O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 46 : ตอนพิเศษ : Waiting For Tonight - Part 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    16 มิ.ย. 50





Waiting For Tonight - Part 3

เช้าวันรุ่งขึ้นแพรลดาไปทำงานในสภาพที่ดูโทรมอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาคล้ำแถมยังตาบวมเพราะผลจากการร้องไห้เมื่อคืน ทำให้เด็กๆ ลูกศิษย์ของเธอ ต่างเข้ามารุมล้อมถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เด็กผู้ชายบางคนถึงกับออกปากว่าจะจัดการกับคนที่รังแกคุณครูคนสวยของเขาให้ เด็กผู้หญิงก็พากันให้กำลังใจ จนครูสาวรู้สึกปลื้มใจที่อย่างน้อยก็ยังมีคนห่วงใยเธอบ้างเหมือนกัน และรู้สึกว่าพวกเด็กๆ นั้นน่ารักเหมือนเทวดาตัวน้อยๆ ที่คอยบรรเทาความทุกข์ของผู้คนบนโลกให้จางหายไปได้

พอได้เวลาเลิกเรียน หญิงสาวก็ลงมาจากตึกแล้วเดินออกมาที่หน้าประตูโรงเรียน ก็เห็นคนรักของเธอยืนกอดอกพิงหลังกับกำแพงมองดูรถราที่วิ่งผ่านไปมาอย่างเลื่อนลอย ร่างบางเดินเข้าไปหยุดอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

"กลับบ้านกันเถอะ"

"อืม"

เสียงตอบรับสั้นๆ จากสาวหล่อแฟนของเธอ แถมยังก้าวเดินนำออกไปโดยไม่ได้จูงมือเธอไปด้วยเหมือนทุกครั้ง ทำเอาหญิงสาวรู้สึกแปลกใจ ทั้งที่ปกติจะต้องได้ยินเสียงของเขาที่เอ่ยถามอย่างห่วงใยว่า เหนื่อยไหมกับการสอนในวันนี้ พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งมาให้ แต่ในวันนี้มีเพียงความเงียบงันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันเท่านั้น ร่างบางได้แต่คิดในใจว่าคงเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืน ที่ทำให้เขาเป็นอย่างนี้ ใจหนึ่งอยากจะขอโทษที่พูดออกไปแบบนั้น แต่อีกใจก็ยังถือทิฐิว่าเป็นเพราะเขาหนีออกไปข้างนอกกลางดึกคนเดียวต่างหาก เธอจึงน่าจะเป็นฝ่ายโกรธมากกว่า คิดได้อย่างนั้นก็เชิดหน้าขึ้นแล้วเดินตามร่างสูงกลับบ้านไปโดยไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากคนทั้งคู่เลยตลอดระยะทางหลายร้อยเมตร

หลังจากมื้อเย็นผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ เพราะทั้งสองคนไม่มีใครยอมเปิดปากพูดก่อน จนกระทั่งร่างสูงเดินเข้าไปหยิบหมอนกับผ้าห่มออกมาจากห้องนอนและทำท่าว่าจะปักหลักอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นอีกคืน ร่างบางทนกับบรรยากาศอึดอัดนั้นไม่ไหวจึงยอมเอ่ยปากขึ้นก่อน

"วี. . .เอ่อ. . .จะไปนอนที่โซฟาอีกแล้วเหรอ"

"อืม" เขาตอบรับสั้นๆ เหมือนเดิม แล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องไปจริงๆ ร่างบางตรงเข้าไปฉุดรั้งแขนเขาเอาไว้พลางเอ่ยขึ้น

"ไม่ต้องไปหรอก นอนที่เตียงด้วยกันนี่แหละ นอนที่โซฟามันไม่สบายตัวหรอก เมื่อยก็เมื่อย นะ. . .มานอนที่เตียงดีกว่า" หญิงสาวเอ่ยแล้วกึ่งลากกึ่งจูงแขนคนรักพาเดินกลับไปที่เตียงนอน แต่ร่างสูงขืนตัวเอาไว้

"ไม่เป็นไรหรอก วีนอนที่โซฟาได้ สบายมาก" เขาตอบ พลางยิ้มแกนๆ ให้ กำลังจะหันหลังกลับไป แต่แล้วก็ต้องเผลอปล่อยหมอนกับผ้าห่มลงข้างตัวเมื่อร่างบางเขย่งตัวจูบที่แก้มเขา ก่อนจะเอ่ยอย่างสำนึกผิด

