O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 45 : ตอนพิเศษ : Waiting For Tonight - Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    9 มิ.ย. 50





Waiting For Tonight - Part 2

เช้าวันรุ่งขึ้น แพรลดาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ แต่รู้สึกแปลกใจกับหมอนและผ้าห่มว่ามาอยู่ในห้องน้ำได้อย่างไร ทั้งที่เธอจำได้ว่าเมื่อคืนไม่ได้ออกจากห้องน้ำเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอลุกขึ้นแล้วค่อยๆ เปิดประตูแง้มออกไปมองด้านนอกพลางสอดส่ายสายตามองหาคนรัก ก็พบว่าร่างสูงนั้นฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงาน มีเครื่องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คตั้งอยู่ตรงหน้า


'นี่วีเค้ามัวแต่นั่งพิมพ์นิยายไม่ได้หลับทั้งคืน แถมยังเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้เราด้วยเหรอเนี่ย' ร่างบางคิดในใจ ก่อนจะเอาหมอนใบโตกลับไปวางบนเตียงเหมือนเดิม แล้วจึงนำผ้าห่มนวมไปคลุมให้ร่างสูงที่ฟุบหลับอยู่


"ดาขอโทษนะคะที่ทำให้วีต้องลำบาก. . .แต่ก็ช่วยไม่ได้นะ เพราะวีทำตัวเองนั่นแหละ เอาเถอะ ยังไงดาก็ยังรักวีเหมือนเดิมนะ" หญิงสาวโน้มหน้าลงไปจุมพิตเบาๆ ที่แก้มคนหลับ แล้วจึงอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปสอนเทควันโดให้กับเด็กนักเรียนชั้นประถมที่เธอเพิ่งสมัครเข้าทำงานได้เมื่อเร็วๆนี้


วีร์ธิราตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย รู้สึกว่าตัวหนักๆ เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าผ้าห่มนวมที่เขานำไปห่มให้หญิงสาว บัดนี้กลับมาอยู่บนตัวเขาแทนเสียแล้ว เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าแพรลดาคงออกไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้ว ร่างสูงลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อยขบอันเกิดจากนั่งหลับเป็นเวลานาน แล้วจึงลุกเดินไปล้างหน้าล้างตา แล้วหาอะไรทานเป็นมื้อแรกของวันนี้


พอตกเย็นร่างสูงก็เดินออกไปรับแพรลดาที่หน้าประตูโรงเรียนเหมือนทุกวัน ระหว่างที่ยืนรออยู่นั้นพนักงานสาวที่อยู่ร้านคอนวีเนี่ยนที่เขาได้เจอเมื่อวานก็บังเอิญเดินผ่านมาแถวนั้นพอดี หล่อนส่งยิ้มให้กับร่างสูงเล็กน้อยอย่างมีจริต สาวหล่อเองก็ส่งยิ้มตอบกลับไปให้ พลางมองตามร่างนั้นไปจนกระทั่งพนักงานสาวคนนั้นเดินลับตาไปตรงหัวมุมตึก ร่างสูงจึงเบนหน้ากลับมา แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นว่าเบื้องหน้านั้นเป็นใบหน้าสวยของคนรักลอยเด่นอยู่


"อะ. . .อ้าว ดามาตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ มาไม่ให้สุ้มให้เสียงแบบนี้ วีตกใจหมดเลย"

"นี่ เมื่อกี้มองเค้าจนเหลียวหลังเลยนะ  สวยมากนักหรือไง" แพรลดาทำหน้านิ่วคิ้วขมวด พลางจ้องหน้าคนรักอย่างต้องการจับผิด


"อะไรกัน เปล่าซะหน่อยวีก็แค่มองเฉยๆ ก็เค้ายิ้มให้วีก่อนนี่นา แล้วถึงเค้าจะสวยจริง แต่ยังไงก็สู้คนสวยคนนี้ของวีไม่ได้หรอกน่า เอ. . .แต่ว่าท่าทางแบบนี้ หึงวีใช่ไหมล่ะครับคุณครูคนสวย หืม. . .ม" วีร์ธิราเอ่ยแก้ตัว พลางคว้าเอวบางของหญิงสาวตรงหน้าเข้ามากอดเสียดื้อๆ ร่างเล็กในอ้อมแขนของคนตัวโตกว่าดิ้นขลุกขลักไปมาด้วยความเขิน


