี้ ทำให้เกิดความระแวงขึ้นในใจของคนรัก จนทำให้เขาเกือบจะต้องเสียเธอไปด้วยความคิดไม่เข้าท่าของตัวเองเสียแล้ว



หลังจากได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากปากของคนรัก ร่างบางถึงกับอึ้งไป ตลอดมาที่เธอคิดว่าคนรักนอกใจนั้น เป็นเพียงแค่ความเข้าใจผิดของเธอฝ่ายเดียวเท่านั้นเองหรือ


"แค่นั้นจริงๆ เหรอ วีไม่ได้โกหกอะไรอย่างอื่นกับดาอีกใช่มั้ย" ร่างบางเอ่ยถาม เมื่อเขาพยักหน้าแทนคำตอบ เธอทำหน้าเศร้าแล้วก้มหน้ามองพื้นอย่างสำนึกผิด  พลางพึมพำเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน


"ขะ. . .ขอโทษนะ ดาผิดไปแล้ว" มือเรียวลูบศีรษะคนตัวเล็กกว่าเบาๆ ก่อนจะเชยคางร่างบางให้เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา มืออีกข้างหนึ่งกุมมือเธอขึ้นมาแล้ววางลงไปที่หน้าอกด้านซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจของเขาพอดี


"ช่างมันเถอะ แต่วีอยากให้ดารู้เอาไว้นะ ว่าคนที่อยู่ในหัวใจของวีมีแค่ดาคนเดียวเท่านั้นแหละ วีรักดานะ" ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากของคนรักอย่างแผ่วเบาราวกับสัมผัสของขนนก ความหวานละมุนละไมที่ถูกถ่ายทอดออกมาจากริมฝีปากอุ่นของอีกฝ่ายซึมซาบเข้าไปถึงหัวใจของร่างบางทันทีที่ได้รับสัมผัสนั้น


"อะแฮ่ม. . .อะแฮ่ม!"

เสียงกระแอมไอของใครบางคนดังขึ้นปลุกให้เขาและเธอออกจากโลกส่วนตัวกลับมาสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง ทั้งแพรลดาและวีร์ธิราผละออกจากกันอย่างรวดเร็วพลางหันไปมองต้นเสียงที่ยืนอยู่ด้านหลังของพวกเขา ก็เห็นพนักงานสาวของร้านคอนวีเนี่ยนยืนหน้าแดงก่ำส่งยิ้มให้ทั้งคู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น


"ฉันก็ไม่ได้อยากจะขัดจังหวะคุณสองคนหรอกนะ  แต่พอดีว่ามีธุระต้องรีบไปน่ะ เอ้านี่เค้กที่คุณสั่งไว้ รับไปสิ เอ่อ. . .แล้วก็คุณน่ะ" พนักงานสาวยื่นกล่องเค้กใบโตให้กับร่างสูง แล้วจึงหันมาหาร่างบางที่ยืนอยู่ข้างกัน เธอยื่นหน้ามากระซิบข้างหู


"ฉันอิจฉาคุณจังที่มีแฟนดีๆ และรักคุณมากขนาดนี้ ทั้งที่ฉันอุตส่าห์ให้ท่าเขาตั้งหลายครั้งแล้วเชียวนะ  แต่เขาก็ไม่เคยวอกแวกเลยสักหน ดูแลไว้ให้ดีๆ ล่ะ ถ้าเผลอเมื่อไหร่ถูกฉันแย่งไปแน่ๆ" แล้วหญิงสาวคนนั้นก็เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ตรงมุมปาก ทิ้งให้ร่างบางถึงกับอึ้งในคำพูดประโยคนั้น


'ร้ายกาจจริงๆ เลยแฮะยัยคนนี้' เธอคิดในใจก่อนจะมองตามหญิงสาวคนนั้นเดินลับสายตาไปจึงหันกลับมามองคนรักที่ยืนเอ๋ออยู่


"นี่ คนนั้นเค้าพูดอะไรกับดาเหรอ"


"ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่บอกว่าขอบคุณที่ช่วยอุดหนุนเขาน่ะ เอ้า แล้วมัวยืนทำอะไรอยู่ล่ะ กลับบ้านได้แล้ว มานี่มา" แพรลดาตอบอย่างเลี่ยงๆ ไป พลางคว้าข้อมือคนรักมาจับเอาไว้แล้วจึงทำท่าจะออกเดินนำข้ามถนนกลับบ้านของทั้งคู่ แต่ร่างสูงกลับสะบัดออกเบาๆ หญิงสาวถึงกับหยุดชะงักกึก พลางหันกลับมามองอีกฝ่าย

"ฮึ้ย! ไม่เอาๆ ทำแบบนี้มันเหมือนจูงหมาข้ามถนนเลยอ่ะ นี่ ต้องแบบนี้สิ ถึงจะเหมือนคู่รักหน่อย"


ร่างสูงฉีกยิ้มส่งให้ แล้วเปลี่ยนเป็นกุมมือประสานกับมือของคนรักเอาไว้ มืออีกข้างก็กอดเค้กกล่องโตเอาไว้ในอ้อมแขน ร่างบางยิ้มออกมาอย่างเขินๆแล้วทั้งสองคนจึงเดินกลับบ้านไปด้วยกัน  น่าแปลกนักที่เมื่อตอนขามา แพรลดายังรู้สึกอยู่เลยว่าอากาศภายนอกช่างเหน็บหนาวนัก แต่ทำไมขากลับถึงได้รู้สึกเหมือนอุณหภูมิสูงขึ้นกว่าเดิมจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าเลยนะ คงเป็นเพราะสัมผัสจากมือเรียวของคนข้างกายแน่ๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจอย่างนี้

.

.

.

"แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู . . . แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทู้ยู . . . แฮปปี้เบิร์ธเดย์ แฮปปี้เบิร์ธเดย์. . . แฮปปี้เบิร์ธเดย์ . . . ทู้ยู  สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะที่รัก"

ร่างสูงยกเค้กวันเกิดที่ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายระหว่างเขาและคนรักในช่วงสองสามวันนี้ เข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ร่างบางนั่งรออยู่บนโซฟาก่อนแล้ว เขาร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้เธอ ก่อนจะวางเค้กลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าหญิงสาว เมื่อเธอก้มลงมองเค้กปอนด์ใหญ่ ที่ถูกตกแต่งให้เป็นรูปตุ๊กตาสองตัว ตัวหนึ่งเป็นผู้หญิงผมลอนยาวสีน้ำตาลในชุดเทควันโด และอีกตัวเป็นผู้หญิงผมสั้นสวมเสื้อคอเต่าแขนยาวสีน้ำเงินเข้ม กางเกงขายาวสีดำ ยืนจุมพิตกันอยู่ริมตลิ่งที่มองเห็นด้านหลังเป็นสะพานข้ามแม่น้ำ สถานที่สุดโรแมนติกที่คู่รักหลายคู่นิยมใช้ในการสารภาพรักและยังเป็นสถานที่ ที่เขาและเธอไปชมวิวด้วยกันในคืนแรกของการฮันนีมูนด้วย


เพียงเท่านั้น ร่างบางก็ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า นอกจากเขาจะจำวันเกิดของเธอได้แล้ว ยังจำสถานที่ในความทรงจำของทั้งคู่ได้อีก อดว่าตัวเองในใจไม่ได้ เธอช่างโง่เขลาเสียเหลือเกิน ทั้งที่เขารักเธอมากมายขนาดนี้ เธอยังทำร้ายจิตใจเขาได้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง น้ำใสๆที่เอ่อคลอทำให้ตาพร่า จนภาพของเปลวไฟจากเทียนที่ทำเป็นรูปตัวเลข 24 ปักอยู่ตรงด้านหน้าของรูปตุ๊กตาคู่นั้นเลือนรางไปหมด


"อ้าวมัวรออะไรอยู่ล่ะดา เป่าเทียนเลยสิ เอ๊ะ. . .แล้วทำไมทำหน้าเบ้แบบนั้นล่ะ หวา ร้องไห้อีกแล้ว คนสวยของวีร้องไห้ทำไมคะ ยังโกรธวีเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ หืม?"