"ดาขอโทษนะ เรื่องเมื่อคืนดาคงเข้าใจผิดไปเอง ดาก็ไม่คิดว่าวีจะไปที่แบบนั้น แล้วก็ไม่คิดว่าวีจะนอกใจดาหรอก ให้อภัยดานะคะ อย่าโกรธกันอีกเลย วีเป็นแบบนี้ดารู้สึกไม่ดีเลย นะๆ มานอนด้วยกัน อย่าทิ้งให้ดาต้องนอนบนเตียงกว้างๆ แบบนี้คนเดียวเลยนะคะ" หญิงสาวออดอ้อนด้วยคำพูดหวาน พร้อมทั้งกอดแขนคนรักเอาไว้ แล้วสบสายตากับร่างสูง แต่เขากลับเบือนหน้าหนีไป พลางเอ่ยขึ้น

"แล้วไม่กลัววีจะทำอย่างนั้นกับดาอีกเหรอ ให้นอนใกล้ๆ ดา แต่ไม่ได้ทำอะไร มันอึดอัดใจมากกว่านอนคนละห้องซะอีก ถ้าดายังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไรหรอก วีเข้าใจ ให้วีไปนอนข้างนอกเถอะ เพื่อความสบายใจของดาแล้วก็ของวีเองด้วย"

คำพูดของร่างสูงทำเอาน้ำตาของหญิงสาวร่วงเผาะลงมาเป็นสาย ใช่สิ เป็นความผิดของเธอเอง ทำไมนะ ทำไมเธอถึงทำใจไม่ได้เสียทีที่จะมีอะไรกับคนรัก ทั้งที่มันไม่ใช่เรื่องที่ใหญ่โตอะไรสักนิดเหมือนอย่างที่ร่างสูงพูด แต่ทำไมกัน เธอถึงทำใจไม่ได้ แล้วถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป เธอกับเขาก็คงห่างเหินหมางเมินกันไปในที่สุด ไม่. . .เธอจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น

"แล้วถ้า. . .ถ้า. . .ถ้าดาบอกว่าพร้อมแล้วล่ะ ถ้าดาทำใจได้แล้ว ถ้าดาบอกว่าต้องการวี วีจะยังออกไปนอนนอกห้องอีกรึเปล่า" ร่างบางตอบพลางสะอื้นฮักๆ แต่ยังฝืนพูดจนจบประโยค ร่างสูงหันมามองหน้าคนรัก ก่อนจะโน้มหน้าลงจูบซับน้ำตาให้ แล้วใช้ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่ออก

"แล้วไม่กลัววีแล้วเหรอ ถึงวีจะทำอย่างนี้ก็ไม่กลัวแล้วใช่มั้ย" สาวหล่อถามเสียงนุ่ม พลางเลื่อนใบหน้าลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาว เลื่อนลงมาอยู่บนเนินอก ก่อนจะจุมพิตเบาๆ พลางหยุดการกระทำนั้นเพื่อรอฟังคำตอบ

"มะ. . .ไม่กลัวหรอก. . .ไม่ใช่ว่าดาไม่เคยนี่นา เพียงแต่. . ." ร่างบางก้มหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น ไม่ใช่แค่เสียงแต่ร่างทั้งร่างก็สั่นเทิ้มด้วยเช่นกัน ความรู้สึกแบบนี้คือความตื่นเต้น เหมือนกับครั้งแรกที่เธอมีความสัมพันธ์ทางกายกับคนรักเก่า แต่ที่ผิดกันคือในตอนนั้นเธอเป็นฝ่ายกระทำด้วยเพราะความอยากลอง แต่ตอนนี้เธอกำลังยินยอมที่จะถูกกระทำ โดยคนที่รักเธอมากแม้ชีวิตก็ยอมสละได้

"ดา. . .ตื่นเต้นนะ. . .คือมัน. . .อืม ช่างเถอะ จะเป็นยังไงก็ไม่สนใจแล้ว"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ก่อนจะใช้สองมือคว้าร่างของคนตรงหน้าเข้ามากอด แล้วเขย่งตัวขึ้นจูบที่ริมฝีปากคนตัวสูงกว่า เขาเองก็ตอบรับเธออย่างเต็มใจ ก่อนจะเคลื่อนไปยังเตียงนอนของทั้งคู่ แต่ยังคงจูบอย่างดูดดื่ม ราวกับว่าโหยหามานานแสนนาน  ร่างสูงวางร่างของคนรักลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะถอนริมฝีปากออก สบดวงตาคู่สวยพลางเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ

"ตกลงดายอมให้วีทำอย่างนั้นได้แล้วใช่มั้ย" เมื่อหญิงสาวพยักหน้า เขาก็ไม่รอช้าโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตเธออีกครั้ง ก่อนจะกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ

"อย่าเสียใจทีหลังก็แล้วกันล่ะ บอกไว้ก่อนนะว่า นี่ก็ครั้งแรกของวีเหมือนกัน"

ร่างสูงเลื่อนใบหน้าลงซุกไซร้ซอกคอขาว พลางเม้มริมฝีปากแรงๆ จนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำขึ้นมา ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงไปแนบกับอกอิ่ม แล้วจึงถอดอาภรณ์ที่อยู่บนร่างของคนรักออกจนไม่เหลือสิ่งใดให้ปกปิดอีกต่อไป ความตื่นเต้นทำให้หญิงสาวเขินอายจนใบหน้าแดงก่ำเมื่อรู้สึกถึงสายตาเป็นประกายของร่างสูงที่กวาดสายตามองสำรวจไปทั่วทั้งเรือนร่างของเธอ  แล้วจึงเบือนหน้าหลบไปด้านข้างไม่ยอมสบตาคนที่อยู่ด้านบน

"เอ่อ. . .คือว่า. . .ดา. . .อืม. . .ขาวจังเนอะ ผิวก็เนียนสวยจัง นุ่มด้วย หุ่นก็ดี๊ดี เข้าใจอารมณ์พี่อ้นตอนมองพี่แก้วแล้วแฮะ วีนี่โชคดีจังเลยนะ ที่ได้เป็นแฟนกับนางแบบสาวสวยเซ็กซี่คนนี้ ดาว่ามั้ย " ร่างสูงนอนเท้าคาง มองไปทั่วร่างของคนรัก พลางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"อืม. . .รู้แล้วน่า ว่าแต่จะชมกันอีกนานมั้ยคะ ไม่งั้นดาไม่ให้ทำแล้วนะ" ร่างบางหันมามองค้อน พลางทำเสียงดุใส่ เมื่อคนรักเอาแต่นอนมองเธออยู่อย่างนั้น ไม่ยอมเริ่มทำอะไรเสียที พลางทำท่าจะหันไปคว้าเสื้อนอนตัวบางกลับมาสวมเหมือนเดิม แต่มือเรียวของร่างสูงคว้าข้อมือเล็กนั้นเอาไว้พลางเอ่ยขึ้น

"เดี๋ยวสิดา. . .โธ่ ใจเย็นๆ สิจ๊ะ ที่รักของวีเนี่ยใจร้อนจังเลย เอ๊ะ หรือว่า ร้อนรุ่มแล้วกันแน่นะ" นิ้วเรียวเชยคางร่างบางขึ้น พลางจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากก่อนจะเริ่มจูบเรียกอารมณ์หวามหวานของหญิงสาวอีกครั้ง มือที่จับข้อมือเล็กนั้นเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้าของร่างบาง แล้วเลื่อนลงมาตามลำคอระหง ลงมายังหัวไหล่นวลเนียน  ก่อนจะคว้าเอามือเล็กทั้งคู่ขึ้นมาจุมพิตแผ่วเบา

"อืม. . .แล้วจากนี้ต้องทำอะไรอีกเหรอจ๊ะที่รัก บอกวีหน่อยสิ . . . คือว่า . . .เอ่อ. . .แบบว่าวีลืมที่พี่อ้นสอนไปแล้วน่ะ" ร่างสูงเอ่ยถามขึ้นมาดื้อๆ ทำเอาแพรลดาที่กำลังหลับตาพริ้มเพราะเคลิ้มไปกับสัมผัสของคนรักถึงกับชะงักไป

