O . o รักปลอมๆ ของจอมเจ้าเล่ห์ o . O (แนว Yuri)

ตอนที่ 4 : เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    2 ต.ค. 49

ตอนที่ 4

วีร์ธิราลืมตาตื่นในเช้าวันรุ่งขึ้นด้วยความรู้สึกปวดหัวตุบๆ เธอมองเพดานห้องสีขาว แล้วจึงชันคอขึ้นมองไปรอบตัว ห้องนอนขนาดใหญ่ มีโซฟาตัวเล็กสีแดงเข้ม กับโต๊ะไม้ขนาดเท่าๆกัน อยู่ตรงข้างกำแพง มีนาฬิกาแขวนผนังกรอบสีทองเรือนใหญ่บอกเวลา เจ็ดโมงยี่สิบห้านาที อีกด้านของผนังห้องเป็นกระจกเงาบานใหญ่ และด้านหน้าเป็นประตูที่เปิดออกไปยังอีกห้องหนึ่งได้ มันเป็นภาพที่เธอไม่คุ้นตาเอาเสียเลย เธอผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ผ้าห่มที่คลุมถึงบริเวณอกอยู่เมื่อครู่เลื่อนลงไปกองอยู่ที่เอว พลันไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศสัมผัสกับร่างกายของเธออย่างแผ่วเบา แต่กลับทำให้เธอรู้สึกหนาวจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว จึงก้มลงมองตัวเองก็พบว่าอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน เมื่อวีร์ธิรารีบยกผ้าห่มขึ้นดูก็พบว่าตัวเธออยู่ในสภาพที่ล่อนจ้อน ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยแม้แต่ชิ้นเดียว เธอจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายเอาไว้จนถึงไหล่ หายปวดหัวเป็นปลิดทิ้ง

เมื่อเหลียวมองไปทางด้านข้างก็พบว่ามีคนนอนหันหลังให้เธออยู่ เธอแทบจะร้องกรี๊ดออกมาเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนเปลือยกายอยู่บนเตียงของใครก็ไม่รู้  ได้แต่เอามือปิดปากเอาไว้ด้วยความตกใจ แต่เมื่อสังเกตดูดีๆ ก็เห็นผมหยักเป็นลอนสีน้ำตาลอ่อนแกมทองยาวเกือบถึงกลางหลัง จึงค่อยโล่งใจว่าร่างที่อยู่ใต้ผ้าห่มเดียวกับเธอเป็นผู้หญิง

' คงจะเป็นพี่แก้วล่ะมั้ง สงสัยเมื่อคืนเราคงเมามากไปหน่อยเลยมาค้างที่ห้องพี่แก้ว '

หญิงสาวทึกทักเอาเองว่าคนที่นอนอยู่คงจะเป็นกรอบแก้ว หญิงสาวรุ่นพี่คงจะเห็นว่าเธอเมามากจึงได้ให้นอนค้างที่นี่ด้วยกัน เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็ค่อยใจชื้นขึ้นมา แต่ยังไม่วายสงสัยว่าเสื้อผ้าของเธอหายไปไหนหมด พลันร่างที่นอนอยู่เคียงข้างเธอขยับตัวเปลี่ยนท่า พลิกตัวกลับมาทางเธอพอดี จึงทำให้เธอได้เห็นใบหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอางค์ใดๆ ของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของเตียง แพรลดานางแบบสาวสุดเซ็กซี่ที่เธอได้เห็นเมื่อคืนนั่นเอง

" เฮ้ย!!! . . . เป็นไปได้ยังไงเนี่ย " 

วีร์ธิราอุทานออกมาเสียงดัง ร่างบางที่นอนหลับอยู่ปรือตาขึ้นมามองเธอเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยขึ้น

" อ้าว . . . ตื่นแล้วเหรอ รู้มั้ยเมื่อคืนเธอทำเอาฉันแทบไม่ได้นอนเลยนะ จำได้หรือเปล่าว่าเมื่อคืนทำอะไรไว้กับฉันบ้าง เธอต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองด้วยนะ "

แพรลดาเอ่ยแล้วจึงหลับตาลงเหมือนเดิม แต่วีร์ธิรานั้น มองดูสภาพของตัวเองบวกกับคำพูดของนางแบบสาวที่อยู่ในชุดนอนบางเบาสุดแสนเซ็กซี่ แล้วก็ร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ รีบปฏิเสธปากคอสั่น เธอเมามากจนจำไม่ได้จริงๆ ว่าเมื่อคืนไปทำอะไรไว้ แล้วมาอยู่บนเตียงในสภาพเปลือยกายกับนางแบบสาวสุดฮ็อตได้อย่างไรกัน