"หึงอะไรกัน เปล่าสักหน่อย แล้วเรื่องอะไรมากอดดาต่อหน้าเด็กๆ แบบนี้ล่ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ" ร่างบางทำเป็นปากแข็งแต่ใบหน้านั้นแดงก่ำเหมือนลูกแอปเปิ้ลไปซะแล้ว วีร์ธิราหัวเราะหึหึในลำคอ ก่อนจะยอมปล่อยหญิงสาวในอ้อมกอด แล้วเปลี่ยนเป็นจับมือประสานไว้แล้วพาเดินกลับบ้านด้วยกันแทน


หลังจากรับประทานอาหารมื้อค่ำที่แพรลดาเป็นคนทำเหมือนทุกวัน ก็เป็นหน้าที่ของร่างสูงที่จะจัดการล้างถ้วยชามและอุปกรณ์เครื่องครัวอีกหลายชนิดที่ร่างบางใช้ทำอาหาร ในขณะที่กำลังล้างอยู่อย่างเพลินๆ ด้วยความซุ่มซ่ามจนติดเป็นนิสัย ร่างสูงก็เผลอทำมีดบาดมือตัวเองอย่างจัง ยิ่งเมื่อเห็นเลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากนิ้วกลางข้างซ้าย ก็ร้องโอดโอยเสียงดังขึ้นมา จนร่างบางที่กำลังอาบน้ำอยู่ตกใจวิ่งออกมาจากห้องน้ำทั้งที่นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเท่านั้น


"เป็นอะไรรึเปล่าคะวี ตายแล้วเลือดไหลเต็มเลย โดนมีดบาดใช่มั้ยเนี่ย ทำยังไงให้โดนบาดได้นะ แผลลึกซะด้วย เอ้ามานี่ๆ ล้างน้ำก่อน เสร็จแล้วเอาน้ำแข็งกดไว้นะ ดาจะไปหยิบพลาสเตอร์มาให้"

 แพรลดาพาคนรักของเธอไปล้างแผลแล้วหันไปหยิบน้ำแข็งในตู้เย็นมาประคบแผลไว้เพื่อให้เลือดหยุดไหลเร็วขึ้น ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ แล้วหันไปมองจานชามกองโตที่ร่างสูงเพิ่งล้างไปได้ไม่ถึงหนึ่งในสี่ พลางเอ่ยขึ้น

"โอ้โหยังเหลือจานอีกเพียบเลยนี่"


"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ดาทำแผลให้แล้วนี่ เดี๋ยววีล้างต่อเองก็ได้ ไม่เจ็บแล้วล่ะ ดาไปอาบน้ำต่อเถอะ" ร่างสูงบอกพลางยิ้มให้คนรักแล้วทำท่าจะเดินกลับไปล้างจานต่ออย่างที่พูดจริงๆ แต่ร่างบางยื้อแขนเอาไว้พลางลากไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆ


"ไม่ต้องเลย มีที่ไหนทำแผลแล้วยังจะไปล้างต่ออีก เดี๋ยวดาล้างเองนั่นแหละ วีก็นั่งดูทีวีไปหรือไม่ก็พิมพ์นิยายของวีต่อไปก่อนก็ได้ ดาล้างจานเสร็จแล้วค่อยไปอาบน้ำต่อ" ร่างบางพูดก่อนจะหันกลับไปยังห้องครัวเพื่อล้างจานชามที่กองเอาไว้ต่อจากคนรักของเธอ


ขณะที่กำลังล้างจานอยู่นั้น จู่ๆ ร่างสูงก็แอบย่องเข้ามากอดร่างบางจากทางด้านหลัง หญิงสาวสะดุ้งตกใจจนเกือบเผลอกระทุ้งศอกใส่ตามสัญชาตญาณการป้องกันตัวเสียแล้ว ดีแต่ว่าวีร์ธิราเอี้ยวตัวหลบได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้ลงไปร้องโอดโอยนอนกองอยู่กับพื้นด้วยความจุกเป็นแน่


"แหม. . .ที่รัก เกือบทำวีเจ็บตัวอีกแล้วนะเนี่ย มาๆ ให้วีช่วยล้างดีกว่านะ จะได้เสร็จเร็วๆ ไง แล้วก็จะได้รีบไปอาบน้ำต่อด้วย เดี๋ยวจะไม่สบายเอา . . . แถมวีก็จะอดใจไม่ไหวแล้วด้วย" ร่างสูงยังคงกอดเอวบางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย พลางเอาคางเกยอยู่บนไหล่มนที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วของคนรัก เอ่ยเบาๆที่ข้างหู แต่ในประโยคสุดท้ายนั้นแผ่วเบามากจนร่างบางได้ยินเพียงแว่วๆ เท่านั้น