"หืม? เดี๋ยวนะ. . .เมื่อกี้ดาฟังอะไรผิดไปหรือเปล่าคะ วีจะบอกว่าวีลืมเหรอ. . .ลืมว่าต้องทำยังไงต่อเนี่ยนะ?"   ร่างบางเอ่ยถามพลางจ้องมองดวงตากลมโตนั้นอย่างฉงนในคำพูดของคนรัก เขาพยักหน้าพร้อมส่งรอยยิ้มบางๆ กับแววตาใสซื่อกลับไปให้เธอแทนคำตอบ หญิงสาวถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออกไปหลายวินาที หลับตาลงแล้วลืมตามองหน้าคนรักที่ยังคงส่งยิ้มแบบเดิมมาให้อีกครั้ง พลางเบือนหน้าไปทางด้านข้าง ก่อนจะเอ่ยถามกลับไป

"ตกลงว่าวี. . .วีทำไม่เป็นใช่มั้ย โธ่ แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกล่ะ  . . . เอาอย่างนี้ เดี๋ยวดาจะทำให้วีก่อนแล้วกัน โอเคมั้ย"

ร่างบางพูดพลางผุดลุกขึ้นนั่ง แล้วเปลี่ยนเป็นฝ่ายคร่อมร่างสูงเอาไว้แทน แต่ร่างสูงกลับส่ายหน้าอย่างไม่ยอมทำตามที่คนรักพูด เขาพลิกตัวกลับขึ้นมาอยู่ด้านบนอีกครั้ง ท่ามกลางความงุนงงสงสัยของร่างบาง

"ฮึ้ย. . .ย . . .ไม่เอา แบบนั้นไม่ได้หรอก. . .ถึงวีจะลืมไปแล้วก็จริง แต่ดาบอกได้นี่ว่าวีต้องทำอะไรบ้าง นะคร้าบคนสวยของวี ไหนๆ . . . ลองบอกวีมาซิเริ่มจากแบบไหนดีเอ่ย อืม. . .เอาแบบที่ดาอยากให้วีทำน่ะ" 

ร่างสูงยืนกรานคำพูดของตัวเอง พลางมองหน้าคนรักด้วยสายตาออดอ้อน ร่างบางทำท่าอิดออดกับคำขอของเขา พลางนึกในใจคนรักของเธอนี่ก็เหลือเกิน รู้ว่าตัวเองไม่เคยแล้วยังอยากเสนอตัวขอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แถมยังทำไม่เป็นอีกด้วย ขืนยังดึงดันปล่อยให้อีกฝ่ายทำต่อไปแบบนี้ เธอไม่ค้างเติ่งกลางอากาศแย่หรือนี่ คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างหนักใจกับความช่างตื๊อของคนรัก

"นะๆ เชื่อวีเถอะ แค่ดาสั่งมาไม่ว่าแบบไหนวีก็ทำให้ได้ทั้งนั้นแหละ"

"อะ. . .เอาอย่างนั้นเหรอ  แน่ใจนะว่าจะทำได้จริงๆ" ร่างบางทำหน้าเหมือนไม่เชื่อในคำพูดของเขา แต่ร่างสูงบีบมือเธอเบาๆ แทนคำตอบ เธอจึงถอนหายใจยาวอีกครั้ง อย่างปลงกับชีวิตตัวเอง ก่อนจะลองเริ่มบอกสิ่งที่ร่างสูงต้องทำเป็นอันดับแรก

"งั้นก็เริ่มจากจูบดาก่อนแล้วกัน" ร่างบางเอ่ย พลางหลับตารอรับริมฝีปากอุ่นจากคนรัก แต่ร่างสูงกลับแย้งออกมา พลางยกมือลูบศีรษะตัวเอง ทำหน้างงให้หญิงสาว

"อ้าว. . .ก็เมื่อกี้จูบไปแล้วนี่ ต้องจูบอีกเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ . . . เอ๊ะ นี่ตกลงวีจะเอายังไงกันแน่ ดาเริ่มจะหมดความอดทนแล้วนะ" ร่างบางขึ้นเสียงใส่ โธ่เอ๊ย นี่มันเวรกรรมอะไรของเธอกันนะแพรลดา จะมีอะไรกับคนรักทั้งทีมันยุ่งยากขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

"โอ๋ๆ ใจเย็นๆ สิจ๊ะ แหม. . .วีแค่ล้อเล่นเอง รู้หรอกน่าว่าต้องเล้าโลมก่อนใช่มั้ยล่ะ จำได้ๆ อันนี้พี่อ้นก็บอกไว้เหมือนกัน มาๆ จูบกันอีกรอบนะ"