" เฮ้ย!!! จะบ้าเหรอ เป็นไปไม่ได้ นี่คุณ เมื่อคืน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ถ้าฉันทำอะไรที่มันไม่ดีลงไป เอ่อ ช่วยลืมๆ มันไปได้มั้ย คิดซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ "

เธอเสียงแผ่วลงท้ายประโยคนั้น ทำท่าเบะปากเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาเสียดื้อๆ  พลางถามตัวเองซ้ำๆว่า เธอคงไม่ได้อกหักจนเสียใจมากถึงขั้นคิดจะเปลี่ยนรสนิยมทางเพศของตัวเองอย่างกระทันหันแบบนี้ใช่ไหม

" ไม่ได้ เธอต้องรับผิดชอบสิ่งที่เธอทำกับฉันเอาไว้ " 

สิ้นเสียงงัวเงียของแพรลดา วีร์ธิราถึงกับหน้าถอดสีพลางนึกในใจซ้ำๆ ว่า ' แย่แล้วๆ ' ไม่ยอมหยุด  พลันน้ำตาก็รื้นขึ้นมาเอ่อคลออยู่ที่ขอบตา

" นี่เมื่อคืนฉันเมามากจริงๆ จำอะไรไม่ได้เลย ที่คุณบอกว่าฉัน เอ่อ . . . ทำอะไรคุณเอาไว้ ฉันว่าคงเป็นไปไม่ได้หรอก ฉันเป็นผู้หญิงทั้งแท่ง ร้อยเปอร์เซ็นต์จริงๆนะ  แถมยังมีแฟนเป็นผู้ชายด้วย ถึงจะเพิ่งเลิกกันเมื่อวานนี้ก็เถอะ  แต่ว่า . . . ถ้าฉัน เอ่อ . . . ทำ . . . อย่างที่คุณบอกจริงๆ ช่วยลืมไปได้มั้ย คิดเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ  ยังไงเราก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน คงไม่มีอะไรเสียหายหรอก . . . ปล่อยฉันไปเถอะนะ " 

วีร์ธิราอ้อนวอนทั้งน้ำตา  แพรลดาเลิกคิ้วขึ้นอย่างงุนงง หญิงสาวแปลกหน้าที่เธออุตส่าห์แบกขึ้นมาถึงห้องนอนของตัวเองเมื่อคืน เข้าใจผิดว่า เธอกับหญิงสาวมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอย่างนั้นหรือ นึกแล้วอดขำไม่ได้ นี่เธอคงไปพูดอะไรให้เข้าใจผิดไปกันใหญ่โตแน่ๆ

' ยัยเซ่อเอ๊ย . . . สิ่งที่อยากให้รับผิดชอบน่ะ ไม่ใช่ตัวฉัน แต่เป็นเสื้อผ้าราคาแพงระยับนั่นต่างหากเล่า ' 

แพรลดานึกแล้วอดขำไม่ได้ เธอซุกหน้าลงกับเตียงแล้วแอบหัวเราะจนตัวกระเพื่อม แต่วีร์ธิราเข้าใจไปว่า นางแบบสาวกำลังร้องไห้อยู่ เธอจึงเอ่ยขึ้น

" นี่คุณร้องไห้ทำไมกันล่ะ ฉันสิ น่าจะร้องไห้มากกว่าที่ทำอะไรแบบนั้นลงไป แถมยังกับผู้หญิงด้วยกันอีก ว้าย . . . ไม่อยากจะเชื่อเลย ฉันทำลงไปได้ยังไงนะ ไม่น่าเลยจริงๆ "

วีร์ธิรา นั่งชันเข่าซุกหน้ากับฝ่ามือตัวเองอยู่บนเตียง ในขณะที่แพรลดายังคงหัวเราะไม่หยุดเมื่อหญิงสาวร่างสูงเข้าใจผิดไปหนักกว่าเดิม เธอหัวเราะเสียจนหน้าดำหน้าแดง น้ำตาไหลออกมาเหมือนคนร้องไห้  พลางนึกในใจ

' ยัยบ้าเอ๊ย! ขำจะตายอยู่แล้ว คิดได้ยังไงว่าฉันไปมีอะไรกับเธอ แถมยังคิดว่าฉันร้องไห้เสียอีก ผู้หญิงคนนี้แปลกดีจริงๆ แต่เอาเถอะ ไหนๆก็เข้าใจผิดไปแล้ว สวมรอยเสียเลยแล้วกัน อย่างน้อยถ้าฉันประกาศออกไปว่าเป็นแฟนกับผู้หญิงคนนี้ ไอ้ดาราหนุ่มขี้หลีคนนั้นจะได้เลิกตามตื๊อซะที '

แพรลดาลอบยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตีหน้าเศร้า พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มขาว แล้วจึงเอ่ยขึ้นกับวีร์ธิราที่ยังคงนั่งกอดเข่าด้วยสีหน้าทุกข์ระทมสุดชีวิต

" เธอได้ฉันแล้ว จะทิ้งฉันไปเฉยๆอย่างนั้นเหรอ เธอคงรู้จักฉันใช่มั้ยว่าฉันเป็นใคร ลองคิดดูสิถ้าฉันเผยแพร่ข่าวนี้ออกไป เธอจะเป็นยังไง คนทั้งประเทศจะรุมกันด่าเธอที่มาทำมิดีมิร้ายฉัน หนังสือพิมพ์ทุกฉบับจะลงรูปเธอขึ้นหน้าหนึ่ง จะเอาแบบนั้นก็ได้นะ ถ้าไม่อยากจะรับผิดชอบฉัน "

วีร์ธิรานึกภาพตามแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง พลางกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบากยากเย็น เห็นหน้าสวยๆ ไม่คิดเลยว่าจะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะเลือกทางไหนมันก็ไม่ต่างกันเลยสักนิด แต่อย่างน้อยถ้าเลือกที่จะรับผิดชอบการกระทำอันงี่เง่าเมื่อคืนนี้ ก็คงจะดีกว่าโดนคนรุมด่าทั้งประเทศแน่ๆ ตอนนี้แพรลดาถือไพ่เหนือกว่า เธอคงไม่มีสิทธิ์ต่อรองใดๆทั้งสิ้น ลองยอมทำตามที่หญิงสาวพูดดูก่อนอาจจะไม่มีอะไรที่น่าวิตกก็ได้

" ก็ได้ ฉันจะยอมรับผิดชอบตามที่คุณบอก แล้วฉันต้องจ่ายค่าเสียหายให้คุณเท่าไหร่ล่ะ ฉันมันจนไม่ค่อยจะมีเงินหรอกนะ ถ้ายังไงจะค่อยๆผ่อนใช้ให้แล้วกัน " 

วีร์ธิราคิดว่าการรับผิดชอบในความหมายของแพรลดาหมายถึงการชดใช้ค่าเสียหาย แต่แพรลดากลับส่ายหน้า พลางยิ้มเย็นๆให้เธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้น  

" ใครบอกว่าฉันจะเรียกค่าเสียหายจากเธอ "

" อ้าวก็คุณบอกให้ฉันรับผิดชอบนี่นา เงินก็ไม่เอาแล้วจะเอาอะไรอีก ต้องให้รับผิดชอบด้วยการแต่งงานเลยมั้ย "  วีร์ธิราโพล่งขึ้นมาอย่างเหลืออด แพรลดายิ้มแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

" เป็นความคิดที่ดี . . . เพราะฉะนั้นเธอต้องรับผิดชอบด้วยการมาเป็นแฟนของฉัน "

" หา!!! . . . คุณว่าอะไรนะ!!! "  วีร์ธิราตาโต เผลอปล่อยผ้าห่มร่วงลงกับเตียงด้วยความตกใจ หูของเธอไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม

………………………………………………………………………………………………………………………………….

ในขณะที่แพรลดานั้นลุกขึ้นไปอาบน้ำ หญิงสาวร่างสูงนั่งเอนหลังพิงกับหัวเตียงอย่างโมโหตัวเอง ที่ดันไปรับปากว่าจะรับผิดชอบนางแบบสาว นึกแล้วอยากจะเอาศีรษะโขกกำแพงให้ตายไปเสียจะได้ไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจที่จะต้องทำอะไรแบบนี้ พลางนึกไปถึงกรอบแก้ว หญิงสาวรุ่นพี่ของเธอคงจะให้คำปรึกษาได้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี เธอเหลือบมองไปเห็นว่าโทรศัพท์มือถือของแพรลดาวางอยู่บนโต๊ะเล็กๆข้างเตียง จึงคว้าขึ้นมากดเบอร์ของกรอบแก้ว แต่ยังไม่ทันจะได้กดปุ่มโทรออก แพรลดาก็ออกมาจากห้องน้ำพอดี

" นี่เธอ จะทำอะไรน่ะ " มือเรียวของแพรลดาคว้าโทรศัพท์ไปจากมือของวีร์ธิราอย่างรวดเร็ว นักเขียนสาวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ก่อนจะตอบออกไปด้วยเสียงอ่อยๆ