"ทำแบบนี้ดาก็ล้างจานไม่ถนัดสิ กลับไปนั่งที่โซฟาเลยนะ เอ่อ. . .แล้วไอ้ประโยคหลังเมื่อตะกี้นี้หมายความว่ายังไง อดใจอะไรกัน อ๊ะ. . .คนบ้านี่ ฉวยโอกาสอีกแล้วนะ" ร่างบางขึ้นเสียงสูง พลางหันไปแหวใส่ แต่คนตัวสูงยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกรั้นสัมผัสกับแก้มเนียนนุ่มของหญิงสาวพอดิบพอดี


"ก็ดาเล่นแต่งตัวยั่ววีอย่างนี้ จะให้วีนั่งอยู่เฉยๆ ได้ยังไงกันล่ะ จุ๊บ อิอิ" ร่างสูงเอ่ยพลางเลื่อนมือจากที่เอวขึ้นมาเกาะกุมที่ทรวงอก อีกมือก็ลูบไล้สะโพกสวยไปมา พลางโน้มหน้าลงไปจูบเบาๆ ที่ซอกคอของร่างบาง    


"นี่ๆ เกินไปแล้ว หยุดเลยนะ อยากได้อีกแผลมั้ย ถ้าไม่อยากก็กลับไปนั่งดูทีวีที่โซฟาเหมือนเดิมเลยนะ คนอะไรทะลึ่งจริงๆ เลย" จู่ๆ ร่างบางก็คว้ามีดขึ้นมาจากอ่างล้างจาน พลางหันปลายแหลมคมไปหาคนมือซน ร่างสูงเด้งผลุงดีดตัวออกห่าง พลางยกสองมือขึ้นเหนือหัว


"ว้าก! ยอมแล้วจ้า กลับไปนั่งที่ก็ได้ แฟนใครก็ไม่รู้ ดุยังกับแม่เสือเลยนะ รีบๆล้างแล้วกลับไปอาบน้ำเร็วๆละกัน เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาจะแย่เอานะ" พลางยิ้มแหะแหะ แล้วค่อยๆ เดินถอยหลังออกไปจากห้องครัว แต่ยังไม่วายโผล่หน้าออกมาจากขอบประตู เมื่อแม่เสือสาวทำท่าจะขว้างมีดบินใส่ ร่างสูงก็รีบวิ่งกลับไปยังห้องนั่งเล่นทันที


'เฮ้อ. . .ตาบ้าเอ๊ย ดูสิเล่นอะไรก็ไม่รู้ ใจเต้นตึกตักไปหมดแล้วเนี่ย' หญิงสาววางมีดกลับลงไปที่เดิม ก่อนจะยกมือขึ้นมาทาบทรวงอกด้านซ้ายที่หัวใจกำลังเต้นระรัวแถมสัมผัสจากมือของคนรักยังร้อนวูบวาบไม่จางหายไปเสียที


หลังล้างจานเสร็จแพรลดาก็กลับเข้าไปอาบน้ำตามเดิม แล้วออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนเสื้อยืดแขนยาวกางเกงขายาวแบบมิดชิด นั่งเช็ดผมที่เปียกอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่วีร์ธิราปิดโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น แล้วเดินกลับเข้ามาในห้องนอน พร้อมกับคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คคู่กาย ร่างบางหันไปถาม


"อ้าว. . .วีปิดทีวีไปแล้วเหรอคะ ดากำลังว่าจะออกไปนั่งดู The L Word ด้วยกันอยู่พอดีเลย" 


"อ๋อ . . . เมื่อกี้มันจบแล้วล่ะ นี่มันจะสี่ทุ่มแล้ว อืม. . . ให้วีช่วยเช็ดผมให้ดีกว่านะ" ร่างสูงเอ่ยตอบ พลางเดินไปวางโน้ตบุ๊คไว้บนโต๊ะทำงาน แล้วกลับมารับผ้าเช็ดตัวจากมือแฟนสาวเช็ดหยดน้ำจากเส้นผมลอนยาวสีน้ำตาลประกายทองให้


"จริงสินะ วันนี้ดามัวแต่ล้างจานอยู่ก็เลยอาบน้ำช้าออกมาดูไม่ทันเลย อืมแล้วแผลเป็นไงบ้างคะวี ยังเจ็บอยู่อีกมั้ย ไหนขอดูหน่อยสิ" ร่างบางเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง พลางคว้ามือคนรักที่เช็ดผมให้เธออยู่ขึ้นมาดู ก็เห็นว่าพลาสเตอร์สีขาวมีรอยเลือดซึมอยู่เล็กน้อย