ร่างสูงฉีกยิ้มจนตาหยี พลางโน้มหน้าลงไปจูบที่ริมฝีปากร่างบางที่ลืมตาโพลงอย่างเซ็งในอารมณ์ตามคำสั่งอีกครั้ง จนกระทั่งหญิงสาวเริ่มปรับอารมณ์ให้เย็นลงจากรสจูบของคนรัก กลับเข้าสู่โหมดอิโรติกอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาอาศัยจังหวะที่หญิงสาวเผลอเผยอริมฝีปากออกแล้วจึงแทรกลิ้นร้อนเข้าไปภายใน เธอเองก็ตอบรับเขาด้วยการแทรกลิ้นกลับไปในเรียวปากของเขาเช่นกันจนทั้งคู่แทบหลอมละลายไปกับรสจูบแสนหวานนั้น แล้วร่างสูงจึงค่อยถอนริมฝีปากออก เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา พลางเลื่อนปลายจมูกมาสูดดมความหอมที่แก้มนุ่มนั้นฟอดใหญ่

"ดาอยากให้วีทำอะไรต่อดีล่ะ หืม?"

"เอ่อ . . . จูบดาไปให้ทั่วทั้งตัวได้มั้ย" ร่างบางเอ่ยอย่างเขินๆ ร่างสูงคว้ามือข้างหนึ่งของหญิงสาวขึ้นมาจุมพิต

"ได้สิครับ เจ้าหญิงคนสวยของวี" 

ร่างสูงเอ่ยพลางยิ้มอ่อนโยนให้ สบตากับคนรักที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงด้วยอาการตัวสั่นเหมือนลูกนก แก้มนวลที่เคยเป็นสีชมพูอ่อนกลับเข้มขึ้นจนแทบเป็นสีแดงก่ำเมื่อได้ยินคนรักเอ่ยชื่นชมเธออย่างนั้น เขาพรมจูบไปทั่วกายของคนรักอย่างนุ่มนวลที่สุด ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่แถวทรวงอก ทำเอาแพรลดาใจเต้นไม่เป็นระส่ำ เขาเอ่ยถามอีกครั้งแต่ยังไม่ทันจบประโยคดี ร่างบางก็คว้ามือของเขาวางแปะไปบนทรวงอกด้านซ้าย จนวีร์ธิรารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนภายใต้หน้าอกอวบอิ่มแสนนุ่มมือนั้น

"แล้วต้องทำยังไง. . .เอ๊ะ. . .แบบนี้เหรอ"

มือเรียวลูบไล้ไปทั่วร่างของหญิงสาว ร่างบางรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทุกที่ที่ถูกเขาสัมผัส ยิ่งเมื่อเธอเลื่อนมือเรียวนั้นลากผ่านหน้าท้องแบนราบลงไปยังจุดที่อ่อนไหวที่สุด แล้ววางมือของเธอทาบทับลงไปบนมืออุ่นของเขาที่วางอยู่บนส่วนล่างของเธอ เรียวนิ้วที่ขยับเคลื่อนไหวไปมาราวกับจะหยอกล้อกับส่วนนั้น ทำให้เธอมีความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช้อตไล่จากปลายเท้าขึ้นไปถึงช่องท้อง หญิงสาวถึงกับเอื้อมมือไปรั้งร่างคนที่อยู่ด้านบนเข้ามาในอ้อมกอด พลางฝังเล็บลงไปบนแผ่นหลังของคนรักที่มีเพียงเสื้อนอนตัวบางขวางกั้นเอาไว้เท่านั้น แม้จะรู้สึกเจ็บอยู่บ้างแต่ร่างสูงก็ไม่ได้หยุดการกระทำนั้น กลับกันเขารู้สึกเองได้โดยสัญชาตญาณว่ายิ่งคนรักออกแรงจิกลงบนหลังเขามากเท่าไหร่ คล้ายกับเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าเธอต้องการตัวเขามากแค่ไหน

"วีคะ. . .คือ. . .ดา อ๊ะ. . .อืม. . ."