ร่างสูงย่อตัวลงนั่งเคียงข้างหญิงสาว ก่อนจะยกมือปาดน้ำตาที่หยดลงมาบนแก้มนวลออกให้ แต่เหมือนยิ่งเช็ดเท่าไหร่ น้ำตายิ่งไหลลงมาเรื่อยๆ ไม่ยอมหยุด เขาจึงรวบตัวเธอมาอยู่ในอ้อมกอด มือข้างหนึ่งลูบศีรษะคนรักเบาๆ อย่างอ่อนโยน เอ่ยถามด้วยเสียงนุ่ม ร่างบางซุกหน้าเข้ากับอกของเขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้ขึ้นจมูก


"ดาไม่ได้โกรธ. . .แต่ดาดีใจต่างหากล่ะ. . .ดีใจที่รู้ว่ามีคนรักและให้ความสำคัญกับดามากขนาดนี้ ที่ผ่านมาที่ดาทำอะไรไม่ดีกับวี. . .ดาขอโทษนะคะ"

"โอ๋ๆ คนดีไม่ต้องร้องหรอกนะ วีก็ไม่ได้ว่าอะไรดาสักหน่อยนี่นา มาๆ เลิกร้องแล้วมาเป่าเทียนดีกว่านะ ดูสิ ตัวเลขมันจะละลายหมดแล้วนะ" ร่างสูงดันร่างคนรักออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะจุมพิตที่เปลือกตา พลางส่งยิ้มให้ แล้วเร่งให้คนรักรีบเป่าเทียนวันเกิดเสียที เมื่อร่างบางทำท่าจะก้มลงไปเป่าเทียน ก็ถูกร่างสูงห้ามไว้เสียก่อนเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้


"อ๊ะ. . .เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งเป่านะ เค้าว่ากันว่าถ้าเราอธิษฐานก่อนเป่าเทียนวันเกิด จะทำให้พรนั้นเป็นความจริงล่ะ ดาอธิษฐานก่อนสิ แต่เร็วๆ หน่อยก็ดีนะ เดี๋ยวเทียนดับก่อนก็อดกันพอดี"  ร่างบางหันมายิ้มให้ แล้วประสานมือกันไว้ก่อนจะหลับตาแล้วอธิษฐานขอพรในใจ


'ขอให้เราสองคนรักกันตลอดไป ขอให้วีอยู่กับดานานๆ และขอให้เราได้เป็นของกันและกันจริงๆ ซักทีนะคะ'

.

.

.

.

.

"วีคะ. . .ดาจะไม่ไหวแล้ว. . .อ๊ะ. . .อ๊า. . .!!!!!"

เสียงครางอย่างมีความสุขของหญิงสาวดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหายใจอย่างเหนื่อยปนหอบของคนสองคน ร่างสูงกอดคนรักแน่นๆ อีกครั้ง ก่อนจะคลายอ้อมกอดแล้วนอนแผ่อย่างหมดแรงบนเตียง


"เพิ่งรู้ แฮ่ก. . .นะเนี่ยว่า . . .แฮ่ก . . . ว่าทำเรื่องแบบนี้มันเหนื่อย. . .ยังกับเล่นกีฬามาเลยล่ะ. . .แถมยังปวดข้อมืออีกตังหาก"

สาวหล่อมือใหม่หัด(ทำ)รักถึงกับบ่นอุบ หลังผ่านพ้นกิจกรรมยามค่ำคืนของคู่รักมาหมาดๆ เขาใช้แขนเสื้อชุดนอนแบบแขนยาวปาดเหงื่อบนหน้าผากที่ไหลลงมาจนเกือบเข้าตา พลางหันไปมองหน้าคนรักที่นอนอยู่ข้างกายในสภาพเปลือยเปล่าเหงื่อเกาะพราวไปทั้งตัว