"ไม่เจ็บแล้วล่ะ รับรองว่ายังใช้การได้อย่างสบายมาก ดาอยากลองดูมั้ยล่ะ" ร่างสูงตอบพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนรักทางกระจก ร่างบางทำหน้างง ก่อนจะเดาความคิดของสาวหล่อออกในทันที


"นี่อย่าบอกนะว่าหมายถึงเรื่องอย่างนั้น. . .ดาบอกแล้วใช่มั้ยว่า อ๊ะ ฮ่าฮ่าฮ่า หยุดเดี๋ยวนี้นะวี มันจั๊กจี๋นะ ฮ่าฮ่าฮ่า อย่ามาแกล้งดาได้มั้ย"


"ใช่. . .นี่ไงๆ ยังจี้เอวดาได้อยู่เลยเห็นมั้ย ฮิฮิฮิ มามะ มาให้จี๋ซะดีๆ" ร่างบางดีดดิ้นไปมา ก่อนจะถลาขึ้นไปอยู่บนที่นอน ร่างสูงก็ยังไม่ยอมหยุด จนกระทั่งหญิงสาวหัวเราะหน้าดำหน้าแดงจนน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม ก่อนจะสำลักไอค่อกไอแค่ก ร่างสูงจึงได้ยอมหยุด พลางใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำตาที่เปรอะแก้มนวลนั้นออก


"อะไรกัน แค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยเหรอ โอ๋ๆ ไม่ต้องร้องนะคนดี๊ คนดีของวี"

สาวหล่อเอื้อนเอ่ยพลางโน้มหน้าลงไปจุมพิตที่หน้าผากของหญิงสาว แพรลดาหลับตาพริ้มแต่ในใจนั้นเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาข้างนอก ร่างสูงเห็นว่าแฟนสาวนอนนิ่งก็ยิ่งได้ใจเลื่อนริมฝีปากตัวเองลงมาทาบทับบนริมฝีปากสีชมพูอ่อนนั้นเบาๆ ก่อนจะแทรกลิ้นร้อนผ่าวเข้าไปชิมความหวานภายในเรียวปากบางนั้น ร่างบางเองก็ตอบสนองเขาเช่นกัน มือที่วางอยู่บนพื้นเตียงถูกยกขึ้นมาลูบไล้บริเวณท้ายทอยของร่างสูง มีเสียงครางงึมงำในลำคอเป็นระยะ จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงสัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้อยู่ตรงหัวไหล่เธอค่อยๆ ไต่ลงมาจนถึงหน้าอก แล้วเขี่ยเล่นเบาๆ ที่ยอดอกชูชัน ก็เหมือนกับว่าจะเรียกสติสัมปชัญญะของหญิงสาวกลับคืนมาได้พอดี จากสองมือที่ลูบไล้ท้ายทอยเลื่อนมาอยู่ที่ใบหูทั้งสองข้างก่อนที่ร่างบางจะออกแรงดึงบิดไปมา จนเรียกสติของสาวหล่อกลับมาได้เช่นกัน


"นี่แน่ะ บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำแบบนี้"


"โอ๊ย. . .เจ็บ ดาจ๋า วีขอโทษ โอ๊ยๆๆๆ ปล่อยเถอะ วีผิดเองที่เผลอไปอีกแล้ว ขอโทษนะคร้าบ. . .บบบบ อ๊าก . . .กกกกกกกก!"

ร่างบางปล่อยมือจากใบหูสองข้างของสาวหล่อ ก่อนจะออกแรงผลักร่างคนตัวสูงที่คร่อมเธออยู่ให้ออกห่าง ร่างของสาวหล่อกลิ้งไปยังอีกฟากหนึ่งของเตียงนอนขนาดคิงไซส์ พลางยกสองมือขึ้นมากุมใบหูตัวเอง นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ


"เข็ดรึยังล่ะทีนี้ เอาเป็นว่าคืนนี้ดาจะนอนในห้องน้ำเหมือนเดิม อ้อ. . .แล้วก็เมื่อคืนน่ะ ขอบคุณมากสำหรับหมอนกับผ้าห่มนะคะ แต่ไม่ต้องห่วงวันนี้ดาจะเอาเข้าไปเอง ถ้าหนาวละก็หยิบผ้าห่มผืนใหม่ในตู้ออกมาใช้แล้วกัน" ร่างบางพูดพลางหอบหมอนกับผ้าห่มขึ้น เตรียมจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ร่างสูงก็ลุกพรวดลงจากเตียงแล้วปราดไปยึดหมอนกับผ้าห่มเอาไว้