เสียงหวานของแพรลดาที่เอ่ยอย่างแผ่วเบาแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางในลำคอ เมื่อรสสัมผัสที่ได้รับจากคนรักทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วทั้งตัว ใบหน้าที่แสดงอารมณ์ปรารถนาของหญิงสาว ทำเอาร่างสูงอดคิดไม่ได้ว่าใบหน้าคนรักช่างน่ารักเสียเหลือเกินในสายตาของเขาตอนนี้ เขาโน้มหน้าลงไปจูบเธอแผ่วเบา แต่กลับได้รับการตอบสนองอันแสนเร่าร้อนตอบกลับมา แม้จะตกใจกับปฏิกิริยาที่ไม่คาดฝันของร่างบาง แต่ก็ไม่ได้หยุดการกระทำของตัวเองแม้เพียงเสี้ยววินาที ร่างสูงโน้มหน้าลงไปจูบอย่างยั่วเย้าบนยอดอกที่ชูชัน พลางขบเม้มเบาๆ สายตาก็เหลือบมองปฏิกิริยาของคนรักไปด้วย แต่จู่ๆ มือเล็กๆ สองข้างของหญิงสาวก็กดศีรษะของเขาลงไปแนบชิดกับทรวงอกของเธอมากขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก

"วีคะ. . .ดา. . .ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ. . ."

เสียงหวานที่ดังมาจากเรียวปากบางของคนรัก ทำให้ร่างสูงรับรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวต้องการอะไร ไม่รอให้เสียเวลาเขาจึงเริ่มปฏิบัติการปรนเปรอความสุขให้กับหญิงสาว ตามอย่างที่ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากพี่อ้น สาวหล่อรุ่นใหญ่ที่เขายกให้เป็นปรมาจารย์ทันที
.
.
.
ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงบทเพลงรักหวานซึ้งที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามความปรารถนาของคนสองคนก็สิ้นสุดลง เขาและเธอพร่ำบอกรักกันทั้งภาษาพูดและภาษากาย สองร่างนอนกอดก่ายกัน ใต้ผ้าห่ม หยาดเหงื่อเกาะพร่างพราวไปทั่วร่างของคนทั้งสอง เสียงลมหายใจปนหอบจากกิจกรรมที่ทำเมื่อครู่ ดังแทบเป็นจังหวะเดียวกัน

"เป็นยังไงบ้างดา รู้สึกดีหรือเปล่า" ร่างสูงเอ่ยถาม ทำลายความเงียบ ร่างบางเอ่ยตอบ ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกของคนรัก

"อื้ม" คำตอบสั้นๆ ทำเอาสาวหล่อแอบรู้สึกเสียใจเล็กๆ ที่เขาไม่สามารถให้ความสุขกับคนรักได้อย่างที่ควรจะเป็น ทำยังไงได้ล่ะ เขาไม่ได้บอร์นทูบีทอม มาตั้งแต่แรกนี่นา ผลจะออกมาเป็นแบบนี้ก็เป็นไปตามที่คาดหมายอยู่แล้ว

"เป็นอะไรไปคะวี . . . คิดน้อยใจอะไรอยู่คนเดียวรึเปล่า" เสียงหวานกังวานใสเอ่ยถาม เงยหน้าขึ้นมองสบตากับคนรัก

"ก็นิดหน่อยน่ะ แค่รู้สึกว่าวีน่าจะทำได้ดีกว่านี้นะ" ร่างสูงตอบแบบเซ็งตัวเอง แต่แล้วร่างบางกลับพลิกตัวขึ้นมาคร่อมเขาเอาไว้ พลางใช้มือเล็กๆ บีบจมูกคนขี้น้อยใจ ก่อนจะเอ่ยออกไป

"น่าจะทำได้ดีอะไรกัน นี่มันก็เพอร์เฟคแล้วนะ สำหรับคนไม่เคยมาก่อนอย่างวีเนี่ย มาๆ ดาจะให้รางวัลนะคนเก่ง เอ้า จุ๊บ อิอิ พอใจรึยังจ๊ะ" หญิงสาวจุมพิตเบาๆ ที่แก้มร่างสูง ก่อนจะหัวเราะน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี ที่จริงเธอไม่เห็นจะต้องกลัวหรือกังวลอะไรเลย การเป็นคนถูกกระทำก็ไม่เห็นจะเลวร้ายอะไรตรงไหน มีแต่เธอเองนั่นแหละที่คิดนู่นคิดนี่อยู่คนเดียว