หน้าอกที่กระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบกระชั้นจนค่อยๆ ช้าลงจนเกือบเท่ากับระดับปกติ


"อะไรกัน. . .รอบเดียวแค่นี้. . .ทำเป็นบ่นแล้วเหรอ. . .ไม่ไหวเลยนะ แค่นี้ก็เหนื่อยซะแล้ว" ร่างบางเอ่ยขึ้นบ้างพลางหันมามองคนรักที่นอนอย่างหมดสภาพ


"ก็ใช่น่ะสิ ลองมาเป็นคนทำดูบ้างมั้ยล่ะ" ร่างสูงหลับตาลง ถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่คิดอะไร แต่เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาเป็นประกายระยิบระยับจากคนรักที่ไม่รู้ว่าลุกขึ้นมาเป็นฝ่ายคร่อมร่างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างสูงก็ลืมตาโพลง แล้วรีบปฏิเสธคำพูดของตัวเองทันที


"มะ. . .เมื่อกี้วีไม่ได้พูดอะไรนะ แล้วสายตาแบบนี้นี่หมายความว่ายังไง จ้องหน้าวีแบบนั้นทำไม นี่ๆ ถ้าคิดแบบนั้นล่ะก็หยุดคิดเลยนะ"

แต่ดูเหมือนร่างบางจะไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด เธอใช้มือสองข้างตรึงไหล่ของคนที่นอนอยู่เบื้องล่างเอาไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อนได้ ก่อนจะส่งสายตากรุ้มกริ่มไปให้เขา ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ พลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเหมือนนางสิงโตที่ตะครุบลูกกวางตัวน้อยไว้ในกรงเล็บที่แหลมคม


"ที่วีพูดมาเมื่อกี้ ดาถือว่าวีอนุญาตแล้วนะ คราวนี้ดาจะแสดงให้ดูเองว่าของจริงน่ะมันเป็นยังไง"

เมื่อรู้ชะตากรรมของตัวเองจากคำพูดประโยคนั้นของคนรักแล้ว ร่างสูงก็ได้แต่หน้าถอดสี พลางสั่นหน้าดิกๆ สลับกับร้องไม่ ซ้ำๆ แต่วินาทีนี้ไม่ว่าอะไรก็หยุดแพรลดาไม่ได้เสียแล้ว เธอโน้มหน้าลงไปจูบเขาด้วยรสจูบที่หนักหน่วงและดูดดื่มยิ่งนัก จนคนที่ได้แต่ส่ายหน้าร้องไม่เอาๆ ถึงกับเคลิ้มจนหมดแรงต้านทานใดๆ ไปเลยทีเดียว

เมื่อสบโอกาสร่างบางจึงปล่อยมือที่กดไหล่สองข้างของร่างสูงเอาไว้ แล้วเลื่อนมาปลดกระดุมชุดนอนของเขาออกทีละเม็ด มือของเธอลูบไล้ไปบนอกที่แทบจะแบนราบเหมือนแผ่นอกของผู้ชาย แต่ยังคงมีความนุ่มนิ่มแบบผู้หญิงเหลือไว้ให้อุ่นใจบ้างเล็กน้อย เสียงครางงึมงำในลำคอ ดังขึ้นทุกครั้งเมื่อนิ้วเรียวลากผ่านเนินอกและบีบเบาๆ บนยอดอกนั้น เธอเลื่อนริมฝีปากลงมาจูบที่ซอกคอของเขา และเม้มขบจนเป็นรอยแดงช้ำขึ้นมาทันที


"ดาจ๋า. . .วีรู้สึกแปลกๆ จังเลย"