"ไม่เอาน่าดา อย่าไปนอนในนั้นเลย เหม็นก็เหม็นแถมยังหนาวอีก มันไม่ดีต่อสุขภาพรู้มั้ย ถ้ากลัววีขนาดนั้นล่ะก็ วีไปนอนที่โซฟาในห้องนั่งเล่นเองก็ได้"

พูดจบร่างสูงก็คว้าเอาหมอนกับผ้าห่มไปจากมือของหญิงสาวที่ยืนทำหน้างง แต่ก็ไม่ได้เดินตามไป ปล่อยให้ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างช้าๆ ร่างบางได้แต่ยืนอึ้งพลางนึกในใจว่าเธอทำให้คนรักต้องลำบากอีกแล้วหรือนี่ แต่เมื่อมาคิดดูอีกก็เพราะสาวหล่อเองนั่นแหละที่ไม่รักษาสัญญา บอกว่าจะไม่ทำๆ แล้วก็เริ่มก่อนจนได้ ไม่ผิดหรอกที่เธอจะโกรธเขา เมื่อคิดได้อย่างนั้นร่างบางก็แลบลิ้นใส่ประตู ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบเอาผ้าห่มผืนเล็กกว่าที่ใช้อยู่ประจำออกมาจากถุงพลาสติกสำหรับกันฝุ่นจับ พลางนำมาวางบนเตียงแล้วจึงหันไปเห็นว่าหมอนที่วางอยู่บนเตียงนั้นเป็นใบที่ร่างสูงใช้หนุนนอนอยู่ทุกคืน ไม่ใช่ใบโปรดของเธอ กำลังจะล้มตัวลงนอน จู่ๆ ร่างสูงก็เปิดประตูพรวดเข้ามา หญิงสาวผุดลุกขึ้นนั่ง พลางเอ่ยถามกระชากเสียง


"อ้าว. . .ไหนบอกว่าจะไม่เข้ามาอีกไง"


"เอ่อ. . .ก็ พอดีลืมโน้ตบุ๊คเอาไว้น่ะ ไม่ต้องกลัวหรอก วีไม่ทำอะไรแบบนั้นอีกแล้วล่ะถ้าดาไม่ยินยอมน่ะ รับรองได้" สาวหล่อตอบกลับไปเสียงอ่อยๆ พลางเดินมาหยิบคอมพิวเตอร์เครื่องโปรดก่อนจะเดินคอตกกลับออกไป แต่ไม่วายหันมากล่าวราตรีสวัสดิ์คนรัก


"อืม เกือบลืมไป ฝันดีนะจ๊ะที่รัก" เขายิ้มเนือยๆ ให้แฟนสาวก่อนจะปิดประตูลงเช่นเดิม ร่างบางนิ่งอึ้งไป คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดไปรึเปล่า แต่ด้วยทิฐิก็ทำให้เธอไม่ยอมรับในความสำนึกผิดของร่างสูง จึงได้แต่ล้มตัวลงนอนหนุนบนหมอนใบโตที่มีกลิ่นกายของคนรักติดอยู่ แล้วจึงหลับตาลงเข้าสูห้วงนิทราด้วยความอ่อนเพลีย

.

.

.

"ไม่นะวี. . .กลับมาก่อน อย่าทิ้งดาไป ไม่เอานะ กลับมานะวี ดาขอโทษ กลับมาเถอะ!"

แพรลดาตะโกนสุดเสียง ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วผุดลุกขึ้นนั่งพรวดอยู่บนที่นอนในสภาพเหงื่อเกาะพราวไปทั่วใบหน้าและลำคอ ร่างบางหายใจหอบพลางยกมือกุมหัวใจตัวเองที่เต้นแรงเพราะภาพที่เห็นในความฝัน เธอฝันว่าสาวหล่อเดินจากเธอไปพร้อมกับสาวสวยคนหนึ่งที่ยืนส่งยิ้มแบบเยาะเย้ยให้เธออยู่พลางกอดแขนคนรักของเธอแน่นเสมือนว่ากำลังวางท่าเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสาวหล่ออย่างเต็มที่