"จริงเหรอ. . .ถ้างั้น ขอลองอีกทีได้มั้ยจ๊ะที่รัก คราวนี้จะเอาให้เพอร์เฟคมากกว่าเดิมอีก" สาวหล่อได้ใจเริ่มต่อรองอีกครั้ง แต่กลับถูกดีดหน้าผากดังเป๊าะ จนต้องยกมือมาถูเพื่อแก้อาการเจ็บ

"พอเลยพอ คนเค้าก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะ แต่จะว่าไปคราวหน้าให้ดาเป็นคนทำบ้างดีมั้ย" ร่างบางเอ่ย ก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางยักคิ้วหลิ่วตาให้ อีกฝ่ายรีบสั่นหน้าแรงๆ ปฏิเสธด้วยคำว่า "ไม่" ซ้ำๆ จนร่างบางอดทำท่ากระเง้ากระงอด พลางทุบเบาๆ ที่ไหล่คนรักอย่างหมั่นไส้ เอ่ยขึ้นอย่างงอนๆ

"เชอะ. . .อะไรกัน ทีตอนแรกดาไม่อยากให้ทำ ก็พูดนั่นพูดนี่หาว่าดาไม่รักบ้างล่ะ พอถึงตาตัวเองกลับไม่ยอม แบบนี้มันน่าน้อยใจนะเนี่ย"

"โธ่ๆ ดาก็ วีก็เขินเป็นเหมือนกันนี่นา แล้วอีกอย่างตอนนี้วีเป็น เอ่อ. . .เป็น สามีนะ ก็ต้องเป็นฝ่ายทำให้ภรรยามีความสุขสิถึงจะถูก"

ร่างสูงหาข้อแก้ตัวพลางเถียงไปอย่างข้างๆ คูๆ ร่างบางจึงแกล้งเบือนหน้าหนีไป ก่อนจะเหลือบไปเห็นแสงไฟสว่างวูบวาบจากโทรศัพท์มือถือของวีร์ธิราที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

"เอ๊ะ นั่นแสงอะไรน่ะ วีคะ โทรศัพท์มีสายเรียกเข้าน่ะ ไม่ได้เปิดเสียงเอาไว้เหรอ" ร่างบางเอ่ย สาวหล่อเหลือบมองไปยังนาฬิกาที่แขวนอยู่ข้างผนังบอกเวลา 5 ทุ่มครึ่ง แล้วจึงทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบลุกพรวดกระดจนจากเตียงขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนจะเห็นว่าเป็นเบอร์ใครโทรมา เขาจึงถือเอาออกไปคุยข้างนอก ท่ามกลางความสงสัยของหญิงสาว เมื่อกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งก็เจอกับคำถามของคนรัก

"ใครโทรมาคะวี แล้วทำไมต้องออกไปคุยข้างนอกด้วย มีอะไรปิดบังดาอยู่เหรอ"

"อ๋อ. . .ไม่มีอะไรหรอก เพื่อนน่ะ เพื่อนเค้าโทรมาบอกว่าอยากนัดเจอน่ะ ดารอวีแป๊บนึงได้มั้ย เดี๋ยววีไปหาเค้าก่อน เดี๋ยวกลับมานะ" ร่างสูงตอบอย่างมีพิรุธ พลางรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลอง แล้วคว้ากระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์มือถือออกไปด้วย แต่ยังไม่ทันจะได้ออกจากประตูร่างบางที่สวมชุดนอนแล้วเช่นกันก็ลุกพรวดมายืนขวางประตูเอาไว้

"อะไรกัน ดึกดื่นป่านนี้ยังจะออกไปไหนอีก แล้วเพื่อนที่ไหน วีมาอยู่ที่นี่มีเพื่อนด้วยเหรอคะ ตอบดามาเดี๋ยวนี้นะ ว่าวีกำลังจะไปหาใคร อ๋อ. . .หรือว่าผู้หญิงคนเมื่อวานใช่มั้ย" สาวหล่อสะดุ้งด้วยความตกใจ

"เฮ้ย. . .ไม่ใช่นะ เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว เพื่อนจริงๆ คือเค้าเพิ่งมาจากกรุงเทพฯ น่ะ อ๊ะ ใกล้จะเลยเวลาแล้ว เดี๋ยววีมานะครับคนดีของวี จุ๊บ ไปล่ะ"