เสียงที่เอ่ยออกมาจากปากร่างสูงสั่นนิดๆ หญิงสาวเงยหน้ามองคนรักที่หลับตาพริ้มแล้วหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปยังเนินอกเล็กๆ แต่ดูน่ารักนั้น ร่างสูงสะดุ้งทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นและอุ่นจัดจากริมฝีปากของคนรักบนหน้าอกของเขา  แล้วก็ต้องตกใจยิ่งกว่านั้นเมื่อลมหายใจอุ่นๆ ของคนรักค่อยๆ เลื่อนลงไปอยู่แถวหน้าท้องจนกระทั่งลงไปถึงร่างกายส่วนล่างที่เปลือยเปล่า แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้เลยว่ากางเกงนอนของเขาถูกถอดออกไปตั้งแต่ตอนไหน ทำเอาร่างสูงขนลุกชันไปทั้งตัว


"วีของดานี่น่ารักจังเลย ตัวสั่นเชียว เอ. . . รู้สึกเหมือนกำลังจะขืนใจสาวน้อยยังไงก็ไม่รู้เนอะ"  ร่างบางเอ่ยเมื่อรู้สึกได้ว่าร่างของวีร์ธิราสั่นและเกร็งไปหมดด้วยความตื่นเต้น


"ทะ. . .ทำอะไรน่ะดา. . .อ๊ะ. . .แบบนั้น อื๊อ. . .ไม่เอานะ วีรู้สึกแปลกๆ กว่าเมื่อกี้อีก มันหวิวๆ ในท้องยังไงก็ไม่รู้. . .อ๊ะ. . .ดาหยุดเถอะ วีไม่. . .ก็บอกว่า. . . อื๊อ . . .อออ" 

ร่างสูงพยายามจะบอกให้คนรักหยุดทำอะไรแปลกๆ กับตัวเขาสักที แต่หารู้ไม่ว่า น้ำเสียงที่ขาดหายเป็นช่วงๆ กับเสียงครางเสียงสูงแบบนั้น ทำเอาร่างบางเตลิดเปิดเปิงหนักกว่าเก่าจนกู่ไม่กลับเสียแล้ว


หลังจากมอบบทเรียนแห่งรักฉบับร้อนแรงให้กับวีร์ธิราเรียบร้อยแล้ว ร่างบางก็เป็นฝ่ายนอนหมดแรงทาบทับอยู่บนเรือนร่างเปลือยเปล่าของคนรัก อุณหภูมิในร่างกายที่ทวีขึ้นจากกิจกรรมเมื่อครู่ค่อยๆ ลดลงจนเกือบเป็นปกติ ร่างสูงโอบกอดคนรักเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างแสนรัก พลางจุมพิตแผ่วเบาบนเรือนผมสีน้ำตาลประกายทองที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ


"เป็นไงล่ะ แล้วมาทำเป็นบ่นวี ดูสิตัวเองก็เหนื่อยจนแทบสลบเหมือนกันใช่ไหมล่ะ" เขาเอ่ยอย่างล้อเลียน แล้วก็ต้องร้องอุทานออกมาเมื่อฟันคมๆ ของร่างบางงับเข้าที่หัวไหล่แทนการลงโทษ


"เหมือนกันที่ไหนล่ะ วีน่ะรอบเดียว ส่วนดาน่ะตั้งสา. . .อุ๊บ อาอิดอากอาอำไออะ (มาปิดปากดาทำไมล่ะ)" หญิงสาวไม่ยอมแพ้ ก่อนจะเอ่ยเปรียบเทียบความสามารถของเขากับเธอให้ฟัง แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยคก็ถูกคนตัวใหญ่กว่าปิดปากเอาไว้สนิท


"จะพูดทำไมล่ะ วีก็เขินเป็นเหมือนกันนะ"

โชคดีที่โคมไฟตรงหัวเตียงไม่ได้ถูกปิดไปด้วยในตอนแรก จึงทำให้หญิงสาวมองเห็นใบหน้าแดงก่ำของคนรักได้ชัดเจนยิ่งนัก เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะใช้มือเล็กๆ แกะมือใหญ่ออกจากปากของเธอเมื่อเขาเผลอ


"แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ผลัดกันรุกผลัดกันรับก็สนุกไปอีกแบบ อิอิ" ร่างบางพูดเสียงใส ก่อนจะหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจเมื่อเห็นคนรักหน้าแดงไปถึงใบหู


"สนุกใช่ไหม. . .ดี วีหายเหนื่อยแล้ว มาต่ออีกรอบดีกว่า" ร่างสูงรีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะพลิกตัวกลับขึ้นมาเป็นฝ่ายคร่อมอยู่ด้านบนแทน


และแล้วบทรักหวานซึ้งก็ดำเนินต่อไปตามความปรารถนาของคนทั้งคู่

.