หญิงสาวยกมือขึ้นมาลูบใบหน้า พลางเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมาด้วยปลายแขนเสื้อแขนยาวที่สวมอยู่ นึกในใจว่าโชคดีเหลือเกินที่เป็นเพียงแค่ความฝัน เพราะเธอไม่อยากจะเสียคนรักไปเลย วีร์ธิราคือคนที่เป็นเหมือนดั่งแสงเทียนที่ส่องสว่างให้คนที่มีชีวิตมืดมนเอาแต่จมอยู่กับความทุกข์ในอดีตเช่นเธอ ได้กลับมามีชีวิต มีความรักที่สดใสอีกครั้ง ถ้าหากว่าขาดเขาไป เธอคงไม่เหลืออะไรในชีวิตอีกแล้ว ร่างบางวิเคราะห์ความฝันของตัวเอง คงเป็นเพราะว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหัวค่ำ เรื่องที่เธอและเขาทะเลาะกัน ไหนจะใบหน้าเศร้าของคนรักที่ถูกเธอไล่ออกไปนอนนอกห้อง รวมทั้งความรู้สึกในส่วนลึกของจิตใจที่รู้สึกผิดกลับการกระทำของตัวเธอเอง จึงทำให้เธอเก็บเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะ เป็นเรื่องเป็นราวเสียอย่างนั้น


"เฮ้อ. . .นี่เราคิดมากไปขนาดนั้นได้ยังไงนะ ยังไงวีก็ไม่มีทางทิ้งดาไปหรอก ใช่มั้ยคะ" เธอรำพึงกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนแล้วเปิดประตูออกไปยังห้องนั่งเล่น เพื่อแอบดูว่าคนรักของเธอนอนหลับสบายดีหรือไม่


ร่างบางค่อยๆ ย่องออกมา พลางเพ่งมองไปยังโซฟาในความมืด เมื่อเห็นว่าโซฟานั้นไม่มีเงาร่างของคนรักอยู่ จึงรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก กลัวว่าสาวหล่อนั้นจะนอนดิ้นจนตกจากโซฟาบาดเจ็บไปหรือเปล่า มือไวเท่าความคิด หญิงสาวเอื้อมมือไปเปิดสวิตซ์ไฟที่ผนัง พลันก็เห็นว่าทั้งบนโซฟา หรือแม้กระทั่งบนพื้นห้องก็ไม่มีแม้แต่ร่างของสาวหล่อนอนอยู่เลย ร่างบางเอามือปิดปากพลางนึกไปถึงความฝันเมื่อครู่ แล้วส่ายหน้าแรงพร้อมบอกกับตัวเอง


"ไม่. . .ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ วีไม่มีทางทำอย่างในฝันนั่นหรอก จริงสิ อยู่ในห้องน้ำหรือเปล่านะ" เธอคิดพร้อมกับวิ่งกลับเข้าไปดูในห้องน้ำ ก็ไม่พบแม้แต่เงาของร่างสูง พลางเหลือบมองไปยังนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนังห้องเหนือจอโทรทัศน์พลาสม่าขนาดหลายสิบนิ้ว ก็เห็นว่าเป็นเวลาเกือบตีสองแล้ว


"ดึกป่านนี้แล้วตาบ้านั่นยังออกไปไหนของเค้าอีกนะ ไปไหนก็ไม่ยอมทิ้งโน้ตบอกเอาไว้ด้วย ฮึ้ย รอให้กลับมาก่อนเถอะ จะอัดให้น่วมเลย คนอะไรชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย" ร่างบางบ่นกระปอดกระแปด ก่อนจะเดินไปปิดไฟแล้วนั่งรอที่โซฟาในห้องนั่งเล่น รอคอยเวลาที่คนรักของเธอจะกลับมาจากข้างนอก


ทางด้านของวีร์ธิรานั้น เขาเดินออกไปหาซื้ออะไรกินเหมือนเมื่อวาน เพราะถือคติที่ว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง ถ้าปล่อยให้หิวจนท้องร้องจ๊อกๆ คงจะไม่มีสมาธิในการเขียนนิยายต่ออย่างแน่นอน น่าแปลกที่วันนี้ร้านคอนวีเนี่ยนดูคึกคักเป็นพิเศษ สังเกตได้จากผู้คนหนาตา ที่ยืนรอต่อแถวยาวเหยียดจ่ายเงินกับพนักงานสาวคนสวยที่เคาน์เตอร์ ร่างสูงเอ่ยถามหญิงชราชาวต่างชาติที่ยืนรอจ่ายเงินอยู่ท้ายแถวว่าทำไมวันนี้คนถึงได้เยอะนัก แล้วก็ได้รับคำตอบว่าวันนี้ทางร้านลดราคาสินค้าแบบล้างสต๊อก จึงทำให้มีผู้คนมาจับจ่ายซื้อสินค้าราคาถูกกันมากกว่าปกติ  สาวหล่อพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเอ่ยขอบคุณหญิงชราผู้นั้น แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าน่าจะซื้อพวกของกินของใช้ที่สามารถเก็บไว้ได้นานกลับไปบ้างเหมือนกัน ขณะที่ร่างสูงกำลังจะเดินไปหยิบตะกร้าที่วางอยู่ข้างผนังร้าน ก็มีหญิงสาววัยรุ่นสองคน วิ่งไล่กันอยู่ คนที่เป็นฝ่ายวิ่งหนีไม่ทันเห็นร่างสูงที่เพิ่งเดินโผล่พ้นออกมาจากชั้นวางของ จึงชนเข้าไปเต็มๆ สาวหล่อเองก็เกือบจะเสียหลักล้มไปด้วย โชคดีว่ายึดชั้นวางของที่อยู่ด้านข้างเอาไว้ได้ทัน