" กะ . . . ก็ . . . จะโทรบอกพี่ที่ทำงานน่ะสิ เดี๋ยวเค้าจะเป็นห่วง " 

วีร์ธิราพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของโทรศัพท์ ที่ยืนอยู่ข้างเตียง แล้วถึงกับชะงักไป เมื่อภาพที่เธอเห็นตอนนี้คือ หญิงสาวในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวที่ยาวเพียงแค่ครึ่งต้นขา หยดน้ำไหลรินลงมาจากปลายผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยุ่งนิดๆ  ทำให้แลดูมีเสน่ห์เหลือเกิน  ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้รับตำแหน่งสุดยอดสาวเซ็กซี่แห่งปีจากความคิดเห็นของผู้ชายทั้งประเทศ เพราะแม้แต่ตัวเธอเองที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ยังอดหวั่นไหวไปกับความงดงามของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้

" ทีหลังจะใช้ก็บอกก่อนสิ ฉันไม่อยากให้ใครรู้เบอร์มือถือของฉันมากนักหรอกนะ  . . . แล้วเธอไม่คิดจะแต่งตัวเหรอ จะอยู่ในสภาพนั้นไปอีกนานแค่ไหนกัน หรือว่า . . . อยากจะยั่วฉันเหมือนเมื่อคืนอีก ฮึ! "

แพรลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลง เมื่อเห็นว่าวีร์ธิรากำลังมองจ้องเธอตาแทบไม่กระพริบ พลางก้มหน้าลงมาจนเกือบจะชิดกับใบหน้าของหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่บนเตียง   ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอย่างแผ่วเบาอยู่บนใบหน้าของวีร์ธิราเรียกสติเธอกลับมาได้ในทันที มือทั้งสองถูกยกขึ้นมาดันไหล่ของแพรลดาออกไป จนร่างเพรียวบางถึงกับเซถลาไปปะทะกับผนังห้องแล้วจึงทรุดลงไปกับพื้น เนื่องจากไม่ทันได้ตั้งตัว

" โอ๊ย!!! "

" ว้าย! . . . ฉันขอโทษนะ คุณเป็นอะไรรึเปล่า "  วีร์ธิราร้องเสียงหลง เมื่อเห็นนางแบบสาวลงไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่กับพื้นห้อง

" ก็เจ็บน่ะสิ ถามได้ ผลักมาซะแรงเชียว ล้อเล่นแค่นี้ก็ไม่ได้ ทีเมื่อคืนนะ . . . เฮ้อ . . . ไม่พูดดีกว่า . . . เอ้านี่ผ้าเช็ดตัว รีบไปอาบน้ำเร็วเข้าเลย เดี๋ยวฉันต้องออกไปข้างนอกแล้ว "  

แพรลดาตอบพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ที่ตากอยู่บนราวตากผ้าข้างประตูห้องน้ำ โยนให้หญิงสาวที่ยังนั่งอยู่บนเตียง วีร์ธิรารับแล้วเอามาพันเป็นกระโจมอก ก่อนจะวิ่งพรวดเข้าห้องน้ำไปทันที

สิบนาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็เปิดออก วีร์ธิรายื่นหน้าออกมาจากห้องน้ำ พลางมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเสื้อผ้าของตัวเองที่ใส่เมื่อคืน ก็เห็นนางแบบสาวกำลังง่วนอยู่กับเสื้อผ้าในตู้กระจกบานเลื่อน ที่แท้กระจกเงาบานใหญ่ที่เธอเห็นก็คือตู้เสื้อผ้านั่นเอง

" เมื่อคืนเราถอดเสื้อผ้าวางไว้ตรงไหนหว่า ทำไมจำไม่ได้เลยนะ " 

แพรลดาได้ยินเสียงพึมพำของหญิงสาวดังมาจากหน้าห้องน้ำ พอได้ยินว่ากำลังมองหาเสื้อผ้าชุดเก่าอยู่ เธอจึงหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เตรียมเอาไว้ให้หญิงสาว เดินเอาไปยื่นให้ที่หน้าประตู พลางเอ่ยขึ้น

" เสื้อผ้าของเธอเมื่อคืนฉันโยนทิ้งไปแล้วล่ะ ไหนๆ จะมาเป็นแฟนของฉันแล้วก็ต้องแต่งตัวให้มันดูดีหน่อย เข้าใจมั้ย " 

เธอไม่ได้บอกกับวีร์ธิราว่าความจริงแล้ว ทั้งชุดของเธอและของหญิงสาวต้องลงไปอยู่ในถังขยะเพราะอะไร แต่เมื่อหญิงสาวไม่ได้สงสัยอะไร เธอจึงเดินกลับไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วจึงลงมือแต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางค์ที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอย่างใจเย็น