.

.

.

ในค่ำคืนอันเงียบสงัด ร่างสูงลืมตาขึ้นมาในความมืด หันหน้าไปทางด้านข้างจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ภายใต้ผ้าห่มอุ่นผืนเดียวกันด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนใสนั้นอย่างแผ่วเบาด้วยเกรงว่าจะทำให้คนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาเสียก่อน แต่อากาศที่เหน็บหนาวกลับทำให้ร่างบางขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเบียดร่างของตัวเองซุกเข้าหาไออุ่นจากกายคนที่นอนอยู่เคียงข้างโดยที่เปลือกตายังคงปิดสนิทอยู่เช่นเดิม วีร์ธิรากระชับตัวแพรลดาเข้ามาในอ้อมแขนของตนให้แน่นขึ้นแล้วก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนของคนรัก พลางคิดไปว่าตนช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้มาพบกับคนๆ นี้


แม้ไม่รู้ว่าการที่เธอได้เจอกับแพรลดานั้น เป็นเพียงเรื่องบังเอิญหรือเป็นเพราะความต้องการของใครบางคนบนฟ้ากำหนดชะตาชีวิตให้กับเธอกันแน่ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอได้พบกับความรักที่แสนสวยงาม แม้ว่าความรักที่เกิดขึ้นมานี้จะเป็นความรักระหว่างผู้หญิงสองคน ซึ่งอาจจะผิดแปลกไปจากคนทั่วไปสักหน่อย และอาจจะไม่เหมือนกับในนิยายรักที่เธอเคยเขียนเอาไว้ แต่ก็เป็นความรักที่ก่อเกิดจากความผูกพันของหัวใจสองดวงที่เชื่อมโยงส่งถึงกันและกัน  เช่นความรักที่เธอและแพรลดามีต่อกันนั่นเอง


THE END



อ่านจบแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ให้ด้วยนะคะ เพราะ
"1 คอมเม้นท์ของคุณ คือ 1 กำลังใจของคนแต่ง"
ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ


 
B G
ได ใส
B G
S
DressupMyspace.com - MySpace Glitter Graphics, Myspace Layouts, Myspace Tweaks, Cursors, Generators and Goodies!B


B G
B G
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #1030 minifield (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 14:40
    รน่ารักจนน่าอิจฉาเลยล่ะ

    >////<
    #1,030
    0
  2. #1024 Dark Prince (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:56
     ผมจะไม่ลืมนิยายเรื่องนี้เลยฮะ อ่านแล้วติดเลย สนุกมากๆเลยฮะ

    #1,024
    0
  3. #1019 natt_the-poise (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 21:33
    อืม กำลังใจหั้ย
    #1,019
    0
  4. #1017 moiise (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 มกราคม 2554 / 21:13
    หนุกอ่า ไปหาซื้อมาอ่านมั่งดีกว่า..อิอิ ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,017
    0
  5. #1010 ่สงงสวส (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2553 / 11:02
    นุกมาก ชอบๆๆๆ
    #1,010
    0
  6. #1005 rookie (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 กันยายน 2553 / 23:53
    สนุกมากค่ะ มีครบทุกรส ฮา เศร้า สุข อมยิ้ม ซึ้ง เขิน ......อยากทราบว่าหนังสือยังมีขาย

    อยู่ใช่ไหมคะ??? ขอบคุณคนแต่งมากๆๆๆ เป็นกำลังใจให้และจะติดตามเรื่องใหม่ต่อๆไปด้วยค่ะ

    #1,005
    0
  7. #998 ulwind (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2553 / 11:23
    ชอบบบบบบ
    #998
    0
  8. #995 Number42 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 13:00