เขาเอ่ยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แล้วอาศัยจังหวะที่ร่างบางเผลอเปิดประตูแล้ววิ่งจ้ำอ้าวออกไปทันที ปล่อยให้ร่างบางยืนอึ้งรู้สึกเสียใจมากที่คนรักมีเรื่องปิดบังเธอแบบนี้

"เพื่อนเหรอ. . .ถ้าอย่างนั้นขอดาไปทำความรู้จักกับเค้าหน่อยสิ" หญิงสาวกล่าวพลางทำตาวาวโรจน์อย่างน่ากลัว ก่อนจะคว้าเสื้อโค้ทตัวยาวมาสวมทับชุดนอน แล้วสะกดรอยตามคนรักไปห่างๆ

To Be Continue .............................................................

 

         หวัดดีค่า คุณผู้อ่านทุกคน ตกใจล่ะสิ นึกว่าจะจบแล้วใช่มั้ยล่ะ ตอนแรกเราก็กะว่าจะให้จบในตอนที่ 3 นี่แหละนะ แต่เห็นว่ามีหลายเสียงเรียกร้อง บอกว่าไม่อยากให้เรื่องนี้จบเลย ก็เลยเอาใจคุณผู้อ่านหลายๆ ท่านด้วยการยืดเรื่องออกไปอีก เนื่องมาจากว่าจบไม่ลงนั่นเอง โฮะ โฮะ โฮะ  (หัวเราะได้แบบว่านางมารร้ายมากๆ เลยเรา) ก็เขียนไปเขียนมามันเพลินนี่คะ อีกอย่างแกล้งวีก็สนุกดีด้วย แต่รู้สึกตอน 3 นี่จะออกแนวแกล้งดาด้วยอีกคน 55555555 เป็นนักเขียนที่ชั่วร้าย ทำลายสุขภาพจิตของคนอ่านอย่างที่คุณ kik เมลมาบอกเลยแฮะ อิอิ เอาเป็นว่ารอพบกับตอนสุดท้าย  Final Part วันอาทิตย์หน้าก็แล้วกันนะคะ รับรองคราวนี้ไม่แกล้งวีกับดาแล้วแน่ๆ แต่จะแกล้งคนอ่านให้เป็นเบาหวานตายคาหน้าจอคอมไปเล้ย หุหุ

ยังไงก็อย่าลืมนะคะ "1 คอมเม้นท์ของคนอ่าน คือ 1 กำลังใจของคนแต่ง" ยิ่งเม้นท์มากเท่าไหร่ LovePenguin จัดให้ตามใจคุณมากเท่านั้นค่ะ

ขอบคุณทุกๆ คนที่แวะเข้ามาอ่านด้วยนะคะ วันนี้ LovePenguin
วางระเบิดทิ้งไว้ แอบชิ่งหนีไปก่อนล่ะ อาทิตย์หน้าเจอกันนะคะ บ๊ายบายค่ะ ทุกคน

 
B G
ได ใส
B G
S
DressupMyspace.com - MySpace Glitter Graphics, Myspace Layouts, Myspace Tweaks, Cursors, Generators and Goodies!B

B G
B G

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #1018 kluay (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:45
    ชอบตอนนี้ที่สุดดดดดดด ฮ่าๆๆๆๆ
    #1,018
    0
  2. #1009 ชอบๆ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2553 / 09:32
    สนุกมากอ่ะ
    #1,009
    0
  3. #994 Number42 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 12:48

    เจ๋งมากค่ะ

    เลือดกำดาวมัน.. -.,-

    #994
    0
  4. #951 [Mp] : -๏PaSt๏- (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 11:15
    ตอนหน้าขอแบบ ต้องฉีดอินซูลินลดน้ำตาลในเลือดเลยนะคะ^^~

    ไม่หวานจริงจะจับไรเตอร์แกล้งจริงๆด้วย-.........-+ 
    #951
    0
  5. #907 EmToMหื่น (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2552 / 18:42
    ชอบ มาก ฮะ



    แล้ว หนัง สือซื้อได้ที่ ไห น อ่ะฮ ะ



    อยากอ่านมาก ๆ ๆ ๆ
    #907
    0
  6. #900 สวัสดิภาพ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 11:57

    ชอบมาก
    อยากซื้อมาอ่านใจแทบขาด
    มีขายที่ไหนเนี้ย
    เดี๋ยวฝากน้าซื้อ
    หุหุ

    #900
    0