เขาเอ่ยถามสาวน้อยคนนั้นว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า แต่เธอคนนั้นส่ายหน้าพลางรีบฉุดมือเพื่อนซี้วิ่งออกจากร้านไปด้วยกัน ปล่อยให้ร่างสูงยืนงงเกาศีรษะตัวเองแกรกๆ แล้วจึงลืมไปเสียสนิทว่าตั้งใจจะซื้อของลดราคากลับไปที่บ้าน เขาจึงเดินไปหยิบแฮมเบอร์เกอร์กับกาแฟร้อนแล้วมายืนต่อแถวจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์เหมือนว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อถึงคิวที่เขาจะต้องจ่ายเงินพนักงานสาวคนเดิมก็ยิ้มให้เขาเหมือนเมื่อตอนเย็น แถมยังชวนพูดคุยอีกหลายคำ จนประโยคสุดท้ายที่หญิงสาวทำท่าโทรศัพท์เป็นสัญญาณให้เขา ร่างสูงงงเล็กน้อยในตอนแรกเพราะเกือบลืมไปแล้วว่าเมื่อวานคุยอะไรกันไว้แต่ก็เข้าใจว่าพนักงานสาวคนนั้นต้องการจะสื่ออะไร เขายิ้มรับ พร้อมกับทำท่าเดียวกันตอบกลับไป ก่อนจะเดินออกจากร้านด้วยรอยยิ้มมุมปากเหมือนอย่างเคย


ไม่นานนักสาวหล่อก็กลับมาถึงบ้าน เมื่อเปิดไฟในห้องนั่งเล่นก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อหันมาเห็นร่างบางนั่งอยู่บนโซฟา แถมยังทำหน้าบึ้งตึงอย่างไม่สบอารมณ์ที่จู่ๆ ร่างสูงก็หายตัวออกจากห้องไปกลางดึก


"ไปไหนมาคะวี" น้ำเสียงราบเรียบแต่ฟังแล้วเยือกเย็นชวนให้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ ทำเอาร่างสูงถึงกับหน้าถอดสี แต่ก็ยังพูดออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก


"เอ่อ. . .อ๋อ. . .คือ ไปร้านคอนวีเนี่ยนมาจ้ะ แบบว่าวีเอ่อ. . .พอดีวีหิวน่ะ หัวมันไม่แล่น แต่งนิยายต่อไม่ได้ ก็เลยต้องออกไปหาอะไรรองท้องซักหน่อยน่ะ" สาวหล่อยิ้มแหยๆ ให้คนรัก ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องทันที


"อ้าวแล้วทำไมป่านนี้ดายังไม่นอนอีกล่ะ มันดึกแล้วนะ พรุ่งนี้ดาต้องไปสอนที่โรงเรียนแต่เช้านี่นา ไปๆ เดี๋ยววีพาไปส่งในห้องนะ รู้มั้ยว่าตอนกลางคืนเนี่ย ต้องนอนเยอะๆ จะได้โตไวๆ อิอิ" ร่างสูงเดินเข้าไปหาหญิงสาวก่อนจะยื่นมือออกไปรั้งมือเล็กให้ลุกขึ้นยืน เมื่อร่างสูงเข้ามาใกล้ๆ แพรลดาก็ได้กลิ่นผิดปกติอะไรบางอย่าง


"เมื่อกี้วีบอกว่าวีไปไหนมานะ" น้ำเสียงดุๆ กับจมูกที่ทำท่าฟุดฟิดอยู่ตรงบริเวณอกเสื้อ ก่อนสายตาคมจะเหลือบไปเห็นรอยจางๆ สีชมพูที่ปกเสื้อของสาวหล่อ


"ก็. . .ไปที่คอนวีเนี่ยนตรงหัวมุมถนนถัดไปไง ทำไมมีอะไรเหรอ แล้วนี่ดาทำอะไรเนี่ย ทำท่ายังกับน้องหมาจับโจรค้ายาเสพติดเลยอะ"