    อร๊างงงงงงงงงงง

    ขำวีอะ ทำมั่ยเปน -.,-

    #995
    0
  9. #956 4006 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 10:14
    เปนเรื่องแรกที่อ่านยูริ ชอบม๊ากมากเลย..... และทุกวันนี้ยูริกลายเปนส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว

    อยากให้เรื่องนี้มีต่อภาค 2 จัง แบบตามหึงหวงกันมากกว่านี้ อิอิๆๆๆ ช๊อบชอบ ติดตามผลงานของพี่อยูนะค่ะ
    #956
    0
  10. #955 Takeru VS. KumiKo~!! (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 มีนาคม 2553 / 16:45

    ซือดด ด (เลือดกำเดาไหล-.,- )
    แหม่!! คนแต่งนี่เก่งจิงๆ อร๊างง ง

    #955
    0
  11. #952 [Mp] : -๏PaSt๏- (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 11:34
     อุ๊บส์.... เลือดกำเดาทะลักไม่ไหวแล้ว

    จากจะฉีดอินซูลินกลายเป็นได้ให้เลือดแทน หึหึ

    ผลัดกันนั่นแหละดีแล้ว กร๊ากกก
    #952
    0
  12. #933 Mr.tua (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 มีนาคม 2553 / 21:37

    สนุกมากๆเลยค๊าบ

    ^^

    #933
    0
  13. #931 fang (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 มีนาคม 2553 / 19:25
    อ๊ายยยหนุกมากๆเลยย

    ไม่อยากให้จบเลยอ่าคนแต่ง



    ต้องรีบไปซื้อมาเก็บอย่างรุนแรงเลย

    เด๋วจะไปอ่านเรื่องเรื่องใหม่ต่ออิอิ
    #931
    0
  14. #929 นราธาร (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 11:44
    อิอิ

    ดุเดือด

    อ่านแล้วร้อนนนนนน

    อิอิ

    "oik"
    #929
    0
  15. #926 lonea9 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2553 / 13:56
    โฮก เลือดมากเลย



    ชอบมากเลยคะ
    #926
    0
  16. #909 lsาlปJราEกัลllน่ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 มกราคม 2553 / 18:17
    สุดยอดดดดดดดดด อ๊า~~~~~~~~~~~
    #909
    0
  17. #901 สวัสดิภาพ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 12:17
    สุดยอดมากกกกก
    สนุกเกินคำบรรยาย
    เกินความคาดหมาย
    เกินจะเอ่ย
    อยากอ่านต่ออ่าาาาา
    #901
    0
  18. #886 l3~ ~l3 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2551 / 15:32
    สนุก ฮับ

    ชอบฮ่ะ
    #886
    0
  19. #884 Oo๐ แซนด์ ๐oO (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2551 / 18:30
    สนุกสุดยอดเลยค่ะ







    แด๋ววันนี้ไปเลือกซื้อหนังสือแต่ไม่เจอเลยอ่ะ...ฮือๆ







    ขอบคุณคนแต่งมากๆๆๆๆๆเลยนะคะที่แต่งเรื่องสนุกๆๆเเบบนี้





    จะติดตามผลงานคุณต่อๆๆไปเลยแหละ
    #884
    0
  20. #882 คนมันเทพคร้าบบบ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2551 / 17:00

    สุดยอดคร้าบบว้าววววววววววว ชอบเรื่องนี้ที่สุดอ่านแบบเล่มแล้วนาสนุกมาก 
    อิ อิ พี่นี่สามารถจริงๆๆๆ เยี่ยมมมมมมมม

    #882
    0
  21. #881 คนมันเทพคร้าบบบ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2551 / 17:00

    สุดยอดคร้าบบว้าววววววววววว ชอบเรื่องนี้ที่สุดอ่านแบบเล่มแล้วนาสนุกมาก 
    อิ อิ พี่นี่สามารถจริงๆๆๆ เยี่ยมมมมมมมม

    #881
    0