ไม่นานนักวีร์ธิราก็ออกมาจากห้องน้ำ ยืนมองหญิงสาวร่างเพรียวบางที่นั่งหันหลังให้กับเธออยู่ ในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีชมพูสดใสกับกางเกงยีนส์สีขาวเอวต่ำคาดทับด้วยเข็มขัดผ้าสีเหลืองที่ผูกเป็นโบว์อยู่ตรงสะโพกด้านขวา ผมสีน้ำตาลอ่อนประกายทองยาวสยายถึงกลางหลัง แพรลดามองเห็นหญิงสาวร่างสูงจากในกระจก เธอหันกลับมามองพลางนึกในใจ

' เสื้อยืดตัวโคร่งที่เราเคยใส่ พอมาอยู่บนตัวผู้หญิงคนนี้แล้วกลายเป็นเสื้อพอดีตัวไปเลย กางเกงนั่นก็อีกท่าทางเหมือนจะคับไปหน่อย แถมขายังดูลอยๆ ด้วย สูงกว่าเราเยอะเหมือนกันนะนี่ '

วีร์ธิราเห็นนางแบบสาวมองตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาแปลกๆ จึงรู้สึกไม่มั่นใจตัวเองขึ้นมา คงเป็นเพราะว่าชุดของแพรลดาดูไม่เหมาะกับที่เธอใส่แน่ๆ ถึงได้มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น 

" นี่คุณพริตตี้ ฉันแต่งตัวแบบนี้มันแปลกมากนักหรือไง จ้องกันอยู่ได้ คุณเป็นคนเลือกให้ฉันเองนะ "  แพรลดาส่ายหน้า พลางยิ้มให้หญิงสาวร่างสูงแล้วจึงเอ่ยขึ้น

" ไม่แปลกถึงขนาดนั้นหรอก  แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าคุณซักที มันดูห่างเหินกันเกินไปนะ เรียกฉันว่า พริตตี้เฉยๆ ก็พอ  แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ เมื่อคืนไม่ทันได้ถาม "  

ใจจริงแล้วแพรลดาอยากจะบอกออกไปด้วยซ้ำว่าหญิงสาวดูเป็นผู้หญิงเกินไป คาแรกเตอร์ยังไม่เหมาะที่จะมาเป็นคู่ควงของเธอเท่าไหร่ แต่กลัวหญิงสาวจะถอนคำพูดที่จะรับผิดชอบเธอเสียก่อน จึงได้เลี่ยงที่จะต้องบอกความจริงไป

" ฉันชื่อวีร์ธิรา เรียกว่า วี ก็ได้ นี่ถามจริงๆเถอะคุณ . . . เอ่อ . . . พริตตี้ แน่ใจเหรอว่าจะให้ผู้หญิงอย่างวี ไปเป็นแฟนของคุณ .  . . เอ้ย ของพริตตี้น่ะ ไม่กลัวเรตติ้งตกรึไง  อุตส่าห์เป็นผู้หญิงที่ผู้ชายทั้งประเทศอยากได้เป็นแฟน แถมยังมีพระเอกหนุ่มหล่อคนนั้นมาจีบอีก น่าเสียดายออก เปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ "

วีร์ธิราเอ่ยถาม อย่างมีความหวังว่าสาวสวยอาจจะเปลี่ยนใจ แต่แพรลดากลับส่ายหน้าอย่างช้าๆ ในแววตานั้นบ่งบอกว่าเธอไม่มีทางเปลี่ยนใจแน่ๆ หญิงสาวร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างยอมรับชะตากรรม

" แล้วฉันต้องทำยังไงบ้าง "

" เอาไว้ฉันจะบอกทีหลัง ตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรมาก ไปกับฉันก่อนแล้วกัน "

แพรลดาลุกขึ้นยืนพลางคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องไหล่ แล้วเดินผ่านหน้าร่างสูงออกจากห้องนอนไปที่ประตูหน้าห้อง วีร์ธิราเดินตามไปช้าๆ

…………………………………………………………………………………………………………………………………
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,034 ความคิดเห็น

  1. #1016 GüZeL DağlaR (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2553 / 21:09
     คุณ วี ซื่อจิง - -
    #1,016
    0
  2. #960 Number42 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2553 / 10:54
    ประการฉะนี้แล =w=~
    #960
    0
  3. #935 ดับเครื่องชนไฮเปอร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2553 / 20:08
    ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #935
    0
  4. #912 My Angle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2553 / 23:01
    ด้วยเหตุนี้นี่เอง --
    #912
    0