"แน่ใจนะว่าไปร้านคอนวีเนี่ยน แล้วกลิ่นน้ำหอมผู้หญิง กับรอยลิปสติกนี่มันมาได้ยังไง หืม" ร่างบางขึ้นเสียง พร้อมกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวด จ้องหน้าคนรักอย่างเอาเรื่อง

"บอกมาตรงๆ ดีกว่าว่าแอบไปเที่ยวที่บาร์แถวนี้มาใช่หรือเปล่า"


"เฮ้ยเปล่านะ . . . วีไม่ได้ไปจริงๆ สาบานได้ นี่ไงวียังซื้อของมากินอยู่เลย เอ่อ. . .คือว่าวีกินหมดไปแล้วน่ะ แต่วีไม่ได้ไปที่บาร์จริงๆ นะ ใช่ๆ นึกออกแล้ว ตอนอยู่ร้านคอนวีเนี่ยน มีเด็กสาวคนนึงวิ่งมาชนวีเกือบล้มแน่ะ โชคดีนะว่าเกาะชั้นวางของเอาไว้ ไม่งั้นมีหวังล้มไปแถมทำข้าวของในร้านพังอีกแหงๆ เลยล่ะ รอยลิปสติกเนี่ยคงมาจากสาวน้อยคนนั้นแน่เลย"

ร่างสูงอธิบายยืดยาว แต่ดูเหมือนคนฟังจะไม่เชื่อเลยสักนิด เพราะหลักฐานมันทนโท่อยู่อย่างนั้น ไอ้เรื่องที่จะมีคนวิ่งมาชนแล้วฝากรอยลิปสติกไว้ให้เหมือนในหนังหรือนิยายนั้นเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเลยสำหรับแพรลดา


"ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยนะ ก็ได้ถ้าวันนี้วีไม่ยอมบอกความจริง ก็นอนอยู่ที่โซฟาเนี่ยแหละ เชอะ คนอุตส่าห์เป็นห่วงกลัวว่าจะนอนดิ้นจนตกลงมาคอหัก งั้นก็นอนข้างนอกไปเลย ไม่สนใจแล้วด้วย" ร่างบางทำหน้าขึงขัง แต่ร่างสูงกลับได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ จะมีสักครั้งไหมที่คนรักจะเชื่อคำพูดเขาสักครั้ง


"ถ้าดาไม่เชื่อวีก็ตามใจ แต่วีบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ไม่เคยมีแม้แต่วินาทีเดียวที่วีคิดจะนอกใจดา ถ้ายังอยากจะเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น แต่ไม่ยอมเชื่อคำพูดของวี วีก็ไม่มีอะไรจะอธิบายแล้วเหมือนกัน" ร่างสูงทำหน้าเซ็งก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โซฟา เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ขึ้นมาใหม่ ก่อนจะปรายตามองไปยังร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ


"ยืนอยู่ทำไมล่ะ เข้าไปนอนสิ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอ วีเองก็กำลังจะทำงานเหมือนกัน อย่ามาอยู่รบกวนเลย มันไม่มีสมาธิ คิดอะไรไม่ออก" สาวหล่อพูดประชดประชันกลับไป ร่างบางหน้าชาที่ถูกไล่อย่างไม่ไยดี จึงเดินลงส้นเท้าปึงปังกลับเข้าห้องนอนไป ปล่อยให้ร่างสูงเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยล้าในใจ

เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอน หญิงสาวก็พาลใส่หมอน ผ้าห่มและข้าวของในห้องจนกระจุยกระจายเกลื่อนพื้นไปหมด ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นข้างเตียง น้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้ม เมื่อนึกว่าคนรักไม่เคยพูดแรงๆ กับเธอแบบนี้มาก่อน พลางคิดไปว่าวีร์ธิราอาจจะเริ่มเบื่อความเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปของเธอ หรือไม่ตอนนี้ในหัวใจเขาอาจจะมีคนอื่นเข้ามาครอบครองไปแล้วก็ได้ คิดอย่างนั้นแล้วก็รู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ ที่คนรักกำลังจะเดินจากไปเพราะเธอไม่เคยเอาใจใส่ต่อความรู้สึกของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

To Be Continue .....................................................................


 
B G
ได ใส
B G
S
DressupMyspace.com - MySpace Glitter Graphics, Myspace Layouts, Myspace Tweaks, Cursors, Generators and Goodies!B

B G
B G


B G
B G
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #993 Number42 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2553 / 12:36

    อะโหยยย

    เข้าใจผิดแล้วววววววววววว

    #993
    0
  2. #899 สวัสดิภาพ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 กันยายน 2552 / 11:42

    โดนใจอ่ะ
    สุดยอดดดดด

    #899
    0